Opinions

“Sometimes bad things happen to good people.”

Spannende film die jammer genoeg wel steeds ongeloofwaardiger wordt en van een psychologische thriller verandert in een standaard kat en muis spelletje. De film leunt op de ijzingwekkend sfeer en het samenspel tussen McAdams en Murphy en gelukkig scoort de film op beide onderdelen ruim voldoende.

De claustrofobische sfeer die je kan creëren in een vliegtuig is voer voor een spannende film en als je daar dan ook nog het uitstekende werk van McAdams en Murphy bij optelt, krijg je een spannende thriller die zeker wanneer het vliegtuig in de lucht hangt blijft boeien. Laat dat maar aan Craven over. De film heeft een korte speelduur wat ook helpt, want het verhaal is erg mager. Wanneer de film zich verplaatst naar buiten het vliegtuig gaat het dan ook mis. Dat kat en muisspel is best spannend maar het aantal ongeloofwaardige plotwendingen wordt te groot. Gelukkig blijven McAdams en Murphy sterk acteren, waardoor je het nog een beetje door de vingers wil zien.

“Since I figure cops are cops the world over, how do you Soviets deal with all the tension and stress?”

“Vodka.”

Redelijke actiefilm die het echt moet hebben van het samenspel en de chemie tussen Arnold Schwarzenegger en Jim Belushi. Het acteerwerk van Schwarzenegger is soms pijnlijk om naar te kijken, maar aan de andere kant zorgt hij wel voor een aantal komische situaties. En het is allemaal heerlijk over the top, en zo zie ik dit soort actiefilms graag.

“You are crazy.”

“We leave no one behind.”

Degelijke film. The Red Sea Diving Resort wil graag een film zijn die een serieus onderwerp op zorgvuldige wijze behandelt, maar dit is toch vooral een avontuurlijk verhaal over een stel geheime agenten die in Sudan veel Ethiopische Joden weten te redden door een risicovolle operatie. Spannend en hard, maar er zitten soms ook wat grappige momenten in de film. Dat het allemaal werkt komt door de onderlinge chemie tussen de castleden. Vooral Evans, Bennett, Kingsley en Williams zijn sterk, met Michiel Huisman in een wat oppervlakkige rol.

“Great family, I have.”

Aardige spionagethriller met een Jennifer Lawrence die weer een geheel nieuwe kant van zichzelf laat zien. Ze toont lef, en haar gewaagde filmkeuzes betekenen veel moois voor de toekomst. Red Sparrow is soms hard en expliciet, maar regisseur Francis Lawrence weet er ook gewoon een vermakelijke film van te maken. Veel twists en vreemde plotontwikkelingen, maar het werkt. Lawrence weet de spanningsboog niet de gehele speelduur vast te houden, en vooral in het middengedeelte wordt het wat saai en langdradig. Gelukkig zijn Lawrence en Edgerton uitstekende acteurs, en ook Irons, Schoenaerts, Rampling en onze eigen Thekla Reuten zijn sterk.

Redbad

Matig. Redbad heeft best wat aardige momenten en de acteurs proberen het wel, maar Roel Reiné verpest alles met verschrikkelijke regiekeuzes en een rommelig script. Wie nu nog met slow motion actiescènes aankomt moet eigenlijk zijn regiebrevet inleveren, en ook visueel ziet het er zeer matig uit. De “grote” veldslagen slaan nergens op, en boogschutters weten zelfs op een afstand van 50 meter nog niets te raken. Het einde voelt ook gehaast en afgeraffeld aan, wat vreemd is voor een film van ruim tweeënhalf uur. Het laat zien wat voor broddelwerk Reiné ervan gemaakt heeft.

“I just don’t remember.”

Een erg sfeervolle maar niet echt spannende thriller. Ik denk dat regisseur Amenábar dat ook niet echt voor ogen stond bij het maken van Regression maar meer een sfeer van paranoia, uitzichtloosheid en grauwigheid wilde creëren. De film is dan ook meer een drama over het ontsnappen uit een uitzichtloos en saai bestaan dan een spannende thriller. Dat is niet heel erg maar het politieonderzoek naar en een Satanistische cult is daardoor wel een beetje doelloos en veel herkijkwaarde heeft de film dan ook niet.

Een jonge vrouw beschuldigt haar vader van seksueel misbruik en merkt daarbij op dat een cult van Satanisten ook een rol spelen. Dit soort verhalen met een twist hoeven niet origineel te zijn en de kijker hoeft echt niet altijd lang in spanning te worden gelaten omtrent de clou van het verhaal maar Amenábar maakt het wel heel bont. Er wordt een heerlijk onheilspellend sfeertje gecreëerd maar hoe de vork in de steel zit is al snel duidelijk en ik ben meestal de laatste die de clou doorheeft... Nogmaals de sfeer is geweldig en Hawke en Watson spelen alleraardigst maar het verhaal is te mager om indruk te maken. De dromen/visioenen die Hawke heeft zijn meer een hinderlijke onderbreking en zeker na de gehele film gezien te hebben ontgaat mij de relevantie. Ja, dat het hele stadje aan massahysterie leidt en elkaar aansteekt met hun vreemde theorieën maar het bleef allemaal oppervlakkig. Terwijl het onderliggende thema van een persoon die zo'n stadje wil ontvluchten en daar alles voor over heeft best interessant is. Als daar nou wat meer aandacht aan was besteedt... Een gemiste kans.

“Hey, Santa Claus! Welcome to the Tomahawk!”

Dertien in een dozijn actie/thriller die door de acteurs en veel nostalgische waarde wel zijn charme heeft en behoudt. Het script is degelijk maar alles heb je al eens eerder gezien en beter. Zelfs de twists zie je al van een kilometer ver aankomen.

Maar het verhaal heeft veel plottwists waardoor Reindeer Games niet snel verveeld. En de acteurs met Sinise voorop doen het goed. Ook Affleck en Theron zijn zeker niet slecht. De plotontwikkelingen volgen elkaar in rap tempo op en de film heeft veel vaart. En Reindeer Games is ook nog eens een atypische kerstfilm. Altijd een bonus.

El Reino

El Reino begint wat rommelig, en door de vele (snel pratende) personages die worden geïntroduceerd zie je door de bomen het bos niet meer. Maar nadat de film tot rust komt, en de focus echt komt te liggen op Manuel en zijn corrupte en manipulatieve handelingen, wordt het een stuk beter. De acteurs zijn geweldig, en het is mooi om te zien dat al die personages ook echt belangrijk zijn voor het verhaal. Zo’n journalist (Bárbara Lennie) lijkt er in eerste instantie maar een beetje bij te hangen, maar ze heeft op het laatst samen met Manuel wel de beste scene in de film. Lennie en De la Torre zijn weergaloos in deze verbale tweestrijd.

Relatos Salvajes

Geweldige film die zijn naam wel eer aandoet. Dit zijn inderdaad zes wilde verhalen, en dat Pedro Almodóvar één van de producenten is verbaast me niets. Vreemd, eigenzinnig, gewelddadig, kleurrijk en grappig, Relatos Salvajes is een zwarte komedie waarvan er wel meer gemaakt zouden mogen worden. Alle verhalen zijn sterk, maar als ik favorieten zou moeten aanwijzen dan is dat het derde verhaal rond twee mannen die op een verlaten autoweg elkaar steeds meer naar het leven staan, en het laatste verhaal rond een doldwaze bruiloft. Heerlijk.

“You know what I am doing, Miss Kenton? I am placing my thoughts elsewhere while you chatter away.”

Uitstekende film. Dit soort Britse, wat stijve en historische kostuumfilms kan ik altijd wel waarderen, en dan heb je ook nog Hopkins en Thompson. Misschien wel twee van de beste acteerprestaties ooit, en dan overdrijf ik niet. Wat Hopkins met alleen zijn gezichtsuitdrukkingen doet is waanzinnig.

Het verhaal is ook interessant en de manier waarop Lord Darlington (James Fox) helemaal wordt ingepakt door de nazi's is hemeltergend, maar wel zeer intrigerend. De production design en de locaties zijn ook fantastisch, en de twee verhaal- en tijdslijnen lopen vloeiend in elkaar over. En nogmaals, de manier waarop Hopkins de stijve, gereserveerde en loyale mr. Stevens speelt is briljant.

“You once told me, our fingerprints don't fade from the lives we touch. Is that true for everybody, or is it just poetic bullshit?”

Sterk drama. Remember Me heeft zelfs in zijn meest optimistische momenten een naargeestige sfeer, waardoor je de gehele film zit te wachten op het naderende onheil. Als dat dan eenmaal komt zit je wel even vastgenageld in je stoel, en zeker het laatste gedeelte maakt indruk. Regisseur Allen Coulter creëert personages die allemaal een krasje hebben opgelopen en een donker verleden met zich meetorsen.

Coulter filmt in veel donkere ruimtes, plaatsen en op late tijdstippen, en hoewel het zomer is in New York zie je daar niet veel van terug. Pattinson en De Ravin zijn sterk en hun relatie wordt overtuigend gebracht. De band tussen Tyler en zijn zusje (fantastisch gespeeld door Ruby Jerins) komt nog beter tot zijn recht, en Pattinson en Jerins hebben een fijne chemie die oprecht aanvoelt. Pierce Brosnan mag een lekkere hork spelen met een fout New York’s accent, en in dit soort rollen excelleert de Ier. Het einde past wel bij de donkere sfeer van de film, maar dat Coulter het drama zover zou doortrekken had ik niet verwacht. Of het einde de film maakt of breekt verschilt per kijker, maar de man toont wel lef. Remember Me is een intrigerend drama en geeft een mooi inkijkje in het leven van een aantal beschadigde personen, die allemaal het beste van het leven willen maken maar steeds weer worden teruggeworpen door de realiteit.

“This is no democracy. It is a dictatorship. I am the law.”

Remember the Titans is een film met een goede balans tussen sport, rassenproblematiek en drama, maar het is ook een film met veel humor en plezier. Het is leuk om tussen de jonge acteurs een aantal bekende koppen te zien (Gosling), maar het is Washington die hier de meeste indruk maakt. Ook Patton, Harris, Hurst en Panettiere als vroegwijs dochtertje van Patton zijn erg sterk. Titans is op de eerste plaats een sportfilm, met als diepere laag het smeden van een superteam dat bestaat uit blanke en zwarte scholieren. Iets wat toentertijd in Amerika een uitzondering was.

Het is interessant om de jonge mannen steeds meer te zien samenwerken, en er ontstaan uiteindelijk ook diepe vriendschappen. Het is sentimenteel (zeker tegen het einde), maar regisseur Yakin waakt voor vals sentiment. De film blijft vooral een indrukwekkend en oprecht verhaal over coaches en scholieren die niets liever willen dan samen American Football spelen, maar tegen de stroom inzwemmen en veel hindernissen moeten overwinnen.

“This is my first torture.”

Redelijke film. Er wordt in de film heel wat afgemarteld en er is een grote explosie, maar de film zelf is opvallend tam en soms zelfs wat traag. Geen probleem als de personages maar interessant zijn, maar in Rendition zijn personages goed of slecht. Voor grijstinten is geen ruimte.

Over de schuldvraag van El-Ibrahimi (Metwally) is geen moment twijfel, waardoor zijn personage gelijk een stuk minder interessant is. En daardoor heeft Reese Witherspoon ook een wat ondankbare rol. Als de schuld of onschuld wat langer in de lucht was blijven hangen, had dat een interessantere film opgeleverd. De acteurs met Gyllenhaal voorop zijn wel ijzersterk en geven de taaie materie wat menselijks mee. De strijd tegen terreur is niet een simpel good guy vs. bad guy verhaal, maar Rendition wil je dat wel laten geloven. Jammer, want met wat complexere en sterker uitgewerkte personages was dit een betere film geworden.

Renesse

De Nederlandse film heeft al veel dieptepunten gekend, en met Renesse wordt er weer een nieuw discutabel hoofdstuk aan toegevoegd. Het is een combinatie van Superbad en American Pie, maar dan zonder ook maar iets van de magie van die films, of iets origineels. De film begint slecht, en van daaruit wordt het alleen maar erger. Over het script en de acteurs hoeven we het denk niet eens te hebben...

“You may not realize, but we were trying to protect this country from people who wanna destroy everything we believe in.”

“You may not realize it, but we are trying to do the exact same thing.”

Indrukwekkend. Het verhaal is interessant, het acteerwerk van Driver en Bening is fantastisch, en ondanks het taaie onderwerp zorgt regisseur Scott Z. Burns ervoor dat The Report geen moment verveelt. Een sterk punt van het script is ook dat er geen partij wordt gekozen, en zowel de Republikeinen als de Democraten komen niet ongeschonden uit de strijdt (hoewel de Democraten met de grootste moeite uiteindelijk wel instemmen met het publiceren van het rapport).

Het grootste minpunt van de film is dat het allemaal wel ontzettend droog is, en hoewel Driver fantastisch is blijft Daniel Jones als personage wat eendimensionaal. Jones had buiten zijn werk om ook geen leven, dus op zich is het wel logisch dat we weinig te weten komen over zijn leven en drijfveren. De beelden van de martelingen hebben we al vaker gezien, maar het blijft ijzingwekkend en verschrikkelijk om naar te kijken.

“We all have to lead our own lives in the end, you know.”

Geweldige horrorklassieker van Roman Polanski. Polanski weet als geen ander de juiste sfeer te creëren, en Repulsion barst van de sfeervolle en stijlvolle scènes. Een onderhuidse spanning, de schitterende zwart-wit beelden, geweldig acteerwerk van Deneuve, uitstekend camerawerk en één van de meest angstaanjagende eindes van een film die ik heb gezien.

Het is misschien maar een klein dingetje, maar de manier waarop je Deneuve iedere keer van haar werk naar huis ziet lopen, en de manier waarop het is gefilmd door Polanski, is echt briljant. Deneuve doet ook niet aan overacting, en de manische trekjes en psychische problemen van Carol worden door Deneuve perfect geacteerd.

“Anybody wanna waste some time?”

Verwoestend. Requiem for a Dream is een film over het verwoestende effect dat drugs heeft op vier personen. Verhaaltechnisch is Requiem niet erg bijzonder, en in een tijd van waanzinnige series als Narcos en Breaking Bad raak je ook niet snel meer onder de indruk van een film over drugs.

En alhoewel de acteurs het goed doen (vooral Connelly en Burstyn) blijven de personages wel erg eentonig en vlak. Leto, Connelly en Wayans dealen in drugs en raken er verslaafd aan, maar dat is het dan ook. Burstyn speelt een wat zielig omaatje die de hele dag op de stoel zit en verslaafd raakt aan dieetpillen.... Van de personages en het verhaal moet Requiem het duidelijk niet hebben. Gelukkig is het audiovisueel wel waanzinnig mooi. Vooral de muziek van Clint Mansell snijdt dwars door je ziel. De regie en editing van Aronofsky deed me soms denken aan Snatch van Guy Ritchie. De constante herhaling van scènes kan wat vermoeiend zijn (de zoveelste pilinname is too much), maar het werkt uiteindelijk wel. Als een sloophamer.

“It was an accident, but what I did was terribly wrong.”

Het acteerwerk houdt Reservation Road nog een beetje overeind. Phoenix, Connelly, Ruffalo, Sorvino en de kindacteurs, allemaal doen ze het geweldig. Phoenix en Connelly die tegen elkaar schreeuwen, ik zou er een uur naar kunnen kijken. Het script is jammer genoeg een stuk minder, en het verhaal is voorspelbaar en opvallend emotieloos. Gezien de gebeurtenissen in de film zou je als kijker mee moeten kunnen leven met de personages, maar het liet mij allemaal opvallend koud. Dat ligt niet aan de acteurs, maar wel aan het inspiratieloze en saaie script.

“I can say I definitely didn't do it because I know what I did or didn't do. But I cannot definitely say that about anybody else, 'cause I don't definitely know.”

Tarantino op zijn best. Reservoir Dogs draagt duidelijk het stempel van Tarantino en tegelijkertijd zie je ook dat dit zijn eerste film was en dat hij nog aan het experimenteren is. Vooral bij de dialogen/monologen komt dat goed tot uiting. Het is allemaal wat strikter en meer to the point dan zijn latere werk waar de dialogen en lange monologen elke kant opvliegen. En het verhaal is briljant in zijn eenvoud en heeft geen onnodige subplots, grote actiescènes of overdreven personages nodig om indruk te maken.

Gewoon zes overvallers en twee bazen die er na een mislukte bankoverval achter komen dat één van hen een undercover politieagent is. Veel bloed, expliciet geweld, een non lineaire vertelwijze en kleurrijke personages met namen als Mr. White, Mr. Pink, Mr. Blonde en Mr. Brown. En sterke acteurs want wat zijn deze gasten goed. Keitel is natuurlijk een baas maar Buscemi vind ik eigenlijk nog leuker en Roth steelt de show. Madsen gromt weer als een beer en alhoewel Penn geen geweldig acteur is, doet hij het hier zeker niet slecht. Nu ik er wat langer over nadenk raak ik er steeds meer van overtuigt dat Reservoir Dogs Tarantino's beste werk is. Het is niet zijn beste film (Pulp Fiction, Kill Bill Vol. 1 en Basterds vind ik beter) maar als je alleen kijkt naar het script dan is Reservoir Dogs onovertroffen.

“You're all going to die down here.”

Deze eerste Resident Evil film is een goed begin van een franchise, die zo zijn ups and downs heeft gehad. Maar er is actie, spanning, horrorachtige elementen en Milla Jovovich is een uitstekende horror/actieheldin. Haar actiescènes zien er soms belachelijk uit, maar het werkt wel. Het probleem van de film is wel dat zo weinig je echt bijblijft, en dat komt vooral door het gebrek aan spanning en humor. De onzin wordt iets te serieus genomen, en iets meer relativering had wel gemogen. De acteurs zijn degelijk, en sommige kills zijn uitstekend uitgevoerd. Met Jovovich die de film en franchise op bewonderenswaardige wijze weet te dragen

“You're not mutation, you are evolution.”

Leuk. Deze Resident Evil films zijn tot nu toe zeer vermakelijk. Het verhaal is wat magertjes, maar dat wordt goed gemaakt met sterke actiescènes, het vlotte tempo, een donkere sfeer, aardige acteerprestaties en een hoog entertainment gehalte. Jovovich en Guillory (als Jill Valentine) springen er in positieve zin uit, en vooral in de actiescènes komen beide actrices helemaal tot hun recht. Sci-fi, zombies, veel actiescènes, mooie vrouwen en een korte speelduur, soms hoeft het niet zo ingewikkeld te zijn.

“My name is Alice, and this is my story. The end of my story.”

Matig. De eerste Resident Evil films zijn zeer vermakelijk met veel actie, een hoog tempo en best een interessant verhaal. Maar dit zesde deel verkwanselt dit allemaal. De actiescènes zijn gebleven, maar het is nu een aaneenschakeling van matige actiescènes en personages die daar ondergeschikt aan zijn gemaakt. Niet erg, maar dan moet de actie wel vermakelijk en spectaculair zijn. Dit is gewoon leeg, inspiratieloos, en vooral een herhaling van zetten. Hoe goed Jovovich ook is in de rol van Alice.

“You get to be awake this time. This time, you get to remember.”

Dit was niet al te best. Een vrouw gaat in een nieuw appartement wonen en wordt vanaf dat moment geterroriseerd door de eigenaar van het appartementencomplex. In het begin is hij nog vriendelijk en charmant maar hij gaat zich steeds vreemder gedragen.

Het verhaal kent geen enkele verassing en van spanning is geen sprake. Vanaf het begin is al duidelijk wie haar de hele tijd begluurt en elk thrillercliché wordt afgevinkt. Swank is goed en weet nog wat van haar personage te maken. Jeffrey Dean Morgan is sterk als charmante en vriendelijke Max maar zodra hij de psychopaat moet spelen gaat het mis. Fysiek is hij nog wel een tegenstander voor Juliet maar echt dreiging gaat er niet van hem uit. Christopher Lee wordt schandalig weinig gebruikt en kan met dit materiaal ook weinig anders dan dreigend kijken en “creepy” zijn. The Resident is een verspilling van zoveel talent en uiteindelijk een inspiratieloze mispeer.

Respire

Fantastische film van Mélanie Laurent. Geweldige actrice, maar met Respire laat ze zien ook een talentvol regisseuse te zijn. Het acteerwerk van de twee actrices is geweldig, en het sterkste punt van de film is het script. Het einde gaat misschien iets te ver, maar voor de rest heeft Laurent een realistisch portret gemaakt over twee tieners met problemen, en een vriendschap die steeds giftiger en destructiever wordt.

Vooral het manipulerende gedrag van Sarah is pijnlijk om naar te kijken, maar wat een fantastische acteerprestatie van Lou de Laâge. En door haar thuissituatie wordt Sarah niet neergezet als eendimensionale bitch, maar als een jonge vrouw waarvan je begrijpt waarom ze zich achter een façade verschuilt. Nogmaals, het einde lijkt uit een andere film te komen, maar het levert wel de beste scene van de film op.

“I ain't afraid to die anymore. I'd done it already.”

The Revenant is een ware overlevingstocht en slijtageslag. Zowel voor Hugh Glass (en DiCaprio) als voor de kijker. Kijken naar de avonturen van Glass in barre weeromstandigheden met allerlei gevaren op de loer is al vermoeiend laat staan als je het echt moet doormaken. Vanaf de allereerste scene met de aanval van indianen op het kamp van Glass en zijn groep metgezellen kom je in een soort flow terecht waar je bijna niet meer uitkomt.

De aanval van de beer, Glass die voor dood wordt achtergelaten, zijn overlevingstocht en de uiteindelijke afrekening, de film mag dan tweeënhalf uur lang zijn maar voor mij voelde het korter. Dat komt zeker door de geweldige acteerprestatie van DiCaprio en de regie van Inárritu maar het grootste compliment moet Lubezki krijgen voor de waanzinnige cinematografie. Wat een prachtige beelden van de natuur, de sneeuw en de manier waarop de zon het landschap verlicht. Maar ook de actiescènes en de manier waarop de camera dicht op de huid van de acteurs blijft is weergaloos gedaan. Om The Revenant een simpel wraakverhaal met een tocht van A naar B te noemen is te kort door de bocht. De film is een avontuur die je als kijker zonder voorkennis moet beleven en over je heen moet laten komen. Het is niet alleen een zoektocht naar wraak maar ook een overlevingstocht waarin Glass leert dat vergeven geen daad van zwakte is en dat geen één mens mag beslissen over iemand anders leven. En dat in een tijd (1820) waarin het nog "killed or be killed" was. Naast DiCaprio moet ook Tom Hardy een groot compliment krijgen want wat een acteerprestatie van de man. The Revenant is een gruwelijke overlevingsfilm met een schitterende cinematografie en een menselijke boodschap. En met Leonardo OneOscaro.

“You’re not my type. That’s all.”

Heerlijke wraakfilm. Ik ben wel van een fan van dit soort films, en regisseur Coralie Fargeat (ongelooflijk dat dit haar eerste film is) heeft er ook een feest van gemaakt om naar te kijken. Stijlvol, hard, gruwelijk en bloederig, precies zoals ik dit soort films graag zie. Dat het allemaal onrealistisch is stoort geen moment, en het hoort ook bij het genre. Dit is het artistieke zusje van I Spit On Your Grave (zonder ellenlange verkrachtingsscene en heggenschaar), en audiovisueel is dit gewoon ruim anderhalf uur lang genieten geblazen.

Matilda Lutz is ook perfect gecast als naïeve jonge vrouw die transformeert tot een genadeloze wraakengel. Jen’s wraakmissie verloopt niet perfect en ze maakt gelukkig ook fouten. Ze is geen robot of zombie, en dat zorgt er uiteindelijk voor dat je nog meer met haar gaat meeleven. Kevin Janssens speelt ook een heerlijke klootzak, en het laatste gedeelte in het huis (schitterend gefilmd) smaakt dan ook extra zoet.

“What are you looking at, nerd?”

Aardig. Revenge of the Nerds is niet erg grappig, maar het spel van de acteurs werkt aanstekelijk en de acties van de nerds levert aardig wat vermakelijke situaties op. De muziek is ook goed gekozen, en de wraak van een stel nerds levert sowieso een aardig underdog verhaal op. De acteurs gaan er ook helemaal voor, en het plezier straalt ervan af. Geen hoogvlieger, maar het is leuk om deze tienerkomedie klassieker een keer gezien te hebben.

Revolt

Aardige sci-fi film. Het is alleen jammer dat Revolt zich meer ontwikkelt in een overlevingstocht van Lee Pace dan een interessant sci-fi verhaal. Pace moet meer vechten tegen Afrikaanse strijders dan tegen de aliens, en dat had van mij best omgekeerd mogen zijn. Aliens die er ook niet al te bijzonder uitzien, waardoor toch een deel van de spanning wegvalt. Pace en Bérénice Marlohe zijn samen wel sterk, en het is daarom ook jammer dat Marlohe na een tijdje wegvalt. De grootste kracht van de film verdwijnt op deze manier, en het einde laat vreemd genoeg ruimte voor een vervolg. Een vervolg dat er nooit zal komen helaas.

“Where I come from, when the government says someone's guilty, that's how you know they're innocent.”

Knappe film weer van Eastwood. Richard Jewell is een man met een verhaal waar Eastwood van houdt. Eén man en zijn strijdt tegen de overheidsdiensten, een persoonlijke tragedie, een bitterzoet einde etc. Eastwood houdt de laatste jaren een rustig tempo aan in zijn films en laat het acteerwerk en het verhaal het werk doen. Eastwood dramatiseert het allemaal niet en acteurs als Hauser, Bates, Rockwell en Hamm weten het ook geloofwaardig te houden. Alleen het subplot rond Wilde en Hamm komt wat onrealistisch over en lijkt wel uit een andere film te komen.

“Hey, you guys are fighting; it's like the '80s all over again!”

Het begin van Ricki and the Flash is goed, en vooral de scènes tussen Meryl Streep en haar dochter Mamie Gummer zijn vermakelijk. Scherp geschreven dialogen en het knettert tussen beide. Rockster moeder die haar kinderen heeft verwaarloosd, en nu ze volwassen zijn weer terugziet. Genoeg materiaal voor een vermakelijke dramedy.

De scene in het restaurant waar ze ook haar twee zoons terugziet, en de hele familie bijeenkomt, is dan ook een hoogtepunt in de film. Om onverklaarbare redenen kiest de film er daarna voor om Ricki terug te laten gaan naar haar voormalig rock ‘n roll leven, waardoor alle lucht uit de film wordt geperst. Saai is het goede woord. Zelfs het einde met een nummer van Bruce Springsteen kan daar niets aan veranderen.