Opinions

“I fear nothing. All is as the Force wills it.”

Wat is het heerlijk om in een tijd te leven waarin er ieder jaar een nieuwe Star Wars film uitkomt. Zeker als ze van het niveau zijn als The Force Awakens en Rogue One. Rogue One is hard, meedogenloos en compromisloos, maar ook humoristisch, nostalgisch en emotioneel. Het is net zoals The Force Awakens een film waar de liefde voor Star Wars vanaf spat. Rogue One is groots opgezet en dat geeft een mooi contrast met het intieme TFA. Heel veel planeten passeren de revue en ze zien er allemaal schitterend uit.

Rogue One is een echte oorlogsfilm en regisseur Gareth Edwards heeft een talent voor het in beeld brengen van de gevechten. Soms waan je jezelf midden in het gevecht. De introductie van de personages voelt wat mechanisch aan en het plot is soms onnodig ingewikkeld en rommelig. De acteurs zijn allemaal uitstekend op dreef en vooral Felicity Jones, Donnie Yen en Mads Mikkelsen steken er bovenuit. En natuurlijk Alan Tudyk als K-2SO, een robot die in elke scene de show steelt. De cameo’s van oude personages zijn ook leuk en soms verrassend. Gareth Edwards verdient ook alle credits voor het lef dat hij toont. Ik had wel verwacht dat er personages dood zouden gaan, maar niet dat echt ieder belangrijk personage dood zou gaan. De kritieken op Disney dat ze vooral op safe zouden spelen en iedereen tevreden willen stellen, kunnen de prullenbak in. De Darth Vader scene is nu al iconisch en op zichzelf al het bioscoopkaartje waard. Met de cameo van Prinses Leia als kers op de kaart. Is het al kerst 2017?

“Lets get ready to dance... with swords!”

Redelijke film met een aantal sterke momenten. Rudd en Mintz-Plasse kunnen best leuk zijn, maar hier zijn ze als duo ongelooflijk suf. Scott en de jonge Thompson zijn een stuk leuker en ik had wat meer scènes over hun avonturen willen zien. Dat saaie ridderspel wordt pas op het eind leuk. Banks heeft een kleine en wat ondankbare rol. Role Models heeft zeker zijn leuke momenten, maar legt de focus op de verkeerde karakters.

Roma

Roma is een film waar ik maar aan blijf denken. Nadat de film was afgelopen wist ik niet precies wat ik ervan moest vinden, maar de dagen erna bleef de film in mijn hoofd rondspoken. Dat komt vooral door het tweede gedeelte, want het eerste uur is wel heel erg traag. Veel lange takes en scènes waarin niet veel gebeurt, maar langzaamaan word je helemaal meegesleurd in het leven van Cleo. Uitstekend geacteerd door Aparicio, en dat dit haar eerste rol is maakt het des te knapper.

Tegen het einde zit er een scene in met Cleo, die met haar doodgeboren kind in haar armen ligt, waar ik met kippenvel naar zat te kijken. Cuaron kan het ook niet laten om er een actiescene in te stoppen die doet denken aan de iconische scene in Children of Men. De cinematografie, het camerawerk, de sounddesign, de zwart-wit beelden etc. Het is een feest voor al je zintuigen. Daarnaast geeft Roma ook een mooi tijdsbeeld van het Mexico in het begin van de jaren 70, en de film is duidelijk een passieproject voor Cuaron.

“Joe, we can't go running around town with a hot princess!”

Leuk! Roman Holiday is mijn eerste kennismaking met icoon Audrey Hepburn en ik heb genoten. Natuurlijk heeft ze dat theatrale acteren wat toentertijd gebruikelijk was maar ik heb daardoor ook erg om haar moeten lachen. Prachtige actrice en terecht wordt ze één van de mooiste actrices ooit genoemd (die ogen en mond...!). Ook Peck is erg goed en hij weet de journalist die langzaam valt voor prinses Ann perfect te spelen. Casting is zo belangrijk in dit soort films en Peck en Hepburn hebben een onweerstaanbare chemie.

Maar daarnaast is Roman Holiday ook erg grappig met sterke dialogen en leuke fysieke komedie (de manier waarop Peck de hele tijd koffie morst over de geweldige Albert om hem iets niet te laten zeggen, een dronken Hepburn). Maar het mooiste vond ik hoe Rome bijna een karakter op zich is. Er is echt op locatie gefilmd en dat geeft het geheel wel wat authentieks. Hepburn en Peck die op een scooter door Rome rijden terwijl Albert foto's probeert te maken is een fantastische scene. Het einde is realistisch, grappig en ontroerend tegelijk. Hepburn, Peck, Albert, leuke humor, romantiek, Rome.... Genoten!

“One hell of a morning has turned into a bitch of a day!”

Sterke avonturenfilm. Romancing the Stone leunt natuurlijk erg op de chemie tussen Douglas en Turner, en het duo spettert van het scherm. Vooral Turner doet het goed als Joan Wilder, een wat muffig type die steeds assertiever en avontuurlijker wordt. Ook DeVito heeft een heerlijke bijrol. Het is allemaal vlot gefilmd met prachtige locaties en aardige actiescènes. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor, maar dat is wel vaker zo in dit soort films. Gewoon luchtig vermaak.

“Come. Let us brave our fears and steer our course - whatever it may prove.”

Droog. Het verhaal rond Romeo en Juliet heeft natuurlijk al veel verschillende films opgeleverd, en deze nieuwe uitvoering met Steinfeld en Booth is zeker niet slecht. Maar ik ben opgegroeid met de film van Baz Luhrmann, en dat eigenzinnige en kleurrijke tintje miste ik hier. De acteurs hebben ook zichtbaar moeite met de dialogen, en alleen Steinfeld weet nog een beetje indruk te maken. De onvermijdelijke climax maakt ook weinig indruk, maar dat ligt niet perse aan de acteurs en de film. Het is het bekendste einde aller tijden natuurlijk.

“Did my heart love 'til now? Forswear its sight. For I never saw true beauty 'til this night.”

Uitstekende uitvoering van het bekende verhaal over Romeo en Juliet, en hun gedoemde relatie. De strijd tussen de Montagues en de Capulets, de liefde tussen Romeo en Juliet, het geweld, het tragische einde etc. Alles zit er weer in. Maar Baz Luhrmann laat weer eens zien alles altijd net even wat anders aan te pakken, en Leonardo DiCaprio en Claire Danes zijn uitstekend. Luhrmann heeft er een kleurrijk schouwspel van gemaakt waar de energie vanaf spat. De combinatie van beelden, kleurengebruik, een snelle montage en de muziek zorgt voor een enerverende filmervaring.

“Sorry Romeo, but you gotta die.”

Redelijke actiefilm. Romeo Must Die probeert soms overdreven stoer over te komen en vooral de muziek is te aanwezig. Maar de film heeft ook momenten dat het wat tot rust komt en het verhaal en de personages meer worden uitwerkt. Het is niet heel diepgaand, maar vooral de relatie tussen Jet Li en Aaliyah werkt goed. Het verhaal is belachelijk en de overige acteurs zijn niet geweldig, maar het gaat natuurlijk ook om de actiescènes. De actie is sterk in beeld gebracht en zelfs grappig, maar waarom de regisseur soms kiest voor onrealistische en verschrikkelijke CGI vechtscènes is mij een raadsel. Met Jet Li heb je dat helemaal niet nodig.

“Whenever there is any doubt, there is no doubt. That's the first thing they teach you."

Lekker ouderwetse spionage/misdaad film met een rustige regie en topacteurs. Er wordt de tijd genomen om het verhaal en de personages op te tuigen, en de beste scene van de film is eigenlijk het begin rond die kroeg. Geniale opbouw met de muziek, introductie van de personages en gelijk al die ijzingwekkende sfeer.

Ronin is bekend geworden om de achtervolgingsscènes en die zijn nog steeds geweldig. Geen snelle montages en flitsend camerawerk, maar gewoon een rustige regie en overzichtelijk camerawerk. De Niro, Reno, Skarsgard en McElhone (dat heerlijke accent alleen al) zijn geweldig, maar eigenlijk zitten er geen zwakke plekken in de cast. Het misdaad plot zit wat ingewikkeld in elkaar maar wordt gelukkig op het einde wel wat duidelijker. Dat einde op de schaatsbaan is een beetje een anticlimax en inspiratieloos. Jammer, want al het voorgaande is uitermate sfeervol en spannend met geweldige acteurs.

“When I was small, I only knew small things. But now I’m five, I know everything!”

Wow... Boosheid, verdriet, ontroering, blijdschap, tijdens het kijken van Room vechten allerlei emoties om voorrang en nadat de film was afgelopen had ik wel even nodig om mijn gedachten en emoties weer enigszins onder controle te krijgen. Het verhaal over een 24-jarige vrouw die zeven jaar geleden is ontvoerd door een man en sindsdien zit opgesloten met haar 5-jarige zoontje in een erg kleine ruimte, komt keihard binnen maar is tegelijkertijd ook erg ontroerend.

Dat ontroerende zit hem vooral in het feit dat we veel zien vanuit het oogpunt van de 5-jarige Jack. Geboren in die kleine ruimte is hij nooit naar buiten geweest en naarmate de film vordert zie je hem steeds nieuwsgieriger worden naar allerlei zaken. De film kan je eigenlijk in tweeën splitsen en vooral in het tweede gedeelte opent zich een nieuwe wereld voor Jack die er verbazingwekkend goed mee omgaat. Het levert veel schitterende scènes op die mij nog lang zullen bijblijven. De focus blijft ook in dit tweede gedeelte op Ma (die er wat minder goed mee omgaat) en Jack en drama, humor en ontroering gaan hand in hand. Een weergaloze prestatie van regisseur Lenny Abrahamson die deze balanceeract tot de laatste scene volhoudt en nergens in de val trapt van vals sentiment of opgeblazen drama. De film blijft ingetogen en focust zich vooral op de nieuwe wereld die Jack aan het ontdekken is. Jacob Tremblay is één van de beste kindacteurs die ik ooit heb gezien en Brie Larson is een volledig terechte toekomstig Oscarwinnares. Beide zijn weergaloos. Voor mij was de mooiste scene de laatste scene wanneer Jacob met zijn moeder terugkeert naar het huis waar ze beide zo lang opgesloten hebben gezeten.... Kippenvel. Het laat op een prachtige manier zien dat Jacob één traumatisch hoofdstuk in zijn leven heeft afgesloten en dat er ondanks alles voor hem toch een mooie toekomst aan de horizon gloort. Room zal ik niet snel meer vergeten.

“Listen to me, all I ever wanted was to be your friend...”

Een clichématig filmpje over een eerstejaarsstudente aan de universiteit die wordt opgezadeld met een "roommate from hell". Het belangrijkste in dit soort films is dat er op zijn minst een ijzingwekkende spanning wordt gecreëerd, een aantal leuke moordpartijen voorbij komen, dat je hoopt dat de hoofdpersoon het overleefd (of anders op een spectaculaire manier doodgaat), er veel mooie dames en coole gasten rondlopen en de psychopaat ook echt eng is.

Met dat laatste heeft de kijker het op zich wel getroffen want Leighton Meester kan goed creepy, narcistische, obsessieve en arrogante personages neerzetten (zie Gossip Girl). Met Meester, Minka Kelly (eerstejaarsstudente, LOL), Aly Michalka, Danneel Ackles en Nina Dobrev zit het met het vrouwelijk schoon ook wel goed. Helaas wordt het nergens spannend en het aantal moordpartijen is ook tot een minimum beperkt gebleven. Zo kabbelt de film rustig voort en wordt er nog een lachwekkende Basic Instinct scene opgevoerd die zo slecht is dat je even denkt dat je een Scary Movie film aan het kijken bent. Het einde is zo inspiratieloos dat je alleen maar kunt lachen om zoveel onzin. Ach, soms is het ook heerlijk om je te kunnen ergeren aan een film. Hate-watching heet dat volgens mij. Niets mis mee zo nu en dan.

“Nobody commits a murder just for the experiment of committing it. Nobody except us.”

Spannende en op één locatie geschoten film van Hitchcock. Dit zorgt voor genoeg suspense, en Hitchcock weet met een ingenieuze opbouw en spannende conclusie de kijker constant in zijn greep te houden. Rope laat zien dat je niet veel middelen nodig hebt om een ijzingwekkende film af te leveren.

Een inventief verhaal (het lijk dat gewoon de hele tijd in de woonkamer ligt opgebaard terwijl er een feestje aan de gang is, is geniaal) en sterke acteurs die het materiaal naar een hoger niveau tillen. Dall, Stewart en Granger zijn geweldig op dreef. Let ook op sommige schitterende camerastandpunten die Hitch inneemt. Erg origineel gedaan en Hitchcock laat zien zijn tijd ver vooruit te zijn geweest. Weer een pareltje van de Master of Suspense.

“He chose you, honey! From all the women in the world to be the mother of his only living son!”

Uitstekende filmklassieker. Rosemary's Baby is sfeervol, met sterk regiewerk van Polanski en uitstekend acteerwerk. Ook de muziek (dat deuntje blijft je wel bij) en de locatie dragen bij aan een ongemakkelijke en ijzingwekkende filmervaring. Niet alles is even interessant, en vooral in het middengedeelte wordt het een repeterend verhaal, met de Castevet’s die steeds langskomen en de man van Rosemary die zich steeds vreemder gaat gedragen. De regie van Polanski zorgt er wel voor dat het interessant blijft om naar te kijken, en het einde is natuurlijk fantastisch.

“This is going to be the biggest weekend of our lives.”

Redelijke komedie. Girls Night Out doet eigenlijk niet veel nieuws en echt grappig is de film niet, maar met de groepsdynamiek zit het wel goed. En van daaruit weet Girls Night Out voldoende te vermaken. Scarlett heeft hier duidelijk de wat nuchtere rol, en het gaat haar goed af. Na al dat serieuze werk van de laatste jaren had ze duidelijk zin om wat los te gaan.

De slapstick humor komt van de overige actrices, en vooral Glazer en Bell zijn goed dreef. Kravitz vond ik wat vlak en McKinnon is zoals gewoonlijk weer erg vervelend. Het verhaallijntje rond de verloofde van Johansson voegde weinig toe. Gelukkig zit de hoofdverhaallijn goed in elkaar, en de absurde situaties waar de dames in belanden zorgt voor genoeg vermaak. Als komedie is Girls Night Out niet erg geslaagd, maar de dames maken er het beste van.

“He beat me... Straight up... Pay him... Pay that man his money.”

De beste scene van Rounders is natuurlijk de tweestrijd tussen Damon en Malkovich op het laatst. Poker is nog nooit zo spannend in beeld gebracht. Voor de rest heeft de film best een voorspelbaar verloop, en echt spannend of interessant is het niet. Maar het acteerwerk vergoedt veel. Norton speelt de gluiperige Worm uitstekend, maar het zijn uiteindelijk Damon en vooral Malkvoich die op het laatst de show stelen.

Roxanne Roxanne

Redelijk. Roxanne Roxanne is een film die focus mist, en het verhaal van Lolita “Roxanne Shanté” Gooden maakt eigenlijk geen moment indruk. Daarvoor kleurt de regisseur te netjes binnen de lijntjes, en een iets rauwer en realistischer randje had wel gemogen. En meer focus op de muziek zelf, want dat zijn de beste momenten in de film. Het acteerwerk van alle acteurs is uitstekend (Chanté Adams zet een prima Roxanne neer), maar ze worden niet geholpen door een zeer matig script.

“All memory of the brilliance of the young Tenenbaums had been erased by two decades of betrayal, failure and disaster.”

Ik begin een fan van Wes Anderson te worden. De man heeft een interessante en eigenzinnige visie en regiestijl, en ook The Royal Tenenbaums is weer een kleurrijke, absurde en energieke film geworden met vreemde personages, gortdroge humor en heerlijke dialogen. Luchtig vertier en dramatische ontwikkelingen vechten om voorrang en dat is een balanceeract die moeilijk vol te houden is.

Toch lukt het Anderson voor het grootste gedeelte wel (alleen op het einde gaat het een beetje mis). Dit is wel mijn soort humor en ook de acteurs zijn perfect gecast. Ik wil Paltrow speciaal noemen, want het is geweldig hoe zij helemaal opgaat in haar rol. Audiovisueel heb ik ook genoten en Anderson heeft weer een schitterende wereld weten te creëren. De man heeft een waanzinnige fantasie en weet dat goed te vertalen naar het witte doek.

“I'm not writing about you. I wrote you.”

Originele film die luchtige romantiek achteloos combineert met een diepere boodschap over vrije wil en het bijna perverse streven naar perfectie. Want het klinkt zo mooi, je fantaseert over je droomvrouw en opeens staat ze voor je. De droom van iedere man toch? En dat ze zelf geen vrije wil heeft (tenzij je dat typt op je typemachine) ach, het is wel zo gemakkelijk.

Iedereen voelt aan dat deze situatie niet lang houdbaar is en uiteindelijk komt Calvin (de weer fantastische Paul Dano) daar ook achter. Want het is toch eigenlijk veel leuker als je uit vrije wil verliefd op elkaar wordt zonder fantasierijke interventie? Het intelligente script van Zoe Kazan (hier droomvrouw Ruby) laat dit op een mooie wijze zien en het einde is schitterend gekozen en vooral levensecht.

“So what do you guys think: Ancient Mayan temple off the beaten path?”

Redelijk. Echt choquerend of bloederig is de film niet, maar The Ruins maakt veel goed met een onheilspellend sfeertje en een mooie locatie. En als de takken zich in de lichamen van de personages gaan nestelen wordt het ook voor de kijker wat ongemakkelijk. Het duurt even voordat de film op dit punt terecht komt en de acteurs kunnen niet verbloemen dat het wat lang duurt allemaal. Gelukkig zijn Malone en Ramsey leuke actrices en is het gegeven van vleesetende planten een origineel idee. Met wisselend succes en een passend einde.

“Rock & roll!”

Absurde en anarchistische film vol met zwarte humor. The Rules of Attraction is gebaseerd op het werk van Bret Easton Ellis dus wat wil je ook. Regisseur Avary geeft er zijn eigen draai aan met een niet-chronologische vertelwijze en veel rewinds en fast forwards. Leuk gedaan.

De campus zit vol met losgeslagen en vreemde studenten en leraren, en de drank en drugs vloeien rijkelijk. De sterkste punten van de film zijn de humor, de vlotte en originele regie en de muziek. Het geeft The Rules of Attraction een unieke vibe. Met acteurs die de gekte goed aanvoelen. Vooral de scene waarin je Van Der Beek en Sossamon in split screen aan hun dag ziet beginnen is geweldig. Net zoals Pardue die in sneltreinvaart zijn Europese reis bespreekt. Tof gedaan.

“Do not confuse love with lust, nor drunkenness with judgment.”

Mooie locaties, een zomers sfeertje, een lekker loom tempo, Amber Heard, Johnny Depp eindelijk weer in een goede rol etc. The Rum Diary doet heel veel dingen goed. Het probleem van de film is het matige script, en ondanks alle pluspunten is het op momenten ook gewoon saai. Het is best leuk om naar een stel dronken journalisten te kijken, maar hun avonturen zijn niet interessant genoeg voor een twee uur durende film. Het corruptie subplot komt ook niet goed uit de verf, en ik had liever gewoon de hele tijd naar de doldwaze avonturen van Depp en Rispoli willen kijken. Met Heard erbij uiteraard.

“Maybe every girl in my family have to sleep with you.”

“I don't know if they have to, but they certainly have.”

Redelijke romcom. Dit is duidelijk een Jennifer Aniston vehicle, en ze wordt ondersteund door fijn acteerwerk van Costner, Ruffalo, Jenkins en de altijd sterke Shirley MacLaine. Maar Aniston draagt Rumor Has It..., en ze laat weer eens zien dat ze gemaakt is voor dit soort rollen. Het is wel jammer dat ze het moet doen met een matig script, en buiten het acteerwerk straalt alles aan Rumor Has It… middelmaat uit.

“Is there one 'right' person for everyone?”

“No, but I think attraction is mistaken for rightness.”

Het is jammer dat Richard Gere en Julia Roberts het met zo'n matig en clichématig script moeten doen. Want net zoals in Pretty Woman is er chemie, maar in tegenstelling tot die film heeft Runaway Bride voor de rest weinig te bieden. Het is vooral zeer saai, en de acties van de personages slaan soms echt nergens op. Daar kunnen zelfs Gere en Roberts niets aan veranderen.

“Gentlemen, trials are too important to be left up to juries.”

Boekverfilmingen van John Grisham kunnen goed of heel erg fout uitpakken, en gelukkig kantelt Runaway Jury naar de goede kant. De film is te lang en een strakker script had wel gemogen, maar de acteurs houden de aandacht vast en ook de regie is sterk.

Het is leuk om Hoffman en Hackman samen in een film te zien en ook Cusack en Weisz zijn uitstekend op dreef. Het verhaal zit goed in elkaar en zeker de rechtbankscènes zijn soms best spannend. Alles bij elkaar een sterk rechtbankdrama met de nodige suspense.

“Back the fuck off! I will blow you away!”

Spijkerharde film met veel expliciete actiescènes en gescheld. Running Scared is een vlotte misdaadfilm waarin alles draait om het terug vinden van een pistool. De regie is als een achtbaan en je hebt bijna geen seconde de tijd om even rustig achterover te leunen. Prima, want dan besteed je ook weinig aandacht aan het magere verhaal en sommige erg onlogische plotontwikkelingen. Walker, Bright, Farmiga, Palminteri, Roden etc. Ze doen het allemaal goed, en hebben zichtbaar plezier in het spelen met pistolen en het overtreffen van het aantal ‘fucks’ in een film. En stiekem had ik dat ook.

The closer you are to death, the more alive you feel. It’s a wonderful way to live. It’s the only way to drive.

Rush is een mooi portret over de twee voormalig Formule 1 coureurs Niki Lauda en James Hunt. De onderlinge strijd begint al als ze allebei in de Formule 3 rijden en zet zich voort in de hoogste klasse van het autoracen. Daniel Brühl en Chris Hemsworth zijn voortreffelijk als Lauda en Hunt en Ron Howard’s regie is sterk. De racescènes zien er fantastisch uit en laat de kijker bijna zelf in de racewagen plaatsnemen.

Lauda en Hunt zijn compleet verschillende personen en Howard en zijn twee acteurs weten dat goed duidelijk te maken in het begin van de film. Hunt is de flamboyante Engelsman die zich druk maakt over vrouwen en drank en teert op zijn talent. Lauda is de serieuze Oostenrijker die alles weet over de techniek van zijn Formule 1 wagen en ten alle tijden voorbereid is op zijn race. Op persoonlijk vlak zie je ook de verschillen. Waar Lauda een leuke vrouw heeft en een stabiel huwelijk, gaat Hunt een relatie aan met een actrice en stappen ze uiteindelijk in het huwelijksbootje. Dat dit desastreus eindigt is een understatement. Naarmate de film vordert zie je het respect tussen de twee toenemen. Hunt is gefrustreerd dat Lauda telkens wereldkampioen wordt en hij gaat vol aan de bak om Lauda te verslaan. Als de fatale race op de Nürburgring aanvangt weet je wat er gaat komen, maar toch ben je er niet op voorbereid en is het gruwelijk om te zien. Het doorzettingsvermogen van Lauda is mooi om te zien en Brühl acteert hier fantastisch. De laatste race van het seizoen 1976 is ontzettend spannend en is schitterend gefilmd door Howard.

Als ik een minpunt moet noemen is dat er geen enkele verrassing in de film zit. De regie van Howard is klinisch en voor iets speciaals is geen ruimte. Rush is uiteindelijk een mooie schets over twee rivalen die (ook al begrijpen ze elkaars wereld niet) wel respect voor elkaar hebben. De laatste scene tussen de twee is hier een mooi voorbeeld van.

“I'm gonna kick your ass and then I'll take your ass to jail.”

Het begin van het fantastische duo Tucker en Chan. Het verhaal is een standaard politie/bad guy verhaal, maar als buddycop movie is Rush Hour erg vermakelijk. De luchtige toon wordt afgewisseld met een aantal aardige actiescènes en vooral Jackie Chan mag zijn vechtkunsten tonen. Tucker is ook sterk als snelpratende en arrogante Carter. Samen zijn ze een gouden duo.

“Everybody was Kung fu fighting! That man was fast as lightning!”

Dertien in een dozijn actiefilmpje, maar Jackie Chan en Tucker maken er een vermakelijk geheel van. Het plezier straalt van dit duo af en de chemie is na drie films nog steeds voelbaar. Het verhaal heeft niet veel om het lijf en zonder Chan en Tucker was dit echt een niemendalletje geweest.

“She's my Rushmore.”

“I know. She was mine too.”

Prima film weer van Wes Anderson. Eén van zijn eerste films, en als beginnend regisseur mag je best trots zijn dat Rushmore als één van de eerste films op je cv staat. Want de film is een originele coming of age film met dat eigenzinnige en 'quirky' sfeertje dat Anderson's films altijd hebben. Met veel kleurrijke personages weer, en het acteerwerk van Schwartzman, Bill Murray en Olivia Williams is sterk. Anderson kan soms zeer vreemde films maken, maar hij zorgt er wel altijd voor dat zijn films ook een menselijke en oprechte kant hebben. En dat is bij Rushmore niet anders.