Opinions

Waar heb ik nou weer naar zitten kijken? Dat is het eerste wat ik me opkomt na het zien van het bizarre Hausu.

Een aantal meisjes, waaronder foute namen als Melody, Fantasy en Kung Fu, gaan op bezoek bij een tante in een afgelegen huis. Wij weten dat de tante dood is, maar dat weten zij niet. Let the mayhem begin!

Hausu begint als een extreem blij filmpje met happy muziek en een enorm feel good gehalte wat alleen blije Japanse meisjes kunnen geven. Niets wijst er op dat je naar een horrorfilm - of meer komedie/horror - zit te kijken die later uitmondt in een stortvloed aan creatieve vondsten. Dat maakt deze film namelijk erg bijzonder, Obayashi gooit gewoon al zijn kunnen op het witte doek en ziet wel wat er uit komt, zo lijkt het. Een dansend skelet, een vleesetende piano en agressieve matrassen passeren de revue gecombineerd met foute, maar creatieve montage, fel gekleurde potloodlijnen, beelden die door elkaar heen lopen of zichzelf herhalen en muziek die ondertussen nog steeds zo blij is als een kind in een snoepwinkel.

Misschien een beetje een rare vergelijking maar af en toe deden de meisjes me denken aan de animéserie Azumangah Daioh. Extreem blij, met af en toe een droge actie of reactie. Een vergelijking die meer opgaat is de vergelijking met Evil Dead. Afgezien van de hyperactieve editing deed het huis en zijn lugubere 'bewoners' me vaak denken aan de horrorklassieker. Een filmpje die niet voor iedereen weggelegd is vanwege de enorme chaos aan kleuren, beelden en onlogische situaties die je hersens in worden gepompt. Ik vraag me af wat Obayashi met de hedendaagse technieken gedaan zou hebben als Hausu anno 2010 gemaakt was.

Drie kwartier is erg lang als je het na vijf minuten eigenlijk al zat bent. Mijn vijfde Tsukamoto en het is allemaal wel aardig, maar overtuigd heeft hij mij nog steeds niet. Dit vind ik zelfs zijn slechtste.

Ik kwam niet echt in de film. Tsukamoto zit gevangen in een donkere, onbekende ruimte. Het was vaak zo donker dat ik nauwelijks in de gaten had wat er precies gebeurde. Misschien de bedoeling om sfeer of claustrofobie te creëren, maar bij mij sloeg het maar niet aan. Ik zat al sterk aan die halve ster te denken, mocht de hele film zo zijn. Ik kon maar niet meevoelen met de angst die de persoon zou moeten voelen. Iets wat de grootste troef van een film als deze hoort te zijn.

Toen de vrouw in beeld kwam vond ik het, in tegenstelling tot velen, iets boeiender. Had gehoopt op wat meer verhaal, iets wat me meer ligt dan gewoon random naar een onbekend iemand te kijken. Verder wat aardig geschoten scènes en een goede soundtrack. Tsukamoto is nu eenmaal niet helemaal voor mij weggelegd ben ik bang.

Een groep tieners is een weekendje weg... na dit stukje ben ik gestopt met lezen en was ik getriggerd. Vaak geen hoogstaand scenario, maar wel erg vermakelijk. In dit geval draait het echter wel duidelijk om Evan en verdwijnt de groep naar de achtergrond. Daardoor leer je de groep niet echt kennen, en is er ook niemand om je aan te ergeren. Een pluspunt, maar echt medeleven is er ook niet bij. Ook een beetje een vreemde keus van Evan om met vreemdelingen mee te gaan in plaats van met je broer.

De setting is degelijk en het rijmpje doet denken aan bijvoorbeeld Candyman. Onschuldig, totdat de hel losbreekt. Het mysterie blijft lang verborgen, wat voor een beetje sfeer zorgt. Echter blijft de film te lang hierin hangen waardoor de film in het middenstuk wat langdradig aanvoelt.

Het is ook allemaal wat braaf gehouden. Het sterkste shot was wanneer Evan en Zoey vanuit de jacuzzi in de verte een gedaante zagen staan. Dat is helaas al vrij vroeg in de film, waarna het niet meer zo spannend wordt. Geen grafisch geweld en het monster weet ook niet helemaal te overtuigen. Hier en daar licht vermakelijk, maar het loopt af met een sisser.

Smakeloze splatterfilm die qua smerigheid een stapje verder gaat dan zijn meeste genregenoten. Vooral op grafisch gebied scoort de film punten, want de special effects zijn van een zeer behoorlijk niveau. De kills zijn op zich niet bijzonder, maar alles is in your face, niks wordt aan de verbeelding over gelaten. Dat er ook necrofilie om de hoek komt kijken maakt het allemaal nog net wat ongemakkelijker, blijft toch een beetje een taboe.

Jammer dat het op andere vlakken dan soms mis gaat. Hoewel het masker van de killer best goed is, is het origin-verhaaltje wel heel makkelijk waardoor alles erg oppervlakkig blijft. Helaas is er ook een gebrek aan leuke characters of interessante dialogen. Zo ben je soms tien minuten aan het kijken naar een paar nietszeggende mensen die een saai verhaaltje opdreunen, nog niet zo best geacteerd ook. En dan ga je toch even op de klok kijken, ondanks de korte speelduur.

Geen film om potentiële liefhebbers naar het genre te lokken, maar voor de doorgewinterde gorefanaat best de moeite waard.

Toffe poster. Toffe titel. Tof decor. Minder tof is de rest, al is de pretparksfeer goed te pruimen. Het doet allemaal wat denken aan een Walibi Fright Nights XL, een aantal decors zijn dan ook geleend van soortgelijke echt bestaande parken. In Hell Fest is het allemaal wat grootser van opzet, maar weet het net als Fright Nights geen échte angst aan te jagen.

Grootste troef is dus het pretpark. Hele leuke aankleding wat voor de horrorfan gewoon een genot is om doorheen te lopen. Er is veel crazy shit gaande en als je zenuwen van pap hebt dan moet je hier beslist niet heen gaan. De ideale setting dus voor Michael Myers om zijn rentree te maken. Althans, een zoveelste kopie in elk geval. Geen onverdienstelijke killer, maar kom eens met wat nieuws.

Jammer dat de hoofdrolspelers niet toe te voegen hebben. Ze zijn niet lekker genoeg, niet dom genoeg en die paarsharige stuiterbal is nogal irritant. Wel geinig zijn de reacties van het groepje op diverse bizarre gebeurtenissen in het park. Maar je hoopt dat er snel gemoord gaat worden, alleen zijn er slechts twee de moeite waard van de sowieso al niet te hoge bodycount.

Ondanks de anderhalf uur is duurde het soms toch wat lang. Er is weinig variatie in het spel en het kat-en-muisspel is op een gegeven moment wel klaar. Het einde is simpel, maar ook best sterk. De indruk dat elke doodnormale vader een seriemoordenaar kan zijn is natuurlijk huiveringwekkend.

Een slasher die al vrij snel de saaie kant uit gaat. Het intro is wel aardig met feestende jongeren die voor lidmaatschap van een studentenvereniging een nachtje in een haunted mansion moeten doorbrengen. Maar zodra het gezelschap van ruim twintig man slechts vier kindertjes achterlaat weet je dat de bodycount in elk geval niet hoog gaat zijn.

Niet meteen een minpunt hoor, maar wat wel een beetje jammer is is dat de film vanaf dat moment twee versnellingen terug neemt. Er worden stompzinnige pranks uitgehaald die vele malen beter werken in een April Fool's Day en er wordt teveel doelloos van hot naar het gerend. Veel scenes spelen zich buiten de mansion af waar het vaak veel te donker is gefilmd, ondanks de remastered dvd.

Een aantal castleden worden uiteraard afgemaakt, maar spectaculair is het zeker niet. Respect voor de moordenaar voor zijn cleane kills, minder respect voor DeSimone die zijn ketchup op het aanrecht had laten staan. Tegen het einde aan wordt het toch nog aardig, maar uiteindelijk is het enige opwindende het decolleté van Blair, maar dan kun je beter Savage Streets opzetten of iets dergelijks.

Troep. Acteerwerk lijkt nergens op, de effecten zijn waardeloos en het verhaal is niet iets om over naar huis te schrijven. De make-up en kostuums leken af en toe op slechte carnavalsoutfits en van spanning was al helemaal geen sprake. Hier en daar een grappig moment maar meer is het ook niet.

Zojuist voor de zoveelste keer herzien en en hij blijft sterk. Pinhead en zijn cenobites zijn inmiddels niet meer weg te denken uit de horrorwereld , wat vooral komt door de opvallende en geniale monster designs. Indrukwekkend, net als de make-up en nastyness van de wonden, Frank en al het andere wat een rood kleurtje heeft. Who needs CGI...

Het verhaal is ook best goed en wordt in de vervolgdelen nog iets uitgediept (die overigens geen van allen het niveau van deze halen). Acteerwerk is middelmatig al is Laurence een fijn gezicht om naar te kijken. Een paar dingetjes die me nu eigenlijk pas zijn opgevallen; de schorpioen die duidelijk wordt aangedrijven door een stel wieletjes. Het moment dat Kirsty naar haar 'vader' toegaat en zich niet afvraagt waarom hij helemaal onder het bloed zit en de jongen op het laatst die al het slechtste op Aarde op hem afkrijgt maar geen emotie toont. Juist.

Verder staat deze film nog steeds als een huis. Leuk om weer eens gezien te hebben.

Cronenberg's The Fly kwam meerdere malen in me op bij het kijken van dit leuke low budget werkje. Het verhaaltje is niet meer dan een man die door een mysterieuze oorzaak veranderd in een soort insect. Met zo'n mager script kan het helemaal fout gaan, ware het niet dat het design van het monster meer dan geslaagd is. Lijkt inderdaad op Toxie

De mutaties zien er wreed uit en ook het kraken klinkt lekker smerig. Het is jammer dat het bloed CGI is, dat moet toch ook kunnen met wat emmers rode vloeistof. Daardoor zien de wonden er niet zo overtuigend uit, maar ach, al het werk zit in het mooie kostuum.

Het einde is inderdaad erg leuk, totaal over de top. Er ontploft een CGI-bom aan geweld waardoor het allemaal heel lelijk wordt, maar dat mag de pret niet drukken. Een perfecte afsluiter in dit fijne filmpje, mede door de korte speelduur.

Mysterieus sprookje die ik absoluut niet onder horror wil noemen, want dan ga je, zoals ik, met verkeerde verwachtingen de film in.

Hans en Grietje plus horror kan erg spannend worden dacht ik. Een boze heks, alternatief verloop van het bekende verhaal. Jummie. Het is echter meer een drama met mystery-elementen, of andersom. Dat pakt gelukkig ook goed uit.

Sfeer is troef in deze film. Zelden zie je zoveel kleuren bij elkaar in een film. Het huis kent alle kleuren van de regenboog en van het snoepgoed op tafel krijg je spontaan maagzuur, zo kleurig en zoet ziet het eruit. De hele film is een groot mysterie. In iedere scene kom je wel een detail te weten die weer nieuwe vragen oproept. Wie zijn de kinderen? Hoe kom ik hier weg? Wat is er hier gebeurd?
De film weet van begin tot eind te boeien door de mooie decors, ook het bos ziet er erg sprookjesachtig uit. Stukje bij beetje krijg je antwoord op je vragen; helaas waren sommige dingen wat matig. Het fantaseren van dingen om iets voor elkaar te krijgen vind ik maar een slap excuus. Ik snap sowieso niet waarom ze de Kerstman erbij moeten halen. Het verhaal voelt heel soms dan ook een beetje als een rommeltje. Toch is er voldoende aandacht aan besteed. Jammer genoeg wordt de film nergens echt spannend.

Er wordt ook sterk geacteerd in de film. De kinderen, de ouders, maar ook de seriemoordenaar en natuurlijk Eun-soo. Belangrijk, aangezien er erg veel wordt verteld in de film. Achteraf knaagt er toch wat. Het verhaal had iets meer in gezeten en de film werd af en toe lang gerekt. Ondanks dat voelt de film wel mooi af.

De Griekse mythologie vond ik vroeger en vind ik nu nog steeds niet zo interessant. Toch hoorde Hercules in de Disney-verzameling te staan. De grafische stijl is even wennen maar best te pruimen. Sommige achtergronden en designs vallen wat tegen, ook het uiterlijk van Hercules vond ik nooit zo leuk, maar andere ontwerpen zoals dat van Hades en de onderwereld zijn weer erg geslaagd.

De film kent best wat grappige momenten, om sommige heb ik vroeger zelfs compleet dubbel gelegen. Dit komt vooral van Hades en zijn onderdanen, een memorabele slechterik. Hercules zelf is niet zo geslaagd, nogal naïef en klunzig. Van Phil en Pegasus ben ik ook nooit zo'n fan geweest. Het viel me nu pas op dat Meg nogal sensueel is. Loopt een beetje met haar kont te draaien en praat continu om te verleiden.

Niet alle liedjes waren geslaagd, maar er zitten één of twee leuke tussen. Het gospelkoor vind ik best een leuke afwisseling ten opzichte van andere Disney's. Best de moeite waard.

Vlotte film die geen moment verveeld. Alleen de opening is al genieten geblazen als een bankovervaller in zijn Porsche de politie probeert te ontvluchten. In deze gek heeft zich een alien genest die steeds weer op zoek gaat naar nieuwe lichamen. Zo heb je dus meerdere seriemoordenaars in de film, waarbij Miller toch wel het leukste was.

Wat volgt is een boeiend kat-en-muis-spel tussen de alien en een aantal brave politieagenten. Wat ik vooral zo leuk vond is dat de alien puur naar de Aarde lijkt gekomen om te kloten. Mooie auto's rijden, in het rond schieten en mooie vrouwen versieren wat af en toe voor een lach zorgde. De FBI-agent was een enorme sul, en daardoor was het al snel duidelijk dat ook hij van een andere planeet kwam.

De special effects zijn goed, zeker de alien die het lichaam van Miller overneemt. Erg smerig. Voor de rest geen horrorwaardige moorden, maar alleen heel veel schieten. Goede soundtrack ook weer. Helemaal niks mis mee en spannend tot het eind.

Fantastische documentaire die een vrij compleet beeld geeft van de belangrijkste gebeurtenissen in de geschiedenis van gaming. Ik ben zelf gamer vanaf de NES-generatie dus veel heb ik bewust meegemaakt. Ik ben best nostalgisch waardoor ik door de jaren heen vaak zat stukjes geschiedenis heb opgezocht maar nog niet eerder heb ik het zo compleet in een documentaire gezien.

Het begint bij het begin, Pong (later wordt ook nog Spacewar! belicht - het echte begin), en voert ons langs de opkomst van graphics, console gaming, competitive gaming, de strijd tussen Nintendo en Sega, multiplayer gaming en het gigantische eSports. Erg interessant hoe sommige vroegere toernooien werden belicht zoals het NIntendo World Championship in 1990 waarbij men zo veel mogelijk punten moest halen met Super Mario Bros, Rad Racer en Tetris. Deze cartridges zijn hedendaags ongeveer $15.000 per stuk waard.

De documentaire duurt behoorlijk lang, maar verveelt geen seconde. Dit komt doordat er behoorlijk veel variatie in zit. We zien veel bekende koppen uit de industrie aan het woord, tot aan de minder bekende personen die ook hun, vaak toch boeiende, verhaal doen. Daarnaast zit het boordevol archiefmateriaal, oude televisiereclames, reconstructies en pixelated scenes die speciaal zijn gemaakt voor deze docu. Hier is duidelijk aandacht aan besteed.

Ik ben niet bekend met de animé verder, maar het was een leuk filmpje. Niets meer en niets minder.

Het was allemaal nogal tam. Ik had het zelf misschien niet eens horror willen noemen. De film komt nogal traag op gang. Je ziet de jongen optrekken met de meisjes en langzamerhand begint hij dingen te vermoeden. De film is nergens echt spannend. De hoofdrolspelers vond ik zelfs bij vlagen naar het irritante gaan. Verder wat mooie plaatjes en een goede soundtrack.

Helaas overheerst er een sterk gevoel toen de film was afgelopen: niveautje Kippenvel.

Een lekkere wegkijker inderdaad. Helemaal niks nieuws maar toch enkele heerlijk ranzige stukjes. Het verhaal is natuurlijk broodmager en helaas leek het af en toe net carnaval met die ongelofelijk neppe maskers. Totaal niet eng meer. Toch heb ik me niet verveeld, maar zal deze niet snel nog een keer kijken. ***

Zo'n twaalf jaar nadat ik hem voor het eerst had gezien geeft Arrow nu de kans om hem eens weer te herzien op bluray. Ik herinnerde me Michael Berryman nog, maar verder was er weinig blijven hangen.

Wes Craven haalde zijn inspiratie bij The Texas Chainsaw Massacre en de Schotse legende van de Sawny Bean familie, een beruchte incestfamilie die honderden jaren geleden tientallen mensen ontvoerde en opat. De loeihete locatie is een stukje afgelegen woestijn in Californië met hier en daar wat rotsgebergte, een ideale locatie om je als kannibaal te verschuilen en je slachtoffers te bespieden. Het broeierige sfeertje is best goed.

Maar over het algemeen straalt The Hills Have Eyes vooral amateurisme uit. Dit blijkt ook want de maincast waren stuk voor stuk onervaren en het budget was zo'n $200.000. Desondanks wordt er redelijk geacteerd en zorgde het voor een doorbraak voor screamqueen Dee Wallace. De incestfamilie was alleen niet echt sterk. Er wordt genoeg moeite gedaan om te choqueren, zoals de verkrachtingsscene maar echt overtuigen wil het niet. De leden komen eerder dom over dan angstaanjagend en dat haalt veel spanning weg.

Veel bloed of brute kills zijn er ook niet aanwezig, al wilde Wes Craven het aanvankelijk een stuk gewelddadiger maken. De film blinkt ook niet uit in zijn briljante editing of filmtechniek. Soms wat onduidelijk of te donker, soms ook te warrig. Het einde is ook boem klaar, al is het wel beter dan het alternatieve einde waarin Ruby in de familiekring wordt opgenomen. Cult-klassieker, maar ingehaald door de remake van Aja.

Vermakelijke en nog best spannende film.
Bij vlagen onsmakelijk en de special effects zijn zeer realistisch, zeker vergeleken bij het originele deel. Een pluspunt dus.

Een beetje overdreven, maar gelukkig als iets minder als in het origineel, was de hond. Een gewone gezinshond die wel getraint lijkt om te doden. Bij zijn eerste slachtoffer beet hij zelfs de halsslagader door. Het is geen roofdier...
In het origineel was het trouwens nog veel erger. Daar was de hond al helemaal psychopatisch.

Ook leuk: Kom, we knallen even de laatste badass neer ( nee vooral niet in het hoofd!), schoppen er nog een keer tegenaan en laten het geweer naast zijn lichaam op de grond vallen(!). Vervolgens omhels je elkaar en is alles weer goed. Nee dus...want wat gebeurt er? Juist. Zucht...over clichés gesproken.

Een nadeel van een remake is trouwens dat je het einde al weet Maar dat neem ik maar niet mee in mijn beoordeling.

Een aanrader voor de gore-freaks. Iets minder leuk voor degene die het origineel al hebben gezien.

3.5*

Het is een geslaagde film die hier en daar toch wat te wensen over laat. Als Tom Joey wordt, wordt het verhaal zwakker en gebeurt er niet veel boeiends meer. Alles is toch wel voorspelbaar.

Ed Harris was erg goed maar die ging helaas ook al na 3 kwartier dood. Wel goed geacteerd door iedereen opzich, maar het einde was echt verrot. Nu weet je niet of goed komt tussen Joey en Edie of niet, aangezien ze elkaar maar een beetje triest aan lopen te kijken. ***

Eén van Hauers beste rollen. Wel stoorde ik me aan een paar dingen waaronder de sheriffs. Ik kan er niet tegen dat in zowat elke film waarin mensen op zo goed als verlaten gebied rijden de sheriffs meestal nog onbetrouwbaarder en slechter zijn dan de criminelen zelf, zo lijkt het. Ook hier was dit weer het geval. De meeste zullen zich er niet aan storen denk ik, maar ik deze keer wel.

Ook best ongeloofwaardig dat een onbekend meisje zomaar bij iemand in de auto springt terwijl hij door een moordenaar + hele politiecorps wordt achterna gezeten.

Aan de andere kant was de film soms best spannend, hoewel hier en daar ook wat saai. Maar vooral Hauer is uitstekend.

Drie en een halve ster.

PS. De remake hoeft van mij ook niet.

Vermakelijk als film, matig als gameverfilming.

Agent 47 lijkt iets te jong en lief voor de killer die we kennen uit de game. Ook is de film wel erg actie-georiënteerd en biedt het niks nieuws. Wel vond ik sommige dingen goed gedaan zoals de bewegingen van de hitman en het camerastandpunt achter de man. Voor de rest standaard, maar leuk voor een keer.

Vermakelijk actiefilm die weinig denkvermogen vraagt, maar vol inzet op schietpartijen en spectaculaire achtervolgingen. Ditmaal afspelend in Nederland waardoor er enkele herkenbare elementen in voorkomen zoals trams, grachten en veel fietsers. Geeft toch een beetje Nederlands trots.

Ryan Reynolds en Samuel L. Jackson spelen een leuk team, met vooral veel gescheld en hier en daar een grap. Een typische buddy-film dus. Maar de leukste rol was voor de vuilbekkende Selma Hayek die er alleen maar mooier op wordt lijkt wel. Benieuwd naar de sequel waarin zij vermoedelijk een grotere rol krijgt.

De speelduur is net wat te lang, omdat het allemaal wel heel voorspelbaar is en de film eigenlijk ergens in het midden piekt. Prima vermaak.

The Hitman's Wife's Bodyguard is een prima voortzetting op zijn voorganger waarin de actie nog net wat spectaculairder is, de personages net wat leuker en de humor vele malen aanweziger is.

Het Interpol-verhaal dient wederom als een kapstok voor tientallen ontploffingen, auto-achtervolgingen, knalharde stunts en genadeloos harde actie. Ten allen tijde dien je de boel met een korrel zout te nemen, dat lukt ook prima nu de humor wat meer naar voren komt. Ryan Reynolds begint steeds meer een favorietje van me te worden en wat mag hij hier weer veel klappen opvangen als Bryce. Wanneer Jackson zijn vuilbekkerij weer eens op je loslaat ga je vanzelf gniffelen maar de leukste toevoeging is toch wel Hayek. Ik snap dat mensen zich er aan kunnen ergeren, maar haar geschifte persoonlijkheid en scheldkanonnades paste mooi op zijn plaats.

De film zelf is zeker niet baanbrekend. Je zult nergens worden verrast of emotioneel betrokken raken, maar als actievoer voor in de bioscoop is dit erg leuk vermaak.

Eerlijk gezegd wist ik gisteren nog helemaal niet af van het bestaan van Hobo with a Shotgun. Na wat zoeken op de site ben ik er toevallig op gestuit en was ik na het lezen van de plot en diverse recensies meteen razend enthousiast. Ook ik ben een liefhebber van exploitatie en Eisener weet precies hoe hij een ode aan dit heerlijke genre moet brengen. Alle elementen die een exploitatiefilmpje genietbaar maken zitten er in, de fan komt zeer zeker aan z'n trekken!

De film begint rustig met een treinrit waarop de hobo Hauer meerijdt op weg naar een volgend onbekend stadje, vermoedelijk niet wetende in wat voor een hel hij terecht komt. De mooie muziek deed meteen een belletje rinkelen, het leek verdacht veel op het schitterende werk van Riz Ortolani. Er lijkt niks aan de hand, maar wanneer Hauer het bord 'Scumtown' passeert breekt de hel los. Je wordt getrakteerd op één van de smerigste en gevaarlijkste buurten die ik in een film heb mogen aanschouwen. Zwervers die maar wat graag een gevecht aan gaan voor wat centen, hoertjes die overal lopen te tippelen, drugsgebruikers, corrupte politie, een pedofiele Kerstman en andere criminelen, het loopt er allemaal rond. Straten zijn vies, muren volgeklad en gebouwen vervallen, de sfeer is erg goed voelbaar. Onschuldige mensen worden mishandeld of op sadistische wijze vermoord. En het mag allemaal, want aan het hoofd staat de eindbaas Drake. En met hem valt niet te sollen, zo weet ook zijn eerste slachtoffer.

Hauer is hier echter niet van gediend en besluit het heft in eigen handen te nemen. Het startsein voor Eisener om all out te gaan! De film bevat enorm veel gore, ingewanden, sadistische scenes en absurde situaties waarbij gitzwarte humor wordt gecombineerd met pure terror. Al het geweld komt met een rotgang in je face en het enige wat ik dacht was: more, more, moooore! Gigantisch over de top, maar dat is wat de liefhebber wilt en gelukkig weet Eisener dat ook. Fijn jaren '70 sfeertje ook met verschillende soorten bijpassende muziek.

En wat heb ik enorm genoten van de knotsgekke personages die voorbij komen! Ik ben nooit zo kapot geweest van Rutger Hauer, maar hier zet hij een memorabele rol neer zeg! De druppel heeft zijn emmer doen overlopen en al scheldend en moordend trekt hij de stad door. En niet om zomaar in het wilde weg te schieten, het uitschot zal weten dat hij de badass motherfucker is die hen voor eens en voor altijd het zwijgen oplegt. Hauer is op zijn plaats hier! Het hoertje Abby is een leuke verschijning en haar relatie met de hobo is mooi om te zien.
De villain Drake is heerlijk overdreven evil en maakt er echt een show van. Wanneer hij weer een onschuldig slachtoffer van kant heeft gemaakt zal de buurt het weten, maar waag het niet om het af te keuren! Echter, ik heb meer genoten van de heerlijke geesteszieke zonen Ivan en vooral Slick. Deze twee jongelingen zijn geboren om mensen te vermoorden en gaan geen enkele kans uit de weg om de bewoners angst in te boezemen. Iedere vorm van genade is hen vreemd, zo laat de absoluut geniale 'Burn baby burn'-scene zien! Dit zijn villains naar mijn hart!
En dan denk je dat het allemaal gezien hebt en dan wordt opeens 'The Plague' opgeroepen. Wat een briljante ziekenhuisentrance zeg! Heerlijk stoere gasten die op sadistische wijze hun skills tonen. Visueel ook erg mooi gedaan, de rode verlichting zorgt voor een verstikkende sfeer, zeker wanneer zo'n gast vol voor je neus staat. Helden!

Tot dan toe klopt alles aan de film, alleen de finale had voor mij wat specialer gemogen. Het voelde een klein beetje afgeraffeld, zelfs 'The Plague' wordt niet volledig vermoord. Dat de burgers zich tegen de politie zou keren was te verwachten, maar dan had ik wel op een spectaculairdere shoot-out gehoopt. Was geen slecht einde verder, maar mijn verwachtingen waren tijdens de film terecht omhoog gegaan natuurlijk. Uiteindelijk is dit een topper in het exploitatiegenre en het enige waar ik voor ga bidden is een sequel die het liefst nog wat langer duurt, of in elk geval meer werk van deze kunstenaar. Hobo with a Shotgun is dikke fun en Eisener weet dit maar al te goed op de kijker over te brengen.

Had hem veel leuker ingeschat. Het tekenwerk was wel aardig, maar ik vond dat er ondanks sommige grappige herkenbare situatues, nogal gebrek was aan leuke personages en echt goede grappen. Ik heb namelijk hooguit af en toe moeten glimlachen en daarbij regelmatig op de klok gekeken om te kijken hoe lang hij nog duurde.

Geen idee wat ik kon verwachten, maar ik ben toch wel verrast door At the Devil's Door. Prima suspense, vaak subtiel en een beklemmende atmosfeer.

Ben geen groot fan van luidruchtige possession films, en McCarthy houdt het dan grotendeels ook vrij rustig. Zo voel je de aanwezigheid van de demon constant doordat er uiteraard met voorwerpen wordt verschoven, maar ook door zijn verschijning op de achtergrond of schaduwen. De paar scenes waarin de demon in volle glorie te zien is, hadden ze er uit mogen laten. Levert toch altijd wat aan spanning en mysterie in.

Een paar van die subtiele scenes vind ik zelfs lichtelijk geniaal. Het moment dat de demon zijn vessel als een jas van zich afdropt in de achtergrond is enorm creepy. De ogen in het donker laten je fantaseren over zijn uiterlijk en de babymonitor is wederom een ware nachtmerrie. Redelijke score en een prima cast verder.

Jammer dat het einde niet echt ergens naar toe lijkt te gaan. De '6 jaar later' voegde niet bijzonder veel toe, al was het toch spannend weer. Maar de finale is erg tam. Voor de rest een spannende film die vooral veel aan de verbeelding overlaat (tot op een zeker moment helaas). Beter dan de gemiddelde possession movie.

Wat een enorme teleurstelling.

Waar sloeg het verhaal op? Ik snapte er niet veel van. Waarom dat gedoe met die scheermesjes? Waar kwam die demon vandaan? Wat is er met Mr. Suitcase gebeurd? En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Het grootste gedeelte van de film bestaat uit kleurloze personages en saaie dialogen. En de grootste domper; Mosely zit slechts iets meer als vijf minuten in de hele film. Het waren wel vijf fantastische minuten, wat een geniale kerel! Maar het was een grote reden waarom ik deze wilde zien.

De special effects in de film waren wel van een extreem goed niveau. Vaak over de top, maar toch realistisch gemaakt.

Ik vond de film in z'n geheel nogal saai. Veel hersenen en af en toe een tiet op je scherm is leuk, maar als de rest matig is heb je geen goede film. Helaas.

Niet tof. Het politieke verhaaltje kon me niet boeien en dan zit je al snel de tijd in de gaten te houden. Het uitgangspunt is wel grappig, maar de film wordt dan vanzelf meer geinig dan echt spannend of eng. Saai verhaal en oninteressante personages. Zombies zagen er wel goed uit.

Altijd leuk zo'n cabin in the woods filmpje. Een groepje jongeren, of een pasgetrouwd stelletje dit keer, die naar een afgelegen gebied trekken en vervolgens te maken krijgen met kwaadaardige zaakjes. Afgelegen is het in elk geval zeker, daar waar de cast uit slechts vier mensen bestaat.

Over Leslie en Treadaway valt niets negatiefs te melden. Zij acteren goed en de chemie tussen de twee komt uitstekend tot uiting. Wel maken de halfuur durende kleffigheden de opbouw wat langdradig, maar zodra de nachtelijke wandeling is geweest wordt er plaatsgemaakt voor horror. Vooral op psychologisch vlak dan.

Het zijn subtiele dingen die Bea en Paul langzaam uit elkaar drijven, zonder dat het kwaad een duidelijk gezicht heeft. Daardoor blijft de film tot het einde toe mysterieus en boeiend. De schaarse scenes waarin de horror centraal staat zoals 'de bevalling' zagen er lekker smerig en overtuigend uit.

Een goede keus ook om geen uitleg te geven aan het einde. Spannend filmpje.

In mijn herinnering was de film een stuk spannender, maar na een shitstorm aan Japanese wannabe ghostfilmpjes door de jaren heen heeft ook deze wat van haar kracht verloren.

Dit is er weer eentje dat een verhaal probeert te vertellen wat zorgt voor een trage spanningsopbouw waarbij de focus op gezinsdrama ligt. De band tussen moeder en dochter kwam overtuigend en oprecht over, iets dat niet onopgemerkt blijft. Het oude, grauwe gebouw is behoorlijk sfeervol met vieze, natte plekken op het plafond en natuurlijk weer een gammele lift. Visueel goed soms, zoals de regenbuien buiten de school.

Het spookmeisje is er één van de oude stempel. Tergend traag op je af komen lopen en dan stil blijven staan, of bespieden vanaf een afstand. Wat dat betreft is het niks nieuws. Er zit zelfs geen enkele scare in de film. Toch is het niet slecht door het goede acteerwerk tussen moeder en dochter (zielige eindscene) en het vrij interessante verhaal. Al heb ik zo mijn twijfels bij de finale. Ik snap dat Yoshimi haar dochter wilt beschermen door zichzelf op te offeren, maar na het gevecht over de voogdij geeft ze hierin wel erg snel op. Bovendien is die ene seconde dat je Mitsuko's gezicht ziet genoeg om over je angst heen te komen. The Creature from the Black Lagoon is er niks bij. Jammer, maar verder een prima film in het 'enge-spookmeisjes-met-lange-zwarte-haren-genre'.

Een 'net niet' film. De film was leuk, maar zeker ook niet meer. Een paar leuke scenes maar ik miste een paar personages die er uit moeten springen. Alleen de eekhoorn was een beetje leuk.

De speciale moves van Granny zijn leuk maar niet hilarisch. De verhaallijnen zijn dan wel weer goed gedaan.

3 sterren