Opinions

Tien minuten nadat ik deze film had aangezet wist ik het weer. Ik had deze film al een keer een kans gegeven, maar had na een paar minuten de boel afgekapt omdat ik er geen zin in had. Dit keer heb ik wel doorgezet en een vreemd Grindhouse filmpje gezien die ontaard in een warboel.

Geschoten in Grindhouse-stijl dus, altijd leuk. De film voelt soms gedateerd aan, beelden verspringen en je hebt constant het gevoel dat de film van de reel vliegt. Toch vraag ik me ook af in hoeverre de keus afhing van het budget. Het is immers een goed excuus om bepaalde actiescenes weg te laten (missing reel, flauw hoor) en gebruik te maken van vreselijk slechte CGI. Hier en daar waren de dialogen ook onverstaanbaar zacht ingesproken dat ik me afvroeg of het een bewuste keuze was.

Zo heb ik nauwelijks iets van het verhaal begrepen, wat zoals hierboven doet vermoeden ook verre van interessant is. Ik heb zelfs geen idee hoe de figuren allemaal heten en wat ze voor moesten stellen. Hierdoor lijkt de film iedere vorm van samenhang te missen en zat ik te kijken naar een enorme chaos dat geen enkele betekenis had. Van de cast springt niemand er bovenuit en de aankondiging 'starring Ron Jeremy' mist zijn uitwerking niet. Menig liefhebber van pulp zal extra vaart maken om hem te zien schitteren, maar komt ietwat bedrogen uit wanneer je moet concluderen dat de pornoster slechts twee minuten in beeld is. Grappige dialogen sloegen ook niet echt aan. Vreselijk slecht geacteerd ook, maar niet storend hier.

CGI is wat te overdadig, het verpest een beetje de versleten stijl al vond ik de sfeer in de film niet zo prettig. De make-up is echter wel van een aardig niveau. Hoofden vliegen op enorm neppe wijze uit elkaar en er vloeit lekker veel bloed. Kostuums daarentegen konden me weer absoluut niet bekoren.

Erg wisselvallig wat mij betreft. Saai verhaal dat op een slaapverwekkende manier wordt verteld en personages die ik snel zal vergeten. Bovenal is de film wel erg chaotisch. De actie was gelukkig wel van aardig niveau zoals je kan verwachten. Maar helaas is Blood Moon Rising geen tweede kijkbeurt waard.

Wat een teleurstelling is dit zeg. Ik ben geen fan van het spelen met tijd, maar films als Groundhog Day en Source Code vond ik erg goed. Daar is dus wel overheen te komen, maar Blood Punch is gewoon geen moment vermakelijk.

De hoofdrolspelers zijn saai. Milton is weinig sympathiek en Olivia Tennet acteerde als een dooie. Psychopaat Russell is ook allesbehalve overtuigend en dan heb je de cast al gehad. Dat de film af en toe de zwart-komische kant opgaat vind ik ook jammer.

Doordat de personages vastzitten in de tijd spelen de scenes zich keer op keer opnieuw af. Daarbij volgen de nodige kills, maar voor een horror is het allemaal zeer pover. Ik had ook nauwelijks het gevoel naar een horror te kijken. Toen ze zichzelf ook opeens steeds tegenkwamen raakte ik de draad een beetje kwijt, maar dat heeft misschien ook als reden dat ik ver daarvoor al verveeld was. Drie keer niks dit.

Waarom heeft deze film zo'n gemiddelde en waarom geeft iemand vijf sterren voor dit prul?

Een heldin die niet overtuigd, een slechterik die niet overtuigd, een verplicht verminkte incestfamilie, enorm slecht geacteerd, enorm cliché, te weinig bloed en gruwelheden voor een horrorfilm, geen spanning, weinig verhaal, oninteressante irritante personages en een slechte misplaatste soundtrack.

Slechte film die absoluut niet weet te overtuigen. Ik neem aan dat de echte Dux een stuk beter was, anders is het niet mogelijk om ongeslagen je carrière te beëindigen.

Van Damme mag dan wel gespierd zijn, een beetje trainen kan iedereen. Als vechter weet hij niet te overtuigen, zeker niet na het zien van die pussy training die hij in zijn jeugd heeft gehad. Gefeliciteerd Jean, je kunt nu een deuk in een pakje boter slaan. In zijn eerste gevecht slaat hij iemand K.O. met twee elleboogstoten. Het publiek wordt wild, maar mij ontglipte een spottend lachje. Indrukwekkend hoor. Een druppie bloed vliegt uit iemands mond en je hoort: "This is why they call it Bloodsport'. Te slecht gewoon. JC is ook zo traag. Het is de hele tijd tik...tik...tik...tik, terwijl het tiktiktiktik moet zijn. Gek genoeg hoeft Dux niks te incasseren, behalve tijdens het eindgevecht waarbij hij bij de eerste klap direct naar de grond gaat. Het teken dat hij niet met zomaar een tegenstander te maken heeft. Wat spannend. En die overvloed aan slowmo's verbergen alleen het gebrek aan kunnen van JC. De gevechten zijn dus saai, alleen die aap had wel een leuke vechttechniek.

Naast de gevechten zie je de belachelijke achtervolgingen van twee agenten wat echt geen enkele meerwaarde heeft. Daarnaast nog een journaliste wat natuurlijk het vriendinnetje wordt en enorm slechte acteerprestaties. Mijn mond viel er echt van open.

Ik neem dan ook aan dat deze film een relatief hoge score krijgt vanwege de nostalgie. Ik zie hem echter nu voor het eerst en hedendaags is hij op alle vlakken vreselijk achterhaald.

Bloody Birthday weet ruim 30 jaar na dato nog steeds indruk te maken en is absoluut geslaagd in zijn opzet. Kinderen worden onschuldig geboren en daarom is de shockfactor hoog wanneer ze aan het moorden slaan. Dat het komt door de stand van de zon is een beetje vergezocht, maar als er dan toch voor die oorzaak wordt gekozen had ik graag gezien dat er nog iets dieper op werd ingegaan.

De drie psychopaatjes acteren in elk geval behoorlijk. Het zijn geen rasacteurs, maar vals kijken en overtuigend een wapen in iemand planten gaat ze goed af. Vooral Debbie heeft echt een achterbaks hoofd daarvoor, al vond ik Curtis het leukst. De gedachte dat de rotzakjes geen enkel moreel besef hebben is eng en maakt de film spannend. De zoveelste achtervolging of vooropgezet plan gaat niet vervelen.

Een paar mindere puntjes zijn de vervelende soundtrack die vaak te luidruchting is, of te geromantiseerd klinkt. Maar ook het bloed blijft voor het grootste deel afwezig. Dit is geen film waarbij de ingewanden in het rond hoeven te vliegen, maar wat gedetailleerde make-up op een slachtoffer was leuk geweest. Sommige moorden waren tof, maar schotwonden zijn een dooddoener. Leuk einde ook dat uitnodigt tot een vervolg, maar ik vraag me af of die er ooit nog zal komen. Cool, sfeervol filmpje.

Ook ik heb deze in een ver verleden eens gezien, ik denk nog voordat ik hier was ingeschreven. Meerdere malen ook wat het tot één van mijn favoriete komedies maakte. Vandaag de dag is het nog steeds vermakelijk, maar het is allemaal wel wat minder.

Misschien ben ik niet de enige die Lawrence ontgroeid is, want waar is hij hedendaags? De komische stijl van Martin is overdreven aanwezig, maar juist dat maakt hem zo leuk. Het is echt niet allemaal grappig en sommige 'black jokes' zijn erg makkelijk, maar het hyperactieve geneuzel de hele film door is gewoon erg leuk. Luke Wilson is zijn sullige, nette partner die natuurlijk ideaal tegengas kan geven.

Het gegeven dat er een politiebureau is gebouwd op je zelf gekozen diamantlocatie is een goede grap op zich. De manieren waarop Miles zich steeds dichterbij zijn precious weet te manoeuvreren verveelt nauwelijks. De film heeft genoeg tempo, al blijft het allemaal erg oppervlakkig. Maar daar is op zijn tijd niks mis mee.

Degelijk drieluik al mag je meer verwachten gezien de grote namen die aan deze productie hangen. John Carpenter, Tobe Hooper, Wes Craven, Sam Raimi, Roger Corman, Mark Hamill, Robert Carradine en Tom Arnold zijn de voor mij bekende gezichten die hier helaas geen topper van weten te maken.

De tofste locatie zit meteen in het eerste kortfilmpje. Het desolate tankstation in het holst van de nacht is een sfeervolle locatie waar ook de sterke muziek van Carpenter zelf bij helpt. Best spannend al is de killer totaal niet verrassend. Maar goed, er is dan ook niet veel tijd om er omheen te draaien. Eigenlijk is het eerste deel het sterkst, want de climax is weinig bijzonder.

Het tweede filmpje gaat over een kalende man die maar al te graag weer een bos krullen wilt hebben. Het is een stuk luchtiger daar waar de man eigenlijk als een zeikend wijf klinkt en daarmee best vermakelijk. De special effects waren aardig, maar haar dat een eigen leven gaat leiden is niet zo spannend.

Het slot met Mark Hamill in de hoofdrol gaat over een honkbalspeler die een oog van een serial killer geïmplanteerd krijgt. Ook hier mag het geen verrassing zijn dat hij snel last krijgt van flitsen uit het verleden. Het filmpje met de meeste gore en het beste acteerwerk, maar ook hier is niets nieuws onder de zon.

Dan zijn de tussenstukjes die Carpenter zelf aan elkaar praat stiekem het leukst. Gitzwarte humor en hier zit ook meteen de knapste make-up in. Leuk als tussendoortje, maar dit had natuurlijk veel beter gekund en gemoeten.

Sugoi! Het verhaal deed me op een of andere manier denken aan My Sassy Girl, maar dit was iets totaal anders. Weliswaar draait het hier ook om een moeizame relatie tussen een jongen en een meisje, in dit geval is het meisje een cyborg. Cyborg Girl deed me af en toe ook denken aan een Japanse Terminator. Als Arnie toevallig nog een vrouw zoekt maakt deze futuristische chick wellicht een kans.

Al moet ik niet overdrijven. Vooral het begin doet denken aan The Terminator waar de cyborg à la Arnold op Aarde belandt en wat tuig in elkaar hoekt, alleen hier niet naakt helaas. Daarna houdt de vergelijking grotendeels op en wist de film me voortdurend een heerlijk gevoel te geven. Jiro ontmoet de cyborg en wordt verliefd, terwijl zij die liefde niet kan beantwoorden en wereldvreemd is. Dit zorgt voor veel grappige situaties, bijvoorbeeld wanneer ze alcohol inneemt. Japanse humor wil nog wel eens kinderachtig overkomen, hier was het vaak raak.

De cyborg is ook erg snel, sterk en heeft verschillende powers waarmee ze vreemde mensen redt, maar ook Jiro beschermt. De special effects zien er goed uit, van de aardbeving tot aan het radarwerk van de cyborg. Jiro begint steeds meer voor haar te voelen en dat levert toch wel erg aandoenlijke momenten op. Het samenspel tussen Ayase en Koide is ook uitstekend, de klik is duidelijk voelbaar. De dialogen zijn vaak ook lief, zoals het afscheid aan het begin en eind van de film. Sympathieke kop heeft Koide ook. Extra vermelding waard is het kleine rolletje van Endo, puur omdat het een held is en de geflipte leraar. Erg grappig, precies het soort karikatuur wat je doorgaans in een melige animé ziet. Ik schijn al aardig wat films van hem gezien te hebben, maar hij doet me niet zo snel een belletje rinkelen.

Positief verrast dus. Heerlijk filmpje die wordt gedragen door twee personen waar je spontaan vrolijk van wordt. Geen tranentrekker gelukkig, wel lekker feelgood.

Vond het allemaal nogal saai en goedkoop.

Bij Clive Barker denk ik automatisch aan bloed, haken en Cenobites; oftewel Hellraiser. Voordat ik de film inging verwachtte ik expres geen Hellraiser-achtige film.

Bijna de hele film speelt zich af in een spookhuis. Vervolgens zie je dus hier en daar een verschijning, niks om je druk over te maken. Been there, done that. Vond er sowieso nogal weinig sfeer inzitten. Het huis is niet creepy en de hoofdrollen zijn nogal op de automatische piloot gespeeld.

Het einde was dan best aardig, en helaas, alleen dan is er een beetje Barker te bespeuren. Een paar sterke scenes, maar uiteindelijk een tegenvaller.

Ondergewaardeerd inderdaad. Wel schrok ik me even rot toen ik de film startte, ik bleek met een Engelse dub te maken te hebben. Ik kon een lach niet onderdrukken wanneer ik een voice over dacht te horen maar gewoon te maken had met een dialoog van een actrice. Zo overduidelijk ingesproken waardoor het zo nep klinkt, maar na een tijdje vond ik het eigenlijk helemaal niet meer storend, zelfs fijn soms.

Het acteerwerk was niet top, hoewel de dub daar ook zijn bijdrage aan levert. Op een of andere manier wist de film me vanaf het begin erg te boeien terwijl de film het pad van een TCM bewandeld. Er wordt niks nieuws getoond, maar wat we te zien krijgen overtuigt. De chemie tussen de hoofdpersonen was voelbaar, terwijl de gekke familie, met name Antonio, voor een dosis onderhuidse spanning zorgde. Na een uurtje gaat de film lekker los met meters darmen, afgescheurde lichaamsdelen en kettingzagen. Een voldoende voor de effecten, al was het jammer dat je een aantal kills niet vol in beeld ziet.

Het was ook even wennen aan de muziek die voortdurend aanwezig is, maar al snel ging ik het waarderen. Sommige melodische deuntjes gaven me een gevoel van hypnose en ondersteunen de cheesy manier van filmen perfect. De film ziet er wat amateuristisch uit maar dat past helemaal in het plaatje.

De eerste keer dat ik deze film zag was ik best onder de indruk. Nu, vele jaren later, vind ik het nog steeds een erg goede film, maar wel een tikkie minder.

Het gangleven in Amerika. Ik lees, zie en hoor er graag over. Ik hikte een beetje op tegen de lange speelduur maar ik heb me geen moment verveeld. Het verhaal is simpel, maar de uitwerking goed. Het draait allemaal om trouw zijn, kameraadschap en eer. Wie dit niet na komt kan de kogel krijgen. We zien drie vrienden die samen opgroeien in L.A. Door een samenloop van omstandigheden belanden ze ieder op hun eigen weg en komen ze elkaar jaren later weer tegen. Het was enorm wennen aan Chapa, die ik nog steeds niet helemaal goed gecast vind. Ze hadden beter een echte Zuid-Amerikaan kunnen nemen in plaats van een blanke. De meerwaarde daarvan zie ik niet echt, en staat vaak ook een beetje vreemd. Zijn taaltje en overdreven lichaamstaal deden vermoeden dat het een parodie was. Echter, na een uurtje was ik gewend en werd Chapa steeds beter. Niet overtuigend als leider over een groep kleurlingen, maar wel overtuigend als agressieve crimineel. Bratt en Borrego vond ik beiden goed. Vooral de scène waarin Cruz zijn net gemaakte kunstwerk vernield vond ik sterk.

Het sfeertje is best goed. In het begin van de film vond ik het allemaal nogal zwak. Wat nou bendes? Je zag hooguit een mannetje of vijf met wat graffiti spuiten maar de film wist me niet te overtuigen dat Oost-L.A. een met bendes overladen stad was. Dat beeld veranderd volkomen wanneer Miklo in de gevangenis komt. Overal is er rassenhaat en Miklo valt als halfbloed natuurlijk overal buiten de boot. De gevangenis sfeer is goed te voelen. In ieder hoekje schuilt verraad en overal lopen grote bullebakken rond die je bij het minste of geringste een kopje kleiner maken. De criminelen zijn goed gecast, al vond ik Thornton een kneus. Trejo is een held, die in het echt overigens ook echt in San Quentin heeft vastgezeten.

Een sterke film die de aandacht vasthoudt. Het is even wennen aan Chapa en het straattaaltje, maar na een tijdje bloeit de film uit tot een klein meesterwerkje.

Na vijftien jaar maar eens herzien en de film heeft nauwelijks iets van zijn kracht ingeboet. De ghetto-sfeer is nog steeds één van de sterkste in het genre, al heb ik Menace II Society wel altijd beter gevonden, maar die moet ik ook nog eens herzien.

Boyz n the Hood volgt een drietal vrienden die samen opgroeien in South Central in armoedige omstandigheden en vooral veel gevaar en gang-geweld. In Los Angeles zijn we ook wel eens per ongeluk een verkeerde straat ingereden en dan komt deze film toch wel dichtbij. De veranda's die bezet worden door booskijkende negers, de prikkeldraadomheiningen die je veel ziet en de algehele sombere look. Erg sfeervol.

Cuba Gooding Jr. vond ik vroeger al niet zo goed en nu nog steeds niet. Er is iets aan hem als acteur wat me vaak een beetje tegenstaat. Ik vond hem hier op een of andere manier ook wat vrouwelijk af en toe met dat hoge stemmetje en gezichtsuitdrukkingen. Het debuut van Ice Cube is meer dan geslaagd, past met zijn uiterlijk ook wat meer in het straatbeeld. Fishburne heeft ook een prima overtuigende rol. Een negatieve uitschieter was Regina King die bij elke zin heel ergerlijk met d'r hoofd bewoog.

Het geweld in deze film wat mee, al maakt de finale veel goed. Het is enorm sneu dat een goedzak als Ricky de dupe is van het zinloze geweld, maar de revenge van zijn vrienden onder leiding van Doughboy voelt als gerechtigheid. Uiteindelijk los je er alleen niks mee op, zo beseffen de jongens ook. Nog steeds een sterk drama.

Aardige '80s horror die meer grappig is dan eng. Lekker sfeertje weer met als hoogtepunt de punk bar. Ook de scene waarin Bryan paniekerig over straat loopt met de uitstekende soundtrack op de achtergrond is sfeervol te noemen.

Foute film verder met een geslaagd monstertje. Kan onmogelijk als eng worden bestempeld, vormgegeven als een aangebrande drol dat ie er rondkruipt. Een lach is moeilijk te onderdrukken als hij voor het eerst zijn mond lostrekt. De voice actor had net zo goed narrator van een zoet sprookje kunnen zijn, zo gortdroog en serieus klinkt het. Maakt elke scene met worm Aylmer in elk geval de moeite waard.

Make-up is geslaagd en soms best goor. De oor-scene vond ik echt een hoogtepunt; ik kon het zelf bijna voelen. Stop-motion en hallucinatie-effecten zijn erg lame, maar laat ik het aloude cliché maar weer eens gebruiken dat het niet zo veel uitmaakt in een B-horror. Het werkt goed bij aan de cheesyness van de hele film. Acteerwerk niet fantastisch en over het algemeen is de film niet bijzonder genoeg, maar toch zeker te pruimen.

Blijkbaar heb je met een titel als Brain Dead meteen een vermakelijk filmpje voor je. Dat bewees Peter Jackson en dat bewijst Tenney opnieuw. Ik verwachtte een soort Feast, maar dit filmpje is een stuk minder chaotisch, maar zeker niet minder amusant.

Aan alles merk je dat het pulp is en dat de film zichzelf nauwelijks serieus neemt. De manier waarop de slachtoffers worden geïntroduceerd is al lekker komisch. Een oversekste priester en zijn overdreven gelovige vriendinnetje, een lesbienne die stiekem op haar vriendin valt en een brute moordenaar waarvan de handlanger een stuk vriendelijker blijkt en meteen de leukste rol op zich neemt. Veel komische gesprekken en situaties kwamen van Benton, die me sterk aan Owen Wilson deed denken. Allemaal zijn ze verdwaald en komen tezamen in een krakkemikkig huisje. Helaas voor hun, maar niet voor ons, zijn de zombies hen ook op het spoor.

Het verhaal is compleet belachelijk maar wel een perfecte smoes om met zoveel mogelijk bloed en ingewanden te smijten. En die zien er hier erg goed uit. De kills komen vol in beeld en zijn om te smullen zo ranzig. Verwacht echter geen Dawn of the Dead met honderden zombies want hier zijn er een stuk minder te bespeuren. Lekker filmpje, dat wel!

Ongelofelijk! Na drie jaar op zoek te zijn geweest heb ik de film gisteren eindelijk in bezit gekregen. En de zoektocht was het waard!

Mijn verwachtingen waren hooggespannen na alle positieve recensies die ik had gelezen. En die verwachtingen zijn allemaal ingelost.

Ongelofelijk veel gore, het meeste wat ik ooit in een film heb gezien. Erg smerige en hilarische splattermomenten. Dit was ook de enige film die ik ooit heb afgezet tijdens het eten ( dat kwam door de scene waarin die moeder de hond had opgegeten, die hond zag er niet fris meer uit )

Ook de humor was geslaagd. De scenes waarin de zombies aan tafel zaten en niet fatsoenlijk konden eten en elkaar even later lagen te neuken, en met de baby in het park. En als klap op de vuurpijl de legendarische grasmaaier-scene, waar liters en liters bloed vloeit en de rondvliegende ledematen niet meer te tellen zijn.

Een groot pluspunt voor de effecten! Ze zijn echt verbluffend realistisch, behalve de rat-aap. Natuurlijk is het allemaal overdreven, maar zeker erg geslaagd.

Alleen maar lof over deze film. De beste splattermovie ooit!
4.5*

Leuke nineties horror over een VR-game waarin de mensen die je virtueel vermoord, ook in realiteit omgebracht worden. Er zijn niet veel horrorgames met dit gegeven op de markt voor mijn gevoel. De enige die me zo te binnen schiet is Stay Alive (2006) Origineel is het dus zeker.

Brainscan - fantastische titel weer - is enorm sfeervol. Heerlijk die vroegere kinderkamers die waren behangen met classic horror movies, sfeerlampen en vooral heel veel rotzooi. Michael is lid van een horror club en heeft een pratende telefoon genaamd Igor. Lekker retro allemaal. Daar hoort natuurlijk een niche videogame ook bij, en dan beginnen de problemen.

De demon Trickster komt hierdoor vrij die Michael aan het moorden zet. Het design van de demon is zonder meer geslaagd en fantastisch gedaan door Ryder Smith. Creepy, maar vooral komisch. Het wordt al vrij snel duidelijk dat dit geen bloederig filmpje wordt. De eerste moord is de moeite waard, maar daarna is het allemaal erg braaf en de bodycount is bovendien laag. Dit filmpje moet het vooral hebben van de wisselwerking tussen Michael en Trickster, en dat zit wel goed.

De paar CGI effecten zijn crap, maar draagt goed bij aan de retrofeeling van de film. Als horror is het best soft, maar als je voor de sfeer gaat en een leuke demon dan zit je met Brainscan gebakken.

Met dit deel slaat Chucky definitief een andere weg in, de komedie richting. Voor veel mensen een mislukking, maar ik vind het eigenlijk niet zo'n slechte keus. Natuurlijk is het nu helemaal niet spannend meer, maar het regelmatige bekvechten van Chucky en Tiffany kon me wel vermaken.

De look van Chucky is in dit deel angstaanjagender, maar dit wordt meteen teniet gedaan door het zwart komische karakter van hem. Droge oneliners en wat seksistische grappen rollen regelmatig over de lippen van de oerlelijke pop. De rondborstige Jennifer Tilly is niet alleen geil, haar stem is goed genoeg om ook Tiffany te laten overtuigen. De bruid is sowieso mooi vormgegeven. Samen gaan ze op road trip en killen ze hier en daar wat mensen. De ene aardig origineel en vermakelijk, de ander saai en simpel. Nooit geweten eigenlijk dat Heigl hier één van de hoofdrollen op haar neemt.

Geen horror pur sang meer, maar meer zwarte komedie. In mijn ogen blijft Chucky nog steeds cool, vandaar dat ik deze ook nog wel kan waarderen.

The Bride of Frankenstein is inderdaad beter dan het origineel al scheelt het niet heel veel. Het origineel heeft een betere spanningsopbouw terwijl het monster zelf in dit vervolg een stuk menselijker is, op een manier die ik graag zie. Ik dacht dat de bruid echt een ding was in de horrorstudio's van Universal, maar blijkt dat ze slechts vijf minuten screentime heeft, en daar moet je nog een uur op wachten ook! Wel een tof uiterlijk met de shock-hairdo, en een mooie vrouw.

Bijna de hele cast uit het origineel is weer van de partij, behalve Elizabeth die dit keer wordt gespeeld door Hobson. Een paar dagen geleden de verschrikkelijke Una O'Connor in The Invisible Man gezien, draaft ze hier helaas ook weer op. Zoals gezegd is het monster dit keer een stuk menselijker waardoor je pas echt met hem gaat meeleven. Dat gevoel had ik in het eerste deel nog niet zo. Hier kan hij echter enkele woordjes zeggen - al vond ik de overgang van gebrul naar hele zinnen praten erg kort -, gaat hij zich aan mensen hechten en laat hij zelfs een traan. Mooie scene met de blinde man.

Wederom bulkt de film van de sfeer en zijn de special effects met de mini-mensjes weer fraai. De decors zijn prachtig, en allemaal in de studio opgenomen. Het einde is weer heerlijk 'mad scientist' achtig, miste ik ook wel een beetje in deze film. Tof vervolg, die als het aan James Walvis lag er nooit was gekomen...

Sterke film die me naast Superman en The Omen ook aan Dark Skies deed denken. Een jochie dat als baby'tje wordt gevonden in een klein ruimteschip wordt opgevoed door Banks en Denman totdat ze op latere leeftijd ontdekken dat hij niet helemaal menselijk is. Ik had me nauwelijks ingelezen vooraf dus dat het om een superheld goes wild zou gaan kwam als een aangename verrassing. Ik heb namelijk een hekel aan Superman omdat het allemaal zo correct is, dus wat is er nou leuker dan je superpowers op een slechte manier gebruiken?

Het eerste deel van de film is best cliché met een kind die dus kwaadaardig blijkt te zijn. Niet bezeten door de duivel dit keer, maar door een andere buitenaardse kracht. We hebben daarbij een vader die ziet dat zijn zoon slecht is, maar daartegenover staat een moeder die af en toe behoorlijk dwars ligt en voor zoonlief opkomt. Deze clichés zijn verder weinig storend aangezien er naar behoren wordt geacteerd door de twee ouders, maar ook door Dunn die net creepy genoeg is om te slagen in zijn rol.

Brightburn wordt gelukkig ook nog redelijk duister met een aantal erg gruwelijke momenten. Zo was het glas in het oog en de onderkaak verrassend tof in beeld gebracht. Geeft de film toch net dat beetje extra. Maar ook een aantal camerahoeken zoals de agente die heen en weer wordt geslingerd zijn sterk. De score is passend, het pakje is voldoende maar had net wat unieker gemogen en ook het einde past goed in de neerwaartse spiraal die halverwege de film is ingezet. Ik had alleen wel wat meer te weten willen komen over de achtergrond van het schip of Brendan. Geinige credits ook waarbij Michael Rooker nog in een klein rolletje te zien is.

Goede film, maar af en toe wat traag en saai.

Hardy zet een voortreffelijke rol neer als Bronson, de man met vele gezichten. De ene keer lijkt hij een normaal persoon, vaker nog veranderd ie in een woesteling die geen angst kent. Naast al het geweld ( maar waarom naakt?) beoefent hij ook nog hobby's als schrijven en schilderen.

De film is hard, maar ook zwart-komisch. Bronson vertelt als een narrator over zijn leven, alsof hij zijn laatste vakantiekiekjes toelicht. Soms vond ik de film ook wat surrealistisch. De gevangenen die allemaal juichen als Bronson voorbij komt onder begeleiding van vreugdemuziek bijvoorbeeld.

De film doet niet veel verkeerd, maar ik had denk ik meer een hard gevangenisdrama verwacht en dat is dit niet. Vandaar dat ik niet altijd mijn aandacht erbij kon houden in de rustigere scènes.

Just another Bronx tale.

Wat dus wil zeggen dat ik de film verre van origineel vond. Misschien hier en daar een klein subplot, maar de hoofdlijn is toch het volgen van een jong maffialid tot een bijna volwaardige man, zoals we ook zagen in een film als Goodfellas. Als negenjarige is Calogero getuige van een moord en krijgt hij respect voor de dader. Ze trekken steeds meer met elkaar op, wat uiteindelijk alleen maar fout kan gaan. Op de achtergrond speelt de strijd tussen de Sicilians en de Afro-Americans wat ik altijd wel interessant vind.

Vooraf had ik eigenlijk verwacht dat DeNiro weer een gangster zou spelen. Hier speelt hij echter de vader van Calogero die juist wilt voorkomen dat hij het slechte pad op gaat. De gangsterbaas wordt prima vertolkt door Palminteri. De acteurs die Calegero speelden waren voldoende, al ging de 17-jarige soms een beetje de fout in.
De muziek vond ik soms een beetje overheersend, maar over het algemeen was het goed. Zoals je in een gangsterfilm kan verwachten vallen er ook hier weer harde klappen zoals in de bikerscene.

De begrafenis van Sonny duurde wel een beetje te lang. Het einde zag je trouwens al mijlenver aankomen. Calegero die Sonny iets wilt vertellen, een melodramatisch muziekje, dan weet je het wel... het lijkt verplichte kost in een gangsterfilm, dat een grote baas sterft. De dood van de vier Siciliaantjes had ik min of meer verwacht, toch was het even slikken. Een best heftig moment.

Een sterke film, die niet verrast, maar wel erg vermaakt.

Cronenberg's horrorfilms blijken ook na het zien van The Brood nog steeds niet helemaal mijn ding te zijn. De bodyhorror effecten zijn weergaloos zoals gewoonlijk, maar het geheel erom heen is vaak langzaam en sfeerloos.

Door de langzame opbouw over een gezinnetje in verval maakte mijn hart een klein sprongetje toen de dwerg voor het eerst in beeld kwam. Er was nog hoop. Helaas zat er daarna weer een enorm gat tussen gezinsdrama en echte horror. Gelukkig weet Cronenberg erg sterk af te sluiten waardoor de film toch nog naar een voldoende wordt getild. Het is niet zo dat ik niet van verhalende horrors houd, maar Hindle is zo charismaloos als de pest. Alleen Eggar vond ik best goed acteren als psychisch gestoorde moeder.

Fijn dat er toch nog met een paar pluspunten wordt gestrooid zoals de gestoorde bodyhorror make-up. Tumors, etterende wonden en zelfs een uitwendige baarmoeder sieren het scherm. Heel cool. Conclusie dat de misvormde kinderen een kwaad verlengsel zijn van de woede van Nola is ook goed gevonden. Alleen jammer dat er net zoveel saaie, als boeiende scenes in de film zitten.

De laatste tijd volg ik de nieuwe Disney's niet echt meer, terwijl ik vroeger iedere nieuwe per sé wilde zien. Al is dat niet zo gek natuurlijk, want naar mijn mening was de kwaliteit vroeger veel beter. De laatste nieuwe tekenfilm van Disney die ik heb gezien was dan ook Brother Bear en die wist me op zo'n manier te boeien dat ik ook wel een goed gevoel over een tweede deel had.

Hij doet niet echt onder voor het eerste deel. Weer een zoet verhaaltje met wat geinige scenes, die vooral leuk zijn voor jongere kijkers. Ergerlijk was de dikke standaard moraal van Disney maar daartegenover stond ook een erg fijne voice acting. Alleen jammer dat het glazuur van m'n tanden sprong toen Melissa Etheridge begon te zingen. Totaal geen leuke sfeermuziek.

Een goed vervolg dus, maar Disney is echt niet meer wat het is geweest.

Als Bruce Lee fan is dit een must see!

De documentaire is boeiend van begin tot eind. De narrator heeft een goede stem die je de geschiedenis van Bruce vertelt. Natuurlijk zal niet alles aan bod komen maar je krijgt wel een aardig beeld. Er is ook veel aandacht voor de filosofie en Jeet Kune Do. Erg interessant allemaal.

Hoogtepunt is denk ik de dertig minuten video van de verloren beelden van Game of Death. De beelden waren stukken leuker dan de gereleasde versie. Daarom hoef je naar mijn mening de echte Game of Death niet meer te bekijken als je deze beelden hebt gezien, met de imposante Kareem. Leuke docu!

Ik heb het helemaal niet op Nederlandse films. Ik weet niet precies wat het is. Ik denk dat ik naast dat ik het snel een hoog soapgehalte vind hebben, me ook stoor aan bekende koppen die je kent van reclamespotjes, series of talkshows waardoor de geloofwaardigheid van de rol er aan gaat. Dit is dan ook pas mijn zestiende Nederlandse film, maar gezien deze erg sterk is draait mijn mening misschien nog wel wat bij.

Want wat Crijns hier voor elkaar krijgt is gewoon erg goed, werkelijk niets is mij tegengevallen. De titel, die enorm lelijke titel, laat niets aan de verbeelding over. Hans is een druk man die samen met zijn vrouw en twee kinderen bij familie op bezoek gaat. Dat Hans snel geïrriteerd is blijkt al snel wanneer hij bij het minste of geringste uit zijn vel schiet tegen vrouw- of dochterlief. Het gekibbel in de auto is herkenbaar en is daarom bij momenten best komisch. Dit verandert echter wanneer Hans te maken krijgt met een bumperklever. Vanaf dan wordt Bumperkleef een rasechte thriller.

Toen de Volvo de snelweg opreed werd ik meteen verrast door de sterke score. Sfeervol, duister, industrial-achtig. Wat daarnaast opviel was het sterke acteerwerk van vrijwel de gehele cast. Spitzenberger was erg geloofwaardig als botte lul en de insectenverdelger is een enorme creep waar zeer veel dreiging vanuit gaat, erg goed gecast! En ik erger me snel aan kinderen in film, maar ook de twee kleine dames waren meer dan prima.

Wat Bumperkleef vooral zo sterk maakt is de herkenbaarheid. Gelukkig ben ik totaal niet agressief op de weg, maar iedereen komt wel eens in een situatie terecht waarbij je met hert vingertje naar de ander wijst zonder dat je weet met wie je te maken hebt. Het camerawerk, vaak dicht op de huid, maakt het akkefietje een stuk meeslepender. Hans die paniekerig om zich heen kijkt op zoek naar het witte busje, daarbij heftig transpirerend, schitterend. Maar ook het wegvallen van geluid geeft het geheel een surrealistische feeling waarbij Hans de kijk op de werkelijkheid lijkt te verliezen. Totdat hij emotioneel gebroken is en als ware weer een klein kind is. Wat een kat-en-muisspelletje mentaal wel niet kan doen, en vooruit, ook een beetje fysiek...

We zaten met twaalf man in de zaal en het is dat ik voor de helft van het geld kon, anders had ik deze gewoon laten schieten. Achteraf gezien een schande, want een 'klein' filmpje als dit mag best wat meer bekeken worden. Vanaf nu zal ik in elk geval iets positiever tegen films uit ons kikkerlandje aan kijken.

Grootste raadsel is eigenlijk waarom ze geen rode schoenen gebruikt hebben.

De film is helaas weinig verrassend. De sfeer is zeker aanwezig en meteen het sterkste punt van de film. Verder is de film niet goor, zelden echt spannend en is het verhaal niet zo boeiend. De acteerprestaties waren wel goed en de scenes in de metro sterk. De schrikeffecten hadden geen effect helaas. Inderdaad een dertien in een dozijn filmpje.

Een dappere poging van vermoedelijk een aantal enthousiaste amateurs. Toch schort er heel wat aan Bunnyman waardoor de film niet boven de voldoende uitkomt. Storende dingetjes die makkelijk voorkomen hadden kunnen worden, ook met een laag budget.

Het is de zoveelste film over een aantal zwakzinnige tieners die de ene na de andere verkeerde beslissing nemen. Door de jaren heen zijn er zoveel shitty clichés op me afgevuurd dat ik er immuun voor dacht te zijn. Maar m'n muil raakte weer meerdere malen de grond van verbazing en ergernis. De jongeren waren wel heel erg bang aangelegd. Snel geïmponeerd door een rijdende truck en ik vraag me af waarom ze in hemelsnaam wegrennen wanneer één van hun dood op de grond ligt zonder dat ze het echt zeker weten. Moeten m'n vrienden bij mij doen, ik zou spontaan opstaan en ze allemaal met me mee de dood intrekken. Je zou het lichaam uit respect toch gewoon in de auto leggen. Vreemd ook dat niemand met een telefoon op zak loopt. Het einde is volgens het boekje, erg belachelijk. De killer niet vermoorden, je wapen achter laten, je motherfucking vriendin opofferen?! Geef me een half uur en ik pleur een beter en logischer script op papier.

Het kat-en-muisspel op de weg tussen auto en truck is best spannend en deed vooral denken aan Jeepers Creepers. Opmerkelijk dat het geluid van de film het zwakste is. Zo zijn de stemmen veel te zacht opgenomen of ze worden af en toe overstemd door geluiden die slechts dienen als bijzaak. Ik moest meerdere malen m'n oren spitsen en dat is behoorlijk irritant. Er is een stevig gebrek aan een spannende score of additional sounds. De film is enorm stil, zelfs de achtervolging hoor je gewoon bijna niet, alsof het tussen twee hybrides gaat.

Het acteerwerk viel me best mee. Ondanks de onlogische keuzes die de arme schapen maakte kwam het redelijk geloofwaardig over, alsof ze zelf wel achter het idee stonden om de killer met open armen te ontvangen. Ze zullen er geen prijs mee in ontvangst nemen, maar in een volgende slasher zie ik ze met alle plezier weer de longen uit hun lijf schreeuwen. Een psycho in Paashaas-kostuum is natuurlijk sowieso baas.

De film voelt grotendeels als een lege huls, maar het einde trekt de boel weer iets omhoog. Dan wordt er eindelijk met wat bloed gestrooid. Letterlijk in dit geval, want op een gegeven moment zie je een hand van een crewlid wat rode verf door het raam smijten, hmm. Make-up is best aardig, maar haalt het niet bij een nog amateuristischer werkje als The Taint. Verschillende camerashots zien er professioneel uit, maar er wordt wel erg makkelijk met de schaar omgesprongen. Wanneer er iemand uit een boom flikkert wordt de scene meteen gecut zonder dat je de persoon op de grond hebt zien vallen, alsof Lindbergh haast had. Zo zijn er meer van zulke ergerlijke cuts. Wat de amateurbeelden aan het begin en het eind van de film met de film zelf te maken hadden is me een raadsel.

Bunnyman oogt op momenten, en dan met name het begin en het eind, behoorlijk professioneel, maar storende dingetjes zoals gebrek aan geluidskwaliteit, een matig script en het gemis aan sterke scenes maken dit niet meer dan een moedige poging.

Buppah Rahtree is een geslaagde mix van komedie en horror. De film begint met Ake's obsessie voor Buppah en niets wijst erop dat hetgeen wat komen gaat van een totaal andere orde is. Het is traag en niet bijster interessant, hoewel ik de voice over prettig vond om naar te luisteren. Geinig ook dat het allemaal een weddenschap was, iets wat ik niet had verwacht van een type als Ake, het leek allemaal zo echt. Het oude huurhuis waar de film zich afspeelt dient zich ook pas later aan.

Wanneer Buppah dood wordt gevonden komt de film pas echt op gang. Het leuke is dat de bewoners weten dat Buppah op haar kamer is doodgegaan en dat haar geest daar rondhangt. Maar niemand wil haar kamer huren zolang het daar spookt dus zal haar geest verdreven moeten worden. Voor Sippapak het signaal om een paar hilarische personages de revue te laten passeren. Een paar priesters, waarvan die eerste by far het grappigst was! De bange huisbazin, een paar dikke kapsters en twee verkopers. Leuke typetjes die vaak voor een grote glimlach zorgen. De schrikeffecten liggen er ook zo dicht bovenop dat het melig wordt.

Sippapak is erin geslaagd een aantal scenes komisch te maken, en tegelijkertijd ook spannend. Zo is Buppah's make-up af en toe best geslaagd en was het serieus spannend als ze achter haar slachtoffers aan ging. Maar door de overdreven reacties van de bewoners besef je steeds weer dat het komische de bovenhand voert. Wanneer Ake en Buppah bij elkaar komen gaat de film wat mij betreft teveel uit naar romantiek/drama. Wat gelukkig daarna weer goed wordt gemaakt door wat milde horror.

De film verveeld eigenlijk nooit en dat is te danken aan het leuke spel van de acteurs en de combinatie van komedie en horror. Maar toch; als de horror nog wat spannender en bloederiger was geweest en de komedie nog knotsgekker dan was dit echt een topper. Ondanks dat ben ik benieuwd naar de sequel.

Mooie poster die precies hetzelfde gevoel teweeg brengt als tijdens het bekijken van de film. Claustrofobisch, gevangenschap maar vooral hulpeloosheid.

Schumacher deed het het eerder met Phone Booth en de onbekende Spaanse regisseur Cortés doet het weer: gebruik maken van één locatie en daar een succesvolle thriller van maken. Als er iets is waar je niet aan moet denken is het levend te worden begraven, dat moet toch één van de ergste manieren zijn om dood te gaan. Het overkomt Paul Conroy, een doodgewone vrachtwagenchauffeur die een klusje had in Irak. Helaas voor hem wordt hij nietsvermoedend wakker tussen zes planken met slechts een mobieltje en een aansteker.

Uiteraard is Buried een erg claustrofobische film geworden. De hele film beperkt zich tot Paul's eigen kist waarin de camera voortdurend bovenop hem zit. Je krijgt als het ware het gevoel dat je zelf ook in de kist zit. Daarbij is er weinig licht en weinig geluid, behalve het ademhalen van Paul. Ik merkte dat ik af en toe ook mijn adem inhield tijdens het kijken.
Nogal wrang zijn de telefoongesprekken die hij voert met verschillende mensen wanneer hij om hulp vraagt. Meerdere malen wekte het irritatie op bij Paul, maar ook bij mij. Is het nu zo moeilijk om hulp te krijgen, of in elk geval dat mensen fatsoenlijk naar je luisteren? De gesprekken geven de film wat extra spanning omdat je je toch af gaat vragen of ze echt komen helpen en of dat ze echt wel te vertrouwen zijn.

Ryan Reynolds heeft voor mij met The Amityville Horror al bewezen dat hij veel meer kan dan een Van Wilder spelen en dat laat hij hier op overtuigende wijze zien. Een groot compliment voor Ryan, want hij speelt hier ontzettend sterk. Geen moment had ik het idee dat het gespeeld was of dat hij onlogisch handelde, hier was sprake van echte angst. De situatie wordt slechter en slechter en mede doordat je je gaat meeleven met Paul hoop je op een goed einde, ook al is de wanhoop nabij. Het einde vond ik niet verrassend, wel erg sterk maar het gaf me wel een kut gevoel. Maar dat lijkt me ook de bedoeling geweest. Een film als deze staat of valt door de acteur en Ryan maakt van deze Buried een spannende bovengemiddelde thriller.

Prey tussen vier muren.

Had er niet zoveel van verwacht maar Burning Bright was soms nog aardig spannend. Opgesloten zitten in je eigen huis met een agressieve tijger die al twee weken niet heeft gegeten is natuurlijk een nachtmerrie en Brooks weet dat aardig over te brengen. Spanning is natuurlijk snel gecreëerd met zo'n roofdier maar een aantal scenes steken er toch wel bovenuit. Jammer dat juist op zo'n moment de kat van de buren zijn hoofd door het openstaande zolderraam steekt. I died a little inside.

In een dergelijk klein filmpje is het altijd afwachten hoe het met het budget zit, maar dat was gelukkig groot genoeg om een echte tijger - of tijgers - in te huren. En dat is de kracht van de film, het is namelijk makkelijk te sympathiseren met de slachtoffers omdat alles zo realistisch mogelijk is gehouden. CGI, knuffeltijgers of bloed miste ik dan ook geen moment.

Evigan speelt wel aardig en is leuk om naar te kijken, vooral haar lichaam dan. Tom hadden ze gewoon in de bek van de tijger moeten douwen want die was echt strontvervelend. Ondanks dat de film best spannend is, begon het na een uur toch wel wat repetitief aan te voelen. Het was duidelijk dat het niet veel meer werd dan een kat-en-mensspel. Toch leuk om weer eens een film gezien te hebben met een overtuigende killer animal.

Aaah... zomerkamp, jaren '80. Perfecte tijd en plaats voor een goede slasher. De tijd waarin volwassenen zich gedroegen als twaalf jarigen en rennend handje vasthouden nog gewoon mocht. De tijd dat de vrouwtjes slechts de instructie kregen om óf hysterisch te lachen óf hysterisch te krijsen. En het tijdperk zonder Facebook waarin de jeugd rond een kampvuur genoegen neemt met het luisteren naar een spannend spookverhaaltje. Dat laatste zal ik nooit begrijpen, tenzij je vijf jaar bent, maar in dit genrefilmpje heeft het zo zijn charme. You gotta love it.

Sleepaway Camp, Cheerleader Camp en natuurlijk Friday the 13th, allemaal films die in me opkomen bij het kijken van deze film. Geeft niks, want aan een ijzersterk gegeven moet je niet al te veel aan veranderen. Hooguit het wapen van de killer, misschien een andere kop er op. Hier draait het om een caretaker die hevig is verbrand door een ongelukje. Hij neemt wraak met een gigantische schaar, maar is helaas niet zo memorabel als grote broer Jason.

De aanloop naar de eerste moord duurt best lang, maar zolang je kunt genieten van wat tietjes, lolligheden en wat opstootjes is het niet zo'n probleem. De moorden zijn helaas nogal standaard, maar de makeup door Tom Savini is natuurlijk erg goed. De schrikeffecten in dit subgenre werken allang niet meer, al schoot ik nog wel eens van mijn plek bij het aanhoren van hevig vrouwelijk gekrijs wat bijna de geluidsband uit elkaar leek te trekken.

Apart dat juist de moeder van de zomerkamp film de minste is van het stel. Friday the 13th vond ik destijds vooral wat traag, en dat vond ik hier nog meevallen. Misschien toch maar wéér een keer herzien, ik bedoel, het is toch een zomerkamp... en dan hoef je niet van heel goede huize te komen wil je mij al tevreden maken.

Vind het theme (0:20 - 0:28) trouwens wel wat weg hebben van de Terminator theme (1:06 - 1:20). Ben ik de enige?