Opinions

Ik wist eigenlijk niet goed wat ik moest verwachten. Uit het plot maak ik alleen 'verlaten psychiatrische kliniek' op, dus ik dacht dat het over geesten zou gaan eigenlijk. Dat de geesten van patiënten die gruwelijk om het leven zijn gekomen daar nog steeds ronddwalen. Maar dat bleek dus niet het geval.

De kijker wordt lang in spanning gehouden, omdat het pas laat duidelijk wordt wat de vrouw is. Toen bleek dat ze niet dood kon dacht ik nog steeds dat het een demon was. Maar later blijkt dus dat ze een zombie is, wat meteen een originele insteek is in de zombiehorror. Toch had ik graag wat meer uitleg gehad. Waarom ligt ze daar? Door wie? En hoe is ze zo geworden? Op deze vragen krijgen we geen antwoord. Aan de andere kant is het wel lekker mysterieus.

JT vond ik op het begin nogal weinig uitstraling hebben, maar later acteert hij toch niet onaardig. Hij kwam best overtuigend over als creep, die volledig geobsedeerd was door de dode vrouw. Sommige scènes waren wel smerig, maar niet zo erg dat ik er wakker van zou liggen. Leuk, origineel filmpje, maar niet eentje die zal blijven hangen.

Een best knappe prestatie voor een film met een budget van slechts duizenden. Gelukkig is er voor gekozen om de monstertjes veelvuldig in beeld te laten komen en dat is niet zelden overtuigend, ook al doet de Mother soms denken aan een doorgesneden tomaat. Zoals vaker in deze geweldige jaren is er niet voor brakke computeranimaties gekozen, maar gewoon een een gevaarte van papier-maché gebouwd. Ook de gore is best sterk waarbij gezichten worden afgescheurd en hoofden van rompen gerukt. Tot zover het positieve.

Dat de beeldkwaliteit van de Arrow-release niet optimaal is, is tot daaraan toe. Maar ook de geluidsband was op zijn best matig te noemen waardoor ik soms de helft gewoon niet verstond. De cast is sowieso enorm zwak; het zegt genoeg dat ik er geen enkele bij naam weet te noemen. Totaal geen charisma en erg oninteressant. Audiovisueel is het geen uitschieter en ook aan het verhaal is weinig aandacht besteed. Dan blijven er de monstertjes over, maar zij alleen weten geen 80 minuten te vullen. Wel een enorm vet eindshot.

Officieuze vervolg is trouwens Metamorphosis: The Alien Factor (1990).

Statham flikt het weer.

Sinds Transporter, Crank en eigenlijk ook een beetje Italian Job heeft deze acteur m'n interesse weten te wekken. Misschien een beetje een eenzijdig acteur; veelal stoer kijken, droge opmerkingen maken en als een ware Rambo tientallen slechteriken afmaken, al dan niet met twee vingers in de neus. Maar wat is daar verkeerd aan? Helemaal niks. Je moet gewoon doen waar je het beste in bent en Statham heeft ondertussen wel laten zien dat dit hem op het lijf geschreven staat.

Toen ik voor de eerste keer over de film hoorde was ik erg enthousiast. Ik hoopte eigenlijk op een Carmageddon verfilming. Deze is toch net iets anders. Grootste verschil is dat je hier geen mensen hoeft over te rijden voor punten. Ook is de film wat braver dan de game waar jaren geleden zo enorm veel ophef over ontstond.

Het verhaal is minimaal, geen verrassing en vol clichés. Het draait hier maar om één ding en dat is de actie. Ruige muziek, vlotte montage, explosies, ronkende motoren en een druppie bloed vatten de film perfect samen. Het racen was goed in beeld gebracht, hoewel het soms een beetje in herhaling viel. Ik zag teveel mitrailleurs en te weinig speciale wapens. Soms was het ook allemaal wat braaf. Komt misschien omdat je toch gaat zoeken naar overeenkomsten met Carmageddon. Zo miste ik geflipte personages. De coureurs in deze film zijn eigenlijk maar saaie mensen zonder interessant achtergrond verhaal. Alleen Frankenstein, ook bekend van het soortgelijke Death Race 2000, was best imponerend. Je ziet niet erg veel bloed, wel explosies en crashes, maar die zijn in zoveel films te zien. Hoe die enorme vrachtwagen verongelukte was dan wel weer erg spectaculair.

De ontsnapping was weer perfect gedaan, heerlijk om naar zoiets te kijken. De setting vond ik trouwens wel iets te modern voor 2012, maar verder niet zo storend. Een geslaagde film die met iets meer lef nog hoger had kunnen scoren.

Vond het allemaal wel meevallen met die sfeer, of eigenlijk tegenvallen dus. Voor een oudere film als deze was ik benieuwd hoe de clash met het cruiseschip uit de verf kwam, en dat zag er nog best goed uit ook met een keurig op maat gezaagd gat in de romp. De boel loopt onder water en een groepje overlevenden zit op een vlot. Ja, het gebeurd net zo snel als dat ik dit typ. Vervolgens zijn zij waarschijnlijk de enige ter wereld die op open zee verrast worden door een schip op een paar meter afstand. Maakt niet uit verder, het is het intro maar.

Want eenmaal aan boord van het schip wordt het een stuk grimmiger. Het is jammer dat de kennismaking gewoon bij helderblauwe lucht is. Bij een heldere maan, of desnoods met wat mist, wordt het al snel een stuk onheilspellender. Al snel claimen de overlevenden ieder hun kamer, alsof er niks gebeurd is en ze gauw verder willen genieten van hun all inclusive. Close-up shots van het levende schip vergroten de claustrofoische sfeer, maar de veel te bombastische soundtrack wekte ergernis op.

Het acteerwerk is redelijk, alleen hoofdrolspeler Kennedy wist helaas niet te overtuigen. Het hele mysterie vond ik ook tegenvallen. Het is dus gewoon een Duitse boot die zijn slachtoffers één voor één wilt vermoorden. Wat spookverschijnselen of schrikmomenten waren leuk geweest, een zoveelste persoon die gek wordt door een huis of boot is dat niet. Het levert helaas geen leuke moorden op, al was de douchescene wel heel tof. Te langdradig en vaak wat aan de saaie kant helaas.

Een fitnesscenter is de ideale locatie voor een horrorfilm. Death Spa is een film met een hoog kaasniveau waarin mannen en vrouwen maar voor één ding leven; in je strakke shorts door de gym slenteren en mooi zijn. Beetje trainen, beetje flirten, doucheje doen of een saunaatje. De sfeer is erg goed met te kleine, felgekleurde fitnesspakjes en een eighties soundtrack die maar voortduurt. Tijd om de boel flink op stelten te zetten.

En daar heb ik een beetje een dubbel gevoel over. De setting is perfect voor een slasher, maar dat is het helaas niet. De gym krijgt te maken met verschillende ongelukken, varierend van bloedeloos en onschuldig tot aan op hol geslagen citruspersen en hongerige barracuda's. Doorheen de film blijft het vaak een beetje tam, maar op het einde gaat het aardig los die inderdaad wat aan Carrie doet denken.

Het verhaal rammelt echter flink waardoor de film niet echt spannend wilt worden. Zo'n geest van je overleden vriendin is wel erg dertien-in-een-dozijn en bovendien vind ik het hier niet echt gepast. Death Spa had gewoon een cheesy slasher moeten zijn. Zelfs de nudity is van de partij. Het onderzoek wordt op een gegeven moment een beetje vervelend, maar de film duurt dan ook niet te lang.

Aardig home invasion filmpje die grondlegger The Last House on the Left (1972) overtreft, maar weer onderdoet voor bijvoorbeeld La Casa Sperduta nel Parco (1980). Je wordt in elk geval meteen meegesleept met een mooi gefilmde- en spannende auto-achtervolging: het datend stelletje versus vier dronken klootzakken.

Wanneer een bende criminelen zo gemakkelijk je eigen veilige stekje kunnen betreden is het schrikken geblazen. Al snel blijkt dat ze geen moreel besef hebben en neemt de spanning toe. De leider was dreigend, maar de andere waren soms vreselijk irritant met veel geschreeuw en nep gehinnik. Vooral met zo'n VHS-rip klinkt het zo slecht dat mijn trommelvliezen haast scheurden.

De sloopscene was fantastisch en zou eigenlijk bovenaan iedereens bucketlist moeten staan. Het gaat van kwaad tot erger, zoals de verkrachting(?) - of in elk geval poging tot - en ander lichamelijk geweld. Wanneer de mooie Diane zich begint te verzetten geeft dat veel voldoening. Bloederig, schokkend of goor wordt het echter nooit. Straw Dogs nog niet gezien, binnenkort maar eens achteraan gaan. Deze is een voldoende waard.

Ik vond er helaas weinig aan. Troma, soms geniaal, maar vaker nog slaat het de plank mis. Ook hier weer.

De intro met de berenklemmen beloofde veel goeds en ook de 'reisbureau' setting was geslaagd te noemen. Vanaf dat moment gaat het helaas bergafwaarts. De personages zijn van zichzelf niet erg grappig en dan gooien ze er om de haverklap zo'n enorm lamme oneliner uit die zo slap is als een vaatdoek. Ik moest lachen om de quote die Vascago aanhaalde, maar dat was dan ook de beste. De film heeft gewoon enorm flauwe humor, wat te denken van de huppelende moordenaar. Een Tromafilm als Poultrygeist vond ik geniaal en die bevat ook heel wat humor, maar net wat scherper. Verder hoor je in deze film een overkill aan cartooneske geluidjes die er onder gemonteerd zijn. Als iemand bijvoorbeeld ter Aarde stort hoor je het geluid van een neerstortend vliegtuig. Ik zie echt op geen enkele manier hoe dit hilarisch kan zijn.

Verder blinkt een Troma film doorgaans uit in de gore, maar ook hier was het niet bijzonder. Een paar afgehakte ledematen, één originele kill, maar verder niks. Wel weer een transseksueel, jaja. Toch jammer dat de film goed wordt beoordeeld en de plot me wel aanspreekt maar vervolgens enorm blijkt tegen te vallen.

Op een gegeven moment denk je dat je al het gekke wat uit Japan komt wel gezien te hebben, krijg je weer een film voorgeschoteld over killer sushi. Heerlijk plot en Iguchi komt weer met een paar heerlijke vondsten. Toch is een uur kijken naar maffe gevechten met slechte special effects iets teveel van het goede dit keer.

Dead Sushi leunt meer op komedie dan bijvoorbeeld The Machine Girl deed. Je moet er wel echt van houden, enorm over de top weer zoals alleen Japanners dat kunnen. De tekenfilmgeluidjes had Iguchi achterwege mogen laten, maar veel andere scenes zijn weer erg te genieten. De uitleg over het sushi maken bijvoorbeeld, krijg er zowaar honger van.

Verder weer veel debiele dingen zoals eiersushi dat het goed met de hoofdrolspeelster kan vinden (leuk geacteerd), de smerige ei-kus (door Asami die inmiddels wel bekend is met ranzige scenes in dit genre), de battleship en de tonijnman. Dit zijn zo'n beetje de hoogtepunten, wat automatisch betekent dat de rest veel op de automatische piloot is. De sushi vliegt maar in het rond, mensen rennen, cartooneske geluidjes klinken door de speakers en af en toe valt er een slachtoffer. Gelukkig vaak op een bloederige manier.

CGI is weer lekker brak, net zoals in RoboGeisha. Film was ondanks de speelduur wel een lange zit voor mijn gevoel. Er komt zoveel onzin op je af dat er slechts een paar dingen blijven hangen. Toch kan ik hier zeker van genieten en is het maar goed dat er ook zulke bullshit films worden gemaakt.

Ik had er meer van verwacht. Een aantal erg mooie, en soms grappige beelden begeleid door de saaie stem van Gambon. Gelukkig zegt hij in de hele documentaire hooguit 25 zinnen. Op informatief gebied scoort deze docu ondermaats, wat mij betreft.

Aan de andere kant spreken een aantal beelden voor zich en is het erg mooi om te zien. Bijvoorbeeld het loopje van de pinguins, het muziekje bij de krabben en de orka die een dode zeeleeuw tientallen meters de lucht in lanceert met z'n staart Leuk voor een keertje.

Drie sterren.

Toch een film die ik door de jaren heen al wat keren heb gezien en nog steeds blijf ik me ermee amuseren. Een monsterfilmpje zoals hij hoort te zijn. Niet teveel gezever, flink wat vaart en vooral veel actie, ontploffingen en niet te vergeten een allesverslindend monster die overal zijn restjes laat slingeren.

Zoals vaker speelt er een verhaal in een verhaal; het eerste gaat over het monster dat op onverklaarbare wijze komt opdagen (de verklaring is er wel, maar slaat nergens op) en het tweede gaat tussen de bemanningsleden en de huurlingen. Leuk motief, maar stelt verder niet zoveel voor. Gelukkig is de cast meer dan redelijk. Treat Williams is charismaloos en zijn oneliners waren op den duur behoorlijk vervelend. Gelukkig staat daarnaast Famke Janssen op haar sexiest. Jammer dat ze het rode jurkje niet aanhoudt, maar dat ging vast niet goed in combinatie met de actie die volgde. Verder een paar toffe bijrollen, waarbij zelfs die van O'Connor me niet stoorde.

Het monster is knap vormgegeven dat zeker wel overtuigd als kwaadaardige menseneter. De CGI die daarmee gepaard gaat is soms wat gedateerd maar er bestaat veel en veel slechter. Heerlijke smeerboel in de kelder van het schip, een paar toffe kills en het heerlijke fluiten van duizenden kogels gevolgd door een paar immense explosies... dit is een stoere mannenfilm.

Weer een tegenvaller helaas, net zoals de vorige filmpjes uit de reeks. De focus ligt dit keer teveel op het politie onderzoek en nóg minder op het horror aspect. Je ziet de Deer Woman zelfs geen enkele keer aanvallen. De film is voor het grootste gedeelte saai met af en toe een geinig stukje. De verwijzing naar An American Werewolf in London is wel erg leuk.

Best aardig geacteerd door Benben, maar het grootste pluspunt is de Braziliaanse Moura die werkelijk prachtig is. Al was het acteren ook van haar kant erg zwak, ze is in het echt dan ook een model. Die neger was het dieptepunt, hij las zijn zinnetjes zonder enige inspiratie op. Het einde was helaas ook niet veel en nogal afgeraffeld.

Beetje een lange zit. Komt vooral omdat de film traag op gang komt en het qua cast niks bijzonders is. Beetje saaie conversaties en onderlinge ruzietjes.

Gelukkig is de killer lekker gestoord met een briljant uilenmasker. De moorden zijn ook beter dan ik van tevoren had verwacht. Afgehakte ledematen en lekker bloederig. Ook genoeg diversiteit in de wapens. Visueel is het ook wel te genieten, maar de soundtrack vind ik vaak wat te bombastisch.

Het einde op het podium is lekker geschift en erg tof. Helaas zitten er teveel saaie stukken in om de hele film geboeid te blijven kijken.

Deliver Us from Evil is me toch wat tegengevallen. Het grootste probleem is dat het het zoveelste exorcist-verhaaltje is zonder dat het met iets origineels komt. En dan is de lange speelduur een extra obstakel.

Met de sfeer in de film zit het wel goed. Naargeestige feeling, en dan is zelfs een dierentuin bij nacht behoorlijk creepy. Lekker goor ook soms, en ook de possessed zien er overtuigend uit. Jammer dat de cast weinig interessant is. Zo vind ik vooral Bana hier niet op zijn plek, terwijl het wel een goed acteur is.

Het verhaal kabbelt maar een beetje voort, en echt eng wordt het nergens. Derrickson doet niet veel anders dan wat hij negen jaar geleden met Emily deed. Einde is wel sterk uitgevoerd, maar verhaal en beleving maakt weinig indruk.

Toch best een flinke tegenvaller. Het duurde behoorlijk lang voordat ik in de film zat, eigenlijk pas toen ze de kano's ter water lieten. De opbouw is erg rustig, een beetje té rustig waardoor het al snel neigde naar saai. Het banjo-duel weet dat te doorbreken en is een hoogtepunt, al zegt dat meer over de rest van de film.

Zo vind ik de cast, buiten Voight, niks aan. Ik kon maar geen sympathie voor ze opbrengen en een beetje medeleven in een thriller als dit zou al zorgen voor een meer meeslepende ervaring. De plaatjes van de natuur zijn natuurlijk prachtig en de scenes in het wilde water zijn zeker te genieten. De momenten met de hillbillies zorgen voor enige spanning, maar over het algemeen bevat de film die te weinig. De wanhopigheid van de rit kan ik me wel voorstellen daar waar ik een keer in eenzelfde soort situatie heb gezeten. Alleen werd er niet op ons geschoten, maar tijdens een 28 km lange kanotocht in de Ardennen bleek na 15 km het bier al op te zijn en het begon ook nog eens te regenen. Uitzichtloos.

Het einde van de film duurde wat mij betreft ook weer iets te lang, de nasleep kon me niet meer boeien en of ze nou gepakt werden of niet, het interesseerde me niet. Ik kan er niet precies de vinger op leggen maar ik denk dat het vooral komt door de cast die me eigenlijk geen moment voor zich wist te winnen. En het gaat hier júist om de personages, maar als er geen sympathie wordt opgewekt blijft er niet veel over dan een middelmatige wildwaterbaan.

In mijn herinnering was dit een uniek werkje dus was het weer eens tijd voor een herziening. Deliria vond ik niet zo indrukwekkend, dan gaat mijn voorkeur eerder uit naar Dellamorte Dellamore waar Soavi op geniale wijze horror, komedie en romantiek combineert met een sprookjesachtige sfeer. Het kerkhof waar het bizarre verhaal zich voor een groot deel afspeelt kent schitterende plaatjes die een en al sfeer uitstralen. Erg fijne soundtrack ook dat goed aansluit bij de diverse krankzinnige situaties.

Everett is erg goed gecast als grafdelver die langzaam zijn grip op de realiteit verliest. Deed me soms een beetje denken aan Campbell in Evil Dead, ook Everett vuurt voortdurend op droge wijze de ene hilarische oneliner na de andere af, wat de boel lekker fris houdt. Hij heeft ook een fijne stem om naar te luisteren wat er voor zorgt dat de voice over momenten boeiend blijven. Het is niet moeilijk om Lazaro als de klungelige Gnaghi te kunnen waarderen. De onschuld waarmee hij over het scherm waggelt en de loyaliteit naar Francesco maken hem aandoenlijk. De bloedmooie Falchi zorgde voor een portie romantiek dat af en toe ook best erotisch was. Geweldige chemie tussen de twee lovers. De diverse genres lijken zo verschillend, maar zijn hier op voortreffelijke wijze aan elkaar genaaid. Meerdere gedachtes passeren dan ook de revue. Goor, hilarisch, zoetsappig, geil, vaag en weer hilarisch.

Vaag omdat het tegen het einde soms een beetje lastig te volgen is en er meerdere interpretaties mogelijk zijn. Desalniettemin is de hele feel van de film uniek. Het voelt meer als een romantisch sprookje dan een zombie horror. Toch moeten fans van zombieflicks en mensen die een uniek cultfilmpje wel kunnen waarderen deze beslist checken.

Ook eindelijk maar eens bekeken. Ik ken alleen het tweede deel dat zeker niet briljant is, maar best vermakelijk. Nu schijnt deze net wat beter te zijn, maar daar ben ik het dus niet mee eens.

Slechter is hij ook niet. Ook hier hangt best wat sfeer omheen. Het begint allemaal lekker met een '80s soundtrack, kleurrijke kapsels en popiejopie blousjes. Opbouw is veelbelovend, leuk dat het zich allemaal in een bioscoop afspeelt. De tijd dat het meisje zo opzichtig bang was van een angstaanjagende scheet op het grote scherm om zo dicht mogelijk tegen haar kerel aan te kruipen en handje kan vasthouden. Niks gewend die lui. En dan die houten, gammele stoelen. Je zou er zo een horde demonen mee af kunnen stoppen. Oh... wacht.

Eén van de voorbeelden die een minder tweede filmdeel inluiden. De demonen komen vrij en laten een spoor van verderf achter. Veel toffe make-up en smerigheden dus. Maar dat is eventjes leuk, en zonder goed verhaal ben je eigenlijk naar niks aan het kijken. En in een film als deze verwacht ik geen verhaal die prijzen in de wacht gaat slepen, maar probeer het op zijn minst. Plotseling stapelen de onbenullige scenes zich op, hoewel de dirtbike met katana nog wel tof was. Het matige acteerwerk, de dub buiten beschouwing geprobeerd te laten, ging me op den duur ook een beetje tegenstaan. Vooral het gegil kwam me de keel uit (pun intended).

Demons kent dus een beetje dezelfde minpunten als zijn sequel. Goede sfeer, prettige gore. De rest is ondermaats waardoor het niet echt een aanrader is. Leuk voor een keertje is het op zich wel.

Ik had deze een jaar of zeven geleden een keer voor een paar euro gekocht bij de Free Record Shop. Het was de tijd dat ik op basis van een toffe hoes een dvd aanschafte. Het was ook de tijd dat ik horrors uit niet-Engelse landen niet kon waarderen en ergerde me dus flink aan de dub. Daarbij had ik ook nog eens een regiovrije Duitse versie te pakken die van brakke kwaliteit was. Zo bleven de subs soms wel twee minuten lang in beeld staan en de andere keer verschenen ze niet eens. Dit alles maakt dit tot ongeveer mijn slechtste aankoop ooit. Gelukkig ben ik in de loop der jaren alles wel een beetje gaan waarderen dus het was tijd voor een herziening.

Zonder dat ik het eerste deel heb gezien kon ik een stuk beter genieten van Demoni 2 dan eerst. Best vies sfeertje met mooie schaduweffecten. Het acteerwerk is erg slecht, maar alles is lekker campy gebracht. De opbouw is wat traag en de manier waarop de demon het appartement binnenkomt vind ik een beetje vergezocht. Misschien dat de reden in Demoni duidelijk is gemaakt. Vind het ook een beetje jammer dat de demons zich teveel als mensen gedragen. Je krijgt nauwelijks het gevoel dat de slachtoffers te maken hebben met bovennatuurlijk kwaad. Neem nou die demons die een salto over de auto maakten of dat kindje dat over de bank springt. Was te duidelijk een mens met een groen masker. Die kleine demon hadden ze beter achterwege kunnen laten want dat was meer een Gremlin. Het deed me meer bespottelijk lachen dan dat het me angst in boezemde.

De make-up vind ik het sterkste punt van de film. De demons zagen er best angstaanjagend uit, het is alleen jammer dat hun gedrag daar afbreuk aandoet. De gore is verder voldoende al zien de bloedlijntjes op iemands gezicht er soms wat knullig uit.Helaas is de logica in verschillende situaties ver te zoeken en het einde stelde ook wat teleur. Na zoveel jaar is het nog steeds geen erg goede film, maar toch wel een stuk beter dan in mijn herinnering en dat is altijd leuk.

Hoewel er overduidelijk inspiratie is gehaald uit het superieure Heat, is dit gewoon een stoere heist-film waarmee ik me geen moment heb verveeld. De film opent al met een gewelddadige shootout waarbij opvalt dat ook hier de achtergrond muziek is weggelaten. Hierdoor zijn de geweerschoten vele malen indringender en maakt de scene meteen een rauwere indruk. Ook in de finale is dit het geval, de wapens klinken fantastisch!

Qua cast was het blijkbaar een vereiste om tatoeages te dragen. De testosteron spat er vanaf waarbij de ene badguy nog intimiderender is dan de ander. O'Shea Jackson vind ik sinds Straight Outta Compton een leuk acteur, ook hier speelt hij weer sterk. Het is verleidelijk om op 50 Cent te gaan zeiken maar ook hij stoort niet. Zijn rol is dan ook niet echt noemenswaardig, al is de scene waarin hij de vriend van zijn dochter intimideert wel grappig. Maar het is Butler die de show steelt als meedogenloze sheriff die het niet zo nauw neemt met de regels.

De film duurt misschien net wat te lang, maar wanneer de heist begint gaat het tempo weer wat omhoog. Deed me ook een beetje denken aan GTA V, met die geldwagens. Het slot verraste me, geeft de film nog een fijne nasmaak.

Cool found footage filmpje waarin Elizabeth er een studie van maakt om het gedrag van onbekende internetters in kaart te brengen. Onder internetters mag je webcammers verstaan, die variëren van leuke, normale mensen en geinige pranksters tot aan cyber-trolls en swaffelkoningen. Laatstgenoemde is slechts één keer te zien in de film, een aantal dat sterk in contrast staat met de werkelijkheid. Helaas voor Elizabeth krijgt ze te maken met een psychopaat.

Het unieke aan de film is dat je 99% van de tijd door het oog van de web- of telefooncam kijkt. Het chatten, aannemen van requests en de voortdurende stroom van internetbeelden doen denken dat jezelf achter de pc zit. Zoals het een cam betaamd (helaas), is beeld en geluid niet altijd van topkwaliteit en laat dit nou net heel goed in de film passen. Al is een shakende camera gericht op hysterische slachtoffers een oud trucje natuurlijk. Wat de boel ook zo fris houdt is dat er behoorlijk wat random personen voorbij komen, wat sommige stukjes grappig maakt, lief of je een groot WTF-gevoel geeft.

Bovendien is Papalia een fijne verschijning die ook nog verdienstelijk acteert. The Den is wegens zijn onvoorspelbaarheid bijna continu spannend, helemaal wanneer haar pc wordt gehackt. Dan ga je toch beginnen met gissen naar potentiele daders. Het hele idee is natuurlijk erg creepy, dat wie dan ook zomaar even alles over je komt te weten. Deed me ook denken aan de Watch Dogs-game waarin jezelf een meesterhacker speelt en toegang hebt tot alles en iedereen in Chicago. In deze film wordt dat angstige gegeven met overtuiging uitgevoerd. Elizabeth is nergens meer veilig; het nadeel van de moderne, electronische technieken.

Na drie kwartier had ik even het gevoel dat de film te lang stilstond, maar door de geringe speelduur volgt de climax kort daarna. Die was helaas niet bijzonder met bovendien een cliché locatie, al is het goed dat de daders anoniem blijven en dit blijkbaar simpelweg doen om zieke mensen te vermaken en zo geld te verdienen. Tof gedaan. Nog een pluspunt is dat de gore goed is, realistisch zelfs, zeker door het oog van de camera waardoor het al snel op snuff lijkt. Spannende film.

Over die politiewagens... ik denk dat hij nu ook weer met een dilemma zit. Hij moet Castello's bevelen opvolgen, terwijl Castello eigenlijk tegen hem is ( FBI informant). Hij wil geen argwaan wekken tegenover Castello ( hoe zou het staan als Sullivan opeens bevelen zou negeren?) en stuurt de politie weg. Naderhand komt hij dus met een hinderlaag omdat Castello ook een vijand is. Zo zie ik het tenminste...

Anyway...voordat ik deze film zag was ik al bekend met de geweldige Infernal Affairs-trilogie. Ik was dus een beetje afwachtend met deze titel aangezien ik het niet zo heb op remakes waarvan het origineel een topper is. Dan kon deze alleen maar tegenvallen...

Gelukkig had ik het mis en is deze film ook geweldig! Scorsese maakt er een prachtige remake van die eer doet aan IA. Nadeel is dat ik nu dus het verhaal, en een aantal scenes al kende en dus niet meer verraste ( de scene dat Queenan van het dak wordt gegooid, de liftscene op het eind).

Sowieso vijf groot acteurs in de film die het stuk voor stuk uitstekend doen, met als uitblinkers de drie hoofdrollen. De soundtrack is goed, de spanning is goed, het verhaal is goed, zelfs de speelduur is niet te lang bij een film als deze.

Ik vind deze minstens zo goed als Infernal Affairs en daarom een welverdiende 4.5*

De zoveelste film gebaseerd op de feiten van seriemoordenaar Ed Gein, en ditmaal zo'n beetje de meest waarheidsgetrouwe. Een ziek idee dat dit allemaal echt heeft plaats gevonden, maar hedendaags is slechts het idee nog schokkend. Door diverse films en documentaires ben ik inmiddels aardig op de hoogte van de gruweldaden waardoor deze film me niet meer kon verrassen.

Deranged moet het vooral van de deprimerende sfeer hebben. Ezra is perfect vertolkt door Blossoms, met een bekende blik in zijn ogen. Toen viel het kwartje, die ken ik uit Home Alone! Als kleine jongen vond ik hem daarin al creepy, maar als volwassen vent moet ik toegeven dat ie als moordende kannibaal nog vele malen creepier is. Blijkbaar was het script komisch geschreven waardoor een aantal dingen voor humor moet doorgaan. Zo is de reporter helemaal niet grappig, maar echt storen doet hij ook niet. Prettige bijrol van Micky Moore, die helaas zo kinderachtig is geweest om op het moment supreme besloot niet uit de kleren te gaan, ondanks dat ze er voor getekend had.

Tom Savini verzorgt de make-up, erg matig intro op de Arrow-release trouwens, maar dat is niet altijd te zien. De hersen-scene is van erg hoog niveau, werkelijk goor. Maar andere effecten zijn heel erg pover, met bloed wat veel te licht van kleur is. Ook de make-up van de lijken was beneden peil, maar deed nauwelijks afbreuk aan de scene waarin Ezra tussen de geraamtes zit. Eén van de spannendste scenes was het gesprek aan tafel tussen Ezra en Mary.

Ondanks de sterkte rol van Blossoms, het deprimerende sfeertje en hier en daar een leuke scene weet de film geen hele grote indruk te maken. Het doet weinig verkeerd, maar slaat me ook niet van m'n stoel. Misschien dat ik een beetje Ed Gein-moe begin te worden.

Blijft een sterke horror die goed inspeelt op claustrofobie. Zes meiden besluiten na een tragedie op onderzoek uit te gaan in een onbekende grot. Ik zelf zou het nooit van mijn leven doen, maar voor de verandering zijn de meiden dit keer stoer, in plaats van blond en dom. The Descent heeft dan ook een hoog girlpower-gehalte, zonder dat het er te dik bovenop ligt.

Als je ook maar een beetje claustrofobie hebt (ik niet overigens) dan is dit geen fijne zit. Het idee dat je steeds verder verwijderd raakt van de aardbodem met alleen een zaklantaarn en verder niets dan duisternis om je heen is beangstigend. Dit wordt versterkt door goede belichting en enkele scenes waarin de muren steeds dichter bij lijken te komen. En dan heb je ook nog de plaatselijke bewoners die trek hebben in een lekker hapje. Het is om wanhopig van te worden.

De crawlers zijn echt overtuigend gemaakt. Geen computer effects, maar echte acteurs die van top tot teen in de make-up zitten. Het mist zijn effect niet en zijn daadwerkelijk enorm creepy. Leuk weetje: de actrices hadden geen idee hoe ze er uit zouden zien tot aan het moment dat ze voor het eerst contact maakten. Wat je ziet is dus echte angst en paniek. Ook de wonden zijn knap gemaakt. Het acteerwerk is lekker naturel, en Natalie Mendoza is sexy. Sterke scene waarin ze haar vriendin per ongeluk neer stak.

Het einde is sterk, en de eerste keer dat ik deze film zag was ik ook echt verrast. Een film waar je het benauwd van krijgt.

Als film op zich is het geen tijdverspilling, maar als vervolg is het overbodig. The Descent: Part II doet op werkelijk ieder vlak onder ten opzichte van zijn voorganger.

Het verhaal is geforceerd waarmee het onnodige plotholes creëert en waarbij je vraagtekens bij de geloofwaardigheid kan neerzetten. De cast is stukken minder interessant met teveel mannen die uiteraard flink van mening verschillen. Bovendien prefereer ik een hechte vriendschap die door noodzakelijk kwaad op het spel komt te staan liever dan Sarah die de crawlers met overtuiging te lijf gaat. Haar rol als fighter vind ik geen leuke.

Er wordt ook minder aandacht besteed aan claustrofobische angst, dat terwijl het hele mysterie om de crawlers al verdwenen was. Dan blijft er weinig engs over. Natuurlijk is het wel even spannend als de crawlers tevoorschijn komen, maar de afloop is vaak al te raden. Er waren iets teveel confrontaties, waarvan de effects er wel weer goed uit zagen. Behalve het bloed, dat was iets te lichtrood.

In het origineel heerst er veel onderhuise spanning. Naar mijn mening wordt er nu teveel overgeschakeld naar bloederige confrontaties waarbij het aan spanning inlevert. Maar het is ook de cast die niet echt leuk is en dan die plotholes. Waarom die vent op het einde? Juno die nog in leven blijkt terwijl ze gewond is én de weg naar de uitgang weet? Laat dat derde deel maar achterwege.

Deze review is gebaseerd op beide films, aangezien het als het ware één film van ruim vier uur is. Deze film gaat dus verder waar de vorige ophield. Het lijkt erop dat veel mensen die de animé kennen de film lager waarderen als degene die de animé niet kennen. Nu zag ik de animé drie jaar geleden en het is tot nu toe de beste animé die ik ooit heb mogen aanschouwen. Gek genoeg ben ik heel veel details, en zelfs de helft van het verhaal vergeten. Misschien dat ik daarom beter van de film kon genieten dan de meeste fans.

Ik vind het vreemd als mensen zeggen dat het verhaal niet goed is, aangezien het een zeer intelligente thriller is die nog behoorlijk diep gaat ook. Het hele Death Note gegeven is ook origineel en het is fantastisch om te zien hoe Light en L elkaar uit de weg proberen te ruimen. Ook vond ik de casting helemaal niet slecht, L was zelfs het hoogtepunt. Hij werd een beetje neergezet als een retard, maar was hij dat niet ook een beetje in de animé? Aan de andere kant wel reteslim natuurlijk, en stiekem ook best cool met z'n snoepverslaving. Light stoorde ik me ook niet echt aan, al moet ik bekennen dat ik de animé-Light een beetje vergeten ben. Weet wel dat Light in de animé wat overtuigender op me over kwam. Misa, Sayu en Naomi weet ik ook niet precies meer, maar ze worden wel vertolkt door drie mooie dames en dat telt ook een beetje.

Ryuk en Rem waren wel geinig, al was het erg wennen toen Ryuk voor het eerst in beeld kwam. Het uiterlijk was goed, maar de CGI ziet er niet best uit.

De spanning was best voelbaar, al komt dat ook omdat ik het einde niet precies meer wist. Ik weet het, slecht voor iets dat ik beschouw als het beste dat ik ooit in animé zag. Deze recensie is dus ook geschreven door iemand die niet veel heeft te vergelijken met de animé, qua verhaal en diepgang bijv. Deed ik dat wel, dan was deze film mij misschien ook wel tegen gevallen.

Zeer sterke film die Muay Thai, Drunken Boxing en Capoeira combineerd. Laat dit nou zo ongeveer mijn drie favoriete vechtsporten zijn en dan weet je dat het haast niet meer mis kan gaan.

Voor het verhaal hoef je een martial arts film niet te bekijken, maar hier vond ik het verhaal toch nog enige diepgang hebben. Al is me het 'hoe en waarom dat vrouwengeurtjes-gedoe' even ontgaan.
Ik was vooral benieuwd naar de hoofdrolspeelster. Het tegenvallende Chocolate had namelijk ook een vrouw in de hoofdrol en dat vond ik allemaal wat magertjes. Gelukkig doet Yanin het stukken beter. Best een mooi meisje ook nog eens. Ook de andere personages waren geslaagd. De film neemt zelfs nog de moeite om hen enige diepgang te geven. Dat maakte de scène tussen Sahim en Deu ook zo sterk. Wie zal ze laten leven? Want ik vond het toch wel sneu dat Sahim doodging. Het verbaasde me ook dat de 'eindbaas' een vrouw was. Nóg een vrouw, maar ook zij wist maar al te goed waar ze mee bezig was. Verder zitten er best nog een paar geslaagde komische scènes in.

De gevechten zijn perfect gesynchroniseerd. Er wordt gelukkig best wat afgevochten in de film en dit vaak op mooie locaties. De gevechten deden vaak denken aan Jaa's werk ( Muay Thai) en het werk van Chan ( Drunken Boxing). Ook worden er de nodige breakdance moves uitgegooid, en alles natuurlijk in een vloeiende beweging. Zoals in andere Thaise martial arts komen ook hier de klappen hard aan, hoewel ik af en toe het gevoel had naar een turnvoorstelling te kijken omdat er ook een aantal dansbewegingen worden gemaakt. Maar die momenten waren gelukkig schaars. In tegenstelling tot Ong-Bak worden er hier af en toe wel koorden gebruikt. Niet dat het duidelijk opvalt, maar sommige sprongen of bewegingen konden niet gemaakt worden zonder wat extra hulp. Die laatste klap van Deu was trouwens briljant.
En niet te vergeten; de soundtrack is bij sterk. Dat vind ik altijd erg belangrijk in een vechtfilm. Lekker adrenaline verhogend.

Legend of Drunken Master en Ong-Bak blijven mijn numero's één wat betreft de vechtsijlen, maar deze combinatie is alles behalve verkeerd.

Ik heb deze vanmiddag gezien in Los Angeles. Het was mijn eerste keer in een Amerikaanse bioscoop en dat was sowieso erg tof! Achttien zalen en zag er erg mooi uit. De trailers waren alleen veel te lang, je kon de hele film al bijna volgen.

De trailer van Devil komt hier ook veel voorbij op tv en dus besloten we er heen te gaan. Een film van tachtig minuten lijkt kort maar is uiteindelijk lang genoeg voor een film die zich afspeelt op een paar vierkante meter. Vijf mensen komen vast te zitten in een lift en geleidelijk aan ontstaat er ruzie. Al snel komen ze er achter dat er een moordenaar in het spel is, so whodunnit?

De spanning wordt langzaam opgebouwd en hier en daar wordt voor een glimlach gezorgd. Ook valt er hier en daar wat te schrikken, als je niet alle momenten al in de trailer voorbij hebt zien komen...

De climax is uiteindelijk soft en teleurstellend en kost de film toch wat puntjes. Eng of goor is het ook nergens. Leuk tussendoortje.

En maar weer eens herzien. Het grootste verschil met zijn voorganger is dat het geen horror meer is in zijn puurste vorm. Niks griezeligs meer, alleen smerigheden. Toch is The Devil's Rejects nog beter dan zijn voorganger. Weg zijn de vreemde filters waardoor de film een normale en vooral toegankelijker uitstraling krijgt.

Deze film is een vervolg op House of 1000 Corpses. De familie Firefly is op de vlucht voor sheriff Wydell, de broer van een slachtoffer van de familie. Zo ongeveer de hele film speelt zich af in het daglicht. Het draait hier niet meer om mensen angst in te boezemen, maar meer te laten huiveren door een aantal harde en gruwelijke scenes op je netvlies te planten. De film is ook realistischer, het zou zo maar het volgende gestoorde verhaal kunnen worden in de Amerikaanse kranten. Er zitten een aantal erg toffe situaties in de film zoals het motel en de autorit daarna. Scenes waarin een gezonde spanning zit. Niet vanwege hoe het eindigt, maar meer de manier waarop.

Wederom weet de familie Firefly deze film te dragen. Stuk voor stuk zijn ze perfect gecast. Haig heeft nu een grotere rol als Captain Spaulding om zijn clownsgrappen op kleine kindertjes te botvieren. Otis ziet er minder creepy uit, maar is zeker net zo gestoord en smijt er een paar hilarische oneliners uit. De broek van Baby deed het ook uitstekend, Sheri zelf was weer vrij irritant maar dat maakt haar rol ook zo goed. Moeder Firefly is vervangen door Easterbrook omdat Karen Black meer salaris wilde en dat ging niet door. Haar rol is niet verschrikkelijk groot maar zet overtuigend een vunzige hoer neer. Er zit wat meer humor in de film. Zo zijn de conversaties onderling soms van kinderlijk niveau (Tutti fuckin' frutti!), wat mooi laat zien dat de familie schijt heeft aan iedereen en alles eigenlijk maar als een spelletje ziet. Lekker een ijsje eten na je zoveelste kill. Dan vraag je jezelf toch af wie er in godsnaam tegenstand kan bieden aan zulke psychopaten. Gelukkig is daar nieuwkomer Forsythe die werkelijk een uitmuntende rol neerzet. Je proeft zijn haat voor de familie Firefly en het mooie is dat je op een gegeven moment niet meer weet welke partij je nu moet kiezen. Otis en Spaulding zijn zo stoer dat je ze eigenlijk een volgende moord gunt. Maar Forsythe als de sadistische Wydell blijkt net zo gestoord te zijn. Je zou bijna medelijden krijgen met de vuurvliegjes. Ook nog leuke bijrolletjes van Dallas Page en Danny Trejo.

Het einde is absoluut memorabel. De combinatie van de prachtige soundtrack, de mooie flashbacks en de verslagenheid van de drie anti-helden bracht me kippenvel. Het einde is dan ook ontzettend mooi, criminelen als zij horen op zo'n manier te eindigen. Maar ook jammer omdat ik eigenlijk nog meer wil zien van die lui. Deze film (en ook zijn voorganger) en zijn personages zich voor eeuwig onsterfelijk gemaakt bij mij. Topper!

Ik wist het bijna op voorhand al, maar het hoge cijfer trok me toch over de streep hem op te zetten. Religieuze horror's, of meer drama zelfs in dit geval, zijn niet mijn ding. Het eerste uur is vooral een enorm geraaskal over God en andere Bijbelse nonsens die met dure woorden worden verteld. Wat er zich op de achtergrond afspeelde tussen de hoge piefen van het plaatsje was ook oninteressant.

De rol van Oliver Reed als zonderende priester is dan nog wel redelijk. Behoorlijk wat naakt, al is het allemaal niet echt mooi. Een leuke scene was wel waarin de nonnen veranderden in op seks beluste maniakken en diverse kerkmaterialen onteerden. Maar het gevoel dat overheerste was een irritant, overvol kippenhok met een incompetente fanfareband op de achtergrond die voor begeleidende muziek moest zorgen. Soms zo over de top dat het op een persiflage leek.

Het laatste half uur wordt zowaar wat beter, al staat het bol van de vervelende personages. Je krijgt wel een beetje met Grandier te doen, hij gedraagt zich tenslotte gewoon als mens. Ik geloof ook best dat het waargebeurd is, want toen waren de mensen al net zo gek als nu. Destijds verbannen in diverse landen wegens de controversie, wat zeker te begrijpen valt. Maar in de huidige tijd niet meer schokkend en wat er dan resteert is slechts een saaie, nare, langdradige film.

Ik weet van te voren wat ik kan verwachten natuurlijk. Maar na een dag werken was ik moe, maar had toch zin om een filmpje te kijken. Een film waarbij je geen seconde hoeft na te denken of een verhaallijn te volgen. Deze dan maar.

Helaas is de film weinig verrassend ten opzichte van de vorige films van de rampregisseurs. Ontzettend flauwe grappen, maar dan echt zo ontzettend slecht dat het soms echt pijnlijk is en gewoon medelijden krijgt met iedereen die aan deze film heeft meegewerkt of heeft mogen aanschouwen. Er worden wel twintig verschillende films belachelijk gemaakt, maar de grappen liggen zo erg voor de hand en zijn echt van niveau basisschool.

Eigenlijk vind ik dat de acteurs en regisseurs nergens meer aan de bak mogen komen voor het afleveren van alweer een wanproduct. Het kan toch onmogelijk zo zijn dat Friedberg en Seltzer met een tevreden blik deze film bekijkt: "We hebben weer een goede film afgeleverd. Het publiek gaat vast uit hun dak!" Onmogelijk. Je vraagt jezelf dan toch af waarom ze dit soort films blijven maken, aangezien ze bijna allemaal de 'Top Bottom' lijsten aanvoeren.

Het laatste liedje was trouwens wel best catchy.

Ik begon met vrij hoge verwachtingen, maar toen ik zag dat het een nep-documentaire leek te worden had ik er niet zoveel zin meer in. Gelukkig verdwijnt het 'docu-gevoel' na een kwartier en komt er meer 'film' voor in de plaats.

Het idee is erg leuk. Aliens die boven Johannesburg zijn gestrand en in de sloppenwijken zijn gaan leven. Twintig jaar lang worden ze dood de regering onderdrukt en nu is het moment daar om te verkassen. Ik vond de aliens er nooit erg kwaadaardig uitzien. Soms was het allemaal wel lollig zelfs; aliens die een uitzettingsbevel moeten ondertekenen, aliens die in wapens handelen of opgewonden raken van kattenvoer. Het was voor mij dan ook niet zo moeilijk om sympathie op te brengen voor de buitenaardsen. De film leert je al snel dat niet iedereen op uiterlijk beoordeeld moet worden, of als iemand anders is. De mensheid wordt hier dan ook als slecht afgespiegeld.

De CGI was zeer goed. De aliens deden me vaak denken aan het goede Starship Troopers, al zag het er hier allemaal nog veel beter uit. Waar de aliens in het begin nog vrij onschuldig lijken, daar komt later verandering in wanneer ze zich verzetten. Zij hebben namelijk enorme guns die een mens compleet wegvagen. Gevolg zijn emmers met bloed en vliegende ingewanden. Heerlijk! Ook een leuke ode aan de Gravity Gun uit Half-Life 2.

Goed geacteerd van Copley en dat terwijl hij toevallig was gecast door zijn werk in een andere korte film van Blomkamp. Jammer dat het verhaaltje me niet echt greep en soms wat te sentimenteel was. Uiteindelijk een heerlijke wegkijker.