Opinions

Goldfinger overtreft moeiteloos Dr. No en From Russia with Love. Het grauwe sfeertje van de vorige beviel niet super, en gelukkig is het allemaal weer wat luchtiger. Voor het eerst dat een Bond-theme ook indruk weet te maken, goede sfeerzetter.

Eindelijk een Bond die alle ingredienten heeft die ik van een Bond verwacht. Natuurlijk is daar Connery die met de film meer zelfvertrouwen krijgt en ieder vrouwtje om zijn vinger windt. Goldfinger is een leuke schurk met een geniaal cheesy plan die wordt bijgestaan door een handlanger die nog groter naam heeft gemaakt, Oddjob. Worstelaar Sakata is hiervoor perfect gecast. Pussy Galore viel een beetje tegen, maar de Masterson-zusjes maakte veel goed. Schitterende scene met de gouden verf.

Maar ook de introductie van de Aston Martin is een genot. Held Q die de auto voorziet van allerlei snufjes is typisch Bond. Maar ook andere scenes zoals waarin Goldfinger zijn pooltafelruimte omtovert in een evil lair waarin een meesterplan wordt voorbereid laten zien dat het budget toch net weer iets hoger lag.

Natuurlijk is de film hier en daar wat gedateert. Dat James Bond met een klapje op de rug van Oddjob meteen KO gaat oogt erg goedkoop. Hetzelfde geldt voor 'de lift' waarmee Bond verdwijnt in de cel. Zelfs een visstick trapt daar nog niet in. Dan zijn er nog de soldaatjes die slecht neervielen en het oortje (of meer: OOR) tijdens het kaarten. Oubollig, goedkoop en ongeloofwaardig. Het doet echter niks af aan de charme waarmee deze Bond voor de dag komt.

Na heel wat jaren maar weer eens herzien en hij blijft mooi in mijn top 10 staan. Goodfellas is een grandioos rise & fall-verhaal gebaseerd op het echte leven van gangster Henry Hill. Ik heb ook het boek gelezen en die is minst zo interessant.

Zo'n beetje alles klopt in deze film. Het begint al met een gewelddadige afrekening die meteen de toon zet voor de harde onderwereld waarin Hill en kornuiten opgroeien. Hij weet zich snel op te werken tot grote meneer en dat gaat letterlijk over lijken. De vertelstem van Liotta geeft de film net dat beetje luchtigheid mee wat bij menig ander gerelateerde film ontbreekt.

De film haalt veel kracht uit zijn personages, waarvoor dank ook aan hun echte evenbeelden. Ray Liotta speelt overtuigend een gangster die van het leven wilt genieten en tot op zekere hoogte braaf zijn orders opvolgt. Dat lachje van hem af en toe is hilarisch. Robert DeNiro is Jimmy Conway, een baas die bij menigeen respect afdwingt en Joe Pesci speelt zichzelf zou je bijna zeggen. Ook hier speelt hij als Tommy weer een enorme driftkikker. Perfect vertolkt en ik moet ook altijd meteen aan de Spider-scene denken. Hij haalt continu het bloed onder je nagels vandaan, maar heel erg vermakelijk is het wel.

Scorscese neemt uitgebreid de tijd om het verhaal te vertellen, maar gaat er soms ook weer snel doorheen. Daardoor ligt het tempo best hoog wat de film ten goede komt. De dialogen zijn hilarisch, boeiend, spannend, het is nooit saai. De muziek is altijd raak, de actie is gematigd, maar de kills hard. Het is een keiharde wereld die me oneindig fascineert, en Scorscese weet dat het beste naar het scherm te brengen met deze Goodfellas.

De score die ik geef is volledig toegewijd aan de uitstekende gore. De bodycount is niet zo hoog, maar aan creativiteit geen gebrek. De moorden zijn extreem grof, maar ook hilarisch in hun overdrevenheid. Dikke thumbs up voor de goede make-up. De enige reden dat ik deze trash toch uitzit.

Want voor de rest is The Gore Gore Girls gewoon slecht. Een film vol lelijke wijven die veel te lange stripacts opvoeren bijgestaan door immens irritante circusmuziek dat ook nog eens tot in den treuren wordt herhaald. He-le-maal gestoord word je op een gegeven moment. De geluidsband is sowieso niet veel soeps helaas.

Het slappe acteerwerk maken de saaie personages niet sterker. De eindmoord was ook belachelijk, en dat die speurneus in de vorm van een interview nog even zijn vondsten aan het publiek uitlegt is te slecht voor woorden.

Het plot klinkt leuk en daarom had ik hem maar even binnen gehaald. Helaas - en een klein beetje verwacht - een dikke teleurstelling.

De film bewandeld paden die allang plat gelopen zijn. Een soort Battle Royale meets Saw meets The Ring of zoiets. Losstaand zijn de films goed tot geniaal, maar als combinatie is het zeker niet geslaagd. De film was totaal niet spannend als je het mij vraagt. Voor de zoveelste keer krijg je weer meisjes met lange zwarte haren voor je kiezen die zogenaamd voor angstaanjagend moeten doorgaan. Ook irritant is het geluid in de film. Er gebeurt vaak niet veel in beeld, maar ze hebben er zo'n enorm harde herrie achter geplaatst dat dat hetgene is waar je van schrikt.

Verhaaltje vond ik niet bijzonder. Het einde was onverwacht; een leuke twist, maar trekt de film niet boven het gemiddelde.

Acteerprestaties waren voldoende en de film bevat wel mooie plaatjes. Maar inderdaad, als de rest van de film een slaapverwekkende drol is krijgt het van mij gewoon een dikke onvoldoende.

PS. Als iemand het nummer weet dat wordt gedraaid in de discotheek mag ie het zeggen

Een alledaags horrorthema gegoten in een bijzonder jasje. De film wordt namelijk voor 99% geschoten in het eerstepersoons aanzicht van de demon. Het geheel voelt net even wat anders dan wanneer er met een handycam wordt gefilmd, wat in vele found footage films gebeurd. Doordat Grace af en toe met haar ogen knippert of met haar hoofd schudt voel je je bij vlagen met haar verbonden.

De film begint a la Project X op een schoolcampus vol party's, drank en seks. Vermakelijk, en Grace leert stukje bij beetje dat er iets met haar aan de hand is. Goed vertolkt door de mooie Fast, prettige stem ook om naar te luisteren. Hier en daar een cliché jumpscare die niet werkt, maar het blijft best boeiend. Al is het maar vanwege Lin Shaye, altijd leuk om haar te zien.

Toch is het middenstuk een beetje saai met religieus geneuzel. Omdat je alsware het kwaad zelf bent is het geheel niet echt spannend of eng. Filmtechnisch zitten er wel leuke dingen tussen zoals wazige views wanneer de demon zijn intrede doet.

In de laatste twintig minuten tijdens de onvermijdelijke exorcist bereikt de film zijn hoogtepunt. Best spectaculair, en je voelt je door de ogen van het kwaad even een kwaadaardige supervillain, maar eng is het allemaal niet. Toch een voldoende, voor het camerastandpunt.

Het is inderdaad echt niets bijzonders. Of je nou een kunstoog hebt met nightvision of alles bekijkt door de lens van een camera; het blijft gewoon een soort found footage filmpje waar er al zoveel van zijn. Al is het technisch gezien geen found footage, maar veel scenes zie je live door het oog van Matt.

Na een cliché-begin zie je een oninteressante cast een feestje vieren in een blokhut in het bos. Wat al snel opvalt is het schrijnende acteerwerk en de complete afwezigheid van enige sympathie voor hen. Gelukkig vliegt er een meteoriet in en kan de fun beginnen... met het heen en weer rennen in de donkere bossen. A la Blair Witch. Dat is echt maar eventjes leuk en buiten een paar leuke vondsten wil het niet echt spannend worden.

Op het einde wordt het wat leuker met de aardig goed vormgegeven alien maar verder erg weinig gore of noemenswaardige kills. En dan kleeft er nog een ontroerende achterliggende gedachte aan vast maar dat slaat niet aan.

Heb lang gewacht met het kijken van deze film. Wist niet precies wat ik kon verwachten en eerlijk gezegd vind ik Eastwood nooit zoveel aan. Maar de film heeft me toch wel verrast.

Zo wist Eastwood mij meteen te overtuigen als Walt, een mopperende oude man die overal op ligt te kankeren en doodongelukkig is. Op een avond wil het Chinese buurjongetje zijn auto stelen en dat zal het leven van Walt veranderen. Ik had zo'n vermoeden dat Walt het jongetje neer zou knallen, maar het tegenovergestelde gebeurd. Iets wat ik in eerste instantie jammer vond, maar al snel bleek het de juiste keus. De conversaties tussen Walt en de buurtbewoners zijn erg leuk, ik heb ook meerdere malen moeten lachen om de woordkeuzes die Walt gebruikt voor 'Aziaten'. Het is prachtig om te zien hoe Walt veranderd van nukkige oude man tot een gezellig persoon. De priester vond ik best irritant met zijn gezanik de hele tijd.

Maar alles wees er op dat het einde niet te best voor Walt zou eindigen. Toen de bende 'watch your back' zei, het beschieten van de buren, het achterlaten van de hond en het huis. Ik had op zijn minst verwacht en gehoopt dat hij de bende overhoop zou knallen, maar het einde stelt teleur. Gezien de lijn van de film is het misschien een goede keus, want Walt is zijn leven aan het beteren, dus zal hij niet gaan 'run' & gunnen'. Daardoor had ik eigenlijk ook weinig medelijden met Walt, wat ook niet hoeft.

Ondanks een paar clichés een overtuigende film met uitstekend acteerwerk van Eastwood en een paar leuke koppies ( Her & Walker). Boeiend tot het eind. En de Gran Torino is vet!

Bijzonder zielig.

Een komedie over games; laten we lekker de stereotypen belachelijk maken! Nerds met brillen, een jongen die geen onderscheidt meer kan maken tussen virtueel en realisme en een volwassen kerel die zijn kindertijd nooit is ontgroeid. Kan leuk zijn, maar de grappen waren vaak erg flauw.

Dieptepunt was JB. Die kerel mag van mij een schot hagel krijgen. Totaal niet grappig, pijnlijk slecht zelfs. Verder was het ook niet bijzonder veel, de hoofdpersoon straalt gewoon geen fun uit en de bijrollen waren ook niet veel beter, alleen Hill. De oma doet het wel weer erg leuk.

De film wordt soms best geinig, vooral omdat ik zelf regelmatig game en de sfeer op kantoor zag er erg gezellig uit. Hilarisch wordt het echter nooit, eerder ontzettend flauw.

In deze magere tijden neem ik genoegen met ieder horrortje die maar een beetje spanning of griezeleffecten dreigt te bevatten. Dus ik was toch wel benieuwd na dit B-filmpje.

Het deed me soms sterk aan andere films denken zoals Evil Dead ( het opzeggen van een spreuk) en Poltergeist.
Ik ben toch af en toe een paar keer flink geschrokken en daar ben ik blij om. Ookal weet je wat er gaat komen. De film wist nergens met verrassende dingen te komen, maar toch bleef ik geboeid.

De flashbacks van de killers vond ik ook veel bijdragen aan de sfeer, dat je meer te weten komt over hun achtergrond. Maar dan valt alle spanning plotsklaps in het water. Je ziet de geesten vol in beeld en het leken wel f*cking clownsmaskers die ze droegen. Het gezicht met een glimlach van oor tot oor en een nietszeggende blik...dag spanning. Neppe shit! Ook het einde is pure bagger, jammer. Echt erg jammer van de geesten in volle glorie.

***

Een visueel meesterwerk. Voor het eerst lijkt het alsof je écht in de ruimte bent. De beelden zijn ontzettend mooi en geven je tegelijkertijd een erg nietig gevoel. De eindeloosheid van het sterrenstelsel is even fascinerend als angstaanjagend. Het zal je maar gebeuren, de weg kwijt raken in space...

Het eerste deel van de film is duidelijk het beste. De zwevende camera is erg desoriënterend, die wordt afgewisseld met beelden vanuit first person view. Momenten die je helemaal in de ruimte doen wanen. Visueel is het genieten, waarbij de Aarde veelal in het oog springt. Heel dichtbij, maar toch zo ver van huis. Audio is er nauwelijks, aangezien dat niet bestaat in de ruimte. Het gebrek daaraan maakt een aantal spectaculaire scenes dan ook extra genietbaar. Een explosie zonder geluid, dat maak je niet vaak mee. De hulpeloosheid is ook voelbaar wanneer Bullock of Clooney wordt weggeslingerd, en je maar oncontroleerbaar blijft rondtollen.

Het tweede deel is een pak minder. Ik geloof dat Bullock drie keer hetzelfde trucje uithaalt wat een gebrek aan creativiteit betekend. Ze kreeg het wel voor elkaar dat ik met haar meeleefde en zelf ook af en toe vergat te ademen. Of zou het toch door de mooie plaatjes komen? Het einde zorgde stiekem voor een opluchting, maar is natuurlijk enorm voorspelbaar. Met de verdrinkingsdood of alsnog opgegeten worden door een T-Rex had Cuarón pas echt ballen gehad. Maar zonder dollen, een bijzondere, unieke film.

Met de komst van Disney+ ook deze maar eens herzien. Vreemd dat deze relatief onbekend is, aangezien ik heb vroeger in één adem noemde met grotere titels als The Lion King en Jungle Book. Ik vind deze tot op heden één van Disney's beste om eerlijk te zijn.

Ik las dat ik een paar jaar geleden de originele stemmen wat vond tegenvallen. Nu weer herzien in de vorm die ik als klein jochie zag, in het Nederlands dus. En dat was helemaal niet slecht. Vooral Ratigan was erg goed ingesproken, heerlijk excentriek karakter ook. De animatie is dik in orde en de muziek in de opening- en eindscene is erg sterk. Door de hele film heen weet de muziek de film naar een hoger niveau te tillen trouwens. Geslaagde liedjes ook.

Het is allemaal ook een stukje duisterder dan dat we van Disney gewend zijn. Zoals gezegd is Ratigan op en top evil, wat ook zeker in zijn animatie is terug te zien. Het einde waarin hij letterlijk verandert in een rioolrat kan best eng zijn voor koters. Maar ook de muizenval waarin Ratigan een potentiele overkill wil maken op onze helden is best luguber. De barscene is erg vermakelijk, maar heeft dan weer een relatief pikant optreden wat het ook wat specialer maakt dan de rest.

Dan heb je nog de speelgoedwinkel die tot leven komt met de kwaadaardige Frunnik, de ontvoering van Olivia en een kat die functioneert als liquideermiddel. Ja, duister is het zeker maar toch zit er ook zeker humor in. Een toppertje.

Jarenlang naar uitgekeken en eindelijk is hij daar. De spirituele opvolger van Cannibal Holocaust; één van mijn favoriete horrorfilms én die van Eli Roth. Daarom waren mijn verwachtingen hoog gespannen, ook al kende het genre zijn hoogtijdagen in de jaren '80.

Het beginstuk is allerminst interessant, waarin een groep milieuactivisten centraal staat die afreizen naar de jungle van Peru. De cast is weinig sympathiek, behalve Roth's vrouw, Justine. Mooie verschijning, al gaat het acteren haar niet geweldig af. Haar afzichtelijke sidekick blijft gelukkig achter in het Westen, want daar had ik echt heel snel genoeg van.

Eenmaal in Peru aangekomen wil het nog niet spannend worden, al hou ik erg van de mooie locaties. Ook wanneer de kannibalen voor het eerst verschijnen was ik niet helemaal overtuigd, het voelde een beetje te gemaakt. Dat gevoel veranderde echter toen de eerste activist gruwelijk en uiterst pijnlijk aan zijn eind komt. Toch wel geslaagd, die kannibalen. Het lijkt me trouwens apart om zo'n tribe te benaderen over het maken van een film, terwijl ze nog nooit in contact zijn geweest met Westerlingen, laat staan de techniek. Als voorbeeld liet Roth ze een film zien; juist, Cannibal Holocaust.

The Green Inferno wordt vanaf dan een stuk meeslepender, spannender en vooral goorder. Roth kennen we natuurlijk vooral van de Hostel-films en ook hier laat hij zijn torture-kunstjes zien. Genoeg smerigheid, hoewel niet altijd volledig in beeld gebracht. Klein smetje. De make-up van zowel gore als cannibals is echter top.

Toch weet Roth niet te verrassen. Het verloop is tamelijk voorspelbaar, zoals dat kindje die Justine redt. Een beetje makkelijk naar mijn idee. Het einde is ook ongepast. Als mijn crew en/of vrienden voor mijn neus levend worden opgevreten dan laat die bulldozers maar komen en dan ga ik ze niet meer in bescherming nemen. Maar misschien ben ik daarom geen milieuactivist.

Nog even snel de onvermijdelijke vergelijking met het klassieke Cannibal Holocaust; daar komt dit niet bij in de buurt. Het enige wat Roth beter doet is het weglaten van animal cruelty en voor de liefhebber is het een stuk smeriger. CH is echter meer beklemmend, meer overtuigend door een leukere cast en kent natuurlijk een sublieme soundtrack die alle gevoelens nog eens versterkt. Maar zeker geen miskleun dit.

Als klein kind was dit één van mijn favoriete films en ik keek hem niet alleen met Kerst, maar het hele jaar door. Na misschien wel tien jaar eens herzien en een aantal scenes herinnerde ik me nog als de dag van gisteren. Gremlins heeft de tand des tijds wat mij betreft doorstaan.

Het intro in Chinatown is sfeervol, maar in het algemeen duurt het inderdaad een poosje voordat de film echt lekker op gang komt. Het idee is origineel en erg leuk. Raar dat niemand zich écht afvraagt wat zo'n Mogwai is, maar Gizmo is zonder meer schattig. Vroeger moest ik nog wel eens om zijn reacties lachen, maar die humor ben ik toch wat ontgroeid.

De evil Gremlins daarentegen stelen absoluut de show. Ongestoord halen ze alle streken uit waar je als kleine kleuter van droomde. Heerlijk om te zien hoe de boel op stelten wordt gezet. Qua design erg geslaagd en de kwaadaardige lachjes maken de mix tussen horror en komedie geslaagd. Veel bloedvergieten zul je niet aantreffen, maar het is niet moelijk voor te stellen hoe het eruit gezien zou hebben mocht dit een 16+ film zijn.

Het acteerwerk is soms wel belabberd, vooral van die pa. Phoebe Cates was een erg mooi meisje, jammer dat ze verder nooit echt is doorgebroken. En thumbs up voor Danny Elfman die met zijn Gremlin-theme de juiste sfeer weet te realiseren. Nog steeds goed vermaak!

Had eerlijk gezegd nog nooit van Treadwell gehoord, maar gezien zijn leven met de wilde dieren kon het een interessante documentaire worden.

De documentaire is maar weinig informatief. Je komt niet veel over beren te weten, alleen dat je moet oppassen als ze in de buurt zijn. Over Treadwell kom je via oude bekenden van hem te weten dat hij vroeger ontspoorde en een hekel kreeg aan de beschaving. Voor de rest is het zelf te constateren dat het een zielig persoon betreft.

Dat maakt de docu gelijk ook een stuk vermakelijker. Natuurlijk zijn de beelden van de natuur, beren en vossen prachtig - vooral als ze erg dichtbij komen - maar zonder Threadwell was de film wellicht minder leuk. De man is in mijn ogen tamelijk geschift. Of is het speels? Een apart figuur is het sowieso. Hij kan vaak ook irritant zijn met zijn nichterige stemmetje dat vaker 'I love you' zegt dan dat hij ademhaalt. Ik kan me goed voorstellen dat die beren een keer hebben gedacht: "Rot op zwijn". Aan de andere kant waren er ook een hoop droge oneliners. Als een vlieg op het oog van een dode vos zit: "Have some respect fucker!" Haast aandoenlijk was als hij zich bukte over een dood dier of de beschaving verrot schold voor de camera. Debiel was het toen hij om regen smeekte en grappig was het toen zijn pet werd gestolen. De docu is een mengsel van emoties.

Toch boeiend door de prachtige natuur en de excentrieke Threadwell. Ik was trouwens nog best benieuwd naar die laatste audiotape van hun dood, maar helaas.

Had er lage verwachtingen van en de film heeft ze allemaal ingelost. Hoera!

Dit is nu al de zesde film die ik zie over de gevaarlijke vloek en krijg er nu onderhand een beetje de schijt van. Zes keer gebeurd er in feite hetzelfde; zelfde locaties en zelfde verschijningen. In de eerste delen waren de vele schrikeffecten nog effectief, nu mist het ieder doel. Enorm voorspelbaar en het verhaaltje kennen we nu ook al.

Hier en daar een spannende scene maar uiteindelijk was dit een erg lange zit. Blijkbaar heeft Shimizu er ook de schijt van gekregen, aangezien het derde deel door iemand anders is geregisseerd.

Toen ik hoorde dat er een derde deel werd aangekondigd kon ik niet wachten; ik wilde hem zo snel mogelijk in de bioscoop zien. Mijn enthousiasme was al wat getemperd toen ik zag dat het geen Japanse versie was en dat er een nieuwe regisseur had plaats genomen. Nadat ik pas geleden het slechte deel 2 heb bekeken ging ik zelfs met tegenzin deze film in...

Een glimlach was moeilijk te onderdrukken toen ik voor inmiddels al de zevende keer het intro moest lezen aan het begin van de film. Want ja, er zijn al zeven films waarin de vloek centraal staat en men heeft het er duidelijk moeilijk mee de boel fris en boeiend te houden. Dit vervolg biedt namelijk niks nieuws.

Er is geen verhaal. Alleen het verhaal dat iedereen al kent uit de vorige delen. Het is simpel wachten totdat de eerste slachtoffers vallen. Natuurlijk zijn Toshio en Kayako de sterkste rollen uit de reeks, maar helaas zijn zij beiden vervangen. Kayako vond ik nog wel aardig, maar deze Toshio was zeker een kop groter en straalde niks uit. Als hij jankte leek het alsof ie moest lachen. Een groot deel van de fun was vergaan.

De sfeer is wel goed, zoals in bijna ieder deel wel. Beklemmend. Ook hier weer een aantal schrikeffecten in de film die absoluut niet meer werken.

Het einde was nogal teleurstellend. Nu is het weer wachten op deel 4, 5, 6 en 7. Net zolang totdat de uiers leeg zijn...

Zijn voorganger was al sterk, deze sequel is eigenlijk net zo geweldig. Eén van de leukere Marvel-verfilmingen waarvan ze er van mij nog wel meer mogen maken.

Ditmaal krijgen de Guardians opeens een bezoekje van de vader van Peter. Het startsignaal voor een nieuw avontuur die bol staat van ruimtegeweld en droge humor. Het is weer erg genieten met de maincast die perfect op elkaar zijn ingespeeld. Iets meer grapjes dan in het eerste deel, makkelijk scoren soms, maar ik moest regelmatig lachen. Meer dan bij veel slappe volbloed komedies die hedendaags worden uitgepoept in elk geval. Vooral Drax is hilarisch met zijn té eerlijke reacties. Baby Groot is cute, Peter heeft charisma en elke scene met Rocket is de moeite waard. Zelfs Yondu en Nebula krijgen een groter podium en ook dat pakt goed uit. Niet dat het verhaal verder altijd even boeiend is, het moraal ligt er soms wat te dik bovenop.

De film ziet er bij vlagen weer fantastisch uit, met name het CGI-werk van de planeet van Ego. Maar ook de actie brengt je weer op het puntje van je stoel, al zal het soms ook wat te chaotisch aanvoelen. Dan is het soms moeilijk te bevatten wat er nu allemaal gebeurt. Daarbij halen een aantal trage scenes de vaart er soms weer een beetje uit. Geweldige soundtrack ook weer wat de film weer die luchtige smaak geeft.

Daarom vond ik het einde ook zo mooi eigenlijk die zowaar nog best ontroerend was. Schitterende ode aan Yondu waar ik inmiddels toch wel sympathie voor had gekregen. Leuke cameo's ook van Michelle Yeoh en Ving Rhames. De film had wel iets korter gemogen, maar over het algemeen heb ik me weer dik vermaakt. En de credits laten zien dat we nog niet klaar zijn, gelukkig maar.

Eens in de tijd kom ik een film tegen die goede beoordelingen krijgt maar die bij mij totaal niet in de smaak valt. Dit is er eentje van.

Ik zoek het niet om anderhalf uur lang naar lelijke mensen te kijken. Ik heb nog nooit zo veel lelijke mensen in een film bij elkaar gezien. Het maakte me misselijk en chagrijnig. Ik wilde het nog wel door de vingers zien als er een boeiend verhaal achter zat.

Helaas. De film bestaat alleen maar uit aan elkaargeplakte nikszeggende scenes. Je ziet wel 20 verschillende lelijke mensen die vaak geen onderling verband met elkaar hebben en die alleen wat dom in de camera praten (amateurbeelden) of een totaal nietboeiende scene neerzetten.

Ik vond werkelijk helemaal niks goed aan deze film. Toen men massaal een stoel in elkaar ging slaan wist ik het zeker. Deze film is gemaakt door zwakzinnigen...

Boooooring.

Een torture horror op zijn tijd is niet verkeerd en ik hou van bloed en geweld in films. Dan is dit de juiste film zou je denken, maar helaas zit er geen verhaal of motief in. En dat is nou juist wat de film na een aantal minuten al opbreekt. Het is niets anders dan vijf kwartier kijken naar een martelpartij. Maar wat is er nou leuk aan als je niet weet wie de slachtoffers zijn?

Er is namelijk geen greintje sympathie op te brengen voor de slachtoffers waardoor het martelen geen effect meer heeft. Tuurlijk moet je er niet aan denken dat je een paar spijkers in je balzak krijgt geslagen, maar echte medelijden voelde ik niet, en dat is jammer. De film zou een schokkender effect hebben als bijvoorbeeld Sully & Neytiri (Avatar) of Timon & Pumbaa er zouden komen te liggen. Personages waar je een band mee opbouwt, mee meeleeft en vervolgens vol worden afgeslacht. Dat doet iets met je, dit niet.

De martelpraktijken zijn dan wel ziek, maar het is niet helemaal super uitgevoerd. De camera staat vaak verkeerd of draait weg. Ook wordt er soms vreemd ingezoomd. Van goed acteerwerk is ook nauwelijks sprake. De slachtoffers moeten alleen een beetje schreeuwen en angstig kijken. De dokter speelt wel goed, maar ook dat is een kwestie van 'pokerface'. De 'rape' scène duurde trouwens veel te lang.

Saai filmpje. Martelen in een horror is leuk, maar dan moet het wel een betekenis hebben. Nu moest ik vooral denken aan 'Vogel's August Underground'. Daar draaide de film ook om martelen zonder motief, en dat deed de film de das om.

Best vermakelijke film die een mix is van horror, komedie en porno. Verwacht echter geen komedie waarvan je de slappe lach krijgt, geen horror waarbij je voortdurend op het puntje van je stoel zit en geen porno waarbij je lekker jeweetwel.

Een groep tieners nemen het tegen elkaar op met een potje bowlen terwijl dat ze één voor één worden vermoord zonder dat ze het in de gaten hebben. That's it. Niks geen verhaal, gewoon verstand op nul en kijken naar de beelden.

De personages waren eigenlijk geen bal aan. Het enige wat ze letterlijk de hele film doordoen is schelden met 'fuck', 'bitch' en 'cunt' en nog tientallen andere varianten daarop. Er is werkelijk geen enkele reden voor om zo veel te schelden. De film lijkt zich dan ook niet serieus te nemen. Helaas wordt het daarom meer lachwekkend - maar niet op een goede manier - dan spannend, wat je toch verwacht als er 'horror' staat. Zo komt er tijdens een moord of vluchtpoging een dans- of rocknummer in plaats van een spanningsverhogend deuntje.

Als het hierbij bleef zou de film een onvoldoende scoren. Maar hetgene waar de film erg goed in is, is de ranzigheid. Ook best belangrijk in een film als deze, anders valt er helemaal niks meer te kijken. Darmen en hersens zien er erg goed uit en er vliegen tientallen liters bloed over je scherm heen gedurende de film. Ook zitten er een aantal originele, vermakelijke moorden bij. En daar gaat het uiteindelijk om in slashers.