Opinions

Helaas een flinke teleurstelling. Pop Skull kon ik zeker waarderen, maar dit filmpje is een beetje de counterpart daarvan. Extreem traag, slaapverwekkend en allerminst bijzonder.

Verhaal is nogal standaard. Niet erg voor een normale horrorfilm ware het niet dat de film meer naar een drama toe neigt. Er is geen spanning voelbaar, slechts talloze depressieve gesprekken die werkelijk geen seconde boeien. Natuurlijk is het wereldje van Sarah geen fijne, maar er had wat betreft horror toch heel wat meer gedaan mogen worden.

Waar Wingard in Pop Skull helemaal los ging met de cinematografie, is het hier erg saai. Geen leuke visuele trucjes, uitgezonderd een paar wazige lichtvlekken in beeld. Camera mist focus waardoor het inderdaad een amateuristisch vakantiefilmpje lijkt. Gelukkig is de soundtrack wel van een goede, duistere orde.

Helaas zit er voor de gore freaks ook weinig te genieten in. Een paar moorden, maar geen enkele noemenswaardige. Het einde is erg voorspelbaar en loopt eigenlijk af met een sisser. Nee, dit is niks voor mij. Voornamelijk veel te traag zonder dat er een boeiend plot zich ontvouwt.

Ik vraag me toch af wat voor een slaapkoppen er bij Netflix rondhangen. Zoveel moois in filmland, zowel oude als nieuwe parels, en dan een gedrocht als dit neerplempen: fuck onze abonnees. Het zou zomaar eens mijn tweede of derde film uit India kunnen zijn, en mijn eerste horror, maar ik hou het voor gezien. Wat een titel ook weer, man man.

Zeven vrienden gaan naar een verlaten hotel nadat ze horen dat het er spookt. De gesproken taal is Hindi gecombineerd met Engels waardoor de sfeer er meteen lekker inzit. Voortdurend klinkt het alsof er weer iemand iets uit de Kwik-E-Mart heeft gestolen waardoor je meteen al een beetje melig wordt. Die meligheid zet zich echter al snel om in woede.

Want als er ook maar een telefoon opgenomen wordt, een ventilator aanslaat of de vrienden elkaar aan kijken dan gaat het orkest zo erg tekeer alsof Michael Bay hoogstpersoonlijk de boel opzweept met zijn stokje. Enorme herrie die werkelijk alle spanning compleet vernietigt.

Al wil ik benadrukken dat het allerminst spannend is. De locatie is sfeerloos en de hoofdpersonen lijken allen meer met hun uiterlijk bezig dan iets anders. Wanneer ze een vreemd geluid horen rennen ze twee minuten heen en weer op het ritme van het stokje van een doorgesnoven dirigent. Het bloederigste aan de film is bovenstaande poster, en mijn ogen intussen waardoor ik nog net mijn oordoppen kan vinden.

De geestverschijning is een nieuw dieptepunt. Eén wazige vlek is het, alsof de camera niet op scherp staat. Ook het gefluister klinkt meer als een kinderversje die je kleine nichtje in slaap brengt. Ware het niet dat tegen het einde van de film je trommelvliezen tegen het plafond zitten waardoor niemand zal slapen. Dit is een schandalige vertoning en een belediging voor elke doorgewinterde horrorfanaat.

Wederom een schot in de roos van Sabu. Het stelen van een zak geld bij de bank en vervolgens geen kleingeld op zak hebben voor het metrokluisje is het startsein voor een dolle rit waarbij de gekste personages betrokken raken.

Daarvan zijn de priester en Jezus toch wel de hoogtepunten. Ook de race-geile agent kon ik van genieten. De gestoorde lach van hem waarbij hij het gaspedaal nog maar eens plat drukt terwijl zijn partner in de broek schijt. De scenes op het politiebureau zijn heerlijk droog, evenals vele andere typische Sabu-humor. Inderdaad draait de film weer veel om vervoer, iets wat ik in alle andere Sabu-films ook al ben tegen gekomen.

Helaas neemt de vaart na een uurtje iets af. De bruiloft is best sterk, maar de aanloop daar naartoe is traag en het langdurige gevecht is ook een stuk minder lollig dan dat ik het eerste uur gewend was geraakt. Vermakelijk is het gelukkig nog steeds, aangevuld met een hippe soundtrack. Jup, hij is weer lekker!

Heerlijke film. Geen perfect uitgevoerd plan van de criminelen zoals in Inside Man, maar gewoon improvisatie. Paniek en chaos bij zowel dader als slachtoffer.

Zoals altijd speelt Willis weer goed maar vooral Ben Foster acteerde erg sterk en zeer overtuigend. Hij was dan ook het leukste character om naar te kijken.

Spannende, onderhoudende film die zeker aan te raden is.

****

En dan lees je je eigen comments terug van zeven jaar geleden... What was I thinking? Dit is namelijk helemaal geen slechte film. Hij scoort op een aantal punten juist uitstekend.

Het intro duurt best lang, maar als Nederlander ben je toch geboeid omdat een klein gedeelte zich in Amsterdam afspeelt. Veel drugs en hoertjes dus, maar geen één persoon die ook maar een beetje Nederlands spreekt. Zo jammer. De buitenlandse sfeer geeft een onbehaaglijk gevoel met de vreemde Oostblok accenten en onverstaanbare gesprekken. En je weet dat eigenlijk niemand te vertrouwen is.

De cast is, in tegenstelling tot wat ik zeven jaar geleden zei, goed. Het acteerwerk is gemiddeld, maar met enthousiasme en laat ik de mooie vrouwen, met name Barbara Nedeljakova, niet vergeten. Veel naakt ook in deze film, maar de troef komt toch in de vorm van gruwelijke marteling.

De make-up en special effects zijn erg goed, fascinerend ook om te zien hoe ze dat allemaal in elkaar flansen. De scenes in de oude fabriek zien er ontzettend smerig uit en geven het gevoel dat, mocht je de situatie overleven, alsnog sterft aan tientallen infecties. De soundtrack is ook best sterk en het verhaal is ook bovengemiddeld. In eerste instantie wilde Roth een documentaire maken over deze waargebeurde taferelen, maar toen het onmogelijk bleek besloot ie er maar een film van te maken.

Goede horrorfilmdus met een nare, vieze sfeer, party's, naaktheid en vooral veel torture porn.

Na het eerste deel ook deze wat te laag beoordeeld een paar jaar terug. Eli Roth gaat verder waar het eerste deel ophield. Een (grotendeels) andere cast, maar vooral in smerigheid en onheilspellende sfeer een stapje omhoog.

De film opent goed, maar het hele rolletje van Hernandez heeft verder totaal geen betekenis. Het draait hier namelijk om drie meiden die worden verleidt om naar een relaxoord te gaan. Veel wantrouwende gezichten, onbekende talen en verdachte situaties dus weer. De feestjes zijn aan de ene kant leuk, maar aan de andere kant weet je dat er op de achtergrond duistere praktijken aan de gang zijn. Alleen weten de meisjes dat nog niet.

In tegenstelling tot zijn voorganger wordt er nu meer aandacht geschonken aan de rijke lui die poen neerleggen om te moorden. Behoorlijk ziek dat bieden via de telefoon terwijl je met je gezin aan het eten bent of geniet van een potje golf. De film is spijkerhard waarbij kinderen niet gespaard worden en klappen hard op je dak komen. De kills zijn weer erg genieten, wat ook mogelijk wordt gemaakt door de geweldige make-up.

De nieuwe cast is een welkome vernieuwing. Vooral German is een erg leuke verschijning, maar ook Phillips mag er wezen. In contrast staat Matarazzo waardoor mijn dvd-speler begon te haperen, de tv begon te huilen en mijn hormonen stukje bij beetje afstierven. Gelukkig heeft ze wel de beste sterfscene in de film. Heel blij werd ik dan weer van de cameo van Cannibal Holocaust director Deodato, één van Roth's lievelingsfilms en -regisseurs. Maar ook Luc Merenda en giallo-actrice Fenech werden gecast wat erop duidt dat Roth niet alleen regisseur is, maar ook horrorliefhebber in hart en nieren.

Nog een extra vermelding waard is de making of op de dvd. Eli Roth lijkt me een erg toffe gast waarmee je makkelijk samen werkt. De hele opname lijkt één grote vakantie. Maar ook de special effects worden belicht en een kijk op diverse ouderwetse marteltuigen. En nu snel opschieten met The Green Inferno, Eli!

Tussen alle serieuze horror en actie was dit de perfecte komedie. Na alle seksistische American Pie-humor was ik hier wel even aan toe. Ik verwachtte er niet superveel van, maar hij is me erg meegevallen.

Samberg vond ik juist wel goed gecast en zet de perfecte aansteller neer. Ook Fisher was adembenemend knap! Je zou haar in de film zo 10 jaar jonger geven. En die stiefvader deed me bij sommige shots erg sterk denken aan Pacino.

Ik hou erg van leedvermaak en lag op sommige momenten echt strak. Die enorm lange val is daar een voorbeeld van, en nog tig andere momenten. De dialogen waren soms flauw, maar soms ook weer erg leuk. En natuurlijk is het verloop van het verhaal al bekend, maar daar heb ik ook niet opgelet. Erg leuke komedie in elk geval.

In navolging van het enigszins luchtige Nausicaä en Laputa van grootmeester Miyazaki kwam Takahata met zijn Ghibli-debuut. Weg zijn de vrolijke fantasiefiguurtjes en kleurrijke werelden. Grave of the Fireflies kent zijn leuke momenten, maar is vooral een erg rauw oorlogsdrama die je regelmatig in je gezicht slaat. Niet voor niets was deze film geen succes in de bioscoop, mensen gingen liever met hun kind naar het schattige Totoro uit datzelfde jaar.

Centraal staan twee kinderen, Seita en Setsuko die hun ouders verliezen in de Tweede Wereldoorlog en daarom zichzelf moeten zien te redden. De chemie tussen de twee is weergaloos. Seita als de beschermengel van zijn kleine zusje die zichzelf groot probeert te houden in de moeilijkste situaties is ontroerend. Net zo aandoenlijk is Setsuko die door het oorlogsgeweld heen vooral kind blijft, maar ook momenten heeft dat ze het allemaal niet meer ziet zitten. Hoe de twee troost bij elkaar vinden is sterk op beeld gebracht, ondanks dat onder andere gezichten weinig detail kennen.

Hoe de twee in steeds verder verval raken is hartverscheurend, al vond ik het einde minder ontroerend dan dat ik me herinnerde. Wat me in negatieve zin opviel was de irritante zangstem tussen de flashbacks door, misschien dat dat een reden is. Mijn gevoel zegt een halfje eraf, maar nog steeds een hele sterke animatiefilm met een erg rauw randje.

Ik had deze dus een aantal jaar geleden al gezien, maar nog nooit een stem aan gegeven. Veel wist ik er niet meer van, dus nog maar een keertje kijken dan. Hotel Inferno gaat vrolijk verder met wat Adam Chaplin en Taeter City zijn begonnen, en doet wat special effects betreft daar nog een schepje bovenop.

De hele film is opgenomen in POV-perspectief wat de film behoorlijk uniek maakt. Eerder was dit nog eventjes te zien in de Doom-film en ook het relatief recente Hardcore Henry gebruikt deze techniek. De ene zal het kunnen waarderen, de ander zal het verafschuwen. Ik denk dat het vooral bij gamers wel in de smaak zal vallen, wat ik ook ben. Bij vlagen voelt het namelijk alsof jezelf de acties uitvoert, net als bij shooters dus. Hierdoor zijn de kills heel erg in your face wat behoorlijk tof oogt, maar de keerzijde is dat het soms ook saai wordt omdat je toch een beetje het gemis voelt van het zien van mensen die acteren (en dan bedoel ik niet psychopaten die bewapend op je af komen rennen).

Hotel Inferno heeft wat verhaal en characters niet veel om het lijf, maar Necrostorm richt al haar pijlen op hetgeen ze het beste kunnen: special effects. Ook hier zijn ze vaak weer heel knap gemaakt, met een laag budget. Extreem over de top waardoor het niet eens goor meer is, maar met zulk lomp geweld op beeld gebracht dat het meerdere keren voor een glimlach zorgde. De speelduur is overigens prima, want op een gegeven moment heb je het toch wel gezien, en weet je dat je verder op geen enkel ander vlak van je stoel wordt geblazen. Maar voor de gorehound is dit een must-see.

Ik weet nog precies wat ik aan het doen was toen het eerste vliegtuig het WTC binnen vloog en ik weet ook nog waar ik was toen de Paris attacks gebeurde. Vreemd genoeg kan ik me echt niks meer herinneren van deze daden destijds. Misschien toch een beetje ver-van-je-bed-show: je leest er over, hoort er over en hebt er zeker een beeld bij, maar echt binnen komen doet het niet. Dan is een keiharde thriller als Hotel Mumbai toch opeens heel direct en laat het nog weinig aan de verbeelding over. Uiteraard walg ik van terrorisme, maar ik vind het onderwerp toch altijd wel fascinerend. Ben vaak wel benieuwd wat er nu precies in die kopjes van die gehersenspoelde idioten omgaat. Of een drama als dit verfilmd moet worden laat ik in het midden. Enerzijds moeten we niet vergeten wat er is gebeurd, maar anderzijds vraag ik me soms ook af of dit geen adrenalinekick geeft aan genoeg geradicaliseerde die nog vrij rondlopen.

Hotel Mumbai is in elk geval spijkerhard. Zoals het vermoedelijk ook in het echt is gebeurd hebben de terroristen geen enkel ontzag voor de ongelovigen en wordt er flink op los geknald. Het is erg surrealistisch wanneer de terroristen hun wapens gereed maken en de eerste schoten lossen. Je zult het maar mee maken. We volgen een aantal hotelgasten in hun vluchtweg, in hoeverre deze personages zijn gebaseerd op de werkelijkheid weet ik niet. Wel wordt er sterk geacteerd, waarbij Patel er bovenuit stak. Arjun is een opperbaas die zich van schlemiel naar held opwerkt. Het einde waar hij op zijn scooter naar huis reed deed me ook wel wat, die verslagen en verwarde blik...

De film laat ook goed zien wat voor een negatieve invloed de media op alles kan hebben. Ik heb het er al vaker met mensen over gehad, maar als werkelijk alles wordt uitgezonden, dan kunnen de terroristen daar toch ook op anticiperen? Ik heb me verder gelukkig niet hoeven storen aan geromantiseerde relaties of lollige personages. Dit is gewoon een erg rauw filmpje waarbij het voor velen gewoon slecht afloopt.

Verrassend leuke film. Al een tijdje geen animatiefilm meer gezien, maar dit smaakt weer naar meer. Dracula bouwt een enorm resort waar allerlei verstoten monsters uit de (film)geschiedenis kunnen genieten van een relaxt leven, zonder dat ze worden vervolgd door het kwaad zelf, de mensheid. Een enorm simpel, maar leuk idee wat heel wat leuke situaties oplevert.

Over het algemeen bevalt de animatie me goed, met een paar ups en wat downs. Ik ben nog steeds fan van handgetekende animaite, maar de CGI zag er verzorgd uit. Grappig om te zien zijn de eindcredits waarin handgetekende versies van de characters uit de film voorbij lopen, wat meteen de (animate)geschiedenis van Tartakovsky verraad. Hij werkte ook mee aan de hilarische cartoons Dexter's Laboratory en Powerpuff Girls.

De enorme hoeveelheid monsters en rare wezens die langs komen is genieten geblazen en zorgen voor veel hilariteit. Af en toe wat flauwe grappen, maar veel vaker écht leuk. Van sterke verwijzingen en zelfspot tot aan slapstick. Het scheelt ook dat de voicecast erg zijn best doet en dat de personages an sich grappig zijn. Jonathan is superleuk als de hippe, moderne, avontuurlijke jongen die 'per toeval' terecht komt tussen de ouderwetse monsters.

Het verhaal is cliché, met een vrolijke opbouw naar een confrontatie, dat daarna weer gelijmd dient te worden. Toch weet de film ook met een vlotte knaller af te sluiten door de cast te laten zingen en rappen. De feestscenes met de hedendaagse muziek vond ik sowieso geslaagd. Blijkt maar weer dat Dracula en co. een paar vette dansmoves in hun mars hebben. Leuke komedie voor jong en oud!

Damn you Australia! Val je een keer niet in de handen van een inteeltfamilie in de verraderlijke outback, wordt je wel van de straat geplukt door een psychisch gestoord stelletje. Het overkomt de instabiele Vicki, die uit huis is geslopen om naar een feestje te gaan.

Evelyn en John lijken een normaal stel, maar veranderen al snel in een paar ordinaire psychopaten die er plezier in hebben de arme Vicki te martelen en te verkrachten. Dat moet worden aangenomen althans, want de daadwerkelijke praktijken blijven de kijker bespaard. Hoewel het personage Vicki niet zo interessant is, wordt ze wel goed neergezet door Cummings. Je voelt toch wel mee, getuigen het feit dat ik echt wilde dat het goed zou aflopen. Spannende scene toen haar moeder steeds haar naam riep. Toen de deur weer dichtsloeg is de verslagenheid wel even voelbaar.

Curry en vooral Booth doen het ook prima. Beiden lijken ze ook een stuk ouder dan dat ze in werkelijkheid zijn. Dat komt vooral omdat ze er uitzien als smerig tokkievolk. Zo voelt de film ook een beetje, beklemmend, broeierig. De score is behoorlijk goed, al is het laatste liedje inderdaad een beetje misplaatst.

Hounds of Love wint in elk geval niet de originaliteitsprijs. Ben Young lijkt in te willen spelen op het realistisch weergeven van een gijzeling, en dat lukt ook aardig, maar ik had graag een boeiender verloop gezien. Het stoken tussen de kidnappers is wel erg makkelijk gehouden en daardoor zijn de fatale messteken te abrupt en ongeloofwaardig. Tevens hou ik niet zo van eindes waarin het kwaad niet wordt gestraft óf niet zegeviert. Niet zo bijzonder als gehoopt.

Toch wel een dikke tegenvaller. Kinderlijke rommel is het. Zowel qua horror als humor schiet het wat mij betreft te kort.

Ik had hem sowieso een pak grappiger verwacht. Hoogtepunt hierin was de zombie met de afgehakte hand. Buiten die scenes viel er maar weinig te grinniken. Dat hele Vietnam gedoe kon me niet boeien dus dan hoop je maar op een paar spannende scenes.

Maar ook die ontbreken. Vooral het laatste kwartier gaat zo over de top dat van spanning geen sprake is. Mooi kostuum, dat wel. Misschien wat explosieve splatter dan, wat dit soort filmpjes van vroeger vaak nog iets speciaals geeft? Nope, geen druppel.

Schiet op alle fronten te kort en dan kan zelfs de altijd zo heerlijke jaren '80 sfeer het niet verhelpen.

Leuker dan verwacht.

Bij een komedie met Anna Faris wist ik al wat ik kon verwachten. Een enorm dom blondje met een IQ van een visstick en veel flauwe grappen. De verwachtingen waren dus laag, maar tussen een aantal serieuze films door was ik wel weer even toe aan een flauwe feelgood komedie.

Normaal gesproken heb ik niet zo'n hoge pet op van Faris, vooral omdat ze vaak enorm dom overkomt, in welke rol dan ook. Gelukkig voor haar zochten ze voor deze film waarschijnlijk ook een dom blondje en de Playboy bunny was geboren. Het pakte overigens goed uit. Faris deed het erg leuk en ik zou geen actrice kunnen bedenken die beter in die rol paste. Faris is dom, sexy en heeft toch ook een bepaalde cuteness.

Het verhaal is zo cliché, niet normaal meer. De universiteit zit vol met lelijke wijven die worden genegeerd door de jongens. Faris schiet te hulp en tovert ze om in hippe meiden. Natuurlijk is er een concurrerende vereniging die de boel saboteert, maar op het eind komt alles toch weer goed. Enorm cliché, maar wat verwacht je?

De humor was vaak flauw, en soms zelfs pijnlijk slecht. Het zijn de kleine domme blondjes opmerkingen van Faris die me vaak deden lachen. Zo fout, maar zo aanstekelijk. Buiten de humor is het vaak ook nog genieten van de mooie meiden en de enorme feelgood sfeer.

Groots is het allemaal niet en kwalitatief is de film beneden peil. Ik heb me echter geen moment verveeld en de film is zeker grappig voor een avondje. Vermaak is natuurlijk het belangrijkste, daarom gooi ik de film net naar een voldoende.

En dan te bedenken dat ik dit eerst niks vond. Intussen al vele malen herzien en het blijft een bizar werkje met een erg luguber sfeertje. House of 1000 Corpses heeft een aantal erg sterke punten zoals de visuele stijl, indrukwekkende personages en brute, mensonterende martelpartijen.

Het verhaal is niet zo boeiend, maar wel op een interessante manier tot leven gebracht. Zo heeft Zombie er een handje van om filters te gebruiken. Sommige niet zo geslaagd, andere weer wel. De scenes van de seriemoordenaars lijken op archiefbeelden, iets wat zeer veel bijdraagt aan de bizarre sfeer. Terwijl sommige torture scenes op zo'n manier in beeld zijn gebracht dat het lijkt alsof je een snuff movie aan het bekijken bent. Verder wordt er veelvuldig geëxperimenteerd met camerawerk en geluid. Chaotisch, maar het weet een verstikkend gevoel te creëren van een situatie waarin je duidelijk niet terecht wilt komen.

In feite gaat het om het zoveelste groepje jongeren die strandt bij een afgelegen huis. Het is echter de overtuiging van de psychopaten die de film boeiend maken. Op het eerste gezicht lijken het aardige mensen maar de extreme gastvrijheid verraadt al dat het geen vriendelijke lui zijn. Pijnlijke conversaties volgen en de spanning stijgt. Een paar personages hebben zin onsterfelijk gemaakt bij mij. Zo is Captain Spaulding absoluut goed gespeeld door Sid Haig. Heerlijk hoe hij vriendelijk en tegelijkertijd angstaanjagend is. Otis Driftwood is net zo briljant als überpsycho. Zijn uiterlijk met zijn spierwitte lange haar en zijn bloeddorstige karakter maken van hem een ontzettende freak. Sheri Moon speelt natuurlijk een botergeile slet die maar wat graag met haar lekkere lichaam voor de camera loopt. Jammer dat ze zo'n ontzettend irritante lach heeft en haar overacting soms wat pijn doet. Rest van de cast ook meer dan goed, al vullen deze een kleiner deel van de film.

Het debuut van Rob Zombie heeft ook een aantal heerlijk harde scenes. Het bloed vloeit rijkelijk en de slachtoffers worden behandeld als verzamelobjecten. Op het einde schakelt de film nog een tandje bij en doet het soms zelfs een beetje aan een Clive Barker denken. Kijk alleen al naar de creaturen Dr. Satan en Earl. Toffe soundtrack ook. Dit alles laat zien hoe een nachtmerrie in filmvorm is.

Vroeger had deze blijkbaar een goede indruk op me gemaakt, maar bij een herziening is het allemaal nogal teleurstellend.

House on Haunted Hill begint nochtans best goed met een flashback naar de ontsnapte psychopaten. Ook de opener in het pretpark met de lift is erg vermakelijk, lijkt me een erg toffe ervaring. Maar zodra de genodigden het huis betreden wordt het een rommeltje. De villa is nogal sfeerloos en ik heb na het zien van de film eigenlijk geen idee hoe het er nu precies uitziet. Zoals eerder gezegd heeft het meer weg van losstaande kamers zonder dat het een geheel vormt.

De cast is eigenlijk nog het leukst. Geoffrey Rush speelt geinig, al had ik niet zo'n zin in 'geinig' in deze spookhuisfilm. Teveel flauwe oneliners en gekibbel met Mrs. Price, gespeeld door Famke Janssen, altijd goed. Tevens lijkt Rush nogal veel op Vincent Price (naam, maar ook uiterlijk), de hoofdrolspeler in het origineel. Onbedoeld nog wel. Leuke cameo van Jeffrey Combs als de gestoorde professor en Ali Larter is hier best knap.

De film bevat enge beelden, maar zijn in de uitvoering gewoon matig. De machine waarin Price wordt opgesloten is het hoogtepuntje, maar de rest is een pure CGI-rommel die doet denken aan die andere beroerde remake van The Haunting. De film is vooral rommelig, onlogisch, niet genoeg gefocust op de background en vooral niet eng genoeg.

Heerlijke animatiefilm met een paar kippenvel-momentjes. Een origineel verhaal wat overigens wel in een standaard formule is gegoten. Good vs. Evil, Good meets Evil, Evil is Good, it even saves the day!

De setting is niet meteen mijn ding, maar geinteresseerd in de mythische wezens ben ik wel. Het is goed dat de draken niet kunnen praten, zodat ze enigszins wat van hun charme behouden. Toothless is erg leuk; lief en stoer tegelijk. De eerste aanraking tussen Hiccup en de draak was een magisch moment. De ritjes op de rug van de draak, en dan met name door de wolken, zorgde ook voor een kippenvel moment. Hiccup is een sympathiek personage, zo eentje die er in iedere animatiefilm rondloopt. Voicecast was van een bovengemiddeld niveau.

De animatie van de omgevingen en de draken was erg goed, dat van de mensen wat minder. Uiteindelijk valt de film van het ene cliché in het andere, maar de uitwerking is gewoon erg goed. De eindbaas was ook enorm badass wat zorgde voor nog wat extra spektakel. Uitstekende film voor jong en oud.

Minder dan de Amerikaanse weerwolf uit hetzelfde jaar. Ik ben sowieso geen groot liefhebber van weerwolven dus de kans op een echte topper was al niet zo groot. Toch zorgen een paar dingetjes dat deze film weet te vermaken, maar het overgrote middendeel is wat aan de saaie kant.

Er is buiten Dee Wallace geen enkele interessante persoon aanwezig, wat een groot deel van de film saai maakt. The Colony vond ik niet bijzonder sfeervol of angstaanjagend en het duurt een tijd voordat er daadwerkelijk iets gebeurd. Maar wanneer het zover is zijn de special effects om je vingers bij af te likken. Verbluffende transformaties die de tand des tijds hebben doorstaan.

Dat is eigenlijk het enige grote pluspunt. De rest is niet slecht, maar van een uitschieter is ook geen sprake. Het einde is dan wel weer leuk, en tevens één van de weinige keren dat ik de credits af heb gekeken omdat ik in de ban was van de sappige hamburger.

Ik had nog maar één film gezien van Tom Six en dat was het maagzuuropwekkende I Love Dries met in de hoofdrol de zonnebankbruine superartiest himself. Zijn verdere CV schijnt minstens net zo slecht te zijn dus ondanks het interessante onderwerp van The Human Centipede had ik niet zo'n hoge verwachtingen. Gelukkig zijn de wonderen de wereld nog niet uit.

Zo gaat dit verhaal gelukkig niet over een stel tokkies die zaad eisen van een uitgerangeerde zanger maar komt hij met een origineel idee dat ik nog nooit eerder heb gezien. Een buitengewoon ziek idee zelfs. De ambitieuze Josef heeft het namelijk in zijn hoofd gehaald om een 'menselijke duizendpoot' te willen creëren door middel van hulpeloze slachtoffers aan elkaar te naaien. Geen gezellige man dus. Niet alleen zijn gestoorde brein wijst hier op, maar ook zijn gezicht wat constant op onweer staat, een soort van Gaal in het kwadraat, en zijn enorme villa die eenzaam in de bossen staat. Een uitermate geschikte locatie om een ziek experiment uit te voeren want je wilt geen nieuwsgierige buren die over je schutting mee loeren. Ook het huis ziet er niet erg vrolijk uit met zijn kille, lege ruimtes wat voor een beklemmende sfeer zorgt.

Onder de slachtoffers zijn twee vrouwelijke Amerikanen, waarvan Williams de knapste is. Het derde slachtoffer is een Japanner die niemand kan verstaan. Als kijker was ik wel benieuwd hoe die centipede er uit zou komen te zien en het resultaat mocht er best zijn. Al had ik het anders gedaan. Zo had de Duits boerende psychopaat de Japanner voorop geplaatst terwijl hij het sterkst is, het meeste onzin uitkraamt en dan ook nog onverstaanbaar. Ik had de mooie Williams voorop geplaatst, no way dat ze die trap ooit op was gekomen. Verder vroeg ik me af waarom Josef de handen niet op de enkels had genaaid. Dat zorgt voor een veel vloeiendere beweging lijkt me. Het hele voedingsproces is logisch, maar briljant gevonden. Je mag toch hopen dat Lindsay een sushi-liefhebber is. Overigens wordt er bijzonder weinig bloed vergoten in de film dus verwacht daar niet teveel van. Het enige zieke in de film is het idee, want je ziet verder ook weinig van de connecties tussen de slachtoffers, helaas.

Wat volgt zijn een aantal mensonterende momenten en de nodige clichés omtrent de ontsnap-pogingen. Telefoons die overgaan, de politie die op de stoep staat etcetera. Overigens wel erg dom dat de twee agenten een oude gewonde man niet de baas kunnen. Alsof die Dries Roelvink look-a-like die dokter niet zag zitten bij het zwembad. Voor de duizendpoot loopt het ook niet te best af. Een tragisch einde waar ik zeker medelijden bij voelde. Tom Six heeft zich in elk geval gerevancheerd met deze zieke, interessante film. Zijn vorige diarreeproductie is hem bij deze vergeven.

Als fan van het origineel heb ik hier erg naar uit gekeken. Mijn filmdip is zelfs even doorbroken met dit vervolg. Vind het moeilijk om er een cijfer aan te plakken maar dat ik hem op het moment van schrijven toch minder vind dan het eerste deel is zeker.

Het eerste wat opvalt is dat de film volledig in zwart wit is. Op het begin vroeg ik me af wat er precies de meerwaarde van was, buiten even lekker interessant te willen doen. Maar wanneer de slachtoffers klaar zijn om aan elkaar geniet te worden versterkt het lugubere gevoel wel door het contrast. Vooral wanneer het geluid af en toe flink gedempt wordt en je de gekke dwerg tussen een stelletje kermende mensen ziet marcheren ziet er best disturbing uit.

Ik had niet verwacht dat Dieter Laser minstens geëvenaard kon worden door iemand anders. Maar Laurence R. Harvey weet het toch voor elkaar te krijgen en dat komt dan vooral door zijn uiterlijk. Ongelofelijk waar ze zo iemand vandaan krijgen, wat een kop. Kanttekening is dat ik zijn karakter wel minder vind dan van Dieter. Waar laatstgenoemde streng en ambitieus is, is Martin maar een schreeuwend klein menneke die maar een beetje aanknoeit. Daarnaast is leven om Martin heen weinig boeiend en is het intro naar de menselijke duizendpoot toe veel te langdradig.

Maar wanneer er geknutseld gaat worden stijgt de funfactor. Er zitten een aantal best gruwelijke scenes in, al is het maar omdat er weer flink in elkaars bek gescheten zal worden. Op zo'n moment ben je extra blij dat het allemaal zwart wit is. Toch verkies ik het eerste deel boven deze door de leukere locatie, meer binding met de personages en Dieter. Dit is een leuke vervolgje die door een te lang intro te traag begint, maar daarna gelukkig wel ontaard in een misselijkmakend feestje.

Humanoids from the Deep is cult van de bovenste plank en is precies in het juiste tijdperk gemaakt. Hedendaags zou het waarschijnlijk een Asylum-gevalletje zijn geworden; in de eighties hezen ze mensen nog gewoon in pakken om de kijker de stuipen op het lijf te jagen.

Het verhaal heeft weinig om het lijf. Geile zeemonsters verkrachten vrouwen om zich voort te planten. Zeemonsters en vrouwen dus. Oftewel toffe costume designs en veel tetten! En ook nog aardig wat gore en ingewanden, goede make-up. De monsters stelen de show en het probleem waar Humanoids mee te maken heeft wordt dan al snel duidelijk; al het andere is wat saaiig. Iets waar veel films in het monster-genre last van hebben. Dat dacht Corman waarschijnlijk ook die naderhand flink wat nudity toevoegde. Ik mag hem wel.

Het acteerwerk is slecht, maar vormt geen probleem. Zolang je je er maar op instelt. De finale is behoorlijk goed waarin alle remmen los gaan. Het hele stadje lijkt te worden geterroriseerd terwijl er in werkelijkheid maar gebruik wordt gemaakt van één volledig werkend pak en twee half-functionerende. Creature design is zoals gezegd geslaagd, evenals de special effects. Flink wat moorden die met een grote dosis camp worden gebracht. Hoera voor de laatste seconden, ookal is het een rip-off. Leuke monsterfilm.

Uistekende oorlogsfilm die zich niet focust op veel schietgeweld of een hoge bodycount, maar een fanatieke bommenruimer en zijn team centraal stelt. The Hurt Locker voelt erg realistisch en de spanning is vaak om te snijden. Niet alleen het bommenruimen zelf, maar ook de onheilspellende omstanders. Wie is er goed en wie is er slecht? Elk moment kan de bom barsten, letterlijk in dit geval.

Jeremy Renner speelt echt uitstekend. Een stoer en roekeloos persoon, die langszaam steeds meer met zichzelf overhoop komt te liggen. De actiescenes zijn zeer sterk, zoals de sniper-battle in de woestijn. Mag vergeleken worden met de fantastische sniper-battle van Jackson in Saving Private Ryan. Voor het eerst ook dat ik de impact van een ontploffende bom zo goed op film zie. Niet alleen vliegen duizenden steentjes als kogels op de slachtoffers in, ook het geluid is erg indrukwekkend.

Het Amerika-gehalte vind ik hier gelukkig nog wel meevallen, dat is gewoon onvermijdelijk in dit soort films. Zes oscars is wel heel erg veel, er zijn betere oorlogsfilms die er minder hebben gewonnen. Maar zeker een goede film in zijn genre.

Niks nieuws.

Lijkt best veel op Joyride. Helaas is de film te clichématig en te voorspelbaar om hoger te scoren. We hebben het allemaal al eens gezien, hoewel de uitwerking hier niet slecht is.

Ik vond er niet veel aan. Geïnteresseerden kunnen beter naar de poster kijken. Die oogt mooier, is spannender en kost een stuk minder van je tijd. Husk is gewoon een vrij saaie tv-film.

Ik weet niet precies wat het is, maar ik denk dat Husk gewoon een tekort heeft aan drank en tieten. Vaak wordt zo'n gezelschap door middel van enkele leuke anekdotes geïntroduceerd zodat je weet wat voor een types het zijn, maar dit stelletje is gewoon erg saai. En jammer dus dat er ook nauwelijks iets te bekijken valt wat betreft vrouwelijk schoon.

Simmons heeft wel zijn best gedaan om er nog iets van een verhaal aan te geven, maar veel verder dan een niveautje Kippenvel gaat het niet en dat komt ook door de uitwerking. De scarecrows ogen af en toe angstaanjagend maar juist door de ontknoping gaat dat gevoel weg. Daarnaast worden de meeste kills buiten beeld gelaten en dat is toch een gemis.

De saaie cast en gebrek aan smerigheid draaien deze film de nek om.

Heel fijn geestfilmpje uit Zuid-Korea over een popgroep bestaande uit vier meiden die geen van allen de X-factor bezitten. Wanneer er eentje een verloren videotape vindt en de song kopieert breekt de hel los. Ja, alweer een vloek, maar White: The Melody of the Curse voelt in alle opzichten als een kwalitatief werkje die vooral uitblinkt in de cinematografie.

De film is mooi geschoten en heeft een strakke editing. Door het muziekthema knallen er regelmatig tracks door je speakers al blijft het vaak bij Britney Spears-achtige nummers. Het maakt de film lekker vlot, al worden die scenes afgewisseld door tragere, maar spannendere momenten. Goedkoop pluspunt is dat je naar vier (redelijk mooie) meiden zit te kijken die af en toe een sexy dansje opvoeren. Dan vliegt de tijd nog sneller.

Maar ook het werkelijke horrorgedeelte pakt goed uit. Het verhaal is gemiddeld, maar met een voor mij verrassende twist. Er zitten een paar effectieve schrikscenes in, spelen met tapes en geluidsopnames doet het altijd goed, maar bovenal is de geest geslaagd. Wit dit keer, maar met overtuigende make-up en door de belichting vaak best angstaanjagend. Het is een klein detail, maar het einde met de stroboscoop geeft zo'n confrontatie toch weer net dat beetje extra unieks. Geen moment verveeld.

Hong-jin Na gaat gewoon door met harde thrillers maken. De samenwerking met Yun-seok Kim en Jung-woo Ha beviel blijkbaar goed in The Chaser, want ook hier vertolken ze de hoofdrollen. Opnieuw een harde Zuid-Koreaanse film die vooral verhaaltechnisch onderhoudend is.

De opbouw duurt zo'n half uur waarin we het leven zien van de hulpeloze Gu-nam die diep in de schulden zit en noodgedwongen een opdracht aan neemt om iemand te vermoorden. Wanneer hij in Seoul aankomt komt de film pas echt op gang en een spannende klopjacht volgt. Hij wordt vals beschuldigd van moord en de rest van de film is Gu-nam voortvluchtig en zitten er diverse groeperingen achter hem aan die allemaal een vinger in de pap willen.

Yun-seok Kim, maar vooral Jung-woo Ha bevestigd dat hij een zeer goed acteur is die een film weet te dragen. Het verhaal wordt op een gegeven moment een beetje tricky doordat er erg veel criminelen komen opdraven, maar daar schuilt ook weer de kracht. The Yellow Sea zit vol met ijskoude, louche mannen die absoluut overtuigen als moordlustige psychopaten. Die Koreanen kunnen hakken als geen ander! Bij vlagen erg bloederig en de messen klieven op lustige wijze door het vlees. Het is een verademing dat je eens geen overdreven woosj of flats geluid hoort wanneer er bot wordt geraakt, maar er gewoon een subtiel doch effectief geluid te horen is.

Het is jammer dat Zuid-Koreanen er een handje van hebben de film dik twee uur te laten duren. Ook dit is toch wel een lange zit, ondanks dat het weer een uitstekende film is. Je moet er van houden. Ik ben eens te meer overtuigd dat de beste misdaadthrillers van Zuid-Koreaanse komaf zijn. More please!