Opinions

Not my cup of tea. Een film dat zich volledig richt op geluidseffecten leek me best interessant. Fascinerend hoe je met simpele alledaagse dingen de gekste en doeltreffendste geluiden kunt creëren. Van wrikken in kroppen sla tot aan het kapot slaan van meloenen.

Zo wordt het eerste deel van de film een beetje ingevuld waarin sound designer Gilderoy geluidsopnames moet maken voor een Italiaanse horrorfilm. De dwingende sfeer die over de Italiaan Santini heen hangt zorgt voor onderhuidse spanning. Zoals gezegd zijn de geluidsopnames leuk om te zien en zijn de Italiaanse dub actrices leuk voer voor de fans van giallo. Maar tot zover houdt het voor mij op.

De film bestaat namelijk anderhalf uur lang uit geluidsopnames en dat is een beetje too much. Het acteerwerk mag dan niet verkeerd zijn, toch betrapte ik mezelf op een gegeven moment op de zoveelste gaap. Ik zat dan ook te wachten op een geniale plotwending, op een groter, duivels geheel of iets dergelijks maar dat bleef uit. Uiteindelijk vind ik het gewoon een hele saaie film, zeker voor een film met een horror-stempel.

Niet gek ook als er diverse keren wordt verwezen naar Lynch, een man waar ik ook geen groot fan van ben. Het blijkt dan ook weer uit te monden in een denkfilm, waarbij ik bovenstaand stukje van entropy heel mooi en verhelderend vind. Maar zolang de film mij zelf niet aan het denken zet is ie in mijn ogen gefaald.

Aardig thrillertje over een Australische toeriste die contact legt met een op het eerste gezicht erg leuke Duitse leraar. Totdat hij haar als eigendom begint te zien, haar opsluit en misbruikt. Een film waarin ergernissen en onlogische situaties op de loer liggen, en die soms ook naar buiten treden.

Veel lof voor de dappere rol van Teresa Palmer die zich kwetsbaar toont door uit de kleren te gaan en daarnaast sterk acteert als radeloos slachtoffer. Ze is een prettige verschijning die de film in haar eentje kan dragen. De momenten waarop ze emotioneel brak kwamen sterk over. Het moment dat ze met haar vingers tussen de deur kwam was ook erg sterk. Hoe vaak gillen mensen wel niet de longen uit hun lijf, maar zo'n stilte van een paar seconden maakt echt meer indruk. Riemelt krijgt ook een voldoende, al lijkt me de rol minder moeilijk met zo'n onsympathieke kop.

Helaas heb je met alleen goed acteerwerk nog geen goede film. Want Berlin Syndrome kent behoorlij wat langdradige stukken en weet uiteindelijk niet te verrassen. Veel dingen zijn voorspelbaar zoals het breken van ramen of om hulp proberen te roepen. Er wordt een licht geworpen op het werkleven van Andi, om een contrast te creëren tussen zijn goede kant die de buitenwereld ziet en de slechte kant waarmee Clare te maken heeft (en om kennis te maken met haar potentiële redder natuurlijk). Maar toch blijf je met vragen zitten zoals: waarom val je in een moment van onachtzaamheid Andi niet gewoon aan met iets scherps of zwaars? Waarom gebruik je de schroevendraaier niet beter?

De film had iets hoger gescoord als het na anderhalf uur was afgelopen. Twee uur is veel te lang, na een uur heb je het wel een beetje gezien. Zeker omdat de film eigenlijk niet zo spannend is. Het einde is ook zwak, ik kan zo twee betere opties uit mijn mouw schudden. Of Clare ontpopt zich tot femme fatale en neemt keihard wraak (al verliest de film dan geloofwaardigheid). Of Clare komt op tragische wijze om het leven. Een dergelijke shock had ik persoonlijk wel kunnen waarderen. Toch een kleine voldoende, al is het misschien omdat ik een beetje een zwak voor Palmer heb gekregen. Maar het verhaal heeft, net als Clare, weinig om het lijf.

Ik ben geen fan van Troll 2, maar dat weerhield me er niet van deze te bekijken. Deze documentaire is enorm boeiend en een genot om te zien, ookal vond je de film niks.

We maken kennis met George Hardy, die in de film de vader van het gezin speelt. Al na een paar minuten weet je dat hij precies het tegenovergestelde karakter is dan in de film, namelijk een humoristische, goedlachse en positieve vent. De archiefbeelden waarin hij de hele community vermaakt en dat hij met iedereen overweg kan maakt hem een held, en geeft hem de gunfactor voor het succes van de culthit Troll 2.

Stephenson, het kind in de film die ik niet kon uitstaan, is volwassen geworden en zoekt de gehele cast bij elkaar om interviews af te nemen, scenes na te spelen en te ontdekken wat de invloed van de film is op de filmkijkende bevolking. De gesprekken weten te boeien en het is grappig dat iedereen het unaniem eens is dat ze meteen zagen dat het een slechte film was. Behalve regisseur Fragasso dan, die ook is overkomen vliegen en zichzelf meerdere malen voor schut zet. Vooral zijn gedachtegang dat de film familiemoralen zou bevatten en dergelijke verbaasde me.

Sowieso leuk om iedereen bijna twintig jaar later weer te zien (Connie Young is mooi geworden!) maar nog leuker om te zien zijn de vele Troll 2-parties in de VS die jaarlijks worden georganiseerd. Honderden fans verkleden zich, eten groene smurrie, dragen Goblin-shirts en vragen handtekeningen aan hun 'helden'. Grappig dat de cast enorm verbaasd is door het ondergrondse succes, maar stiekem toch genieten.

De docu maakt de film voor mij niet beter, daarvoor was de amusementswaarde gewoon te laag. De gebeurtenissen die de film teweeg heeft gebracht zijn wél de moeite waard.

Na heel wat jaren even herzien. Was toch wel een film die ik in mijn jeugd geweldig vond, al ging het voornamelijk om het derde deel. Murphy was sowieso een favoriete acteur van me. Door de jaren heen is het allemaal heel wat minder geworden, maar deze gouwe oudjes van hem blijven tijdloos vermaak.

Heerlijke jaren '80 sfeer weer met bijpassende muziek, met voorop de overbekende Beverly Hills Cop-tune. Leuk om nu ook het een en ander te herkennen nadat ik zelf in de Hills ben geweest. Het politieverhaaltje is simpel, maar Eddie weet de film te dragen. Perfect op zijn plaats als de goedlachse Axel die zich overal razendsnel naar binnen lult. Murphy kan het als geen ander.

Sidekicks Taggart en Rosewood zijn ook erg leuk en dat levert een aantal heerlijke scenes op. Achteraf gezien is het qua actie best povertjes, de eerste echte schoten worden pas op het einde gelost. Toch miste ik het niet. De vele scenes waarin Murphy vriend én vijand te kakken zet compenseert een hele hoop. Nog steeds een leuke actiekomedie.

Wat minder dan het eerste deel maar nog steeds wel te pruimen. Het is dat Murphy best aanstekelijk is waardoor de film nog wordt gered, maar de film is duidelijk een wat saaie herhalingsoefening.

Leuk hoe Murphy zich weer door verschillende scenes heen lult met zijn vlotte babbel, en ook zijn twee sidekicks doen het aardig. De badguys, en vooral Nielsen met d'r blonde pottenkapsel, zijn verschrikkelijk en overtuigen absoluut niet.

Niks nieuws verder met wat standaard politie-ruzietjes. Matige climax ook. Gelukkig is het derde deel weer wat beter.

Oke, ik kom er eerlijk voor uit. Ik vind dit het beste deel uit de reeks, al komt er enig jeugdsentiment bij om de hoek kijken. Als kleine bengel was het één van mijn favoriete actiefilms en ik wist nog steeds een aantal dialogen zo op te ratelen. Erg veel gezien, en nu sinds heel lange tijd weer herzien.

Het is alweer een herhalingsoefening, net als het tweede deel. Murphy is zijn streken niet verleerd, maar er zit vooral veel meer actie in de film. Een aantal scenes vind ik nog steeds schitterend, zoals het reuzenrad en de Annihilator 2000. Absoluut tof was dat ik twee jaar geleden in Universal Studios tijdens een attractie in een metrotunnel kwam stil te staan en precies hetzelfde gebeurde als in deze film! Feest van herkenning dus. Wonder Land als locatie is sowieso erg leuk.

Maar meer schoten, meer slachtoffers en toffere wapens maken deze sowieso het best. Eddie is weer leuk, al is het jammer dat Rosewood wat minder is en die nieuwe sidekick geen toevoeging is. Een guilty pleasure dit.

Hmm nee, van een Troma film verwacht ik toch echt wat meer.

De eerste drie kwartier is er slechts één moord, en ook meteen de tofste. Het is alleen maar kijken naar een stel saaie mensen die oninteressante gesprekken voeren over de verdwijningen. Ook geen excentrieke personages zoals die in veel andere Troma producties voorkomen.

De gore effecten zijn wel aardig maar je moet niet rekenen op flinke slachtpartijen of zombies. Want zombies zijn het allerminst, ze zijn bezeten geraakt door een demon. Ze zijn daarom niet minder irritant, het was gewoon anderhalf uur kijken naar een paar kids die in de zandbak aan het spelen waren. Zo zag het er uit in elk geval, totaal niet overtuigend. Het werd er niet beter op toen ze neer moesten vallen omdat ze geraakt werden. Nog nooit iemand zo slecht zien timen. De film laat verder een algehele saaie indruk achter.

Een gepensioneerde, oud-marinier die een gigantische, buitenaardse spin uit de weg moet ruimen maakt een clichématige actiefilm. Vervang de marinier door een insectenverdelger, en de toon van de film slaat volledig om en je krijgt een komedie. Dat clichématig mag trouwens blijven staan. Big Ass Spider is een gevalletje from zero to hero; het meisje van zijn dromen, de eeuwige roem en iedereen happy.

Toch kent de film ook zijn schaarse spannende momenten, vooral wanneer de spin nog een spinnetje is. De CGI werkt dan ook duidelijk beter waardoor de spin er toch best overtuigend uitziet. Maar zodra hij Big Ass is, is het computerwerk big ass junk maar dat is al snel vergeten wanneer de achtpoot als een bezetene achter de meute aanholt om ze stuk voor stuk te verpulveren en op te vreten. B-horror en vermaak van een hoog niveau. De film kent ook zijn bloederige momenten, al had het allemaal wat meer mogen zijn.

Het komische aspect valt wat tegen. Alex en Jose zijn een best leuk duo, maar de grappen sloegen niet echt aan. Wel is de hele film erg luchtig, waardoor je met een glimlach aan het kijken bent. Gelukkig neemt de film zichzelf ook totaal niet serieus, waar andere regisseurs nog wel eens flink de mist mee in willen gaan. Vrolijke achtergrond muziek die de zogenaamde spanning moet doorbreken, een spin die de longen uit zijn lijf schreeuwt en twee onnozele helden moeten zorgen dat de horrorhater deze film met gemak uit moet kunnen zitten. Geinig.

Vijf jaar geleden gezien en toen vond ik hem middelmatig. Nu opnieuw een kans gegeven en ik vond hem nu al stukken leuker.

Waarschijnlijk omdat ik vijf jaar geleden nog een beginnend filmliefhebber was en ik nog niet alle stijlen kon waarderen. Zo verwachtte ik een soort slapstick komedie wat dit dus totaal niet is. In The Big Lebowski zijn het vooral de personages en conversaties die het geheel boeiend maken. Biggs als The Dude is echt geweldig. De manier waarop hij praat en beweegt, lekker relaxt en het enige wat hij wil is zijn tapijt terug, de rest interesseert hem geen moer. Goodman als Walter is bijna net zo geniaal. Hilarisch om te zien als hij weer een woede aanval krijgt en hij gekalmeert wordt door Dude en Donny. Buscemi was aardig, maar zijn rol en tekst waren ook niet ontzettend groot. Wel een erg goede acteur verder. Daarnaast nog leuke bijrolletjes van Hoffman, Reid, Turturro en Elliot.

Het verhaal vond ik de eerste keer ook wat ingewikkeld. Toen kon ik die dromen ook niet waarderen. Nu snap ik het geheel wat beter, al denk ik dat ik hier en daar nog wat over het hoofd heb gezien. Ik kan nog niet tussen iedereen een verband leggen. Wellicht bij een volgende kijkbeurt. Voor nu een opwaardering.

Een geslaagde komedie, zoals ik had verwacht, aangezien ik het eerste deel ook leuk vind. Je houdt van Martin's humor of je haat het. Voor mij geldt het eerste.

Lekker weer eens een 'verstand op 0 filmpje'. Hoewel ik geen een keer echt hard hoefde te lachen zat ik wel de hele film met een brede glimlach te kijken. Lawrence zet weer een goede rol neer als Big Momma. Ik vond de film ook nergens saai worden, wat ik in het eerste deel soms wel had.

Paar leuke scenes:
- Als het jongetje voor het eerst van het stapelbed springt De scenes later in de film waarbij hij ergens anders vanaf springt waren trouwens nog steeds leuk.
- Het hondje. Droog dat hij zijn vriendinnetje zag aangevallen worden door een Rottweiler en dat hij lag te treuren bij een dramafilm.
- Als Lawrence in het modderbad springt. Heel erg voorspelbaar maar het zag er toch erg funny uit.

Verder zag Nichols er weer erg sexy uit. Een leuke komedie die je niet te vaak moet kijken, maar die gewoon lekker wegkijkt. Ik vind het cijfer op IMDb trouwens overdreven laag.

3.5*

Leuke film met een prima Schneider.

Een komedie dat zich afspeelt in een gevangenis betekent vaak het belachelijk maken van stereotypen als nazi's, negers en Mexicanen. En dat is in deze film niet anders.

Schneider is een rijk mietje dat plotseling naar de gevangenis moet. Daarvoor ontmoet hij Carradine, een meester in zelfverdediging. Hij heeft zes maanden om hetgeen te leren waar Carradine goed in is; vechten, zodat Schneider zichzelf staande kan houden tussen de bende criminelen. Het verhaaltje is tot zover best origineel, maar in de gevangenis vervalt de film weer in pure standaarden.

De film begint best traag zonder al te veel grappen. Carradine vond ik maar matig, maar heb het nooit zo'n leuke acteur gevonden. Schneider doet het erg leuk, vooral met z'n smalle postuur is het grappig om te zien hoe hij het zooitje ongeregeld in elkaar mept. En nog best geloofwaardig ook! Zoals je kan verwachten worden alle stereotypen die in gevangenisdrama's levensgevaarlijk zijn, hier neergezet als goed volk. Mietjes zelfs. Niks mis mee natuurlijk, dat hoort bij de film. Maar helaas levert het soms wel enorm flauwe grappen op. Denk aan een grote neger die opeens homo wordt. Dat soort gein. Gelukkig zitten er af en toe ook wel rake grappen bij.

De film is iets langdradig en cliché maar voor een avondje vermaak is deze best het bekijken waard.

Na zo'n twaalf jaar eens herzien en het heeft werkelijk niets van zijn kracht ingeboet. Ik weet nog wel dat ik de eerste keer dat ik Visitor Q zag heb genoten van elke seconde, maar mezelf tegelijkertijd afvroeg of ik wel helemaal goed bij mijn verstand ben. Wanneer je wordt gevraagd waar de film over gaat en je hebt niet meer tijd en ruimte om twee zinnen te maken, doe vooral geen moeite, want de kans dat je voor een perverseling wordt aangezien is bijzonder groot. Ik heb net de plot op Wikipedia nog even snel nagelezen en je lacht je kapot wanneer je beseft dat zo ongeveer elke geschreven zin totaal van de pot gerukt is. Deze film is niet uit te leggen, maar moet je ervaren.

Visitor Q gaat over een vervreemd gezin dat wordt opgeschrikt door een mysterieuze bezoeker. De vader, schitterend vertolkt door Endo, is een aan lager wal geraakte televisiemaker en besluit op de hoop op een comeback zijn gezinsleven vast te leggen. Dat is op zijn zachtst gezegd spectaculaire televisie, want hoewel het begint bij het filmen van hoe zijn zoontje wordt gepest door klasgenoten gaat het al snel over in huiselijk geweld, drugsgebruik, moord, verkrachting, necrofilie en spuitende tieten. Zware onderwerpen, maar Miike weet dit weer met zoveel spot te brengen dat een grote glimlach altijd op de loer ligt. De mate waarop de moeder door het huis wordt gesmeten is best naar, maar dat tegelijkertijd de rest van het gezin door eet alsof er niks gebeurt zorgt onmiddellijk voor een hilarisch contrast. En zo geldt dat voor heel veel scenes.

Ik wil verder niet teveel op de scenes ingaan, aangezien er teveel eigenaardigheden in zitten om ze allemaal te benoemen. Er zit zowaar ook nog een achterliggende gedachte achter het geheel. De boodschap is duidelijk, maar de no-holds-barred-manier van Miike zal niet iedereen in dank afnemen. Nu ik Miike beter ken ben ik wel blij dat hij destijds niet teveel heeft gespeeld met CGI of gekke filters waardoor de film een rustige uitstraling heeft. Een cult-klassieker van jewelste!

Met zo'n mooie titel verwacht ik toch wat meer guts. Helaas komt dat pas het laatste kwartier aan bod, nadat ik al lang en breed was afgehaakt.

Het verhaal slaat helemaal nergens op en de characters blijven enorm oppervlakkig, waardoor de vele rape-scenes geen impact hebben. Ook meteen het grootste euvel; dit is meer een porno-film dan een splatter film inclusief het veels te trage tempo. Als er na drie kwartier voor de tiende keer gelikt wordt vraag ik me af wat Komizu in hemelsnaam voor ogen had.

Want het slot van de film wordt zowaar nog interessant met een monster die er weldegelijk goed uit ziet. Onbegrijpelijk waarom hier niet meer mee is gedaan, want de momenten daarvoor bestond de film uitsluitend uit blote konten, kreunende wijven en lelijke decors.

De punten die ik geef zijn dan alleen gebaseerd op het einde van de film. Als de rest van de film ook van dit niveau was dan was het een dikke voldoende geweest. Maar de hoeveelheid doelloze porno verneukt letterlijk de film.

Ik had deze film alleen maar even meegepikt vanwege de titel. Het deed me immers denken aan lekkere wijven, een gestoorde moordenaar een heel veel bloed. Kom ik daar even bedrogen vanaf.

De film in het kort; zeven vriendinnen geven een feestje. Dat betekend feesten, zuipen, lol maken en girltalk. Ondertussen is een kok van een restaurant op pad om de boel te verstoren. Ik weet niet waarom, want er is geen enkel motief of bedoeling. De kok duikt op, heft zijn mes en weg is ie. Jottem. Een eindje verderop heeft een groep vrienden ook een feestje, en loopt er ergens nog een suf meisje rond die geen vrienden heeft. Heeft echter allemaal geen meerwaarde.

Overal straalt het amateurisme vanaf. Het acteerwerk is enorm slecht, alsof iedereen een dag van tevoren van de straat is geplukt. De moorden zijn extreem zielig. De kok heft zijn mes, camera draait vaak weg, en dan zie je een klein sneetje in iemands hals zitten. Verwacht geen splatter, zoals de titel doet vermoeden. Je moet goed opletten wil je wat bloed vinden. Het is voornamelijk kijken naar een girlsnight dat bestaat uit lelijke delletjes.

Van humor is ook echt geen sprake. Tenzij je het leuk vind om naar een paar homofiele jongens te kijken die elkaar voortdurend bij de kont pakken en door elkaars haar strelen. Soms is fout leuk, hier is het stom vervelend en krijg je spontaan medelijden met regisseur en acteurs dat ze hun eventueel beginnende carrière nu al om zeep helpen.

Heb hem net gezien. Tot halverwege de film had ik zoiets van; standaard filmpje met saaie stukken en hier en daar een leuke quote. Ik bleef hangen op 2 sterren...

Echter, na die helft werd het steeds leuker, vooral als ze in deze tijd terecht komen. Ik moest vooral lachen met Napoleon op de waterglijbaan en dat hij de bowlingzaal wordt uitgegooid Of dat ze allemaal bij het politiebureau zitten. Zo droog

3.5 sterren!

Romantische films zijn normaliter niet mijn ding. Toch wilde ik het genre nog een laatste kans geven met deze Birdemic. Eens kijken of deze voor mij onbekende regisseur de juiste snaar weet te raken.

Rod is een jongeman die het perfecte leven leidt. Hij is succesvol op het werk waar hij deals sluit van een miljoenmiljard, rijdt een mooie Ford Mustang, is goed in basketbal, kan niet zo goed tegen de hitte, heeft een blauwe Mustang, slaapt in een lange spijkerbroek, kan een vis vangen én bereiden en houdt van autorijden. Toch is hij ook milieubewust en laat hij veel te dure zonnepanelen plaatsen, houdt hij een veel te lange presentatie over zonne-energie en kijkt hij ernstig bij een lang nieuwsbericht over global warming. Het enige wat nog mist is een vrouw in zijn leven. Natalie is een oud klasgenootje van Rod, toekomstig model van Victoria's Secret, moeders kindje en ziet er heerlijk uit in lingerie.

Samen zijn zij Rod en Natalie. Ze gaan uit eten en leren veel over elkaar door vragen als 'ben ik de ideale man?' Rod laat daarbij geen kans onbenut om op te scheppen over zijn werk, zijn succes en auto's. Niet elke vrouw zou dit slikken, maar het lijkt Nathalie niet uit te maken. Samen bezoeken ze ook nog een markt en doen ze de robot. Wanneer ze op het strand lopen wordt hun gesprek overstemd door het geluid van de zee, maar dat maakt niets uit. Aan hun gedrag, hun lichaamshouding en zelfs in hun ogen zie je dat ze voor elkaar gemaakt zijn. Totdat de nachtmerrie begint.

Want niemand, en zeker Rod en Nathalie niet, hadden verwacht dat er plotsklaps een stel gevleugelde cockblockers als ware kamikazepiloten zich zouden storten op nabij gelegen gebouwen en tankstations. Sommige vogels deden zelfs het geluid van een vliegtuig na. De film kantelt 180 graden en de romantiek moet plaats maken voor een gevecht op leven en dood. Dus gaan Rod en Nathalie met de auto naar een volgende stad al vechtend met kleerhangers en schietend met machinegeweren. Onderweg redden ze nog wat kinderen, stoppen ze even voor een gezellige picknick in de buitenlucht en willen de verwende blagen een happy meal terwijl de dichtstbijzijnde McDonald's waarschijnlijk ten onder is gegaan aan verzuurde vogelpoep.

Het eerste deel van de film is natuurlijk al te slecht voor woorden, maar woorden schieten te kort om het tweede deel te beschrijven. Alle vogels komen uit een oude Dell-computer waarop Nguyen trots laat zien hoe hij een vogel in paint - hop - op het frame sleept en hem kan positioneren zoals hij wil. Je kunt hem zelfs groter en kleiner maken. Want vliegen doen de vogels in de film niet. Stil blijven hangen wel, vergezeld van een 3 seconden durende soundloop van vogelgekrijs. Het is geen grap als ik zeg dat de vogels uit Duckhunt er beter uit zien. De eerste keer dat je een dooie vogel op het strand ziet liggen zul je in lachen uitbarsten, gevolgd door een traan of twee. En als je nog geen emmertje hebt vol gehuild, dan gebeurd dat na het bedroevende einde wel.

Maar ook de rest heeft weg van een CKV-film. De cast moest vaak zelf de microfoon vasthouden waardoor het geluid overstemd wordt door de omgeving of gewoon zacht is opgenomen. De keren dat je de dialoog wel hoort wordt al het andere geluid op stil gedraaid waardoor het allemaal wel erg vreemd klinkt. Camerashots zijn veel te lang en de editing is echt heel erg slecht. De ene scene is nog niet afgelopen en de ander wordt al ingezet. Op momenten is de camera simpelweg niet scherp. James Nguyen is echter trots op zijn film en vergelijkt het met 100 miljoen dollar koste Hollywood-producties. Tevens heeft hij zijn crew een beetje voorgelogen, daar waar zij dachten dat er serieus goede special effects toegepast zouden worden.

Woorden schieten te kort, zien is geloven. Logischerwijs is slechte publiciteit ook publiciteit waardoor we weer te maken hebben met een culthit die geliefd is bij duizenden fans. Voor mij echter even geen romantische films meer.

Keiharde misdaadfilm die in één adem genoemd mag worden met A Bittersweet Life en Goodfellas. Ondanks de lange speelduur heb ik van iedere minuut genoten!

A Dirty Carnival neemt rustig de tijd om op te bouwen. Het verhaal is niet origineel, maar wel erg sterk neergezet door verschillende overtuigende rollen. Zoals in veel andere maffiafilms draait het om macht en krijg je te maken met de ene intrige na de andere. Gangsters worden op de geniepigste manieren van de kaart geveegd, mooi om te zien is dat altijd. Vooral omdat het met het geweld wel goed zit. Erg agressief, harde klappen en af en toe bloederig. Opvallend dat er weinig gebruik gemaakt wordt van schietwapens.

De film wordt naar een hoger niveau getild door erg goed acteerwerk van verschillende personen. Hoofdpersoon Byung-do is subliem gecast en het verbaasd me dat zijn laatste film alweer uit 2008 komt. Door zijn enorme charisma kan hij erg vriendelijk overkomen, soms zelfs wat verlegen. Maar wanneer de stoppen doorslaan is het echt een beest. Regisseur Min-ho is ook erg goed. Zijn hoofd kwam me bekend voor, maar dit is zijn enige rolletje op zijn cv. Mooi om te zien hoe goed de twee bevriend zijn, maar hun vriendschap in gevaar komt door een fout. Een beetje medelijden met Min-ho kreeg ik wel, vooral door zijn sympathieke lach de hele tijd, maar achteraf gezien had ik hem toch liever het loodje zien leggen. Daarnaast nog wat interessante rollen van onder andere Sang-chul, Hwang en Jong-soo.

De film weet de spanning goed vast te houden, want voor iedereen ligt het gevaar op de loer. Er zitten sowieso een aantal ijzersterke scenes in van knokpartijen en achtervolgingen, hoewel het soms iets te veel van de hak op de tak was. Het ene moment zit je in een achtervolging te voet en het andere moment zit hij in de auto zonder dat je precies weet hoe hij is ontkomen. Het slot in de discotheek was audiovisueel genieten geblazen. Wederom spannend, maar wel een voorspelbaar einde. Toch een klein beetje teleurstellend, want ik had Min-ho toch graag vermoord zien worden en de reactie van Byung-do's vriendin en zus leken me ook wel ontroerend, maar dat word je dus onthouden.

Na I Saw the Devil mijn favoriete Zuid-Koreaanse misdaadfilm! Ha Yu levert een spijkerharde gangsterfilm af die bol staat van de geweldige scenes en geloofwaardige personages. Spanning en sensatie, 140 minuten lang!

Dit was toch wel één van de films die ik het liefst wilde zien. De trailer maakte me razend enthousiast en zo veel goede Thaise martial arts films zijn er niet. De beeldkwaliteit van de versie die ik heb gezien was goed, maar de ondertiteling was vermoedelijk gemaakt door een ladderzatte analfabeet die met zijn tenen typte. Ik heb een aantal keer goed kunnen lachen, onbedoeld dus.

Wat ik er vanuit op kon maken was dat de lekkere chick van een vechtersgroep is gekidnapt door een rijke Amerikaan en om haar terug te winnen moeten ze vechten. Ondertussen kunnen een aantal rijke lui geld inzetten op degene waarvan ze denken dat hij gaat winnen. Een enorm dun verhaal dus, en waarschijnlijk maken de dialoogscenes (waar ik dus niet veel van begreep) het niet veel diepgaander. Maakt geen drol uit natuurlijk want het enige dat je wilt zien is dikke actie en dat zit met de regisseur van Kerd Ma Lui en Ong Bak 2 aan het roer behoorlijk goed. Toch knaagde er regelmatig iets en besefte ik dat ik hier toch niet met een film van Prachya Pinkaew te maken had. De vergelijkingen met pionier Tony Jaa en zijn Ong Bak zijn onvermijdelijk en helaas wordt BKO: Bangkok Knockout nooit zo goed. Maar waarom niet?

De locatie is bijvoorbeeld wat pover. Tachtig procent van de film speelt zich af in een verlaten gebouw waar camera's zijn geïnstalleerd zodat alles goed is te volgen voor de rijke stinkerds. Ik denk dat het budget van de film ook niet al te hoog is en zo'n gebouw is best leuk, maar verveeld op den duur een beetje. De kracht van het Thaise stuntwerk zit namelijk ook in het gebruik maken van de omgeving en muurtje op, stellinkje af had ik na tientallen keren wel gezien. Beetje kaal voelde het aan. Gelukkig maakt het einde het een en ander goed. Maar bij een Ong Bak of Tom Yum Goong waren de locaties afwisselender.

Er is ook een ernstig gebrek aan interessante hoofdpersonen. Tony Jaa is de grote man en van de vrouwen is Yanin Vismistananda de grote vechtersbazin. In deze film spelen onbekende acteurs die nogal kleurloze personages neerzetten. Niet alleen is er geen duidelijke hoofdrol, geen van hen heeft speciale signature moves in huis of een overdreven stoer voorkomen. Aan vijandelijke zijde staan gelukkig wel enkele stoere badguys zoals de man in het zwart, de gemaskerde vechter en de blonde verrader. Personen die een eigen stijl hebben en er ook tough uitzien.

De actie is zoals we mogen verwachten en zoals de trailer aanduidt bikkelhard. Klappen komen weer hard aan en er worden geen koorden gebruikt. De Thai zijn daar meesters in, iedere acteur is zijn eigen stuntman en soms vraag je je echt af hoe ze het hebben overleefd. De martial artists laten iedere schijnbaar onmogelijke move lijken op kinderspel. Soms kreeg ik spontaan zin om ook even een somersault kick uit te voeren, maar in de wetenschap dat de tv, het raam en diverse meubels het niet zouden overleven en ik met een dubbelgevouwen hoofd naar het ziekenhuis zou moeten, hield ik me in. Erg vlot gefilmd en mooi gechoreografeerd. En toch had ik nergens echt het 'wow' gevoel dat ik bij de Jaa-films (daar is hij weer) wel had. Misschien omdat ik intussen al wat gewend ben wat betreft Thaise stunts. Maar eigenlijk denk ik ook dat een sterkere soundtrack me meer adrenaline zou hebben gegeven, een sterk punt in Ong Bak. De cinematografie was soms ook niet zo sterk. Vechters die buiten beeld sprongen en opeens ergens anders weer in beeld sprongen bijvoorbeeld of het filmen van het moment dat de vechters tegelijk de lucht inspringen en elkaar in het midden treffen had beter gekund.

Uiteindelijk kan ik tot de conclusie komen dat ik me goed heb vermaakt, maar er iets meer van had verwacht. De film voelt wat meer low budget dan de trailer doet vermoeden en doordat de ondertitels voor geen kant klopten heb ik niet veel begrepen van het verhaal en daardoor misschien wat binding met de characters misgelopen. Deze film ga ik ongetwijfeld binnenkort herzien, met goede ondertitels en ik vermoed dat ik hem dan nog wel eens kan ophogen. Desalniettemin het bekijken waard voor Thaise martial arts fans.

Ik heb dit altijd al een vreemde eend in de bijt gevonden. In de tijd dat ik graag naar klassiekers keek als Robin Hood, Peter Pan en Belle en het Beest, kwam mijn vader opeens aan met één of andere Taran.

Wat na een paar seconden duidelijk wordt is dat het verhaal veel donkerder is dan andere Disneys. De zwarte ketel wordt geïntroduceerd en al snel zien we ontvoeringen, draken, heksen en skeletten. Nu is dat niet de eerste keer in een tekenfilm, maar grafische stijl doet vermoeden dat we hier niet met een vrolijk sprookje te maken hebben. De film kent veel onheilspellende momenten zoals de kwade Hoornkoning, de ontvoering van het varkentje, het kasteel en het dode leger.

Ik merk wel dat ik op latere leeftijd meer eisen stel aan een film. Zo zijn diverse characters erg oppervlakkig en sommige oninteressant. Ik had graag mee info gehad over de Hoornkoning. Weet alleen dat ik hem vroeger wel cool vond. Deze film is als pure Disneyfilm niet geslaagd. Maar een ander filmpje - buiten al die zoetsappige Disneys met hun - af en toe - vreselijke gezang - is toch wel goed te doen.

O'Leary: We heard about your brother's death and we don't want you running around turning the streets into rivers of blood.

Black Dynamite: Then tell me who did it and I'll just leave a puddle.

Na het goede Blood and Bone was ik nieuwsgierig naar meer werk van Michael Jai White, ik kende hem namelijk nog niet. In Blood and Bone speelt hij de stoere bink, en dat is hier hetzelfde maar dan op een volstrekt belachelijke manier. In positieve zin.

De jaren '70 sfeer is perfect nagebootst. Als je niet beter zou weten zou je denken dat je ook daadwerkelijk een Blaxploitation uit de jaren zeventig aan het kijken bent. Het verhaal is te belachelijk voor woorden wat natuurlijk allemaal bij de parodie hoort. Er wordt expres overdreven slecht geacteerd, clichés worden belachelijk gemaakt en de film zit vol met woordgrapjes en geniale oneliners. Door de film heen is voortdurend jaren '70 muziek te horen en de naam 'Dynamite' wordt zo vaak geroepen dat je er melig van wordt. En zoals eerder gezegd; credits to White, die van Dynamite een leuk personage maakt en daarmee een lollig filmpje aflevert.

Erg indrukwekkende oorlogsfilm gebaseerd op een ware gebeurtenis. De indrukwekkendste momenten vond ik toch wel toen de Black Hawks werden neergehaald gevolgd door de reacties van de eenheden en de directe wijzigingen in de plannen/strategie.

De acteerprestaties waren uitstekend. De acteurs kwamen stuk voor stuk over alsof ze al jaren soldaat waren. De soundtrack was ook erg mooi.

Ook spannend waren de schietscenes. Mede doordat het in een klein stadje plaatsvind waar achter ieder hoekje of steegje een vijand kan schuilen maakt de actie erg hectisch. Het lijkt dan ook echt onmogelijk om uit het gebied te ontsnappen.

En hebben ze de echte namen gebruikt van degene die in het echt er ook bij waren betrokken? Het lijkt me best moeilijk als je je vriend/broer/zoon/vader in de film opnieuw ziet sterven. Als je begrijpt wat ik bedoel.

Na Saving Private Ryan de beste oorlogsfilm die ik tot nu toe heb gezien. 4.5*

Ik had wel weer eens zin in een 'killer'film waarbij je niet hoeft na te denken...ook al weet je dat je die 0.5 gaat uitdelen. Wonder boven wonder is hij beter dan dat. Niet goed, wel beter...

De inleiding vond ik nog best boeiend. Moeder en dochter verhuizen naar een nieuw plaatsje en al snel vallen de eerste slachtoffers van een zwerm wespen. Wat opvalt is dat de special effects lang niet slecht zijn. Ook het wespennest op het einde vond ik nog mooi gemaakt. Door de effecten is de film meteen iets meer te genieten.

Helaas stort de film behoorlijk in elkaar in het middenstuk. Je hebt de persoonlijke familieproblemen van het gezin, iets wat totaal geen meerwaarde heeft in een film waarin het gaat om moorddadige insecten. Iets wat ik ook nogal een verkeerde keus vond was dat de slachtoffers veranderen in een soort zombieachtige robotkillers. De wespen gaan namelijk in het lichaam wonen en 'besturen' deze. Daarnaast is er zelfs een heuse intrige, wat erg ontoepasselijk is. Het geheel is nogal saai.

Englund is ook een reden waarom ik deze film wilde zien. Aan de beste man zal het niet liggen. Ook hier speelt hij weer een gestoorde geleerde zoals alleen hij dat kan. Hij is een cultheld, en die status blijft ook na dit prul onveranderd.

Je vraagt jezelf eerst af waarom een filmmaker in godsnaam een film wilt maken over een onderwerp dat al tig keer is gedaan. Vervolgens vraag je je af of hij dan met een nieuwe insteek komt.
Helaas is de film weinig verassend.

Pluspunten:
- De krokodil! Beste krokodil in een film tot nu toe.
- Special effects. Ook de verwondingen zagen er alles behalve fake uit.
- Mooie beelden
- Eerlijk gezegd deed het me wel iets toen Grace op het laatst dood was ( zo lijkt het in elk geval). Als je een krokodil vermoord en de redding nabij is, is het des te sneuer om je maatje toch nog dood te zien gaan. Ik kon me dus wel goed inleven in de situatie.
- Realisme!

Minpunten:
- Niet veel spanning. Ik kan me voorstellen dat als je in die situatie verkeerd het zenuwslopend moet zijn, maar ik voelde niet veel spanning. Had meer ingezeten denk ik.
- Soms saaie stukken, met weinig actie of zinnige teksten.

Al met al dus de beste krokodillenfilm tot nu toe. Helaas weegt de spanning wel zwaar als minpunt, want zonder spanning heb je nog niet echt veel. Dan kan je net zo goed naar Artis gaan als je realistische krokodillen wilt zien. Het kijken waard, maar er had iets meer ingezeten.

Hartverscheurende documentaire die ik als dierenliefhebber en bezoeker van SeaWorld Orlando zeker gezien wilde hebben. Schitterend park met leuke attracties en een spetterend optreden van natuurlijk de killer whales. Geen Tilikum helaas, aangezien het een half jaar was na zijn derde slachtoffer Dawn. Op zo'n leuke dag denk je verder ook niet na over wat er zich achter de schermen afspeelt, maar dit is echter een ware eye-opener.

Niet dat alles als een verrassing komt. Het is pretty obvious dat die beesten daar niet horen, maar het zien van de beelden waarin ze gevangen worden blijven erg naar om te zien. De docu is erg goed verzorgd met zeer veel archive footage en enorm foute SeaWorld tv-reclames. Een verademing dat er ex-trainers en -medewerkers worden geinterviewd die daadwerkelijk iets te vertellen hebben. Het zorgt voor heel veel mooie anekdotes en ontroerende momenten. Momenten waarbij duidelijk aangetoond wordt dat de Orca's niet lekker in hun vel zitten.

Maar ook de beelden waarin diverse ongelukken met trainers gebeurde waren aangrijpend. Het moment waarbij de trainer steeds maar weer onder water werd getrokken. Of die Spanjaard waarbij alleen het hoofd nog zichtbaar was getoond op zijn sterfbed. Je moet er niet aan denken. De trainers haat ik dan ook niet. Ik geloof dat zij oprecht van de dieren houden, ook te zien aan de emotie die de interviews bij hen losmaakt, en het plezier waarmee ze werken.

Het is meer SeaWorld zelf waar ik met afschuw en verbazing naar heb zitten kijken. Het vangen van de beesten natuurlijk, het scheiden van een gezin, het opsluiten in een te kleine ruimte, maar ook het verdraaien van feiten waarbij zelfs de dood van Brancheau een eigen leven begint te leiden. Ongelofelijk. Iedereen zou de prachtige dieren in het echt moeten zien, want je zit echt met ingehouden adem te kijken. Helaas hebben ze het slecht in parken als SeaWorld waardoor ze steeds aggressiever worden en zelfs trainers doodbijten. Dat terwijl het in het wild nauwelijks voorkomt.

Driehonderdzesenzestig episodes, pleur dat maar eens in een film. Uiteraard is dat geen doen en daar is dus gelukkig ook niet voor gekozen. Bleach is een serie die ik jaren geleden eens ben begonnen en door wat mindere episodes bij episode 130 weer ben gestopt. Toch denk ik nog wel eens terug aan de vele vette momenten, de memorabele characters en de bij vlagen boeiende Soul Society.

De film neemt slechts een klein deel van het begin van de serie in beslag. Ik denk dat als ik de serie niet zou kennen ik niet zou weten wat ik er mee aan zou moeten, maar voor mij was het een aangename throwback. Het verhaal blijft redelijk vaag omdat je met een geringe speelduur zit maar is duidelijk genoeg voor de niet-kenner.

De eerste vergelijking die je maakt zijn de personages. Die zijn in de meeste gevallen behoorlijk treffend. Ichigo, Urahara en Ishida springen er boven uit, maar ook Rukya is goed gecast ondanks dat haar uiterlijk veel verschilt. Renji en Byakuya vond ik helaas wat te vrouwelijk, maar belachelijke hairdo's zien er in animé nou eenmaal stoerder uit dan in het echt.

De CGI zag er nog best goed uit, zeker de Hollows zijn meer dan geslaagd. De gevechten tussen de shinigami zijn best spectaculair, soms zelfs op animé-achtige wijze. Leuk om de Zabimaru van Renji in actie te zien.

Prima film dus, al had ik stiekem op nog meer gehoopt. Je weet dat niet alles in een film past, maar ik had graag wat meer van Soul Society gezien en hun ranksystemen, evenals een aantal memorabele captains. Of de Bankai van Byakuya. Misschien dan toch maar weer eens de serie bekijken. Duurt immers maar een schamele 120 uur...

Het is lang geleden dat ik Bleach gezien heb, maar toch heb ik maar een gokje gewaagd met deze film. De serie is erg leuk, met memorabele characters, humor en vette actie. Een klein minpuntje zijn helaas de fillers en het feit dat de serie eigenlijk wel erg lang is. Zo heb ik een tijd geleden maar tot #150 gezien, maar om hem weer op te pakken moet je eigenlijk weer het een en ander herzien en da's een hele klus.

Over de film kan ik vrij kort zijn, het is eigenlijk gewoon een episode van anderhalf uur. Centraal staat een alternatief verhaaltje dat niets met de serie te maken heeft. Het is echter sterk aan te raden om je eerst in de serie te verdiepen aangezien je anders totaal niet weet waar het over gaat. Leuk dat bijna iedere character wat screentime krijgt en dat verschillende captains hun Bankai showen. Paar vermakelijke gevechten, wat komische momenten en een dun verhaaltje. De soundtrack is bekend van de serie, heerlijk bijpassend. Senna vond ik overigens geen bijster interessant personage. Voor de liefhebber van de serie is dit verplichte kost.

Erg vermakelijke film die dankzij de goede special effects me wist te verrassen. Geinig verhaaltje over een kwaadaardige, vleesetende bal slijm. De film neemt zichzelf niet echt serieus, want de slechte dialogen, foute humor en grote explosies vliegen je om de oren.

Hoofdrolspelers Dillon en Smith vond ik beide leuk acteren, maar de Blob steelt uiteraard de show. Erg mooi vormgegeven en weet puur kwaad uit te stralen. De moorden zijn stuk voor stuk goor, maar wel erg over the top. Goeie make-up ook. Helaas is de film niet altijd even sterk. Zo zijn de mannen in witte pakken strontvervelend.

En ik moet het altijd even apart vermelden in een horrorfilm wanneer het gebeurt: Er gaat weer een kind dood! Die momenten zijn schaars, maar als het gebeurd is het dubbel genieten. Climax is nogal standaard en het open einde had ook niet gehoeven, maar past wel allemaal bij de heerlijke foute jaren '80 horrorflicks waarvan The Blob er zeker één van is.

Door het goede cijfer en positieve comments heb ik deze net bekeken. Hoewel ik bang was dat hij ongeveer net zo slecht zou worden als 'Underground' viel deze erg mee.

Ik kende White namelijk niet, dus dan is het even afwachten of de acteur de vechtsport wel echt onder de knie heeft. Gelukkig is dat het geval en dat is meteen te zien aan de eerste klappen die hij uitdeelt. Lekker hard en snel in beeld gebracht. White overtuigd zeker als onverslaanbare vechtmachine.

Het verhaaltje is dun, zoals ieder standaard actie-verhaaltje. Er wordt ook beter geacteerd dan verwacht, met name door Walker. En Hammerman blijft een imposante gestalte. Lust voor het oog om hem te keer te zien gaan.

De vechtscènes maken deze film echt de moeite waard, hoewel het eindgevecht teleur stelt.

Lachuh! Er is helemaal niet veel geld nodig wil je een leuke film maken. Neem een relatief laag budget en een groep enthousiastelingen en de fun spat van het scherm. En dan te bedenken dat ik de film na 10 minuten uit wilde zetten wegens te flauw, maar het ontpopt zich al snel tot een heerlijke onzin horrorkomedie!

Allereerst die waarschuwing vooraf aan de film was al erg flauw, opgevolgd door de intro van de serial killer waarbij het slechte acteerwerk meteen om de hoek kwam kijken. Ga ik dit wel trekken? Gelukkig neemt de film zichzelf nergens serieus en sluit het slechte acteerwerk juist aan op de markante personages. Het verhaal is te bizar voor woorden (Blood Feast nog niet gezien), maar de gestoorde broers maken er een leuke show van.

Rick Burks acteert leuk als de 'verstandige broer'. Schokkend als je dan leest dat ie twee jaar later is overleden bij een auto-ongeluk en zijn 'vriend' hem gewond achter liet. Carl Crew is het leukst als de onvoorspelbare George, geniaal gestoord soms. Vooral zijn gevecht tegen Jimmy Hitler is erg entertaining. En zo heb je ook nog een buikspreker, de godin Sheetar, pratende hersens, nazi-zangers, zombies en topless aerobics-fanaten. Had ik al gezegd dat de personages de show stelen? Meestal is het lachen geblazen, al is zo'n scene met de naakte ninjachick pijnlijk niet leuk.

Dit alles niet zonder wat toffe gore. Er worden behoorlijk wat ledematen gebruikt, ingewanden ontleed en bloed geconsumeerd en altijd met een dikke knipoog. Soms best nep, maar met veel plezier klaargemaakt om de kijker te amuseren. Het einde is over de top, past prima bij de film met een meer dan degelijke Sheetar. Coole buik-make-up. In zijn totaliteit voelt de film wat rommelig, is het acteerwerk niet groots en moet je wel van onzin houden. Maar bovenal is het met veel gein in elkaar gezet en ik heb er van genoten!

De eerste zogeheten 'splatter'-movie dus. Naast het feit dat Blood Feast nogal gedateerd is, zelfs de bluray is niet echt mooi te noemen, heeft het nog veel meer zaken niet mee. Buiten de paar moorden om weet het simpelweg niet genoeg te boeien. En een goed script was ook in de jaren '60 al te maken.

Het budget was dan weliswaar amper $60,000, ook voor dat geld kun je betere acteurs van de straat plukken lijkt me. Het is af en toe werkelijk te slecht voor woorden. De politieagent die voortdurend hard op het bureau slaat, het statische opzeggen van elke zin door diverse castmembers en natuurlijk de killer die wel erg over de top is. Overdreven slecht, maar niet echt leuk. Helaas draait het ook veelal om meneer de politieagent die de zaak moet oplossen maar die geen enkele clue kan vinden, ook al gaat de killer nogal rigoureus te werk.

De moorden zijn dan wel theatraal, de effecten kunnen nog net door de beugel. Het is wel erg rood allemaal, maar dat is wel eens slechter gedaan, ook in moderne films. Wel jammer dat details dan wel eens te wensen overlaten. Zo'n hart dat wordt uitgerukt zonder dat er een gat in de borst te bespeuren is. Dat soort onzin. De soundtrack is op zijn beurt weer behoorlijk slecht. Soms deed het een beetje denken aan de deuntjes van de oude LucasArts games, al paste het daar perfect. Hier niet.

Het grootste voordeel is de korte speelduur. Knap om in zo'n korte tijd de film toch regelmatig saai te laten zijn. De moorden zijn wel leuk, maar dat was het ook wel een beetje. Misschien een halfje erop voor de historische waarde. Geen aanrader.