Opinions

Gewoon een degelijk filmpje in het rijtje van Ringu, One Missed Call, Dark Water etc. Enge meisjes, een scary ringtone, creepy sfeertje, het bovennatuurlijke...ik ken het ondertussen wel. Wel vermakelijk en goed geacteerd, zeker door het kleine meisje.

Het eerste uur is het spannendst waarin je het vooral moet hebben van je eigen inbeelding. Aangezien je de helft van de tijd aan het luisteren bent naar de ravage die er klaarblijkelijk ergens wordt aangericht in plaats van daadwerkelijk er naar kijken is inlevingsvermogen erg belangrijk. Niet zo vreemd ook dat er ook een hoorspel is gereleased.

Film zakt iets in wanneer het om de outbreak draait. Origineel idee hoe het virus zich verspreidt, maar de oplossing is ronduit lachwekkend.

Meer: JordyCapitated // Horror Cinema: Pontypool (2008) - jordycapitated.blogspot.com

Home Sick vond ik nu niet bepaald denderend. Maar de extreem hoge score voor deze film heeft me toch nieuwsgierig gemaakt. Bijzonder was het allemaal zeker. Wingard toont ook vooral veel durf met dit experimenteel en sfeervol filmpje.

Vooraf krijg je een waarschuwing dat epilepsie-patiënten beter niet kunnen kijken. De waarschuwing verdwijnt en de rit begint. Dit is een nachtmerriefilm pur sang. Een nachtmerrie is allang geen droom meer over vampiers of draken. Een nachtmerrie is voor mij een verdraaiing van de werkelijkheid, zoals in deze film getoond wordt. Alleen hier gebeurt het af en toe op extreme wijze.

Daniel is een depressief hoopje ongeluk die door de drugs zijn oog op de realiteit verliest. Hij krijgt last van waanbeelden en dat is het perfecte excuus om alle beeldtrucjes uit de kast te halen. Beelden volgen elkaar in razend tempo op. Ook worden ze verdraaid, vervormd, herhaald en door elkaar afgespeeld. Dit gecombineerd met stroboscopische flitsen en een hypnotiserende soundtrack maakte mezelf haast gek. Je moet ook geen moeite doen om de beelden te plaatsen of om het magere verhaaltje te volgen, want dan is het waarschijnlijk minder genieten. Je moet de beelden op je af laten komen en het geheel in je hoofd tot een nachtmerrie vormen. Ik zat met regelmaat met opengesperde ogen en gespannen spieren te kijken naar de distorted pictures. Het deed me af en toe denken aan Requiem for a Dream, alleen is dit wat extremer, maar niet per se beter.

Zo vond ik Hughes het wel goed doen. Depressief praten en verslagen kijken gaat hem in elk geval goed af. Maar verder is hij nogal oppervlakkig, evenals de andere personen. Ook was er soms een overkill aan beelden. Dan was er een tijdje niks wazigs te zien en het leek alsof Wingard dacht om er gewoon een paar random beelden tussen te kwakken om sfeer te scheppen. Een beetje geforceerd soms. Maar later waardeerde ik het meer en meer en nam ik genoegen met het depressieve gevoel dat mij overstroomde na het zien van de film. En dat lijkt me precies de bedoeling.

Deed me denken aan een Kippenvel-film die vroeger op Fox Kids te zien waren. Daar had je ook afleveringen bijzitten waar mensen naar een vreemd dorpje gaan. Vervolgens is de hele bevolking freaky en op het moment dat je een enorme ontknoping verwacht, komt er niet veel ( omdat het voor kinderen was, te eng/ingewikkeld). Want ook hier vond ik het allemaal niet zoveel voorstellen.

Eerste deel is best spannend, omdat je nog totaal niet weet hoe het in elkaar steekt en waarom de bevolking zo vreemd ( ongelovelijk aardig) reageert. Later wordt alles stukje bij beetje helderder, maar het is allemaal niet zo boeiend uitgewerkt.

Sisto zet een goede rol neer en ik vind Durst het ook zeker niet onaardig doen.

Leuk voor een keertje. 2.5*

Niet zo heel erg bijzonder, en tot nu toe Pang's minste. Ik ben sowieso nooit zo weg van losstaande fragmenten zonder duidelijke opbouw of climax.

Toch waren een aantal filmpjes best fijn. De leukere waren toch wel Recharge, met het übercute hoertje en het segment met de orale seks. Hm, dat klinkt wel erg puberaal nu, maar toch is het zo. Het allerleukste filmpje, in de discotheek, was helaas meteen het kortst. Toen keer met je ogen knipperen en hij was weer voorbij.

Andere filmpjes waren dan weer niet zo geslaagd. Het eerste filmpje bij de psychiater was de humor te slap. Het filmpje over een liefdesfilmpje was totaal niet boeiend en is me bijna volledig ontgaan. Hier en daar zaten waren er een paar lieve momentjes, maar zelden een leuke grap. Toch jammer voor een komedie. Verder ook wat bekende koppen, altijd leuk.

Kijkt leuk weg, maar morgen weer vergeten.

Op een of andere manier weerhield de poster en titel me lange tijd om deze te kijken. Maar uiteindelijk weet de regisseur van het leuke Monday me toch te vermaken.

Ook hier weet Sabu weer verschillende genres op een leuke manier te combineren. Het hele gegeven dat Sawaki verdacht wordt van drugsmokkel zonder dat hij er enig besef van heeft is erg lollig. Zeker als je hem ondertussen met zijn blije, enthousiaste bakkes door de stad ziet scheuren. Sowieso leuk om naar te kijken hoe hij op zijn rode fietsje de nauwe straatjes van Tokyo(?) door sjeest.

Daarnaast zitten er een aantal serieuzere misdaad scenes in een hoofdrol voor de Yakuza. Ik had vooraf verwacht en gehoopt dat het meer om de Yakuza zou draaien maar zij hebben een tamelijk kleine rol. Ook de romantiek speelt een kleine rol die wel erg goed is gedaan. Zeker de scene op het dak was erg mooi.

Tsutsumi is de ideale man om een enthousiaste postbode neer te zetten. Heerlijk om twee favorieten als Terajima en Osugi ook een grote rol van betekenis te zien spelen. Zeker Osugi is schitterend als hitman. Geinige momentje ook van Leon, in de Idols scene.

De film is nogal over de top, en zo ook het einde. Aanvankelijk vond ik het nogal tegenvallend, maar na enkele minuten moet ik toch concluderen dat het einde prachtig en passend is. Op naar de volgende Sabu.

Het is weer smullen voor de Troma fans.

Kaufman levert weer een filmpje af om je vingers bij af te likken. Zelden zo'n leuke onzin film gezien. De hele film slaat zoals verwacht helemaal nergens op, maar amusant is het zeker.

Hoe verzin je het? Chickenzombies. Het plot hierboven vind ik nogal vaag. Het komt er in elk geval op neer dat mensen protesteren tegen een voedselketen. Dit restaurantje ontvangt een doos waar vreemde eieren inzitten. Mensen eten ervan en veranderen langzaam. Tot zover het verhaal.

Aan alles is te zien dat men enorme lol heeft gemaakt tijdens het maken van de film. De protagonist Yachanin deed het erg leuk als wanhopig student. Precies het juiste typetje voor een film als dit. Nieuw dingetje is dat er een paar liedjes worden gezongen in de film. Ik was even bang dat het zou storen, maar het is geslaagd te noemen.

Natuurlijk zie je ook in deze Troma film de ziekste en ranzigste dingen. Ballen worden afgerukt, stokken in een aars die er aan de voorkant weer uitkomen, een gezicht dat in plakjes wordt gesneden enzovoort. Erg origineel allemaal en dat kan ik alleen maar toejuichen. De special effects zien er leuk uit, lekker overdreven. De humor verder is van een aardig niveau. Ik heb een paar keer flink gelachen, maar soms was de humor dan ook weer zo slecht dat het gênant werd.

Geniale onzinfilm. Binnenkort Terror Firmer nog maar eens opnieuw kijken, want die gaf ik destijds een laag cijfer. Ik begin dit echter steeds meer te waarderen.

Voor mijn gevoel is het eeuwen geleden dat ik deze klassieker heb gezien. Vandaag even opnieuw bekeken en zoals verwacht heeft Predator niets aan glans verloren. Het blijft één van de stoerste actiefilms uit de jaren '80.

De soundtrack brengt je meteen in de juiste stemming. De dichte jungle is het ideale podium voor een klopjacht op iets, schijnbaar, onverslaanbaars. Het verhaal is nogal dunnetjes, maar in dit geval staat het de rechttoe rechtaan actie ook niet in de weg. Dutch en zijn squad lopen voornamelijk te pronken met spierballen, foute oneliners en hele dikke wapens. Geen onnodige bijzaken, gewoon die Predator kapot maken.

De Predator is door de jaren heen uitgegroeid tot een icoon. In de eerste dagen vertolkt door Jean Claude van Damme, maar die verliet uit ontevredenheid de set na een paar dagen waardoor de rol was opgepikt door Kevin Peter Hall. Een meer dan geslaagde alien met zijn onzichtbaarheid, lasers en overtuigend smoelwerk.

De special effects zijn dik in orde. Van de bloederige en gevilde slachtoffers tot aan de gigantische explosies en ander wapengeweld. De scene waarin het team volledig losgaat op de jungle zelf zal iedereen bijblijven. Maar naast ons te vermaken met harde actie weet de film ook spannend te zijn, zeker naar het einde toe. Eén van Arnie's beste.

Een matige film die afgezien van een paar stomme dingen behoorlijk realistisch is. Er wordt gespeeld met angst die zomaar eens werkelijkheid zou kunnen worden. Gelukkig is er rustig aan gedaan met de special effects en oogde het allemaal wel geloofwaardig. Opluchting was ook dat de leeuwen niet gemuteerd waren of iets dergelijks, net zoals de schapen in Black Sheep. Allemaal behoorlijk echt dus.

Helaas houdt het daar op bij de pluspunten. Verder hangt de hele film aan elkaar door clichés ( stiefmoeder en dochter liggen elkaar niet, maar groeien dichter na elkaar toe - stoere meneer in het verhaal gaat dood - heldin overleeft een explosie op een meter afstand!! etc) Dag geloofwaardigheid. Verder was er te weinig horror en zaten er wat saaie momenten in. Een filmpje om een keer te zien, maar die te weinig interessants bevat voor een tweede kijkbeurt.

Ik voeg niet snel een film toe, maar deze wilde ik toch even op de site hebben. Ik ben namelijk benieuwd of anderen deze film ook hebben gezien en wat hun bevindingen zijn. Deze film heb ik vroeger als klein jochie namelijk op VHS gehad met de titel 'Pinokkio'. De kaft was half gescheurd, maar toch had ik de band op een rommelmarkt verkocht. Zo'n tien later zag ik precies dezelfde, inclusief gescheurde kaft, op Marktplaats staan. Vandaar dat ik denk dat er slechts een paar exemplaren van deze vage Pinokkio in omloop waren.

Dit was namelijk een Russische versie van het bekende verhaal. Namen en personages waren vaak anders (Buratino = Pinokkio, Carlo = Gepetto, Carabas = Stromboli etc.) en het hele verhaal had het ander verloop en was bovenal veel duisterder. Er zaten zelfs scenes in die ik behoorlijk eng vond en ik weet nog dat mijn moeder het verschrikkelijk vond dat ik dit keek. Niet omdat het ongeschikt was voor kinderen, maar vooral door de erg brakke animatie en enorm slechte Nederlandse dub. De slechtste die ik ooit heb gehoord, en ik en mijn broertje gooien er zelfs nu nog wel eens een quote tegenaan om vervolgens in lachen uit te barsten.

In mijn herinnering een duister sprookje en op basis daarvan zou ik deze graag nog willen herzien, met NL dub. Op YouTube is wel de Russische te bekijken, maar dat is toch een stuk minder.

Primal probeert zo veel goed te doen, maar scoort op geen enkel gebied echt punten. De film weet simpelweg niet voldoende te entertainen, en daar zijn dit soort nonsense filmpjes juist voor gemaakt.

Het begint aardig met een proloog en de introductie van een aantal vrienden die muurbeschilderingen komen bestuderen. Mel gaat zwemmen, veranderd in een creep en dan is het een uur lang paniek in de vorm van een kat-en-muisspel dat geen moment echt boeiend wordt. De confrontaties tussen Mel en de vrienden duren vaak veel te lang. Ze staan tegen over elkaar, proberen de creep tot kalmte te manen, halen een keer uit en dan is het rennen geblazen. Er zijn helaas ook geen inventieve kills te bespeuren.

Het acteerwerk is degelijk en de gore nog best goed ook. Zo zag de laatste kill er wel stoer uit en de creep overtuigd best wel qua uiterlijk. Het vreselijke gegil verpest de boel echter. De versnelde opnames en jumpcuts tijdens de actiescenes vond ik niet storend, ook al versterkte daardoor het neppe gevoel. Waar ik me wel aan kan ergeren is wanneer het gedaan wordt tijdens rustige scenes waarin niks bijzonders gebeurd. Verder is de soundtrack geslaagd.

Prima make-up, degelijk acteerwerk en half geslaagde CGI en editing redden deze film niet. Primal mist gewoon een eigen smoel en is een vrij saaie zit. Het is wachten op de confrontatie, jagen of opgejaagd worden en weer wachten op de volgende confrontatie. En die vond ik nu eenmaal niet zo interessant. Het einde is helemaal natte vingerwerk natuurlijk en daar valt de CGI toch door de mand. Jammer, want ik was best enthousiast geraakt toen ik de plot las.

Met het plot kon ik niet veel. Prinses? Blegh. Jazz? Bah. Hoe haalt deze jongen het dan in zijn hoofd om deze te gaan kijken zou je denken. En dat zijn mijn gedachtes ook. Blijkbaar had ik gehoopt op wat Disney magie van vroeger, maar die ontbreekt volledig.

Ik ben een hele grote jongen namelijk, en deze film zou vooral bij hele kleine meisjes in de smaak vallen (no offense). Maar zij zullen hem in elk geval zeker leuk vinden. Het is weer zo'n standaard prins-en-prinsessen-verhaaltje. Mierzoet en met een happy ending. Hoeft niks mis mee te zijn, maar de film volgt wel erg het bewandelde pad.
Zo moest ik bij diverse scènes aan andere Disneyfilms denken. Zo was die voodoomeester een kopie van 'Aladdin's Jafar'. Hij had zelfs een stad en een soortgelijk amulet, net als de 'scarabee' in Aladdin. De kikkers deden me denken aan 'Duimelijntje', de krokodil aan 'Honden Gaan Naar de Hemel' en de bruiloft aan 'De Kleine Zeemeermin'. Daarin staat Ursula voor het altaar in plaats van Ariël, hier is het de prins. Het einde deed dan weer denken aan 'Grave of the Fireflies' Maar een duidelijk gebrek aan inspiratie dus.

Misschien weet de film zich dan nog te redden door de personages leuk neer te zetten of te voorzien van een goede stem. Ik prefereer in een Disneyfilm de Nederlandse stemmen en nu weet ik waarom. De Amerikaanse stemmen zijn allemaal ingesproken met een zwart accent. En dat is heel erg irritant. Zelfs het blanke meisje praat alsof ze een negerin is. Zelfs in een blaxploitation hoor je niet zo vaak het woordje y'all. De details van het verhaal zijn me ook even ontgaan. Dat komt niet omdat het nou zo moeilijk is, maar meer vanwege het feit dat ik het volume een paar tandjes lager had gezet. De film is verder minder muzikaal als verwacht, gelukkig maar!

Gelukkig is de speelduur kort en was er hier en daar nog een kleine leuke scène maar meer is het ook niet. Meer een film voor kleine meisjes die later prinses willen worden en voortdurend dromen over negers op witte paarden.

De film scoort toch wel heel erg hoog hier en op IMDb. Zonder meer een goede thriller, maar ik heb niet het gevoel echt iets bijzonders gezien te hebben.

De film wordt gedragen door een uitstekend acterende Jackman en Gyllenhaal. Het zou je ook maar overkomen dat je dochter ontvoert wordt. Jackman weet dit met overtuiging naar het witte doek te vertalen, de wanhoop nabij.

Ik vond het verhaal alleen wat pover. Het motief is zwak en het einde gaat onverwacht in een stroomversnelling. Ondanks de speelduur geen al te lange zit, gewoon een goede thriller.

Alweer een matige Masters of Horror-episode. Ik ben één van de weinige, zo lijkt het, die Cigarette Burns ook niet bijzonder vond maar Carpenter weet zich niet te herpakken. De film is teveel actiegericht en de spanning is erg ver te zoeken. Het babytje was wel tof, maar daar wordt weinig mee gedaan. Wanneer papa uit de grond komt was de geloofwaardigheid helemaal weg en kon ik alleen nog bespottelijk lachen.

Ron Pearlman deed het wel aardig, maar als je zijn kop alleen al ziet doe je een stapje terug. Vaugier is een leuke verschijning, ik ken haar vooral als de sexy Mia uit Two and a Hald Men. En ook qua gore stelt de film teleur. De scene met de directeur was dan wel vermakelijk. Overall onvoldoende mee vermaakt.

Zeer aangenaam verrast door dit pareltje! High school komedies vind ik nog steeds erg leuk, en vaak zie je in een dergelijke film een paar glimpen van zo'n feestje. Hier maak je het hele feest in eerste persoon mee, vanaf de opzet van het hele gebeuren tot aan de nachtmerrie waarin het eindigd. Het filmen met een handycam werpt duidelijk zijn vruchten af!

Het is op die manier namelijk niet moeilijk om je in te leven. De hoofdrolspelers leer je snel kennen, al blijven ze natuurlijk oppervlakkig. Geen bekende koppen gelukkig, maar dertien in een dozijn acteurtjes die het overigens allemaal erg goed doen. Niet zo moeilijk ook om je in zo'n feest in te leven, lijkt me.

Opbouw is niet de snelste, maar wat is het een episch feest zeg! Echt alles komt voorbij. Drankspelletjes, drugsgebruik, seks, tieten, poolparty, fantastische beats, vechtpartijen, slooppartijen, high school pranks, politie, vuurwerk en zelfs een vlammenwerper. Hoewel het genre komedie zegt heb ik niet vaak hoeven lachen om de grappen. Wel zat ik de hele film met een glimlach van oor tot oor te denken: 'Ik wil er bij zijn, ik wil er bij zijn...'

Het einde was enorm vet en veranderde de o zo vrolijke film in een waar rampscenario. Er blijft werkelijk niks heel van het huis en zelfs de buurt moet er onder lijden. Zeer overtuigend hoe het feest echt totaal uit de hand loopt. Alles met zoveel realisme gebracht. Behalve dat ik het vreemd vond dat er slechts één klacht over geluidsoverlast was en de politie zich wel heel makkelijk liet afschudden.

Een episch feest als Project X bijwonen staat in elk geval op mijn wishlist maar ik betwijfel zeer of het er ooit van gaat komen.

Niet verwacht dat deze zo erg tegen zou vallen. Soms voel je het al een beetje aankomen dat het niet veel meer gaat worden, dat gevoel kreeg ik bij het zien van de matige intro. Uiteindelijk is het meer dan een intro, de opbouw duurt namelijk een uurtje. Argh!

En dat is niet erg als de boel enigszins interessant is, maar wat zijn de personages ongelofelijk saai. Jamie Lee Curtis is een klein pluspuntje, maar kan de boel in haar eentje niet redden. De film is vaak te donker geschoten en mist aan spanning.

De killer is alles behalve angstaanjagend die helaas ook niet creatief met een bijl weet om te gaan. Slechts één moord is een klein beetje de moeite waard. En waarom de steekbewegingen klinken als een blaffende hond met een verkoudheid snap ik ook niet. Mager plot, oersaaie cast, laffe moorden en een slappe killer. Slechte slasher.

Nou, laat ik die ene klassieker er maar eens ingooien terwijl ik eigenlijk helemaal geen zin heb in zo'n oud bagger zwart wit filmpje. Dat waren mijn gedachtes vooraf. En voordat sommige zich geroepen voelen om 'hun' zwart witte filmpjes te verdedigen; ik ben er totaal niet mee bekend en de drempel ligt bij mij nogal hoog om zo'n film erin te gooien omdat het me totaal niet aanstaat. Maar goed dat ik Psycho een kans heb gegeven want de drempel naar andere oude films is een stuk lager geworden, misschien zelfs verdwenen.

Ik las dat Hitchcock er bewust voor had gekozen om deze film in zwart wit te schieten en dat blijkt een verstandige keuze. In kleur waren de locaties en situaties denk ik een stuk minder dreigend. Na enkele minuten stoorde ik me al totaal niet meer aan het z/w en betrapte ik mezelf erop dat ik zat te genieten van het enorm sfeervolle motel en de mooie plaatjes. De spraak was af en toe wel iets te zacht, zeker als je zonder ondertiteling kijkt maar dat is wel vaker zo bij oude films denk ik. Mijn afkeur voor zwart wit is zo goed als verdwenen en zelfs een waardevolle toevoeging in deze film.

Voor die tijd was het verhaal misschien origineel of schokkend, maar als je deze film anno 2010 voor het eerst kijkt word je niet verrast. Spannend is het allemaal wel en dat is vooral te danken aan Perkins. Ik had al vaker verhalen gehoord over het geweldige optreden van hem in Psycho en dat kan ik nu alleen maar beamen. Norman Bates is absoluut geniaal en bij iedere zin die uit zijn mond kwam zat ik geconcentreerd te luisteren. Bates doet de naam van de film zeker eer aan en wordt geweldig vertolkt door Perkins die er ook een goede kop voor heeft. Wanneer hij lacht is hij erg vriendelijk, wanneer hij bang is lijkt hij op een klein kind en als hij kwaad wordt is het meteen een overtuigende psychopaat. Ook zijn ogen en gezichtsuitdrukkingen vertellen dat we hier te maken hebben met een vreemde man.

Leigh vond ik ook erg leuk en het verraste me dat ze zo snel doodging. Ik heb er wel verschillende gedachtes bij. Spannend, de manier waarop de scene wordt opgebouwd en gefilmd. Verrassend, het feit dat de hoofdpersoon zo snel en onverwachts doodgaat wat een goede zet is. Maar jammer, want ik vond Marion een boeiend personage en leuk om naar te kijken. En tenslotte knullig, de uitvoering van de moord zelf. Daar moet de film het sowieso niet van hebben gezien de manier waarop de detective wordt neergestoken en vervolgens de trap afvalt ( ...of achteruit loopt eigenlijk). De aanloop naar de moorden was dan wel weer goed met een luide soundtrack die opeens aanzet.

Natuurlijk ben je tijdens de film al aan het speculeren over het een en ander. Het einde zag ik niet direct aankomen maar ik werd niet overdonderd. Meer dan een 'Ja logisch' kwam er niet bij me op. Psycho is echter alles behalve een tegenvaller. De spanning is bijna de hele film voelbaar, ook vooral te danken aan Perkins die een fenomenaal personage vertolkt. De moorden waren efficiënt maar niks meer dan dat. Belangrijkste is dat ik me geen seconde heb verveeld. Een terechte klassieker!

Nu ik de prequel, Bates Motel, in serie-vorm aan het volgen ben toch maar besloten om deze even te kijken. Dit vervolg heeft vermoedelijk weinig te maken met wat er in de serie behandeld gaat worden, maar een week op de volgende aflevering wachten duurt echt te lang. Twijfelde al of deze het origineel kon evenaren, maar dat is helaas niet gelukt. Toch is het voor een sequel ijzersterk te noemen.

Het is vooral een feest om de originele setting weer terug te zien. Het oude huis is zelfs herbruikt, terwijl het motel gereconstrueerd was. De sfeer is meteen weer voelbaar, zeker wanneer de eerste sporen van Norma boven water drijven. Het is even wennen om Bates ruim twintig jaar ouder te zien, maar een psychopaat acteren kan hij nog steeds. Extra vermelding waard is Vera Miles en vooral de mooie Meg Tilly die erg sympathiek is.

De film kent geen uitschieters wat betreft scenes, maar is wel bijna constant spannend. Doordat Norman en Mary veel in elkaars buurt zijn voel je continue die dreiging. Qua special effects en smerigheid hoef je nog steeds niet veel te verwachten. Sterke soundtrack en een zuur einde, maar precies goed.

Mist toch een klein beetje aan sfeer, maar ook gebrek aan een leuke cast maakt de toch al korte film een vrij lange zit.

Pumpkinhead is een oerstomme naam voor een devil from hell, maar gelukkig is het niet zomaar een oranje Halloween-pompoen op een zwart, lopend laken. Het design van het monster is het allergrootste pluspunt. Lekker scary, overtuigend en zelfs de animaties zijn niet zo brak als vele andere monsterfilmpjes uit de tijd. Jammer dat de legende het monster eigenlijk te kort doet. Wat zou je denken als een kleine snotaap je vertelt dat je een kwaadaardig pompoenhoofd kan opwekken om wraak op iemand te nemen? Oooooeeeegieboogieboogie! Nee, dat gaat hem niet worden dus.

De spookachtige setting met veel blauwe rook en lichteffecten is sfeerverhogend, maar de vrij laffe kills zijn een enorme tegenvaller. Je zou verwachten dat er wat creatiever met zo'n monster wordt omgesprongen, maar tot drie keer toe iemand buiten beeld omhoog tillen; daar krijg ik geen zwetende naad van. De cast is sowieso niet noemenswaardig. Henriksen misschien, maar daar ben ik nooit zo kapot van.

Grootste knelpunt zijn dus de brave kills en weinig bloedvergieten. Daardoor krijgt de film meteen een enorm suffe feeling over zich heen. Jammer, misschien volgende keer beter.

Leuke, foute jaren '80 horror die draait om een stel moordende poppen. Het overkoepelende verhaaltje over wat psychics en hun visioenen maakte het onnodig ingewikkeld en saai. Een poppenhorror hoeft voor mij niet zo intelligent te zijn.

De locatie is een goede en veilige keuze; een groot hotel waar de kleine doerakken ongestoord door de gangen kunnen rennen om hun slachtoffers uit te kiezen. De menselijke cast was niet bijzonder hoewel het acteerwerk er mee door kon. Gelukkig zijn de poppen stuk voor stuk geslaagd, met Leech Woman (hoeft verder geen uitleg met zo'n naam, blegh) en Blade als leukst. Niet erg spannend, wel vermakelijk. Special effects konden er best mee door, al mocht het allemaal net iets bloederiger. De kills waren echter goed.

Ben nu toch wel benieuwd geworden naar de rest van de films, ook al schijnen ze de horror steeds meer naar de achtergrond te hebben gedreven. Ik ben nieuwsgierig geworden naar meer vette creaties.

Een nogal vervelende bedoening.

De film gaat ruim een uur over het doorheen rennen van donkere gangen, opgejaagd door een freak. Het is wachten op het omstebeurt worden geslacht van de criminelen en gijzelaars. Er is geen spanning en niet erg veel gore. Ook zijn er geen motieven waarom hij bijvoorbeeld ogen verzamelt.

Ik had trouwens een dubversie. De lipsync was best goed, maar dan alsnog klinken de Engelse stemmen belabberd. Al met al was de korte speelduur eigenlijk veel te lang.

Ik heb altijd wel gefascineerd door het oude Egypte en zijn zogenaamde vloeken. Ook de talloze manieren waarop mensen werden gemarteld, geofferd en begraven spreekt tot de verbeelding en toch is er nog geen enkele horrorfilm in geslaagd om het met succes naar het witte doek te brengen.

The Pyramid begint redelijk, maar helemaal kwam ik er maar niet in. Erg spannend is het niet. Misschien omdat het soms behoorlijk donker is gefilmd, of omdat ik me stiekem al had laten beïnvloeden door de matige cijfers. De cast is weinig interessant en ik zat vooral te wachten op de confrontatie met het monster. Daarvoor is het vooral gangetjes hoppen, al zijn die kleine beesten en de sandtrap nog wel vermakelijk.

Maar de kleine hoeveelheid spanning die er hing wordt in het eind teniet gedaan door een volledig computer gegenereerde Anubis. Een god die tot de verbeelding spreekt, maar hier een beet uit je netvlies neemt. Slechte CGI is één ding, maar ook het ontwerp is gewoon slecht. Als Scooby Doo 's ochtends uit zijn nest stapt zou je eerder schrikken.

Qua kills of smerigheid is er ook weinig te beleven. Het kleine beetje mythe wat de hoek om kwam kijken was nog wel boeiend, met het wegen van de ziel. Ik blijf wachten tot de eerste écht enge horrorfilm die over Egyptische vloeken gaat.