Opinions

Die Cronenberg-filmpjes willen maar niet echt interessant worden. Een combinatie van een vampier- en zombiefilm maar wel met een verhaal met bijzonder weinig om het lijf.

De bodyhorror waarmee Cronenberg bekend is geworden is al aanwezig. De effectjes zagen er goed en niet al te fris uit, maar twee jaar later zou er al flink wat verbetering in zitten met The Brood. Hier was de dosering zo weinig dat het geen diepe indruk achterlaat. Wel vallen er best wat slachtoffers, maar geen van allen zijn voorzien van toffe, visuele opsmuk.

Sissy Spacek is door haar Texaanse accent gepasseerd door Cronenberg, en daarom is gekozen voor pornoster Chambers, ook vanwege haar sex-appeal. Nou,dat heeft ze in ieder geval meer dan Spacek, maar daar is alles mee gezegd. Duidelijk geen acteertalent, gelukkig wel een beetje nudity.

Zoals veel Cronenberg-films heeft ook Rabid een grauwe, saaie uitstraling waarin een handvol weinig boeiende characters rondlopen. Ben benieuwd of er nog een film op zijn CV staat die net zo goed is als The Fly.

Een wat teleurstellend vervolg op het leuke Wreck-it Ralph, maar misschien komt dat doordat de kijkomstandigheden niet optimaal waren. Zo zat de persoon voor me voortdurend te bewegen, ging er om het kwartier een strontlucht door de ruimte heen en moest ik vanuit mijn veel te krappe stoeltje ook nog eens een arrival formuliertje invullen. Ja, ik heb deze in het vliegtuig gezien.

Ralph duikt dit keer diep in het internet om een product aan te schaffen, wie doet het niet tegenwoordig? Samen met Vanellope beleeft hij heel wat avontuurtjes, maar verrassend is het niet meer. Natuurlijk wordt er gespeeld met herkenbare dingetjes maar het hele geld verdienen met kanalen als YouTube vind ik niet zo interessant. Ergerlijk zelfs, omdat het resulteert in erg veel matige rotzooi.

De humor was ook vrij inspiratieloos, werkelijk niet moeten lachen. Het was ook iets kinderachtiger dan zijn voorganger. Moraaltje en 'zielige' momentjes waren ook weer aanwezig. Niet heel erg mee vermaakt, blij als ik straks op mijn bestemming aankom.

Een jaar of tien geleden was Rambo mijn held. Vooral het eerste deel heb ik erg veel bekeken en maakte eigenlijk een beetje mijn liefde voor actiefilms wakker. Ik verwachtte niet veel van een opa met een mitrailleur in z'n klauwen, maar deze film is hét bewijs dat Rambo nog steeds roeleert.

Stallone is weer lekker op dreef als John Rambo. Acteren kan hij nog steeds niet goed, maar nonstop stoer kijken gaat hem goed af. Zijn lichaam lijkt ook nog steeds voldoende in vorm. Rambo is terug!

De film is inderdaad harder geworden dan vorige delen. Het is enorm genieten wat mij betreft. De eerste actiescene zat ik bijna met open mond te bekijken. Je ziet letterlijk liters bloed vloeien, allerlei ledematen de lucht in slingeren en sommige moorden zouden zelfs niet misstaan in een horrorfilm. Zo rauw als in Rambo zie je ze niet vaak. Je kan de dood bijna ruiken...

Fuck het verhaal. Rambo doet wat Rambo moet doen. Vinger op de trigger en gaan met die banaan. De film duurde voor mijn gevoel wel iets te kort. Ik heb me in elk geval enorm vermaakt. Sterker nog, voordat Stallone definitief achter de geraniums gaat mag er nog wel een nieuwe Rambo komen.

In de vervolg op First Blood wordt Rambo naar Vietnam gestuurd om een aantal gevangen te bevrijden. Althans, zoals het Rambo betaamd negeert hij zijn orders, namelijk foto's maken, en besluit hij ze te bevrijden. Het was deze film die voor mij de term actiefilm definieerde vroeger. Grijs gedraaid op VHS en de inspiratiebron voor de vele schietpartijtjes die ik en schoolvriendjes deden toen we klein waren.

Het is ook een stukje nostalgie, maar de film is nog steeds prima om naar te kijken. Rambo is een soort superheld die in zijn eentje bijna tachtig man omver kegelt met pijl en boog, machinegeweren en zijn iconische survival knife. Hij wordt bijgestaan door de mooie Julia Nickson die hiermee haar filmdebuut maakte. Ik kreeg zelf even een Vietnam-flashback naar vroeger toen ik het verschrikkelijk vond haar te zien sterven.

Het duurt meer dan een half uur voordat de eerste dode valt maar daarna bieden de Vietnamezen zich keurig aan als kanonnenvoer. Iedereen schiet vanuit de heup, goed mikken is geen ding hier. Vanzelfsprekend is de actie vaak erg over de top met raketten en explosies die talloze rieten hutjes laten versplinteren. Op een heroïsch muziekje flaneert Rambo door de actie heen alsof het niks is, maar vermakelijk is het wel. Misschien dat de beste scene nog wel degene op het einde is, waarin hij zijn machinegeweer leeg schiet in zijn thuisbasis. Daarna spreekt Stallone eens meer dan drie zinnen uit en dan schiet je toch weer in de lach. Maar knallen kan die wel.

Best een geslaagd slot, hoewel als deze film een succes wordt de kans aanwezig is dat Stallone er nog eentje gaat doen. Het is een extreem harde actiefilm geworden die echter wel een beetje het Rambo-sfeertje mist. De setting is dit keer Mexico en Arizona wat zorgt voor wat sfeervolle straatjes vol gespuis die elk moment vol kunnen worden gepompt met lood. De aanloop naar de actie is helaas nogal lang met best wat dramatische momenten die niet aanslaan.

Zo'n Monreal acteerde nog best wel oke, maar Stallone was weer niet sterk. Vooral het moment waar Gabriëlle het leven liet en Rambo zijn verdriet liet zien was nogal koel. De twee badguy broers waren van redelijk niveau, vooral de doorgeslagen Vito, maar zijn geen uitblinkers. Dat is bij momenten nog steeds Rambo zelf, die zich een grotere sadist waant dan ooit tevoren.

Want als de actie eenmaal ontpopt zit er geen rem meer op. Mensen worden letterlijk afgeslacht waarbij menig slasher verbleekt. Extreem gewelddadig, heerlijk vermaak. De setting echter staat me niet helemaal aan. Sly is inmiddels zo oud dat je zou verwachten dat ze alleen al voor de ren-scenes een stuntman hebben ingezet, maar zo'n tunnel met vallen is niet echt de actie waar je op hoopt van een icoon met een rode bandana en mitrailleur die in vorige delen honderden mensen omver heeft geknald. In plaats daarvan lijkt er inspiratie te zijn op gedaan bij Home Alone. De uitwerking is echter wel top, zoals gezegd.

Ik heb de films van Boll altijd links laten liggen omdat ze reteslechte recensies kregen. Toch had ik hier enige hoop op omdat het geen gameverfilming is en het verhaal toch wel erg vermakelijk klinkt.

Rampage is in elk geval lekker gewelddadig en doet regelmatig denken aan GTA. Ook ik heb in die game vaak zak de weg van Bill gevolgd. Ongestoord om je heen knallen en zoveel mogelijk chaos veroorzaken. De sterk acterende Fletcher weet dit goed naar het witte doek te brengen. Hij is overlopen met woede en zonder enige emotie knalt hij tientallen mensen overhoop. Er zitten een paar hele aardige scenes tussen al hoopte ik ook nog op een ravage in het bingocentrum..

Er waren wel een paar onlogische momenten. Zo is er wel erg weinig politie of SWAT op de been om Bill af te stoppen. Misschien dat hij ook een cheat had gebruikt net als in GTA, anders weet ik geen andere verklaring. Audiovisueel is de film ook zeer aardig. De camera schokt voortdurend op en neer wat wennen is, maar zo lijkt het wel alsof je er zelf bijloopt. Het maakt het gevoel veel realistischer. Ook de nieuwsberichten en Evan's stem die je steeds op de achtergrond hoort werken bij aan de gestoorde sfeer.

Het einde is verrassend te noemen, maar wel aardig goed uitgewerkt. Ik heb nog steeds geen vertrouwen in Uwe's andere films maar mocht hij zich weer wagen aan een soortgelijk controversieel filmpje dan houd ik me aanbevolen.

Mwah. Ik weet niet zo goed wat ik hier van moet vinden. Als komedie niet geslaagd, als drama maar half. Bovenstaand plot klonk als een verhaal waar veel leuks aan op te hangen is, maar uiteindelijk is het maar een heel simpel filmpje.

Het verhaal is ook zeker niet dieper dan een oppervlakkig vreemdgaan verhaaltje. Het scheelt dat de cast bovengemiddeld is al moest ik even flink door de zure appel heen bijten. Het eerste half uur was het ergernis troef. Vooral Nanase haalde meerdere malen het bloed onder mijn nagels vandaan met haar blije, kinderlijke gedrag, haar oversized sweater en haar twee paardenstaarten. Paardenstaarten! Ieder meisje boven de tien jaar met paardenstaarten scoort sowieso minpunten. Azusa heeft wel een mooi koppie al heeft ze teveel mannelijke trekjes. Haar rol deed me vooral weer denken aan die van wraakzuchtige bitch in 2LDK. Daar deed ze het voortreffelijk, maar hier moest ik er weer even aan wennen. Geen kwaad woord over Asano, dat is de grootste held van de Japanse filmwereld.

Toen ik eenmaal een beetje aan de cast was gewend (lees: minder irriteerde) keek het best lekker weg. Toch miste ik duidelijk een soort doel. Ik wachtte op dat ene hilarische moment, die verrassende twist, dat geniale shot, die emotionele moment of de climax, wat uiteindelijk een teleurstelling is. Er gebeurd gewoon niet zo gek veel, waardoor de film teveel gewoontjes is. Een eigenaardig sfeertje is er wel. Aan het einde kreeg ik zelfs een beetje te doen met het lelijke eendje, toch een bewijs dat Minami haar rol goed neerzet. Al komt het wellicht ook doordat ze toen een ander kapsel had. Enfin, een simpel filmpje die ik waarschijnlijk morgen alweer vergeten ben.

Inderdaad een leuke actiekomedie die verder ook erg druk is. Ik heb een paar keer terug moeten spoelen want als je eventjes niet oplet heb je zo iets leuks of cruciaals gemist.

Het oude China is sfeervol weergegeven met leuke kostuums en mooie decors, goede soundtrack ook. De actie, die soms wat doen denken aan een pretparkshow, wordt goed afgewisseld met humor. Vooral You Ge als Tang vond ik een erg grappig karakter die de hele film door maar wat aanklungelt.

Het samenspel tussen de charismatische Jiang en clowneske Chow levert erg leuke scenes op. Goed bedacht hoe de verschillende personen communiceren tijdens een gevecht.

Niet veel op aan te merken verder. Misschien de speelduur, maar dat is persoonlijk. Een erg geinige film!

Bovenstaand scenario klinkt uiterst interessant en ik had wel weer zin in een vechtfilmpje waar het op leven en dood aan komt. Mijn hoofd sloeg direct op hol en ik zag de enorme colloseums al waarbij duizenden man aan publiek twee gladiatoren toe staan te schreeuwen die elkaar met elk denkbaar wapen te lijf gaan. It's Mortal Kombat all over again, maar dan met alleen vrouwen! Maar zo spectaculair is het dan weer niet, helaas.

Er wordt gesproken over vijftig vrouwen, maar in werkelijkheid zie je nog niet eens de helft in beeld waardoor de grootsheid wat zich zojuist in mijn hoofd had ontwikkeld al snel verdwijnt. Vervang dat colloseum maar door kamertjes van twintig vierkante meter en denk die wapens maar helemaal weg. Raze straalt een en al low budget uit, maar gelukkig zijn de gevechten redelijk vermakelijk.

De reden waarom de vrouwen worden gedwongen om te vechten is simpel en duidelijk; als je weigert of verliest gaat je familie er aan. Geen geld in het spel dus dit keer, maar een nog grotere drijfveer, het veilig stellen van je geliefden. Zowel het intro, als de flashbacks en achtergrondverhaaltjes konden me verder gestolen worden en wilden maar niet boeien. Ik vond ook niet alles even duidelijk, zoals het stuk met Isabelle. Waarom ze de nek van Sabrina niet echt brak is me even ontgaan.

Zoals gezegd zijn de gevechten vermakelijk, al had er nog een stapje verder gegaan mogen worden. Hoewel het uitsluitend om chicks gaat, zou ik ongetwijfeld het onderspit delven. Het zijn geen doetjes gelukkig en klappen komen vaak hard aan, waarbij de sound ook goed is. Soms behoorlijk bloederig en met een dikke finishing move, die helaas ook worden afgewisseld met minder spectaculairs. Hoevaak wordt er wel niet iemand gewurgd? Het had van mij ook nog wat interactiever gemogen. Waarom niet een paar wapens in de eindrondes, of wat 'traps' in de kamer?

Wanneer je denkt dat de film ten einde is, volgt er nog een leuke slotfase waar de film all out gaat. Geen baanbrekende actie, maar wel zodanig goed dat je sommige laffe vechtpartijtjes wilt vergeten. Zeker geen slechte film, maar hier had in potentie zoveel meer in gezeten.

Voordeel van de twijfel, maar op sommige momenten schiet het iets te kort. De Australische wildernis is zonder meer een erg mooie locatie om een filmpje te schieten. Veel wildlife en prachtige beelden.

Laat ik positief beginnen; de razorback zelf is erg goed gelukt. Je krijgt het enorme dier vijwel nooit helemaal in beeld te zien, maar de aanvallen zijn gefilmd vanuit first person view of tijdens chaotische scenes. In de verte komt hij soms wel in beeld, waarbij één seconde heel duidelijk waarin gebruikt is gemaakt van een levensgroot robotmodel, of je ziet zijn schaduw. De woede van het beest is ten alle tijden geloofwaardig. Een groot verschil met de hedendaagse filmmakerij. Vroeger deed je met een beperkt budget je best om met de hand iets te maken, tegenwoordig gooien flutbedrijven als Asylum alles in de digitale blender met als gevolg een averechts effect. De razorback is tenminste cool!

De film heeft zijn spannende momenten, al vind ik het verhaaltje niet zo boeiend. Persoonlijk vind ik een groepje onwetende tieners op de vlucht een stuk leuker dan een schietgrage opa op zoek naar revenge. Ook die twee jongens van Petpak waren vreselijk irritant met hun lachjes. Zorgde ook voor teveel oponthoud, ik wilde gewoon dat beest in actie zien. Het had ook niet misstaan om op z'n minst een bloederig hoopje vleeswaren te laten zien. Een paar lichamen worden ontdekt, maar geen enkele wordt in beeld getoond. Toch een tikkeltje laf.

De film scoort vooral op visueel vlak en de overtuiging van het zwijn. Die imponeert zwaar en brengt een hoop spanning met zich mee. Een andere cast en een wat bloederiger geheel zou voor een hoger punt hebben gezorgd.

Ik zag dat het inmiddels al weer vier jaar geleden was dat ik deze heb gezien. Ik wist er helemaal niks meer van, dus veel indruk had hij niet achter gelaten. Waarschijnlijk was ik niet helemaal in de stemming, want ik kan deze probleemloos met een ster ophogen.

Het intro belooft heel veel goeds waarin we een paniekerige Combs zien die zijn met bloed doordrenkte mede-geleerde probeert te reanimeren. Helaas is de opbouw daarna iets te lang, waardoor ik vorige keer mijn aandacht er moeilijk kon bijhouden. Combs als de prettig gestoorde Herbert West kon ik nu veel meer waarderen, heerlijk hoe gedreven hij is om zijn experiment te laten slagen. Abbott acteert de sympathieke goodguy en Crampton is een mooie vrouw die dat maar wat graag aan ons laat zien.

De film staat bol van de absurde humor en gaat compleet over de top na een uur. De onthoofde dokter is hilarisch, zeker wanneer hij met zijn eigen hoofd Megan wilt beffen, lekker gestoord. Maar de echte traktatie komt in de vorm van heel veel bloed en erg geslaagde special effects. Ingewanden zien er uitstekend uit en de naakte zombies zorgen voor een enorme kliederboel. Passende soundtrack ook, ook al deed ie ergens aan denken. Ja, dit smaakt zeker naar meer.

Een mix tussen horror en komedie blijft altijd een gok, maar pakt hier best goed uit. Het verhaal is een beetje vaag, maar komt het mysterie wat in het begin van de film speelt ten goede. Wat voor een spelletje wordt er gespeeld en hoe geschift is de familie nu echt? Daar komen we snel genoeg achter.

Er heerst een vrij apart sfeertje, een soort gewelddadig spelletje Cluedo voor volwassenen. De familie kent een paar excentrieke figuren zoals de tante met de enorme bijl en de vader, het hoofd. Het had van mij nog wel wat gekker gemogen, maar de dosering van zwarte humor en geweld is op zich prima. Weaving levert wederom een goede prestatie. Leuk én stoer.

Na een vermakelijk kat-en-muisspel sluit de film af met een knal. Grappige scene die uitmondt in een boel smerigheid. Het is allemaal niet briljant, maar wel vermakelijk. Zoveel geslaagde horrorkomedies zijn er niet.

Mijn tweede Hitchcock pas en hopelijk toch niet zijn sterkste, zoals ik her en der lees. Sowieso vind ik Psycho al beter, en Rear Window is zeker ook niet slecht, maar die ik werd niet volledig gegrepen door de spanning.

De setting is wel erg leuk, schattig misschien zelfs met mensjes die hun dagelijkse bezigheden uitvoeren, karikaturaal bijna. In het raam tegenover zit de invalide fotograaf en voyeur Jeff. In die tijd keek je nog naar aapjes in het echte leven, nu hoef je maar een keer te zappen en je ziet ze al in de vorm van Big Brother's en Utopia's.

Ik vermaakte me er best wel mee, zeker toen ook de prachtige Grace Kelly kwam opdraven. En ook zodra Jeff een vermoeden van een moord heeft neemt de spanning toe. Stukje bij beetje wordt er een mysterie ontrafeld tot die ene keiharde klap in je gezicht. Einde. Wat? Dus alles wat er wordt verondersteld is waar? Geen twists, niks? Wat een domper. Een aantal momenten zijn heus wel spannend, zoals wanneer Lisa bij Thorwald thuis is. Maar buiten dat gebeurt alles wel op afstand waardoor het ontbreekt aan direct gevaar. Niet verkeerd, maar ik hoop toch echt dat ik het beste van Hitchcock nog niet heb gezien.

Ach ja, bij dit soort films heb ik niet zo veel moeite met voorspelbare dingen. Immers, mensen die de film niet hebben gezien weten toch wel hoe het eindigd.

Het acteerwerk van McAdams was in orde, ook leuk om naar te kijken. Murphy was een creepy badguy maar dat komt door zijn hoofd

Voor de rest is het verhaal niet veel, maar is het af en toe best spannend. Het einde is inderdaad Scream-achtig.

Open Water + Jaws = The Reef. Ik ben zeer aangenaam verrast!

De film vertelt het op waarheid gebaseerde verhaal over vijf mensen die gaan duiken rondom de mooiste koraalriffen ter wereld. Voor de verandering zijn het dit keer geen jongeren met meer alcohol in het bloed dan water, maar gewoon volwassen vakantiegangers. Doordat de boot over een hoog stuk koraal schuurt ontstaat er een lek en voor ze er erg in hebben zitten de vijf bovenop de gekapseisde boot. De boot zinkt, zwemmen dan maar.

Dit is een film die me meteen aansprak bij het zien van de poster. Maar alweer een film met een killer animal? Hoe ga je jezelf onderscheiden? Gelukkig staat Traucki aan het roer, de man die echte krokodillen gebruikte in Black Water. En verrek, in The Reef worden wederom gebruik gemaakt van echte dieren, échte haaien dus! Dit is enorm bevorderlijk voor de sfeer in de film. Er wordt namelijk veel gefilmd onder water en dan is zo'n echte killer natuurlijk tien keer indrukwekkender dan zo'n achteruit zwemmende clown uit Deep Blue Sea.

Het is een thriller, dus doel numero één is spanning creëren. Dit doet de film goed door in handcamera stijl zowel onder als boven het water te filmen. Het beklemmende gevoel dat je totaal niet weet wat er onder je gebeurd is ook vanaf de bank voelbaar. Daarbij zit je voortdurend met de gedupeerden mee te kijken of je ergens in de verte een vin ziet of een schim van een roofdier. Er zullen zat mensen de film aan de saaie kant vinden - en dat kan ik begrijpen aangezien er niet constant wat gebeurd - maar ik moedig het keihard aan dat Traucki realisme wilt nastreven.

Met echte acteerprestaties krijg je niet te maken, het is vooral bang om je heen kijken. Helaas betrapte ik de vrouwtjes af en toe op overacting, zoals wanneer Suzie kwaad wordt of Kate die schreeuwt. Verder eindigt de film wel abrupt, maar gelukkig zijn daar de lettertjes in beeld om de waar gebeurde afloop uit de doeken te doen...ahum. Ik ben dus erg te spreken over de film en de regisseur en ben ervan overtuigd dat Traucki met zijn volgende animalfilm weer iets overtuigends zal neerzetten.

The Remaining is een wisselvallige film met een verhaal wat ik in elk geval nog niet kende. Thumbs up daarvoor, al is het niet allemaal even goed.

Het intro deed niet vermoeden dat we naar een horrorfilm aan het kijken waren. Hippe muziek en feestende mensen, het had zo het startsignaal kunnen zijn voor een platte komedie. Maar na tien minuten begint de onheil en ik raakte meteen enthousiast. Lekker mysterieus waarom de ene wel en de ander niet dood neerviel. Ook de subtiele contactlenzen maakten het aanzicht net dat beetje creepier.

De minuten daarna leken echter meer op een rampenfilm a la Day After Tomorrow of War of the Worlds. Special effects waren daarbij niet indrukwekkend en een goede sfeerzetter voor een horrorfilm is het ook niet. Gelukkig weten de demons wel te overtuigen, al krijgen ze niet veel screentime. De confrontaties waren hard, snel en doeltreffend.

Helaas zijn de dialogen niet zo sterk en laat La Scala je te vaak luisteren naar gezeur over God en Jezus Christus. De boodschap ligt er iets te dik bovenop. Aan de cast mankeert verder niet veel vind ik. Mooie meiden en de emoties voelde echt. Zo vond ik de sterfscene van Skylar zelfs sterk.

Het einde is vet gedaan, maar als horrorfilm weet dit niet echt te overtuigen. Er zitten wel wat aardige scenes in met de demons, maar het rampgedeelte wist me niet te boeien en het verhaal is wat te religieus. Spannend is het ook niet. Toch een beetje jammer.

Net voor de zoveelste keer opgezet en weer maakt de film een enorme indruk. Daarom schrijf ik nu toch maar even een serieus recensietje om duidelijk te maken waarom ik dit absoluut één van de beste films ooit vind.

Dit is de meest depressieve film die ik ooit heb gezien. De film is één lange achtbaanrit recht naar beneden. In het begin krijgen de vier hoofdrolspelers te maken met problemen, maar aan het einde van de rit leeft iedereen in een ware hel. Eén grote hoop ellende waar je als meelevende kijker absoluut in wordt meegezogen. Het is namelijk niet moeilijk je in te leven in één van de personen, aangezien ze stuk voor stuk - en vooral Burstyn - subliem acteerwerk leveren. Wanneer je Mrs. Goldfarb haar zegje hoort doen over hoe graag ze op televisie wilt komen en hoe oud ze is bekruipt je een soort gevoel van medelijden. Het is dan ook verschrikkelijk om te zien hoe ze zichzelf naar de knoppen helpt.
Hetzelfde geldt voor Harry, Tyrone en Marion. In principe is het geen goed volk (lees: junkies) maar ze weten hun personages zo goed neer te zetten dat je zelf de tv in wilt kruipen en ze een bak pillen wilt voeren wanneer ze er gebrek aan hebben. Ze wekten sympathie, maar ook medelijden op.

De sfeer in deze film is ongekend. Ik betrapte mezelf erop dat ik meerdere malen even diep moest ademhalen. Dat komt omdat de sfeer zo drukkend, benauwd en bekneld is, dit heb ik nog niet eerder ervaren in een film. Dit komt door het geniale camerawerk en dito geluid, waar veel mee wordt geëxperimenteerd. Zo worden er close-ups toegepast, versnellingen en schudt en draait de camera. Ook geniale scènes waarin de camera voor het gezicht wordt geplaatst. Het geeft een bijna claustrofobisch gevoel. Dat gevoel heb ik ook regelmatig in de film gehad. Zo lijkt de wereld in deze film erg klein, dit komt ook door trucjes zoals het moment in het ziekenhuis dat de dokter vanuit een lege ruimte de kamer binnen komt lopen. Of het dicht in beeld brengen van voorwerpen.
Het geluid is samen te vatten in één woord: subliem! Vrijwel de hele film door hoor je muziek op de achtergrond. Muziek die het hele benauwde, misselijke gevoel dat je krijgt tijdens het kijken tien keer versterkt. Op andere momenten is het dan weer muisstil, en hoor je alleen het geluid van spuiten, slikken en innemen van drugs of andere rotzooi.

De film geeft je ruim anderhalf uur een hypnotiserend, depressief gevoel. Toen ik iedereen langzaam naar de klote zag gaan, onder begeleiding van die schitterende muziek en vervolgens de credits zag rollen werd ik overdonderd met kippenvel. En dat zegt genoeg.

Na al die jaren weer eens herzien en het blijft toch wel een vermakelijk actiehorror. Net als bij Silent Hill het geval is, heb ik de games niet lang gespeeld dus vergelijkingen maken gaat lastig.

Maar van wat me zo bijstaat is dat het een zenuwslopende en trage game was over een persoon. En niet meerdere, zoals hier het geval is, waarschijnlijk om de bodycount omhoog te schroeven. Het verhaal heeft potentie, maar komt niet helemaal uit de verf. Net als de spannende momenten, die er eigenlijk nauwelijks zijn. In elk geval niet de spanning die je van de soortgelijke game gewend bent. Snelle actie is het devies van Anderson, wat de film lekket vlot maakt, maar zeker niet bijzonder.

Een groot pluspunt is Milla Jovovich, die stoer en sexy te gelijk is. Zeker het rode jurkje misstaat haar niet. Daartegenover staat echter minpunt Rodriguez die weliswaar weer een stoere rol heeft, maar daardoor alleen maar irritatie bij me opwekt. Na een half uur was ik die chagrijnige kop alweer spuugzat.

De hi-tech sfeer zat er goed in, maar er zijn wel een paar steken laten vallen in make-up en CGI. De Licker zag er bij momenten niet al te best uit, maar de honden daarentegen weer extreem goed. Dat was dan ook geen CGI, maar gewoon echte honden besmeurt met vleeswaren. Jammer ook weer dat er bij een paar fatale momenten de camera doodleuk wegdraait. Mag het grote publiek ook een keer worden getrakteerd op een vermorseld hoofd? De harde score van Manson was niet om aan te horen, terwijl de melodieuze main theme weer top was.

Gelukkig weet Milla de show te stelen als stoere chick en is de setting best goed. De actie is helaas inwisselbaar en mist er toch wat gore en memorabele momenten.

De Resident Evil-films zorgen altijd wel voor redelijk vermaak, al vind ik Afterlife tot nu toe één van de lelijkste in de serie. Het is allemaal enorm gepolijst en veel scenes lijken een plastic laag over zich heen te hebben door de overdaad aan CGI. Het is allemaal best spectaculair tot het belachelijke aan toe, maar de film wordt er niet mooier van.

Het verhaal is al lang niet meer boeiend, het zijn toch de zombies waarvoor we kijken. De make-up is allang ingehaald door een serie als The Walking Dead, maar het kan er mee door. Wat wel een beste indruk maakte was The Axe Man, behoorlijk imposant.

Met horror heeft het nog erg weinig te maken. De film is meer actie en voor het eerst gericht op 3D, te zien aan een aantal geforceerde shots. De slowmo's gingen na een tijdje ook een beetje vervelen. Zo'n Jovovich en Larter zijn echter geen straf om te zien knallen in deze middelmatige film.

Een sequel die van alles een beetje meer heeft als ik de makers mag geloven, maar die kwa amusement toch een beetje minder is als het origineel. Vooral het verhaal laat het afweten. Die flashbacks zijn leuk gevonden, maar het gedoe rondt het kleine meisje laat me echt koud.

In dit vervolg is vooral de actie nog meer, maar ook weer meer van hetzelfde. Entertaining is het wel, maar het is jammer dat het ten koste gaat van de echte horror. De spanning die een zombiedreiging teweeg moet brengen, maar in plaats daarvan hoor je voortdurend patsers stoere oneliners schreeuwen terwijl ze hun guns leegschieten.

Milla is nog steeds zeer geschikt voor een rol als Alice, maar Sienna als Jill Valentine steelt de show als hotshot dit keer. Ze is al zeker niet lelijk van zichzelf, maar haar outfit maakt haar erg sexy. Nemesis is een leuke toevoeging en de CGI van de Lickers is ook wat beter dan het eerste deel. Aardig vervolg dus.

Toch een kleine verademing vergeleken met het tweede deel. Vooral de nieuwe locatie, midden in de snikhete woestijn, sprak me aan. Het gevoel van 'alleen zijn op de wereld' werd hier enorm door versterkt. Erg mooi shot ook van die Umbrella nederzetting omringd door duizenden zombies. En het main theme is weer terug van weggeweest. Pluspunt.

De cast is ook weer goed, met nieuwkomer Ali Larter als uitspringer. Ik vind haar niet altijd even leuk, maar hier was ze verdomde sexy. Alice' rode jurkje miste ik nog steeds. Ook is er een grotere rol weggelegd voor mad scientist Isaacs, gespeeld door Iain Glen die ik eigenlijk alleen ken als de trouwe Jorah van Game of Thrones. Een vuile rotzak spelen kan hij dus ook.

Verder weer veel actie met een paar hoogtepuntjes, veelal verzorgd door een Milla op dreef. De kraaienscene was ook erg vermakelijk, al was de CGI zo brak als een tientje. Interessant einde ook, wat me toch nieuwsgierig maakt naar het vierde deel.

Na zeven jaar eens kijken of ik het 'misbaksel' van toen inmiddels kan opwaarderen. Ja, dat kan ik, maar het is nog steeds geen echte topper helaas. Shiban speelt met het eeuwenoude kat-en-muis gegeven maar Rest Stop wilt nooit echt spannend worden.

De film opent met een stelletje dat op weg is naar L.A. begeleid door slecht gekozen muziek. Al snel is Jesse pleitos, waarna vriendinlief besluit om anderhalf uur op haar gat te blijven zitten terwijl meneer psychopaat rondsjeest. Jaimie Alexander is geen uitmuntend talent, maar wel op zijn plaats in een middelmatig filmpje als dit waarin je al schreeuwend de ene na de andere onlogische keuze dient te maken.

Het is jammer dat sommige dingen niet uit de verf komen. Zo is het mysterie rondt de chauffeur niet boeiend. Ze zeggen dat hij niet menselijk is, maar is hij dan een geest, net zoals de agent? Hoe kan hij anders op het laatst achter Nicole staan terwijl de auto was ontploft? En Nicole(?) die op het eind onzichtbaar is geworden in de kast... geen idee waar ik dit allemaal moet plaatsen. Het zooitje heeft potentie, maar is hier gewoon niet goed uitgewerkt.

De camperfamilie was vrij nutteloos, en lang niet zo overtuigend als menig genregenoot. Qua gore is het nog voldoende, al had ook dit nog wat meer gemogen om toch nog van een groot pluspunt te kunnen spreken. Ik noemde Alexander al een geschikte actrice voor dit dertien-in-een-dozijn filmpje maar Lawrence slaat de plank volledig mis door te blijven raaskallen over zijn laatste woorden. Just die already.

Niet hoogstaand, een beetje vermakelijk is het wel. Je mist echter niks mocht je deze film skippen. Jammer dat het potentieel niet voldoende wordt genut.

Dat je een vervolg wilt maken op het nietszeggende eerste deel is mij een raadsel. Echter is dit deel toch een tikkie beter, maar een hoogvlieger is het nog steeds niet.

De film is een direct vervolg met terugkerende castmembers ( hoewel Nicole nu door Mond gespeeld wordt). Ik vond Jessie Ward erg leuk waar Colgate-smile Tillman en de roodharige Gyllenhaal look-a-like er niet uitsprongen. Opvallend dat de personages geen gekke dingen doen, wat zo te zien meteen resulteert in een lage bodycount. Misschien volgende keer toch maar weer jezelf opsluiten op het toilet? Of misschien een grappige neger meenemen in het gezelschap?

Hoewel, erg goed brengen ze het er niet vanaf, maar dat spookgedoe werd op een gegeven moment echt te flauw. Vind het nog steeds een beetje ongepast. Het achtergrondverhaal wordt duidelijker maar wereldschokkend is het zeker niet. Qua gore valt het ook allemaal mee (of tegen). Geen echt noemenswaardige scenes verder, en zeker geen bijzondere film.

Vroeger had ik deze eens gehuurd maar wist er niet veel meer van. Na een herziening kan ik constateren dat dit het beste deel uit de trilogie is.

Juist omdat het filmpje een andere insteek heeft. We zien eens een keer geen hordes zombies hersenloos achter een groepje overlevenden aanwaggelen. Dit keer staat de liefde tussen Curt en Julie centraal. Klinkt wat zoetsappig, maar ik vond de twee het erg leuk doen. Vooral Julie is best sexy, en een stoer moment wanneer ze voor het eerst omgetoverd is tot het gedrocht wat op de poster is afgebeeld. Er komen ook niet meer als tien zombies in het verhaal voor, maar het zijn wel erg cool vormgegeven zombies. Een grote verademing ten opzichte van de vorige delen.

Van humor is nauwelijks sprake. Qua gore is de film best tam, maar het laatste half uur weet het het een en ander goed te maken. Paar smerige scenes en een leuk slot. Erg vermakelijk werkje.

Ik heb lang geleden het derde deel volgens mij gezien maar weet er nauwelijks meer wat van. Voordat ik die ga herzien had ik besloten mezelf eerst maar aan het eerste deel te wagen.

Return of the Living Dead heeft een behoorlijke vaart. Na enkele minuten komt het gas vrij en dan is het zombietijd. De personages zijn lekker excentriek wat de hele film een komische noot geeft. De punks zijn lekker lomp en leuk dat een vrouwelijk slachtoffer de hele tijd (half)naakt rondloopt. Zouden ze vaker moeten doen.

Jammer dat de zombies er niet zo tof uitzien. Bij sommige lijkt het meer alsof de acteur direct uit bed de set op is gestapt dan dat er sprake is van goedverzorgde zombie make-up. Een beetje verkeerde keus is ook de enige intelligentie van de zombies. Freddy die bijvoorbeeld behoorlijk doelgericht naar zijn slachtoffers rent of erger nog, het dode zombiewijf dat een verklaring geeft waarom ze hersens eet. Ik kreeg bijna medelijden met haar en dat is niet de bedoeling. Zombies zijn op hun best wanneer het beesten zijn zonder enige emotie. Desalniettemin was het wel een vermakelijke scene, zeker omdat de hele film toch een niet al te serieuze toon heeft. Een dertien in een dozijn zombiefilmpje.

Zo vaak zie ik geen films uit IJsland, maar ook hier kunnen ze dus heerlijk horrorvermaak produceren. Qua sfeer heeft de film de verlaten zee en het grote, kille schip zeker mee. Erg grauw allemaal en bij vlagen best wel keihard. Hillbillies op zee.

Alleen hier zijn de slachtoffers geen rondborstige dames die gillend wegrennen, maar een alledaags groepje toeristen, wat zorgt voor veel language barriers, die zelf het heft in handen proberen te nemen om te overleven. Voor geen van allen is echt sympathie op te brengen, al is het leuk dat de neger de held van het stel speelt. Meestal zijn zij de grappenmakers die vervolgens op een ironische manier het loodje leggen.

Gelukkig is er ook op de smerigheid niet bespaard. Er zaten enkele erg toffe kills tussen, maar sommige ook wat minder. Special effects waren overtuigend. Wat me alleen een beetje tegenstond waren de wegen die de film insloeg. Dat gedoe in die vuurtoren met die mongool was erg afgeraffeld. En die coast guard scene was ook een beetje flauw. Wat ik dan wel weer leuk vond was dat de film ook nog even animal horror werd met de orca. Best spannend, al heb ik geen flauw idee wat die doos van plan was met haar harpoentje. Ik heb me in ieder geval goed vermaakt.

Om met de deur in huis te vallen; ik vond het resort eigenlijk helemaal niet zo leuk. Ik had blijkbaar verkeerde verwachtingen, maar ik had meer de hoop en het idee dat het een soort Dead Island op het witte doek zou zijn. En dan bedoel ik vooral het heerlijke vakantiegevoel dat je krijgt bij het lopen over het strand, tussen de vakantiehutjes en langs de uitgestrekte zwembaden. Totdat de boel mis gaat en het wordt overspoeld met zombies. Maar de werkelijkheid is helaas wat minder.

Het is een soort Jurassic Park maar dan kleiner. Veel open vlaktes, bossen en tunnels en zwaar beveiligd (totdat...). Ik had ook gehoopt dat het was grootschaliger zou zijn zoals een Jurassic World, maar dat is vast ondenkbaar met een dergelijk budget. De cast is cliché maar gelukkig niet al te irritant. Al snel blijft er niet veel meer over dan zombies knallen en daar ben ik een klein beetje op uitgekeken na het eeuwig durende The Walking Dead. Zombies zagen er goed uit, maar de make-up van de hit-serie ga je niet overtreffen. Het is dus lastig om nog onder de indruk te raken.

Op het einde wil het dan nog spannend worden met een toffe scene waarin het meisje vlucht. Maar dit is een film die ik snel zal vergeten, omdat het niet bepaald een uitblinker is.

Inmiddels mijn tiende Sono al weer en ook deze mag er best wezen. Het voelt regelmatig weer een beetje als een samenraapsel van experimentjes, maar het merendeel valt in de smaak. Met het ijzersterke intro in de schoolbus was mijn interesse in elk geval gewekt. Kanttekening is dat die scene misschien ook wel meteen de beste is uit de film.

Vanaf dat moment volgen we het schoolmeisje Mitsuko die van de ene vage ramp in de andere valt. Tag blijft heel lang mysterieus en laat de kijker in het duister tasten. Wat me wel opviel is dat er bijna alleen maar vrouwen in de film zitten, Mitsuko lesbisch is en de bruidegom in de trouw-scene letterlijk een varken is. Het einde maakt veel duidelijk, maar is wel een klein beetje flauw. Niet echt indrukwekkend.

Wat wel indrukwekkend was waren de bloederige scenes, die waren er nog meer dan ik had verwacht. Lekker grof, maar zo over de top dat het niet goor is of shockeert. De acteerprestaties waren dik in orde en de muziek was best goed. Het maintheme kwam me ook bekend voor, en juist, het zit ook in de openingsscene van The Walking Dead. Kort filmpje met sterke momentjes.

Aardige aflevering in de MoH-reeks. Right to Die trapt af met een gruwelijk auto-ongeluk waarbij Abby vreselijk wordt verbrand. Wanneer ze in het ziekenhuis ligt valt meteen op dat de make-up van een zeer goed niveau is. De gezichtsloze schedel was behoorlijk angstaanjagend.

De spanning is aardig aanwezig, maar de moord op de dokter vond ik wat overdreven. Het einde met Trish was erg ziek, top dus. Verder wat mooie naakte mensen die enkele minuutjes opvullen.

Het verhaaltje is niet zo boeiend, maar weet toch nog een leuke twist te brengen op het einde. Bovengemiddeld filmpje.

Deze jongen van uiterste heeft, na het zien van talloze horrors, maar weer eens een kindvriendelijk animatiefilmpje opgezet. Inmiddels zijn zo'n beetje alle denkbare dieren al omgetoverd tot een vertroetelende tekening en ook na het zien van Rio zullen verschillende moeders hun koters meenemen naar de dierenwinkel om ook zo'n mooie blauwe papegaai in huis te nemen. Dus ik kan niet wachten!

Blu is namelijk cool. Hij poetst zijn tanden, leest de krant, drinkt koffie en kan langs trapleuningen omlaag glijden. Maar één ding kan hij niet... en dat is vliegen! Jawel, het eerste dikke cliché dient zich aan. De held in het verhaal heeft altijd één mankement die aan het einde wordt overwonnen zodat het karakter zich heeft ontwikkeld. Want als je echt iets wil, dan kom je er wel. Laat dat een wijze les zijn, kinders. Het komt niet als een donderslag bij heldere hemel dat Rio van het ene cliché in het andere valt. Uiteraard wordt Blu lastig gevallen door een kwaadaardige kaketoe en ziet zijn chick Jewel hem in het begin helemaal niet zitten. Maar of het goed komt tussen hun twee ga ik natuurlijk niet verklappen, jongens en meisjes.

Visueel heeft de film alles mee. Het is vaak genieten geblazen van de kleurrijke vogels en tropische locaties. De hippe muziek wordt goed ondersteunt door draaiende discoballen en chaotische beelden van dansend jungle-ongedierte. Het is dat ik tijdens het kijken in de box zat, anders had ik spontaan een dansje rond de kamer gedaan. Het is alleen jammer dat zo'n film nooit 80 minuten lang vrolijk kan zijn. Zo waren de stukken met de badguys behoorlijk duister en moest m'n moeder me regelmatig sussen omdat alle kleurtjes verdwenen waren.

De personages Blu en Jewel zijn geslaagd, andere leuke toevoegingen waren de kwijlende hond en Nigel die een heerlijk geschifte lach heeft. Waar ik me aan ergerde was de stem van Blu, die werd ingesproken door Eisenberg. Elke keer als hij zijn snavel lostrok zag ik weer voor me hoe die kroeskop zijn Facebook-account aan het updaten was. Helaas blijkt ook de humor van een wel erg kinderlijk niveau te zijn. Bij iedere slapstick scene hoorde ik de schaterlach van de Teletubbie-zon in mijn hoofd. Misschien word ik dan toch te oud voor deze ongein...

Of misschien niet. Ice Age en recent nog Tangled konden me namelijk wel bekoren. Zolang de personages maar grappig zijn en er genoeg humor inzit ben ik tevreden. Rio is zeer onderhoudend, maar staat desondanks op de automatische piloot. Ik snap dat de doelgroep veel jonger is dan ik, dus ik geef hier gewoon een voldoende voor. Die kleine spruiten zullen zich hier wel mee vermaken.