Opinions

Sterke film waar ik nog nooit van gehoord had, maar per toeval ben tegen gekomen. Het gemiddelde hier beloofde niet heel veel goeds, maar uiteindelijk is het een bevestiging gebleken dat veel horrorfilms standaard worden ondergewaardeerd.

Dat de hele film zich afspeelt in een kleine ruimte die bevolkt wordt door een paar overlevenden die steeds in verder verval raken is een angstaanjagend gegeven. Boven de grond is alles verwoest door een nucleaire ramp - te zien in één minuut - en je enige houvast is je medemens die naast je zit, die langzaam veranderen in psychopaten. Een uitzichtloos en wanhopig vooruitzicht. Vanaf het begin was de onderlinge spanning voelbaar. Schitterende scene ook met de inval van de 'buitenstaanders'.

Sterke rollen van Biehn, Ventimiglia, Eklund en German. Bobby en en Josh waren op een gegeven moment echt overtuigende creeps met hun kale koppen en onvoorspelbaarheid. Cinematografisch zeer oke, in sommige shots waren Bobby en Josh nauwelijks van monsters te onderscheiden. Wat ze met Marilyn deden was ziek te noemen en kwam best hard aan. Ze veranderde letterlijk in een speeltje en in haar neerwaatse spiraal van ellende leek ze het allemaal maar best te vinden. Althans, het ene moment wel en daarna weer niet. German is een mooie vrouw en ik leefde ook echt met haar mee.

The Divide is verder niet echt goor, wel erg hard en rauw. Zeker het laatste uur is het bijna voortdurend spannend en gelukkig knalt de film ook met een sterk einde. Vooral het laatste shot is prachtig en enorm deprimerend. Goede soundtrack ook trouwens. Niks mis mee!

Quentin Tarantino flikt het weer. Western is absoluut mijn genre niet, maar naar verwachting weet QT ook daar iets leuks van te maken. Helaas niet zo goed als zijn vroegere werk, maar dat ie steeds weer goede films aflevert staat voor mij persoonlijk vast.

Zodra de film begint komen meteen de trademarks van QT aan het licht, namelijk onzinnige en (daarom) vaak geweldige dialogen en inktzwarte humor. Wederom is er een grote sterrencast van stal gehaald. Jamie Foxx ben ik geen fan van, maar acteert oke. Al ben ik van mening dat ook andere donkere acteurs deze rol met gemak konden invullen. Waltz is net als in Inglorious Basterds weer een keihard personage (maar met het hart op de juiste plaats) die geweldig overtuigend overkomt. De beste rol is van DiCaprio als de rijke slavendrijver. Vroeger vond ik het niet veel, maar sinds een paar jaar heb ik enorm veel respect gekregen voor zijn acteerwerk. Wederom ijzersterk hier.

Het verhaal is niet bijzonder. Sterker nog, sommige situaties waren naar mijn mening onlogisch. Waarom jezelf anders voordoen om een vechtslaaf te kopen in plaats van meteen een flinke som geld bieden voor Broomhilda? Hoe dan ook, gelukkig schuwt QT het geweld niet. Kogelinslagen zijn vaak lekker overdreven en het bloed spat in het rond. Zeker de schietscene in het grote huis was erg vermakelijk en gewoon heel stoer. Bloederiger zie je ze haast niet. Echter, daarna had de film van mij ook mogen stoppen, de film gaat uiteindelijk iets te lang door.

De soundtrack is opvallend. Klassieke nummers worden afgewisseld met zang en zelfs wat rap. Vaak toepasselijk, maar niet altijd even geslaagd waardoor het soms een beetje onsamenhangend was. Voor de rest een zeer geslaagde film weer, en ook al gaat zijn volgende project over een pratende drol, weer ga ik er van genieten!

Allereerst heb ik wel eens een potje DOA gespeeld, maar ben ik verder niet bekend met de personages en hun achtergronden.

De film vond ik matig, zoals verwacht. Het leek een beetje op de Mortal Kombat films. Meeliften op het succes van de videogame door middel van acteurs die niet in de wieg zijn gelegd om te vechten. En hoe maken we het dan toch nog een beetje spannend? Door teveel touwtjes en slow-mo-camerabeelden. Leuk allemaal, maar het ziet er soms erg nep uit. Sommige acties zijn sowieso belachelijk.

De dames waren best mooi, waar Holly Valance als Christie er met kop en schouders bovenuit stak. Zij is heel erg knap! Het acteerwerk is soms wel belachelijk, alleen de beginscene al. En Eric Roberts? Echt één van de grootste inspiratieloze personen die er op deze aardkloot rondlopen.

Leuk als je niks te doen hebt. Biedt niks bijzonders, maar het kijkt behoorlijk weg, mede dankzij het vrouwelijk schoon.

Tijdens het zien van Doctor Sleep kwam het besef langzaam binnen. The Shining (de film) is enorm sterk door Jack Nicholson die weergaloos acteert als een losgeslagen maniak in de fantastische Overlook-setting. The Shining (de gave) is voor mij daarin maar bijzaak. Doctor Sleep laat de sfeer en setting van het origineel grotendeels achterwege en focust dus puur op de gave, en dat is echt een stuk minder interessant.

Ik heb geen van de boeken van Stephen King gelezen dus daar kan ik geen vergelijk mee maken. We zien Danny Torrance zo'n veertig jaar later waar hij nog steeds last heeft van naweeën van het Overlook-hotel. Dit sfeervolle hotel is weggelaten waarmee een groot deel van de charme van zijn voorganger verloren is gegaan. Wat we wel zien zijn een aantal geestverschijningen waarvan sommige met de hedendaagse technieken best de moeite waard zijn. Doctor Sleep is soms nog steeds best wel spannend, maar sleept vooral in het middenstuk wat.

Helaas is dit vervolg wat teveel fantasy naar mijn idee. Die glinsterende oogjes is toch wat teveel hocus pocus, samen met het stoom-gebeuren. True Knot-leidster Ferguson vond ik ook niet overtuigend als slechterik. De manier waarop ze vernietigd werden sprak me dan wel weer aan, het creperen was overtuigend waarna ze in rook opgingen.

Het slot is overduidelijk het beste. Wanneer de overhead-shot komt van de auto die naar het Overlook rijdt in combinatie met de muziek: kippenvel. Dan besef je dat dit vervolg toch heel wat body mist, al is zo'n ode aan het superieure origineel ook gewoon heel fijn. De trip door het verlaten hotel, zoveel herkenbare shots en plaatsen, heerlijk. Maar deze oase van herkenbaarheid en sfeer kan niet verbloemen dat het grote middenstuk niet al te interessant is en regelmatig te lang duurt.

Nog maar eens herzien en moet zeggen dat ik niet precies weet waar de maker heen wil met deze film. Ik bedoel, de film is 90 minuten vermaak, hoewel soms saai, maar je ligt nooit over de grond te rollen van het lachen. Als de maker de bedoeling heeft dat de kijker bij iedere welgemikte voltreffer het uit giert is dat wat mij betreft een beetje mislukt. De eerste paar treffers zijn leuk, maar daarna doet het me niks meer.

Ik denk ook dat de humor hier meer ligt bij de personages die je in de film tegenkomt. Zo redt Stiller de film eigenlijk nog omdat hij het personage Goodman uitstekend neerzet. Als je die lui voor het eerst ziet dan verschijnt er nog een kleine glimlach, maar die verdwijt daarna weer snel. Behalve bij Stiller dan.

Ook van die goedkope humor als nerd valt op man-vrouw is afgezaagd en eigenlijk vond ik het ronduit walgelijk.

Verlaagd van 3 naar 2.5 sterren.

Deze twee mannen moeten zo ongeveer de meest aardige bankovervallers zijn die ik heb gezien.

Pacino en Cazale hebben geld nodig en besluiten een bank op klaarlichte dag te overvallen. Na tien seconde gaat het al fout, hun derde man knijpt ertussenuit. Als de kluis ook nog eens zo goed als leeg blijkt en de politie massaal komt opdagen is de ramp compleet. Samen met een paar gijzelaars zoeken ze een poging om te ontsnappen.

Een simpel verhaaltje maar Pacino maakt er iets moois van. Cazale was ook goed, al lijk zijn rol wat makkelijk omdat hij nogal een stille is. Van Pacino ga je al snel houden. De angst is voortdurend in zijn ogen af te lezen, maar soms heeft hij ook uitspattingen zoals we die kennen uit 'Scarface' en 'Heat'. Grappig ook dat het publiek buiten Sonny een warm hart toedraagt en de gijzelaars niet meteen bevrijdt willen worden. Allemaal omdat Sonny en Sal toch niet zo slecht zijn als vermoedt...

Soms was de film wel wat langdradig. Het eerste uur en het laatste kwartier is sterk, de rest soms wat saai. Het homoverhaal had van mij ook niet gehoeven, al is dit gebaseerd op een waargebeurd verhaal en dan ontkom je daar niet aan. Soms wat trage film, maar bovenal geslaagd.

Eddie Murphy, waar ken ik die ook al weer van? Toen ik kleiner was en toppers als Trading Places, Coming to America en Beverly Hills Cop achter elkaar keek was het zelfs even mijn favoriete acteur. Ik kon zelfs genieten van The Nutty Professor. Zijn laatste film die ik heb gezien is Daddy Day Care, ruim vijftien jaar geleden al weer. Het probleem met de films van Eddie is dat de scenario's vaak te dom voor woorden zijn met teveel dubbelrollen, maar met Dolemite is My Name heeft hij een rol te pakken die hem op het lijf is geschreven en daarmee maakt hij een succesvolle comeback.

Zonder enige voorkennis van Rudy Ray Moore of Dolemite ging ik de film in, eigenlijk omdat ik zin had in een typische blaxploitation. De aankleding en sfeer is vanaf het begin dik in orde. Ik had zelfs even het idee naar een Shaft te kijken, grappig dat ze later in de film hier zelf meerdere keren naar verwijzen. Moore begint als stand-up comedian in bars maar wilt al snel de wereld veroveren. Het niveau van de grappen komt vaak niet verder dan een motherfucking cocksucker die een motherfucking pussy in elkaar slaat. Het is enorm plat, 'typisch zwart', en niet echt aan mij besteed, maar Eddie weet zijn rol met zoveel energie te brengen dat het toch vermaakt.

Wanneer ze de film gaan maken wordt het allemaal nog iets leuker. Met veel moeite wordt er een budget bij elkaar gesprokkeld en wordt er gefilmd met amateurs op een oude, krakkemikkige locatie. Naast geinige gezichten als Odenkirk, Snoop Dogg, Rock en Epps komt daar ook zomaar Wesley Snipes onder het stof vandaan. Ik ken hem vooral van Blade en belastingfraude, maar nu na al die jaren herkende ik hem bijna niet meer met die dertig kilo extra en knalkleurige jurken. Maar leuk om hem weer eens terug te zien.

Leuk om via een luchtig filmpje als dit wat meer over Moore te leren. Voor de verandering een keer geen rise & fall verhaaltje maar gewoon een feelgood-film zonder slachtoffers of vijanden die het succes willen afnemen.

Zo, alweer mijn zevende Kitano achter de kiezen en de meester had me nog geen enkele keer teleurgesteld. Tot nu. Misschien waren mijn verwachtingen te hoog, maar uiteindelijk vind ik dit tot nu toe zijn minste. Ik wil Kitano er ook niet op aanrekenen, maar eerder het onderwerp dat me vanaf het begin tegenstond. Toch wilde ik hem een kans geven omdat het zijn beste schijnt te zijn.

Na het lezen van de plot begin ik dus met frisse tegenzin aan Dolls. Het poppen-intro maakte me nu niet bepaald nieuwsgieriger, maar bevestigde eerder wat voor een trage film dit zou worden. Want traag is hij zeker, en stil ook. De film bevat ook redelijk weinig dialoog en kent enorm lange shots. Visueel vaak wel erg mooi.

Maar wat ik het meest jammer vind is dat de film me niet raakt en ik weet ook niet precies waaraan dat ligt. Ik kwam eigenlijk nergens echt goed in de film. De drie verhaaltjes zijn onderhoudend, maar ook wat saai misschien. Ik voelde ook geen enkele keer een klik tussen de verliefde mensen doorheen de film. Het zegt ook genoeg dat ik werkelijk niks voelde bij het overlijden van diverse hoofdrolspelers. Wel een aardige soundtrack verder.

Misschien was ik niet in de juiste bui, maar daarvoor zijn herzieningen. Voor de zoveelste keer een minuut kijken naar een shot waarin iemand wegloopt ging er deze keer goed in. Een trage film als dit moet sowieso van goede huize komen wat betreft verhaal of emotie om mij te boeien, maar dat is bij deze niet volledig gelukt. Jammer.

Ik vond hem vrij matig. Je kunt niet anders dan de vergelijking met Child's Play maken en dan komt dit filmpje er behoorlijk pover vanaf. Het is bijna een letterlijke kopie, maar het meest jammer nog is dat Dolly het bij lange na niet haalt bij Chucky.

De momenten voordat de pop zichzelf blootgeeft zijn het spannendst, net als in die andere film die vier jaar eerder uit kwam. Dolly is best creepy - welke pop is dat niet - maar zodra ze haar bakkes opentrekt is het klaar. De clichématige demonenstem is gewoonweg een enorme afknapper. Gaf haar gewoon een menselijke stem, zoals Chucky, en het beviel mij in elk geval beter, waarschijnlijk.

De special effects zijn wat houterig maar dat is niet erg. Wel zijn de moorden tegenvallend. Weinig schokkends en weinig slachtoffers. Daarbij is het verhaal - hoewel bijna een kopie - niet goed genoeg uitgevoerd. Kijk alleen al naar het spectaculaire intro van Child's Play, zo moet je je ziel in een pop planten. Pluspuntje is wel dat Jessica iets minder irritant is dan de monotone Andy. Maar er zijn toch wat betere films binnen dit poppengenre.

Ik had hier pas geleden ergens iets over gelezen. Ondanks dat de film bijna veertig jaar oud is, schijnt hij een behoorlijke status te hebben. Het jaartal kan ook nog wel eens in zijn voordeel werken bij zo'n genrefilmpje, de hedendaagse horror-CGI is vaak ook niet alles. Met de allerbeste bedoelingen ging ik dus de film in.

Alex en Sally erven een groot huis van de tante van Sally. Alles lijkt in orde, maar het huis heeft een kamer met een open haard die dichtgemetseld is. De aannemer waarschuwt ze nog, laat de open haard met rust. Niet dat er iets kwaads achter zit, maar maak hem niet open! N-I-E-T. Zodra hij weg is maakt Sally natuurlijk zonder enige twijfel de open haard los en de ellende begint.

En ook voor de kijker, want je weet meteen waar je aan toe bent. De monstertjes zien er werkelijk belachelijk uit zoals op de poster te zien is en er lijkt geen moeite gedaan om ze enigszins creepy te maken. Belachelijker wordt het wanneer ze gaan dreigen met zinnen als 'we want you' en 'just tease her'. Ze praten gewoon Engels maar met een erg schorre stem. Dus Sally kon ze het best een stophoest en een pot fimoklei geven en ze lekker laten spelen want deze rommel is niet serieus te nemen. Deed me ook denken aan Troll, maar die had bergen meer sfeer. Heel soms kon ik heel even uit mijn hoofd zetten dat Alex en Sally te maken hadden met een stel dreumesen waardoor er iets meer spanning bovenkwam. Echter werd dat moment meteen de das omgedaan door een wanschepsel die zijn afstotelijke harses achter een bloem verstopte.

Acteerwerk is niet best, maar dat geeft niet. De score klinkt best spannend, maar komt niet tot zijn recht. Het einde is wel goed gedaan, zo'n kutfilmpje moet ook gewoon een rot einde hebben om de kijker nog met een enigszins positief gevoel zijn disc door midden te doen breken. Het aantrekkelijkste vooraf aan de film was de speelduur, maar helaas duurt het net iets te lang. Het andere positieve is dat de remake waarschijnlijk beter wordt. De titel is sarcastisch bedoeld, maar de boodschap van de film mag je best letterlijk nemen: don't be afraid of the dark. Tenzij je ook bang bent voor tuinkabouters.

Ik weet nog wel dat ik een jaar of tien geleden een filmpje kreeg doorgestuurd met daarin een kat die al opgesloten in een kooi, benzine over zich heen kreeg gegooid en werd aangestoken. Totaal kut en shockerend, het zoveelste zieke internetfilmpje. Dat er een heel verhaal achter schuilde wist ik helemaal niet. Don't F**k with Cats schept naar mijn idee een duidelijk beeld over hoe verknipt die Magnotta is.

De documentaire voelt soms bijna als een thriller. Spannend, meeslepend, misschien wat teveel sensatiebelust, maar boeiend is het zeker. Ik ging de docu blanco in en vond het bijzonder fascinerend hoe het verhaal zich ontvouwt. Dan blijkt dat social media ook zijn positieve kanten heeft waar mensen elkaar vinden en samen een klopjacht op de cat killer beginnen. Hoe ze door middel van clues steeds dichterbij de dader komen moet toch een voldaan Sherlock-gevoel hebben gegeven.

Dat social media ook zijn negatieve kanten heeft staat buiten kijf. Berichten en filmpjes worden duizend keer sneller verspreid waardoor een nobody als Magnotta 'groot' kon worden. De hoeveelheden fansites die hij voor zichzelf heeft opgericht is ziekelijk. Ziekelijker zijn de kattenfilmpjes die hij op het internet pleurde (die in deze docu met enige censuur zijn te zien) en later overschakelt naar een echt mens. Je ziet kleine fragmentjes en mensen praten er vol afschuw over waardoor mijn eigen nieuwsgierigheid werd getriggerd en ik het filmpje helaas zelf heb opgezocht. Een beetje het 2 Girls 1 Cup idee; je weet dat het schokkend is maar toch kijk je het. Alleen nu dus 1 Lunatic, 1 Ice Pick. Het is in slechte kwaliteit gefilmd maar voor degene die willen weten wat er nog meer gebeurde: hij steekt tientallen keren, zaagt zijn ledematen en hoofd af, speelt met zijn hoofd, bevredigd zichzelf met zijn afgehakte arm, verkracht de romp, snijdt met mes en vork een stuk uit zijn bil (en eet het buiten beeld op?) en zet tot slot een puppy naast het totaal verminkte lichaam die eraan begint te eten. Ongelofelijk hoe een persoon zo met je medemens en dier kan omgaan.

De klopjacht gaat door en de ontknoping is er eentje uit een film. Geschift, ziek, briljant misschien zelfs. Geen greintje respect natuurlijk voor Luka, maar dat hij een film naspeelt zie je eigenlijk alleen maar in... film. Deze nobody is bijzonder geil op zichzelf en heeft hiermee nog zijn zin ook. Gefaald als acteur en model, maar toch beroemd. Met deze docu zal hij nog meer bekendheid krijgen en lacht hij zich waarschijnlijk kapot in de bak. Zeer schrijnend puntje in deze docu is de moeder, voorspelbaar bijna dat ze het opneemt voor haar arme zoon. Misselijkmakend.

Een teleurstellende videonastie. Ik had vooral meer grafisch geweld verwacht in plaats van dat de nadruk lag op het verval van Donny. Psychisch is deze jongen niet helemaal lekker door toedoen van zijn moeder die hem een traumatische jeugd bezorgde. Hij heeft last van stemmen in zijn hoofd en genoeg geld om een vlammenwerper en brandwerend pak te kopen en een potentiële Jason is geboren.

Helaas is de eerste moord de gruwelijkste en tevens enige die vol in beeld wordt gebracht. Eerlijk is eerlijk, vrij schokkend is het wel en dé reden dat deze onder de videonasties valt. Vanaf dan worden de scenes met de volgende victims flink gecut. Je hoort ze niet schreeuwen, je ziet ze niet verbranden, maar je ziet ze zelfs niet worden verleidt door Donny voor een ritje naar zijn huis. Enorm zonde.

Grimaldi zet Donny aardig neer - heeft ie ook de kop voor - maar de overtuiging ontbreekt. De vergelijking met Psycho is snel gemaakt, maar Bates is duizendmaal interessanter. Ook het decor is veelal hetzelfde, maar het grote huis kwam hier totaal niet uit de verf. De finale is goed gedaan, maar doet de langdradige drie kwartier daarvoor niet vergeten.

Wie haalt het in zijn hoofd om anno 2017 met een film op de proppen te komen die gaat over een bellende psychopaat? Bedoeld als hommage aan onder andere Scream, wat naar mijn mening de beste is op dit gebied, maar wanneer je steken laat vallen is de scheidslijn tussen hommage en jatwerk flinterdun. Want werkelijk niets schopt deze film boven de middelmaat uit.

Iedereen haat ze, en toch schijnen ze miljoenen fans te hebben; vloggers. Een groepje strontvervelende prankers maakt irritante telefoontjes naar onbekenden om ze vervolgens op hun vlogs te pleuren. Blegh. Ze gaan hierin behoorlijk ver, wat de hele grap totaal kut maakt. Maar dat willen de strontvervelende prankers zelf maar niet zien, hier niet, en in het echt ook niet. Gelukkig gaat het op een avond fout en worden ze teruggepakt.

Laat ik voorop stellen dat ik me niet echt heb verveeld. Zo blijft het toch een mooi spelletje via de telefoon. Een naar idee, degene aan de andere kant die alles over je weet, terwijl jezelf geen flauw benul hebt. Goede stem ook wel. Helaas zijn het juist de twee prankers die het meest in beeld zijn en over geen enkel acteertalent lijken te beschikken. Vooral Brady was echt een irritante lul. Ook nog eens het meisje van je beste vriend douwen, en dan zelf kwaad worden. Hilarisch ook hoe snel hij de keus maakt om zijn ouders op te offeren voor zijn eigen hachje.

Het probleem is dat de film niet spannender wordt nadat de telefoonstem is ingezet. Het is te voorspelbaar; de killer laat middels kleine details weten dat hij in de buurt is en... dat doet ie zo'n half uur lang. Hoe meneer toegang heeft verkregen tot diverse apparaten en zelfs het alarmnummer heeft overgenomen blijft onbesproken, wat de geloofwaardigheid niet ten goede komt. Over de schaarse kills valt weinig zinnigs te zeggen dus dan hoop je toch op een spetterend eind. Maar ook dat zorgt niet voor opgetrokken wenkbrauwen. Wel voor een kleine traan in de linkerooghoek.

Het is wat ongeloofwaardig en weet niet te verrassen. Toch heb ik me niet echt verveeld door de korte speelduur, dat ene kennismakingsgesprek via de telefoon en het gekrijs van snikkende, bloedende, lijdende, strontvervelende prankers.

Om te beginnen moet je de game gewoon even vergeten, wil je er nog een beetje van kunnen genieten. Ga je hem met de game ( Doom 3) vergelijken, dan valt hij vies tegen. Het grootste minpunt is namelijk dat Doom 3 één van de engste games in de gamehistorie is, en de film totaal niet overtuigt. De film is niet echt spannend en ik vond de monsters al helemaal niet angstaanjagend.

Iedereen heeft ook altijd commentaar op het acteren van The Rock, maar ik vind dat hij hier zeker aardig overtuigd.

Als film op zich is dit aardig. Goeie special effects en degelijk acteerwerk. Klein compliment voor de First Person-camera. Aan de ene kant vond ik het erg leuk bedacht, aan de andere kant werd het na een minuutje saai, vooral omdat de monsters niet eng overkomen dus.

Toch nog net een voldoende waard. Drie sterren.

M'n eerste Bollywood film volgens mij. Heb geen idee meer hoe ik aan deze titel ben gekomen maar hij is me enorm bevallen!

Vooraf was ik bang toen ik hoorde dat er veel in werd gezongen. Gelukkig is het nergens storend.
Een romantische komedie met hier en daar een leuke grap. Een eis die ik altijd stel aan dit soort films is dat de vrouwelijke speler knap is, zodat ik me kan inleven in de momenten. En wat had ik het getroffen!

Bachchan en Abraham zijn geweldig en hebben bakken met charisma en stralen dat ook uit. Maar de absolute klapper voor mij was Chopra. Ik kende haar nog niet, maar ze is absoluut één van de mooiste vrouwen die ik ooit op scherm heb mogen aanschouwen. Al trek je haar een jute zak aan dan is ze nog beeldschoon. Het acteerwerk was wel goed, maar het was irritant dat er Engels en Hindoestaans door elkaar heen werd gepraat. Vooral omdat het Engels met een Hindoestaans accent is en de ondertitels door een debiel leken te zijn geschreven. Soms een tikkie moeilijk te volgen dus. Gelukkig is het geen film van de ingewikkelde dialogen.

Er zit namelijk behoorlijk wat muziek in. Soms zelf gezongen - of geplaybackt, maar vaker nog wordt het gebruikt voor de sfeer. En dat is voortreffelijk. De liedjes sluiten perfect aan op de beelden en geven een enorm feelgood-gevoel. Ik had nooit gedacht dat ik na Indische liedjes kon luisteren, maar het schijnt toch te kunnen. Hier bijvoorbeeld zo'n liedje wat ik erg mooi vond. Pas wel op, het is een scene uit de film, dat overigens niet echt spoilerig is.

Verder is het verhaaltje standaard met wat clichés. De film kakte wat in tegen het einde aan, wat misschien komt door de iets te lange speelduur. Het einde vond ik ook niet echt geslaagd. Ik had liever gehad dat Neha met Sam of Kunal ging. Of allebei.

Absoluut een hele leuke film.

De prequel van Versus dus. Versus vond ik een beetje tegenvallen, maar toch maar deze gekeken, vooral door de fijne speelduur.

Het onderwerp is sowieso boeiend, het opjagen van mensen. De film bevat ook best wat sfeer, ook door de grauwe kleuren en de soundtrack. Ook wat leuke effectjes en camerashots maken de film aangenamer. Het acteren is niks bijzonders, maar kan er mee door.

Inhoudelijk, qua verhaal en achtergrond, is het allemaal zeer mager. Een paar anonieme personen jagen een ander anoniem persoon op, maar worden zelf de prooi. Leuk voor een keertje.

Ik heb mezelf er toch maar aan gewaagd na al die tijd. Geen groot fan van Scandinavische films maar het tweede deel wilde ik sowieso ook graag zien. De eerste drie kwartier zijn helaas veel te saai, waardoor de film al geen topscore meer kan krijgen.

De tieners hebben geen van allen uitstraling, en grappig is het al helemaal niet. Gelukkig is de grootste troef een horde nazi-zombies zodat het toch nog vermakelijk wordt. De zombies waren overtuigend, vooral de leider. Maar de gore is toch wel echt het grootste feest. Levensecht, maar de overdreven manieren waarop mensen aan hun einde komen zorgde voor een onsmakelijke glimlach.

Hopelijk is de sequel vanaf het begin al spot on, dan wordt het een topper.

Tommy Wirkola heeft in een paar jaar duidelijke stappen gemaakt. Een direct vervolg op Dead Snow, maar in alle opzichten een verbetering! De film is harder, smeriger, spectaculairder en grappiger.

De snow uit de titel is vrijwel volledig verdwijnen. Het slagveld is verplaatst naar een nabijgelegen dorpje wat de setting wat afwisselender maakt. Übernazibaas Herzog is nog steeds op oorlogspad en samen met zijn nazi-army heeft hij maar één doel voor ogen; het volledige dorp uitroeien. Herzog blijft een imposante verschijning, met zijn verminkte smoel, armband en uniform. Bijkomend is de sterke score die voor extra dreiging zorgt.

Daartegenover staan een aantal lolbroeken die de film van wat humor voorzien. Nog steeds slaan lang niet alle grappen aan, maar sommige dingetjes zijn een glimlach waard. Natuurlijk zit er ook veel komedie verscholen in de verscheindenheid aan kills. De Zombie Squad is een aardige toevoeging, al zijn ze wel erg cliché.

Maar wat deze film zo genietbaar maakt is de vaart. Het eerste deel had een tijd nodig om op gang te komen, maar dit vervolg is vanaf het begin aan het knallen. Zelden heb ik een horror gezien die een hoge bodycount, een shitload aan creatieve, bloederige kills en uitmuntende gore die ook nog eens realistisch oogt samen voegt. Er wordt gelukkig geen onderscheid gemaakt tussen verschillende leeftijdsgroepen, iedereen gaat eraan!

Schitterend einde ook, beter kun je het niet afsluiten. Deel drie aub!

Toch maar eens beginnen met een poging wagen tot het bekijken van alle JB's. Als klein jochie zag ik GoldenEye als eerste en voor mij is Brosnan dan ook de enige echte Bond. Verder nog nooit iets gezien van de periode daarvoor en daar gaat nu dus verandering in komen.

Dr. No is in tegenstelling tot de hedendaagse Bond-films nogal stil, stijf, klassiek... Sean Connery heeft in elk geval veel charisma en het is niet voor niets dat hij vaak als beste Bond genoemd wordt. Wanneer hij zichzelf voorstelt aan de baccarattafel onder het Bond-riedeltje is het klasse sfeertje goed voelbaar. Ook Ursula Andress is een schot in de roos, een natural beauty. Al is zo'n vleeskleurige bikini nu niet schokkend meer. Alleen voor de ogen dan. Wiseman als Dr. No is leuk, en dan vooral zijn mechanische handen.

Het verhaal is rechttoe, rechtaan zonder veel zijweggetjes. Makkelijk te volgen dus en dat is ook wel eens lekker. De actie is nogal afwezig. Af en toe een klap of een knal met een dempertje is niet genoeg om de adrenalinejunkies te bevredigen. Het einde faalt al helemaal, met een enorme domper van een bossfight. Dan is het in Austin Powers een stuk vermakelijker uitgevoerd (maar met meer middelen natuurlijk). Toch miste ik de actie niet heel erg.

Na ruim vijftig jaar ziet de film er nog verbazingwekkend goed uit. Het geluid is wat gedateerd, maar de beelden zijn nog piekfijn. De special effects zijn dan wel schaars, degene die erin zitten zijn wel pijnlijk. De draak was een bummer, en die achtervolging waarin Connery als een zatlap aan het stuur loopt te hengsten komt de geloofwaardigheid niet ten goede.

Al met al is Dr. No vooral sfeervol en de manier waarop de charismatische Bond zich overal doorheen lult is uiterst vermakelijk.

Als horrorliefhebber heeft het lang geduurd voordat ik deze klassieker had gezien, maar het is nu dan eindelijk gebeurd. Dracula heeft het horrorgenre op poten gezet, samen met een handjevol andere Universal classics en dat is bijna volledig te danken aan Bela Lugosi.

Ookal heb je de film nog nooit gezien, iedereen weet wat Dracula is en hoe hij eruit ziet. Je zult automatisch denken aan de hypnotiserende blik van Bela Lugosi, die zich hiermee onsterfelijk heeft gemaakt. Zijn accent, mimiek en gedaante maakt hem Dracula en niemand anders, ondanks dat het personage door vele andere acteurs is vertolkt door de jaren heen. Wat mimiek betreft vond ik Frye trouwens nog wat sterker, hij was geweldig als Renfield. De rest van de cast was beduidend zwakker met als dieptepunt Manners.

De sets zijn sfeervol en donker. Het geheel komt nog beter tot zijn recht in HD. Hetgeen wat me vooral tegenviel was de traagheid van het verhaal en soms stoorde ik me wat aan het theatrale en statische acteerwerk. Ook vind ik het jammer van het gebrek aan muzikale ondersteuning. Nog hoeft het niet te knallen, maar af en toe was het me toch wat te stil. Nog een teleurstelling was dat veel scenes waarin Dracula in actie komt verknipt zijn. Het ene moment wilt Dracula zijn tanden in iemands nek zetten, het andere moment zien we het slachtoffer in een bed liggen. Het bloed hoeft er niet uit te gutsen, maar waarom niet die zuigzoen tonen?

Behoorlijk wat minpunten dus en ik heb me ook zeker niet continu vermaakt. Het einde was ook wel erg pover zeg, zonder echt gevecht. Ik snap dat dit ver terug in de tijd heel wat zoden aan de dijk heeft gezet en dat mensen daadwerkelijk niet goed werden bij het zien van de film. Maar hedendaags brengt het weinig meer bij me teweeg. Vanwege de historische waarde geef ik iets hoger, vooruit.

Ik heb het boek nooit gelezen en ik ken het verhaal achter Dracula ook niet tot in detail. Heb er ook niet zo heel veel mee, ondanks dat ik horrorliefhebber ben. Allemaal een beetje te kitsch en bij Dracula denk ik al snel aan een sjieke, stijve hark.

Toch deze klassieker maar eens opgezet, was toch wel benieuwd of het iets voor mij zou zijn. Het wordt al snel duidelijk dat de film een vrij beperkt budget heeft waardoor veel scenes zich in kamertjes afspelen en je vooral veel naar conversaties zult luisteren. Het verhaal is ook hier niet erg boeiend, maar gelukkig maakt Lee het een en ander goed met zijn aanwezigheid. Legendarisch wil ik het niet noemen, maar een overtuigende kop heeft ie zeker.

Het is alleen jammer dat de film gewoon flink gedateerd is. Sfeervol is het wel, maar werkelijk geen seconde heb ik spanning gevoelt en die paar drupjes bloed is ook iets teleurstellend. Soms schoot ik ook een beetje in de lach omdat het allemaal nog zo theatraal wordt gebracht. Dracula die langzaam dichterbij komt en zijn cape over iemand heen slaat... hehe. Ook de soundtrack is sterk aanwezig, soms een beetje te erg zelfs. Klassiek einde ook, dat de film gelukkig niet te lang maakt.

Geen slechte film, maar toch wel erg verouderd. Niet helemaal mijn ding en hoewel ik de film niemand echt zou aanraden, zou ik hem ook niet afraden.

Weer eens herzien, maar die Dracula-verhaaltjes zullen geen favoriet van me worden. Ondanks dat is het een goede film, met uitstekende rollen van Hopkins en vooral Oldman.

De film is sfeervol en heeft veel mooie decors. Wat me echter tegen staat is de enorme portie drama/romantiek die in het verhaal zit. Het boeide me eigenlijk geen seconde en genoot meer van het likken aan het scheermes of Dracula's schaduw.

Wel een mooi kostuums trouwens, Dracula in vleermuisvorm. Een speciale vermelding gaat uit naar Reeves, die niet doorhad dat de repetitiefase al ten einde was.

Om te voorkomen dat ik mezelf in slaap zou huilen na het zien van het verschrikkelijke Yamagata Scream besloot ik om nog even een horror er in te gooien waarvan ik zeker weet dat hij me wél kon bekoren. Het was tijd voor een herziening van Drag Me to Hell!

Sam Raimi is natuurlijk vooral bekend door zijn Evil Dead films. Ook Drag Me to Hell is een horror die doorspekt is met zwarte komedie, precies de humor die ik in een horror wil zien. Geen flauwe situaties, maar ernstige zaken die zo over de top worden gebracht dat het grappig wordt. Dat was briljant gedaan in Evil Dead en dat wordt weer briljant gedaan in deze film.

Het verhaaltje is leuk gevonden al stelt het niet gek veel voor. Het is echter de uitwerking die deze film geweldig maakt. In veel bovennatuurlijke horrors wordt subtiel kennis gemaakt met een geest. Een wapperend gordijn, kloppen op de muur of een verschuivende stoel moet de kijker doen geloven dat er een vreemde verschijning in de buurt is. Daar had Raimi blijkbaar geen zin in want in Drag Me to Hell komt het kwaad met volle vaart keihard in je smoel. Niks wordt aan het toeval overgelaten. De special effects zijn zodanig hard dat je niet schrikt van de beelden maar van het geluid. En soms van beide, wat me meer de bedoeling lijkt. Soms een tikkie irritant want dan zet je de tv wat harder om de gesprekken te kunnen verstaan en vervolgens mag je hem weer zachter zetten door het enorm harde geluid. Dat geluid en de manier van filmen werkt wel mee aan de chaotische sfeer die zo'n geest scene met zich meebrengt. Een beetje zoals Evil Dead dat ook heeft. Lawaaierig.

Het acteerwerk vond ik vooral van Lohman uitstekend. Ze is sowieso leuk om naar te kijken maar ik durf best te stellen dat ik haar deze film net zo vond dragen als Campbell een Evil Dead draagt. Ik vond Christine af en toe naar een vrouwelijke Ash neigen. Eerst bang maar uiteindelijk stoer met een dosis zwarte humor waar ik meerdere malen om heb gelachen. Long heb ik niks mee, die staat vaak een beetje op de automatische piloot heb ik het idee. Raver als oude heks is geweldig gecast en is vanaf het begin tot het einde heerlijk creepy.

Om toch maar even schoolvoorbeeld Evil Dead er weer bij te halen; Drag Me to Hell bevat eigenlijk alles wat de beroemde klassieker heeft. Sommige shots en zooms zijn typisch Raimi, de make-up van de demons lijkt echt als twee druppels water en de stem van de geest is hetzelfde evenals sommige zinnetjes. Ook wordt de Evil Dead-auto in deze film weer gebruikt. Maar ik ben vooral over de humor erg te spreken. Die is niet voor iedereen weggelegd maar Raimi weet naar mijn mening precies de juiste toon aan te slaan. Als je de humor in Evil Dead kunt waarderen dan zit je hier ook goed; heerlijk overdreven. Neem bijvoorbeeld de scenes bij papa en mama aan tafel of op het werk. Heerlijk moment ook met het aambeeld, erg cartoonesk waar ik goed om heb gelachen. Ook zitten er weer genoeg geniale oneliners in.

Het einde is mooi gevonden al weet het niet echt te verrassen. Ik ben me er van bewust dat ik veel de vergelijking maak met Evil Dead, maar daar ontkom je niet aan. Ik zou ook haast zeggen dat we hier met Evil Dead 3.5 te maken hebben. Heb me in elk geval geen seconde verveeld. Ik denk dat ik binnenkort die trilogie ook maar weer eens ga herzien. Drag Me to Hell krijgt er een halfje bovenop. En nu bidden dat Raimi horror blíjft maken.

Bruce Lee > Jason Scott Lee

Ik vraag me af in hoeverre deze biografie op werkelijkheid is berust. Ik heb nog niet alle films en documentaires van Bruce gezien, maar ik ben er van overtuigd dat er een hoop dingen nog niet in zaten zoals zijn leven als bendelid.

De film komt sowieso langzaam op gang en wist niet altijd mijn aandacht erbij te houden. Jason deed het soms erg goed, maar soms had ik ook het gevoel dat hij er flink naast zat. De vechtscenes zagen er aardig uit, maar overtuigen als Bruce deed, kan hij helaas niet echt.

De eindscene was dan wel vrij ontroerend als je hem onder een mooie soundtrack vechtmoves ziet maken voor een ondergaande zon en de vrouw van Bruce vertelt dat hij twee weken na de release van Enter the Dragon was overleden.

PS. Weet iemand een goede biografie van Bruce Lee in boekvorm? Mag Engels zijn.

Dit moet echt één van de lelijkste filmtitels van 2011 zijn. Gelukkig is de film zelf verre vak ruk, een goede actiefilm heeft niet veel meer nodig dan vuurgeweld, PK's en aantrekkelijke vrouwen.

Het verhaal leek op pure standaard uit te draaien maar ik werd toch verrast door de bovennatuurlijke wending. Van mij mochten ze die onzin gerust achterwege laten want nu lijkt het alsof de film een paar bakken intelligenter wilt zijn dan de gemiddelde actieflick maar dat is ie niet. Het stoort echter nergens, gelukkig.

Nicolas Cage was ooit één van mijn favoriete acteurs, maar dat was in de tijd dat ik vond dat films van Van Damme en Seagal ook met Oscars bekroond moesten worden. Want eerlijk is eerlijk, zo'n goede acteur is Cage niet. Ook hier speelt hij niet overtuigend en wordt hij volledig weggespeeld door Fichtner. Zijn rol als The Accountant moet één van de briljantste actierollen van de afgelopen tijd zijn. Zo koudbloedig zie je ze zelden, hilarisch! De grootste reden tot het kijken van de film was echter Amber Heard. Wat is zij toch mooi, zeker top 3 werk en heeft al eerder laten zien nog te kunnen acteren ook.

Dodge Chargers zijn altijd een plus dus de achtervolgingen waren best vermakelijk. Wat ik wel storend vond waren de 3D effecten die wel heel geforceerd aanvoelden. De CGI vond ik ook niet altijd geslaagd. Het schietwerk was standaard al ergerde ik me af en toe aan de kromme vizieren van de badguys. Natuurlijk is dat te verwachten dat ze voortdurend missen, maar soms was het wel erg bont. Waar ik wel erg over te spreken ben is de bloederigheid van de film. Een aantal scenes konden gerust in een horrorfilm. Wat betreft make-up welteverstaan, want soms wordt er gepoogd spanning te creëren terwijl je vooraf weet dat het nergens op uitdraait.

De finale was helaas behoorlijk teleurstellend. Nogmaals, die lelijke CGI botste nogal met de rest van de film. Desalniettemin een bovengemiddeld filmpje die mede dankzij rollen van Fichtner en Heard blijft boeien.

Vond het niet zo best. Drive Thru neemt zich nergens serieus, maar weet het ook niet echt leuk te maken.

Verhaaltje trekt op niks uiteraard. De film zit vol met flauwe oneliners en clichés. Helaas is de clown niet stoer en zijn de moorden niet gruwelijk of origineel. Nogal foute keus ook om de clown-beelden te versnellen. Leighton Meester was gelukkig nog leuk om te zien, terwijl de rest onder de maat was.

Kijkt wel redelijk weg, maar echt vermakelijk wordt het nooit.

Seagal op de automatische piloot.

Het is de eerste Seagal film die ik weer zie sinds lange tijd. Als ik mag geloven dat dit zijn beste is van de laatste jaren dan weet ik welke films ik níet moet kijken.

Seagal heeft het nooit van het acteerwerk moeten hebben. Nooit heb ik me echt gestoord, maar nu vond ik het toch knap irritant worden. Seagal toont nul emotie in de hele film. Hij praat met een astmastem waardoor hij soms nauwelijks is te verstaan, en dan maakt het niet meer uit of het Russisch of Engels is. Hij komt zo wannabe stoer over dat het lachwekkend wordt. Die opgeplakte traan op het einde was de druppel...

Het verhaal is ook standaard. Werkelijk niks nieuws toevoegend. Dan maakt de actie hopelijk een beetje goed, maar ook dat was vaak nogal saai in beeld gebracht en routinewerk. De soundtrack was ook tenenkrommend slecht. Enkele aardige scenes brengen deze rotzooi helaas niet op een voldoende.

Leuke roadkomedie maar niet zo sterk als The Hangover wat vooral te danken is aan het gebrek van meerdere leuke rollen.

Het verhaal is een slap excuus om het duo op een lange roadtrip te sturen vol met bizarre situaties. Al is het allemaal net niet bizar genoeg, want veel situaties zijn cliché of zijn al beter gedaan in andere komedies. Gelukkig zijn Robert en Zach wel een leuk duo, waarbij Robert de norse speelt en Zach natuurlijk de sympathieke klungel. Helaas was dat het wel betreft leuke karakters. Foxx speelt nog wel een aardig bijrolletje, maar zelfs de cameo van Charlie en Alan stelde teleur. Misschien had ik te hoge verwachtingen omdat ik al wist dat ze hun opwachting zouden maken.

Gelukkig zitten er wel weer een aantal platte en rake grappen in. Ik hoef ze niet aan te halen want dat is hierboven al tig keer gedaan. Het belangrijkste is dat ik grotendeels met een big smile heb zitten kijken dus dan mag je de film geslaagd noemen. Laat The Hangover 2 maar komen!

Beide segmenten scoren meer dan voldoende waarbij het filmpje van Argento als beste er uit komt. Romero koos er voor om weer een film over zombies te maken, maar dit keer met een originele insteek. Het samenspel tussen Barbeau en Zada eiste echter de hoofdrol op en zorgde voor de meeste spanning. Boeiend om te zien hoe de twee met de uitzichtloze situatie omgingen.

De locatie is goed gekozen en deed me een heel klein beetje denken aan het eveneens sfeervolle Castle Freak; het voortdurend heen en weer geloop naar de kelder. De legendarische Savini heeft voor de special effects gezorgd waar uiteraard ook niks op aan te merken is. De geluidseffecten bij de moorden lieten wel te wensen over. Het slot is behoorlijk angstaanjagend, maar uiteindelijk een tikkie over de rand.

Argento gaat meer voor stijl. Niemand gelooft meer in zwarte katten die ongeluk brengen, maar er zijn ontelbaar veel verhalen over verteld. Dat weerhoudt de Italiaan echter niet om het nog maar eens te vertellen. In vergelijking met Barbeau en Zada zie je meteen dat Keitel een hele grote is. Zoals vaker acteert hij een door waanzin gedreven gek met verve. De druk neemt alsmaar toe, te merken aan de hoeveelheid mensen die naar het huis belde en aan de voordeur stonden. Ik werd er op een gegeven moment een beetje melig van.

Het gemartel van de katten is soms akelig, maar uiteraard zijn er geen dieren echt gewond geraakt. Geweldige soundtrack ook. En wederom is het Savini die met zijn kunstwerk een onvergetelijk goor einde verzorgd.

Een debuut waar je trots op mag zijn, gemaakt door een 25-jarige Steven Spielberg. Niet te geloven bijna dat dit het beginpunt is van een schitterende carrière waarin hij nog een aantal mijlpalen zou uitpoepen.

Het budget is laag en het materiaal is weinig. Veel meer dan een auto, een truck en een zandlandschap is het niet, maar Steve weet door spectaculair camerawerk de spanning erin te houden. Hier is al te zien dat hij veel talent had door de actie vanuit talloze hoeken te filmen. Op geen enkel moment oogt het amateuristisch. Duel heeft de tand des tijds zelfs doorstaan.

Het is een goede zet om de gestoorde truckdriver mysterieus te houden. Het maakt de situatie angstaanjagender en onwerkelijker. Heerlijke scene ook in het café waar de paranoia toeslaat. Het einde past helemaal in het plaatje, al krijgt de kijker wel een dikke middelvinger door de hele film lang een truck met brandbaar materiaal door het beeld te laten racen, zonder dat hij uiteindelijk tot ontploffing komt.