Opinions

De spirituele opvolger van Prey weet helaas geen indruk te maken. Wolf Town is grotendeels erg saai en de laffe cinematografie nekt deze potentiële nagelbijter.

De film gaat over vier vrienden die vast komen te zitten in een spookstadje. Geen geesten dit keer, maar een roedel hongerige wolven kruizen hun pad. Gelukkig is er gebruik gemaakt van echte wolven/coyotes/honden, als leek kan ik het verschil niet precies zien maar de liefhebber vast wel. Geen CGI of fantasie dus, maar een film die realisme nastreeft. Schrijnend om dan te zien dat de wolven een auto hebben gesaboteerd. Yeah right.

De cinematografie is ondermaats. Zo zul je de wolven nooit in eenzelfde shot achter hun slachtoffers aan zien rennen. Er wordt regelmatig ingezoomd op de grommende koppen van de beesten, maar het mag duidelijk zijn dat het er later gewoon is in gemonteerd. Kortom, ik had voortdurend het idee dat de wolven en de mensen niet op eenzelfde locatie zaten. De situaties waarin ze wel samen in beeld zijn stijgt de spanning wel, maar doordat de aanvallen erg warrig en soms zelfs helemaal niet in beeld worden gebracht voel je je toch weer een beetje genaaid. Daarbij zijn er maar vier oninteressante hoofdpersonen die vooral aan het hutje hoppen zijn. Het spreekt voor zich dat de bodycount laag blijft en dat van enige gore nauwelijks sprake is.

Door het slechte camerawerk levert de film bergen aan spanning in en daar kan de flauwe score die voortdurend zenuwachtig aanzwengelt niks aan veranderen. Het achtergrond verhaal van de wolven is in twee zinnen samen te vatten, zo oppervlakkig is het. Dieptepunt was het einde dat beneden alle peil was.

Een flinke misser dus. Het enige positieve is de korte speelduur en het gebruik van echte beesten, een prachtig gezicht. Maar bovenal is de film traag, voorspelbaar (al durft niemand zo'n slecht einde te voorspellen) en spanningsloos. Jammer.

Aanvankelijk had ik zo mijn twijfels, mede door het begin. Er wordt weinig gedaan aan spanningsopbouw, maar toch wist de film me op den duur wel te grijpen.

Vooral door de goed, geschifte rol van Bridgers die er rare gebruiken op na houd. Film heeft een lekker smerig stijltje, al is het maar omdat je de helft van de tijd tegen een afstotelijke wilde aan zit te kijken. Editing zoals de lange fade-outs en beelden die door elkaar heen zijn gemonteerd vond ik niet geslaagd.

De film is vooral behoorlijk langzaam, maar de climax is wel geniaal. Totaal onverwacht en gelukkig wordt het ook nog best smerig dankzij erg goede make-up.

Meer: JordyCapitated // Horror Cinema: The Woman (2011) - jordycapitated.blogspot.com

De grootste reden om deze aan te zetten toen ik door Netflix bladerde was de korte speelduur. En stiekem was ik ook wel een beetje benieuwd, al verwachtte ik niet veel. Want hoeveel argumenten kun je nou bedenken om zulke prachtige dieren te vermoorden?

De documentaire gaat over twee vrouwen, Rebecca Francis en Jacine Jadresko, de twee bekendste vrouwelijke jagers. Iedereen kent wel de foto's die destijds over het internet verspreid stonden en veel ophef veroorzaakte. Ook Cecil de leeuw wordt nog even genoemd, geschoten door een tandarts. Maar wat ze nou eigenlijk drijft komt niet duidelijker naar voren dan dat het in het bloed zit en dat het de economie helpt. En met droge ogen beweren dat juist zij de grootste dierenliefhebbers zijn. Ik kan me gewoon niet voorstellen dat je een prachtig wild dier voor de lol doodschiet.

Ik heb wel eens gelezen dat er van sommige dieren gewoon teveel zijn en dat ze legaal geschoten mogen worden. Maar dat lijkt me in geen geval om de mooie dieren te gaan die hier voorbij komen. Leeuwen, elanden, beren en mevrouw Jacine wilt nu een olifant schieten. Bovendien wilt ze graag een mooie geitenschedel want dat lijkt haar perfect voor een lamp. Vanzelfsprekend wordt het kroost hierin betrokken zodat de jagersbloedlijn in stand blijft. Om de kous af te maken komt er ook nog een vent in beeld die tegen jagen is. Oh nee, tegen vrouwen die jagen. Want vrouwen horen in de keuken.

We worden ook even meegenomen op de jacht van Rebecca. De vrouw die nog verkondigde dat ze van dieren hield is veranderd in een opgewonden kind die transformeert in een monster met een glimlach van oor tot oor, zittend bovenop een nieuwe trofee. Het doet me dan wel weer goed dat ze er zelf ook onder door gaan door alle, werkelijk vernietigende kritieken via social media.

Beetje lastig te beoordelen zo'n docu waar ik en 90% van de bevolking bij voorbaat al op tegen bent. Ik ben ook niet echt wijzer geworden, de argumenten waren en zijn te zwak. Maar zoals ik al zei, ik denk ook niet dat er echt goede argumenten bestaan. Wel heb ik zin gekregen om zelf een paar dieren te schieten. Foto's. En dan hang ik ze stuk voor stuk aan de muur. De foto's. Jacine had trouwens wel een flinke boezem dus die zou ik nog wel eens echt willen schieten. En dan maak ik er een mooie lamp van voor in de hoek van de kamer.

Verrassend leuke animatiefilm. Ikzelf ben opgegroeid met de NES en SNES en dan zijn de vele verzwijzingen naar games en pixelated gameplay een feest van herkenning. Leuk verhaal, aandoenlijke characters en mooie, kleurrijke omgevingen. De sterke soundtrack is ook een vermelding waard.

Vooral de Sugar Rush wereld is een genot om te zien, en de actie was ook best vlot in beeld gebracht. De Disney moralen probeerde ik te negeren, maar toch voelde ik mee met de gehandicapte Vanellope.

Vooral leuk voor gamers, maar wie doet dat met de komst van smartphones en tablets tegenwoordig niet?

Ik weet niet goed waarom ik zo lang met deze film heb gewacht. Aronofsky heeft me nog niet eerder teleurgesteld en met een film over professioneel worstelen zou mijn aandacht meteen gegrepen moeten zijn. Ik volgde de sport een paar jaar in het begin van deze eeuw en vond het toen echt fantastisch. Natuurlijk nep, maar ik kon echt genieten van de show er omheen.

De openingsscene waarin Randy de ring in stapt en een paar moves laat zien waren dan ook heerlijk herkenbaar, inclusief het knockout rammen van de scheidsrechter. The Wrestler gaat over het leven van een oud-worstelaar die in de jaren '80 zijn hoogtij vierde. Hij is arm, ongelukkig en het enige waar hij voor leeft is worstelen. De film heeft een grauwe sfeer die het sombere leven van Randy goed weet te benadrukken. Fijn rustig tempo ook.

Maar toch heeft de film ook zijn warme momenten omdat Randy zo'n goedzak is. Al snel kreeg ik veel sympathie voor hem, ondanks dat hij clichématige fouten in zijn leven is begaan zoals zijn dochter verstoten. De scene bij de slager waarin hij in opperbeste stemming was, was een leuke. Hij heeft een goed hart (no pun intended) en ligt hij goed bij zijn (ex)collega's. Mickey Rourke is werkelijk perfect als worstelaar. Hij heeft een boksgeschiedenis maar hij weet ook echt te imponeren met zijn gespierde lichaam (zeker voor een dik vijftig plusser) en een kop alsof hij vroeger al met zes klapstoeltjes is vertimmerd. De rest van de cast wordt aangevuld met een sexy rol van een topless Marisa Tomei en de mooie, aandoenlijke Evan Rachel Wood. Dat levert een aantal sterke en licht ontroerende scenes op.

Het einde vind ik een klein beetje onbevredigend. Misschien had ik wat zwaarders verwacht van Aronofsky maar ik had liever gezien dat Randy dood zou gaan. Ik gun het hem niet, maar ik vond het wel passend gezien de situatie waarin hij zichzelf moedwillig naar de klote helpt. En waarschijnlijk is hij ook dood, of op zijn minst een nieuwe hartaanval, maar dan had ik graag de reactie van Cassidy en Stephanie gezien. Had net wat meer impact gemaakt. Maar dat is puur persoonlijk, ik denk dat er ook een hoop mensen zijn die het einde zelf willen invullen.

Negen jaar geleden voor het laatst gezien en Wrong Turn is nog steeds een erg leuk genrefilmpje. Als je inbred/hillbilly zegt dan is deze film de eerste die altijd in me opkomt. Ik zie Wrong Turn ook een beetje als de grondlegger van de moderne inbred horrorfilm.

Erg diepgaand is de plot niet. Een groepje vrienden crasht in een verlaten bos en worden snel daarna op de hielen gezeten door een paar wilde psychopaten. Vroeger was ik helemaal weg van Dushku, dat is nu een stuk minder al zitten er nog wel een paar goede shots in van haar prachtige lichaam. De cast is in het geheel een groot pluspunt. Een verademing om eens geen onderlinge ruzies te zien en waar de vrouwen Booth, Dushku en Chriqui heerlijk zijn om naar te kijken zijn de mannen sympathiek, behalve Zegers dan.

Het sfeertje is vies en broeierig. Vooral bij de scenes in het hutje krijg je al snel zin om zelf onder de douche te stappen. De freaks zijn geslaagd. De zoekacties zijn best spannend en de geluiden die ze maken lekker gestoord. Enkele moorden zijn leuk en blinken uit in goede make-up, maar de bodycount is helaas wat laag. Fijne speelduur ook, met nog geen anderhalf uur.

Deze sequel is net zo goed als zijn voorganger. Alleen wat sfeer betreft moet het wat inleveren. Centraal staat een domme spelshow met onduidelijke regeltjes wat maar niet wilt overtuigen. De cast is gevuld met inwisselbaar tienervlees, niks mis mee natuurlijk. Zolang je er het mes maar in kunt zetten.

En ook de sequel blinkt weer uit in de special effects. Maar ook vooral in de creatieve kills die ook nog eens op een erg toffe manier zijn gefilmd waardoor ze nog meer impact hebben. De tofste kill, en dat zal iedereen met me eens zijn, zit in het intro. Bij vlagen is de film ook weer lekker smerig, al zagen sommige effecten er wel wat té opgemaakt uit.

Minpuntje zijn de nieuwe hillbillies die een stuk minder angstaanjagend zijn. Ze doen meer denken aan het soort volk wat tegenwoordig door de grote steden sloft, soms te debiel voor woorden. Soms ook lekker ziek. Toch goed mee vermaakt verder.

Een flinke stap terug vergeleken bij zijn twee vermakelijke voorgangers. Het is jammer dat een groepje feestende tieners is ingeruild voor een cliché groepje gevangenen die zo enorm stoer zijn. Veel stoere praatjes, alphamannetjes-gedrag en vooral behoorlijk wat tegenstand voor de hillbillies. Of eigenlijk viel dat nog wel mee, aangezien dit deel de hoogste bodycount van de hele franchise heeft.

Alleen opper-hillbilly Three Finger speelt in dit deel mee, samen met een inbredfreak die nauwelijks screentijd krijgt. Natuurlijk moeten zes outlaws zo'n psycho met twee vingers in de neus kunnen afmaken maar het wil ze maar niet lukken. Stom verhaaltje ook wat draait om een paar zakken geld.

Sommige kills waren wel geinig, maar te vaak was te zien dat er een regisseur aan het roer zat van het SyFy-channel. Veel CGI en vaak te povere make-up. Helemaal schrijnend was de busrit wat tot stand kwam door green screens. Jammer.