Opinions

“Don't know how many times I've been crossed off the list and left for dead. Guess when it first happens the day you were born, you're gonna lose count. So this, this ain't nothing new.”

Visueel ziet het er allemaal geweldig uit en Vin Diesel is weer perfect in de rol van Riddick. Het is een sci-fi/actie film (één van mijn favoriete genres), dus al deze positieve punten moeten een sterke film op leveren toch? Jammer genoeg is het allemaal ook erg saai, en je zit eigenlijk de hele tijd te kijken naar een man die op een planeet moet zien te overleven, en te maken krijgt met premie jagers die achter hem aan zitten. Het is langdradig en moeilijk om doorheen te komen. Katee Sackhoff zou in meer films moeten spelen, maar zelfs zij kan weinig uitrichten met haar matig uitgewerkte rol.

“Man, you got to be kidding me! You gonna pull out a gun, when you're looking at this?”

Aardige film die erg leunt op het samenspel tussen Hart en Ice Cube. Gekke bekken trekken versus stoïcijns en hyperactief versus rustig. Dat werkt redelijk en de film heeft dan ook een aantal humoristische momenten.

Het is allemaal niet heel erg hoogstaand en het verhaal is erg magertjes uitgewerkt, maar daar moeten dit soort films het ook niet van hebben. Chemie tussen de acteurs, veel humor en wat actiescènes. Aan deze vereisten voldoet Ride Along.

“My nerves is bad, man! Oh, my God! He's a zombie! Headshot, Walking Dead!”

Ride Along 2 vindt het wiel zeker niet opnieuw uit en oogt soms wel erg inspiratieloos maar Hart en Ice Cube maken er het beste van. De stoïcijnse Cube en de wandelende stuiterbal Hart vormen een vermakelijk duo en zijn goed op elkaar ingespeeld. Samen zorgen ze voor een aantal erg komische scènes.

De dialogen zijn weinig verheffend maar vermakelijk is het allemaal wel wat uit de monden van de twee "Brothers in Law" komt. Hart, Cube, autoachtervolgingen, schietpartijen, Miami, mooie dames... Soms heb je niet meer nodig dan dat voor een leuke avond. Ken Jeong heeft een geinige bijrol als hacker en Munn is een prachtige actrice en zet een leuke rol neer. Gelukkig wordt haar soort van romance met Cube snel de kop ingedrukt want dat was catastrofaal afgelopen. Jammer genoeg is Benjamin Bratt wel erg kleurloos als bad guy en ook een beetje miscast. Ride Along 2 is leuk om een keer gezien te hebben maar het is allemaal te makkelijk en soms zelfs ongrappig waardoor de film geen blijvende indruk achterlaat.

The Rider

Uitstekende film. Het is bijna niet te geloven dat dit pas de tweede film van Chloé Zhao is. Het eerste wat opvalt aan The Rider is de schitterende cinematografie. Misschien wel de mooiste film om naar te kijken dit jaar, en de Amerikaanse Midwest heeft er bijna nog nooit zo mooi uitgezien. Het verhaal rond Brady zit ook goed in elkaar, en je wordt langzaamaan helemaal meegesleurd in het leven van Brady en zijn familie. Het is soms pijnlijk om te zien, maar ook erg realistisch en menselijk. Fantastisch acteerwerk van Jandreau, voor wie het zijn eerste film is. Het verhaal kabbelt rustig voort, en door de mooie beelden droom je bijna weg.

“The circle is complete. I am your master now.”

“No, the line is " The circle is now complete. Now I am the master."

Matig. Rim of the World is een soort kruising van Stranger Things en iedere apocalyptische rampenfilm die je ooit hebt gezien, maar het resultaat is een verrassend saaie film met suffe personages, een inspiratieloos verhaaltje en matige special effects. De kindacteurs proberen het wel en zijn niet slecht, maar het verschil met de acteurs uit bijvoorbeeld Stranger Things is wel heel groot.

“I think before you die, you see the ring...”

Blijft goed. Vooral het naargeestige sfeertje en de wat grauwe en donkere cinematografie kan ik wel waarderen. The Ring moet het vooral van de onderhuidse spanning hebben en regisseur Verbinski weet daar wel raadt mee.

De speurtocht naar de herkomst van de videoband is interessant, en de film heeft met Naomi Watts een voortreffelijke hoofdrolspeelster. En dat zoontje van haar (Dorfman) is weer heerlijk creepy. Hetzelfde geldt voor de ijzersterke Daveigh Chase, die op ijzingwekkende manier gestalte geeft aan Samara. The Ring is een film die ook bij herziening onder je huid kruipt, om je daarna niet meer los te laten. Net zoals Samara wanneer je de verkeerde videoband bekijkt…

Ringu

Sfeervolle horrorfilm. De Amerikaanse versie met Naomi Watts is één van de eerste horrorfilms die ik heb gezien, en vooral de donkere en naargeestige sfeer is mij altijd bijgebleven. En ook Ringu heeft die fantastische sfeer, en ondanks dat je sommige plotontwikkelingen ziet aankomen word je helemaal opgeslokt door de donkere wereld die Nakata heeft gecreëerd. Het acteerwerk van Matsushima en Sanada is ook sterk, en de cinematografie is schitterend. Verrassend is Ringu niet (vooral omdat ik de Amerikaanse versie heb grijsgedraaid), maar het ijzingwekkende verhaal, de sfeervolle beelden en het acteerwerk vergoeden veel.

Rip Tide

Voorspelbare coming of age film met echt barslecht acteerwerk, en door het matige camerawerk en de slechte cinematografie ziet alles er ook goedkoop uit. De setting (Australië, strand, surfen) vergoedt wel wat, en de film heeft dat heerlijke Australische laid back sfeertje. Debby Ryan en sommige andere dames doen ook geen pijn aan de ogen, maar Rip Tide is voor de rest niet al te best.

Riphagen

Uitstekende Nederlandse film over Dries Riphagen, die in de Tweede Wereldoorlog verantwoordelijk was voor de deportatie van Joodse onderduikers. Je ziet vooral hoe sluw en slim Riphagen te werk gaat om niet te worden ontmaskerd.

Zeker nadat de oorlog al geëindigd is weet hij verschillende partijen tegenover elkaar uit te spelen, en zo zijn straf te ontlopen. Fantastisch gespeeld allemaal door Jeroen van Koningsbrugge, die van Riphagen een sluw en berekenend persoon maakt, maar ook een man die ieder moment kan ontploffen. De production design is voor Nederlandse begrippen ook uitstekend, en het zorgt voor een authentieke sfeer waarin je jezelf echt even in een andere tijd waant.

Rise of the Planet of the Apes

Dit blijft een schitterende film die de mens een spiegel voorhoudt en laat zien wat er gebeurd als er te veel wordt geëxperimenteerd en getest op dieren (in dat geval chimpansees) en als geld verdienen belangrijker wordt gevonden dan het zorgvuldig testen van nieuwe medicijnen. Rise is de eerste film in wat een trilogie moet worden en in dit eerste deel staat de relatie tussen Will en de chimpansee Caesar centraal.

Caesar's moeder is slachtoffer geworden van het genetisch manipuleren van apen (voor een middel tegen Alzheimer) en is doodgeschoten na een woede-uitbarsting in het laboratorium. Maar Caesar's moeder heeft wat in haar lichaam zat overgedragen aan haar zoon en Caesar begint steeds slimmer te worden en krijgt menselijke emoties. Na een dramatische gebeurtenis moet Caesar verplicht opgesloten worden bij andere apen en wordt hij steeds haatdragender ten opzichte van de mens. Wat volgt is het begin van de strijd tussen mens en aap die we zo goed kennen uit de oude films. Rise is eigenlijk een reboot en laat zien hoe de strijd begint en wat er gebeurd is met de mens waardoor we in de toekomst bijna zijn uitgestorven. Regisseur Rupert Wyatt kiest voor een rustige opbouw maar het wordt eigenlijk nergens saai en de intellectuele groei van Caesar wordt mooi vormgegeven. Andy Serkis geeft op een geweldige manier gestalte aan Caesar en door een simpele blik of armbeweging weet hij al zoveel te vertellen over de gemoedtoestand van Caesar. Franco is ook goed en de band tussen Will en Caesar blijft geloofwaardig door het spel van beide acteurs. De actiescènes zien er geweldig uit en vooral op het laatst rond de Golden Gate Bridge zit je op het puntje van je stoel. Een heerlijke film die een intrigerend toekomstbeeld schetst en je als kijker zeker aan het denken zal zetten.

“My name is Joel Goodson. I deal in human fulfillment. I grossed over eight thousand dollars in one night. Time of your life, huh kid?”

Leuk. Je ziet gelijk waarom Tom Cruise zo'n grote filmster is geworden, en hij heeft in Risky Business een aantal iconische scenes. Het is ook echt een jaren 80 tienerfilm, met weer een tiener die zich afzet tegen zijn ouders en op avontuur gaat.

Risky Business doet denken aan films als Ferris Bueller’s Day Off en Home Alone, en ook Joel is weer een tiener die niet weet wat hij wil doen met zijn leven. Maar binnen een paar dagen komt zijn hele leven op z'n kop te staan. De Mornay is ook sterk op dreef en ze heeft een fijne chemie met Cruise. Samen met de heerlijke muziek, het luchtige coming of age verhaal en Cruise en een Ray-Ban zonnebril zorgt het voor een vermakelijke tienerfilm.

Risttuules

Wat een meesterwerk. Bij sommige films past eigenlijk alleen maar stilte, en eendrachtig de film heb ik niet veel woorden nodig om mijn gevoel over Risttuules te omschrijven. De zwart-wit beelden, de mooie stem van Peterson die haar brieven aan haar man voorleest, de camera die rond de stilstaande personages zweeft, het lef dat regisseur Helde toont, en uiteraard de fenomenale muziek/score… Alles draagt bij aan een film die onder je huid kruipt en als een nachtmerrieachtige hallucinatie aanvoelt.

De woorden van Erna staan bol van hoop (op een hereniging), maar dit dramatische verhaal over de inwoners van de Baltische Staten, die tijdens de Tweede Wereldoorlog door Stalin werden gedeporteerd naar werkkampen en werden vermoord, kent weinig hoop. Wel veel onvoorwaardelijke liefde tussen de personages, en dat is een boodschap die na het zien van Risttuules misschien nog wel het meeste bijblijft. Gelukkig maar. Bekijk ook de eindcredits, want in combinatie met de schitterende muziek zullen ze je met kippenvel achterlaten.

“My old scoutmaster used to say 'If the shortcut was a shortcut, it wouldn't be called a shortcut, it would be called a route'.”

Het begin van The Ritual is uitstekend, en ook de eerste scènes in de bosrijke omgeving van Zweden zetten gelijk een beklemmende sfeer neer. Ik had alleen meer een psychologische strijdt tussen de vrienden onderling verwacht, maar The Ritual ontwikkelt zich steeds meer tot een voorspelbare ‘monster movie’. Jammer, want het haalt de spanning uit de film, en de opgekropte frustratie tussen de vrienden verdwijnt steeds meer naar de achtergrond. Het einde is helemaal belachelijk, en de film doet hier niets wat je niet al in honderd andere horrorfilms hebt gezien.

“I saw then that my father's only fear was that his son would follow the same road.”

Kan muziek een film naar een hoger niveau doen stijgen? Road to Perdition heeft een schitterende cinematografie, sterke acteerprestaties van Hanks, Law, Hoechlin en Newman, en de locaties en aankleding zijn subliem gedaan. Fantastisch werk van Sam Mendes, die er een sfeervol geheel van weet te maken. Maar de muziek is toch wel wat het meest blijft hangen na het zien van deze film.

Road to Perdition is op sommige momenten een spijkerharde maffiafilm, maar dat is maar één kant van het verhaal. Het grootste gedeelte van de film gaat ook over een vader/zoon relatie en de jonge Michael die snel volwassen moet worden in een keiharde wereld. Mooi spel van de jonge Hoechlin, en Hanks en hij hebben een prima chemie. Het middengedeelte bevat zelfs wat humor. Road to Perdition is dus vooral een film over de zes weken die vader en zoon Sullivan on the road met elkaar doorbrengen. Met een einde dat laat zien dat voor Michael een nieuwe toekomst gloort. Hopelijk kan hij de schitterende muziek ergens op een grammofoonplaat beluisteren.

“Think about it Josh, you're in college. The window of opportunity to drink and do drugs and take advantage of young girls is getting smaller by the day.”

Road Trip blijft leuk. De film is eigenlijk een doldwaas avontuur met genoeg sterke grappen en over the top personages om te blijven boeien. Meyer, William Scott, Costanzo en Qualls hebben een goede chemie en hun road trip zorgt voor een aantal geslaagde en komische situaties.

Het is niet van een heel hoog niveau, maar dat hoeft ook niet altijd. Road Trip is een komedie die zichzelf en zijn personages niet al te serieus neemt, en dat werkt hier verfrissend. Het is echt zo’n over the top coming of age tienerkomedie waar er al duizend van zijn gemaakt, maar Road Trip behoort zeker tot de betere. Tom Green heeft een lekker gekke rol en ik ben altijd wel een fan geweest van Amy Smart. Leuke actrice waar je jammer genoeg weinig meer van hoort. Aardige komedie die zeker zorgt voor een vermakelijke filmavond.

“Oh, Robin, you're so brave and impetuous!”

Eén van de betere Disney klassiekers. Het verhaal van Robin Hood is natuurlijk perfect materiaal voor een animatiefilm, en wat mij opvalt is het oog voor detail en de toon. Het is luchtig, avontuurlijk en actievol, en voor een Disney klassieker zit er verrassend weinig romantiek of een sentimentele boodschap in. Natuurlijk is er het liefdesverhaal tussen Robin Hood en Maid Marian, maar het is niet de hoofdmoot van de film. De actie rond het kasteel op het laatst is het hoogtepunt van de film, en alles wat Robin Hood zo goed maakt komt hier samen.

“Rise and rise again until lambs become lions.”

Grimmige Robin Hood film van Ridley Scott. Dit is meer een oorsprongsverhaal, en ergens is dat wel jammer. Want Robin Hood is toch het leukst als hij steelt van de rijken en de koning van Engeland bestrijdt. In deze film zie je vooral hoe Robin Hood zo is geworden, en dat levert een vermakelijke en actievolle film op. Met spectaculaire actiescènes, sterk acteerwerk en zelfs een liefdesverhaaltje dat werkt. Vakwerk van Scott en acteurs als Crowe, Blanchett, Von Sydow, Hurt en Strong.

“You call that a disguise?”

“Well it fooled everybody else!”

Niet slecht. Robin Hood is overal de grond ingeboord en kreeg vernietigende recensies, en aan de ene kant snap ik dat wel. Het verhaal is matig, de slow motion actiescènes voelen wel heel belegen en oubollig aan, en het acteerwerk van vooral Mendelsohn en Dornan is lachwekkend slecht. Egerton en Hewson doen het niet slecht, maar vooral Egerton is opvallend kleurloos (zeker gezien zijn rol in Kingsman)

Jamie Foxx is nog het beste op dreef, maar hij moet het doen met een ondankbare bijrol. Ritchie gooit er met zijn kenmerkende regiestijl weer een aantal vermoeiende actiescènes tegenaan, en je hoopt alleen maar dat ze zo snel mogelijk voorbij zijn. Dit was ‘cool’ in 1999, maar nu zit er wel de sleet op. De actuele en maatschappijkritische boodschap wordt je nog net niet door je strot geduwd. Totaal onnodig, want Robin Hood is op zichzelf een interessant personage, en ook de tijdsperiode heeft geen knipoog naar het heden nodig. De film heeft wel veel vaart en ik heb me zeker niet verveeld, maar dat laat onverlet dat het verhaal van Robin Hood nu wel echt te veel middelmatige films heeft opgeleverd.

“Just a minute. Robin Hood steals money from my pocket, forcing me to hurt the public, and they love him for it?”

Dit is de film die ik denk ik het vaakst heb gezien in mijn jeugd. De combinatie van avontuur, humor, romantiek en spetterende actiescènes maakte deze film tot de ultieme jongensdroom. De film heeft na al die jaren bijna niets van zijn magie verloren, alhoewel ik nu wel wat beter de mindere kanten kan zien.

De film is te lang en sommige personages zijn erg slecht uitgewerkt. Het acteerwerk is ook niet geweldig, met alleen Oldman die elke scene naar zich toetrekt. Het romantisch subplotje werkt ook niet echt. Gelukkig zijn de actiescènes vermakelijk en de humor werkt ook erg goed. De film neemt zichzelf niet te serieus en dat kan ik wel waarderen. Costner en Freeman vormen ook een sterk duo en hun samenspel vormt toch wel het hart van de film. Robin Hood blijft na al die jaren een leuke avonturenfilm.

“Dead or alive, you're coming with me!”

RoboCop is spijkerhard, expliciet en helemaal Paul Verhoeven (zelfs een blote borst). RoboCop heb ik ontelbare keren gezien in mijn jeugd en de film heeft daarom ook veel sentimentele waarde maar gelukkig is het ook nog gewoon een steengoede film. Er is heel veel geweld maar er zit ook veel droge humor in de film en satire. Verhoeven verpakt een maatschappijkritische boodschap in een film vol humor, geweld en regelrecht popcornvermaak.

En daar is helemaal niets mis mee want Verhoeven heeft de juiste balans te pakken en vliegt nergens uit de bocht. Weller is de perfecte keus als RoboCop en maakt indruk. De manier waarop hij met alleen zijn stemgeluid al zoveel duidelijk kan maken is indrukwekkend. Ik was helemaal vergeten hoe goed Nancy Allen is maar ze is geweldig als no nonsense politieagente die haar mannetje staat. Smith schmiert er lekker op los als bad guy en ook Cox speelt goed. De actiescènes zijn expliciet en grof zoals het hoort en er wordt niet op een ledemaat meer of minder gekeken (letterlijk). En tja, de muziek... Dat deuntje zit nu al weer de hele dag in me hoofd. RoboCop heeft de tand des tijds met gemak doorstaan en staat nog steeds als een huis.

“Dream big. Live the life.”

Redelijk. Acteurs als Wahlberg, Aniston en West proberen het wel, maar ze kunnen niet verbloemen dat Rock Star een wat bloedeloze en inspiratieloze film is over een leadzanger van een coverband, die opeens beroemd wordt en te maken krijgt met de schaduwkanten van het rocksterleven. Dit is al vaker gedaan, en Rock Star brengt wat dat betreft weinig nieuws onder de zon. Het lijkt soms meer op een concertregistratie dan een echte film over een band/leadzanger, en de personages blijven ook eendimensionaal.

“Your "best"! Losers always whine about their best. Winners go home and fuck the prom queen.”

The Rock blijft een heerlijke actiefilm. De actie is keihard en steengoed en de koppeling van een brommende Connery en een schmierende Cage is een gouden greep. Vooral bij het infiltreren van Alcatraz wordt de spanning lekker opgevoerd door regisseur Michael Bay en de gevangenis zorgt voor een ijzingwekkend decor.

Ed Harris en de rest van de bad guys stralen ook echt dreiging en macht uit en dat is altijd erg belangrijk in dit soort films. De film is wel veel te lang en vooral in het begin heeft de film wat opstartproblemen. En voor logica moet je deze film niet gaan kijken maar ik denk dat niemand deze film daar ook voor zal gaan kijken. Cage op zijn best, Connery, spetterende actie, charismatische bad guys en veel oneliners. Een actiefilm naar mijn hart.

“I'm Elton Hercules John.”

“I thought you were Reggie Dwight.”

“I haven't been Reggie Dwight for years.”

Uitstekende biopic/musical over het leven van Elton John. Ik ben niet de grootste fan van zijn muziek, maar bepaalde nummers zijn natuurlijk wel fantastisch. En bij andere nummers was ik zelfs vergeten dat ze van John waren. Dexter Fletcher heeft gekozen voor een aanpak dat lijkt op een musical, en vaak zien we acteurs spontaan in zang en dans uitbarsten.

Het werkt, vooral door de vlotte en flitsende manier waarop alles in beeld is gebracht. Maar ook de serieuze kanten van het leven van John worden belicht. De moeizame relatie met zijn ouders, het drank- en drugsgebruik, zijn nogal turbulente liefdesleven etc. Alles komt langs. Vooral de band tussen John en zijn beste vriend Bernie is sterk uitgewerkt, en Egerton en Jamie Bell hebben een fijne chemie. Egerton is sowieso fantastisch, en hij laat zien ook over een uitstekende zangstem te beschikken.

Adrian, Adriaaannn, Adriaaaannnnn!!

Rocky is een goede boks film met de underdog die alles geeft om de wereldkampioen te kunnen verslaan. Rocky Balboa heeft weinig in het leven en maakt ook weinig van zijn leven, maar als hij de kans krijgt om te boksen tegen de wereldkampioen zie je zijn vastberadenheid toenemen en krijgt hij steeds meer zelfvertrouwen en eigenwaarde. Ook het liefdesverhaal is mooi gedaan en er wordt tijd uitgetrokken om de personages diepte te geven. Stallone is fantastisch als Rocky en weet de underdog rol goed te vertolken. Talia Shire vond ik persoonlijk wat minder. Haar verlegen karakter speelt ze goed maar toch miste ik wat. Misschien dat haar personage iets te weinig karakter heeft en wel heel verlegen is. Een persoonlijke favoriet is stiekem ook wel Carl Weathers als Apollo Creed. Zijn opkomst tijdens het gevecht is voor mij legendarisch. Heerlijk. De soundtrack is geweldig en vooral als Rocky aan het trainen is wordt de muziek goed toegepast. Wanneer Rocky de trappen van het Philadelphia Museum of Art oploopt krijg je spontaan kippenvel.

Rocky volgt het vaste stramien van de underdog die boven zichzelf uitstijgt. Verrassend is het nergens en op sommige momenten wordt het allemaal wat langdradig. Dat is ook wel een probleem van zulke films die heel erg naar een hoogtepunt toewerken. Klagen over de voorspelbaarheid wil ik niet want zoals ik al zei bij mijn recensie van Southpaw: ‘klagen over de voorspelbaarheid van boks films is als klagen over verregende zomers in Nederland, beetje nutteloos’. Rocky heeft een aantal iconische scènes, een schitterende soundtrack en ijzersterke acteerprestaties maar beklijven wil de film voor mij ook weer niet.

“Yo, Adrian, we did it... We did it.”

De tussenliggende jaren hebben duidelijk voor nieuwe inspiratie gezorgd bij de makers en Stallone zelf. Dit zesde deel zit goed in elkaar en Stallone ziet er bewonderenswaardig fit it. Door de dood van Adrian moet Rocky zichzelf ook weer herpakken, en dat zorgt duidelijk voor nieuwe inspiratie bij de schrijvers.

De band met zijn zoon wordt ook goed uitgewerkt en Stallone en Ventimiglia hebben een goede chemie. Ook Young is er weer bij en dat is toch altijd weer een meerwaarde. Alleen Tarver vond ik wat minder als bokser die het uiteindelijk tegen Rocky opneemt. Maar Rocky en Stallone zijn zeker nog niet versleten, alhoewel dit wel het afscheid van Rocky is in de boksring. Een waardig afscheid.

“I just got one thing to say... to my wife at home: Yo, Adrian! I DID IT!”

Aardig vervolg. De Rocky films hebben allemaal dezelfde ingrediënten en vaste patronen. Het eerste gedeelte met wat drama, het tweede gedeelte waar er hard getraind moet worden voor de grote bokspartij en het laatste gedeelte met Rocky die het op moet nemen tegen een geduchte tegenstander.

Dit tweede deel neemt wel heel erg zijn tijd en vooral het eerste uur verloopt ontzettend traag zonder dat er iets noemenswaardig gebeurd. Het is weer Rocky tegen Apollo Creed en dat is wel een mankement van deze film. Deze strijd hebben we al in het eerste deel gezien, en een nieuwe tegenstander voor Rocky was een betere keuze geweest. Gelukkig zijn Stallone en Weathers wel weer zeer sterk op dreef. Ook Shire, Young en Burgess Meredith zijn weer van de partij en het voelt al bijna als een familiebijeenkomst. En dat is de kracht van de Rocky films.

“See that look in their eyes, Rock? You gotta get that look back, Rock. Eye of the tiger, man.”

Rocky tegen Clubber Lang en Stallone tegen Mr. T. Een briljante keuze want Mr. T voegt wat peper en zout toe aan de filmreeks. Na twee keer Rocky v. Apollo Creed was de reeks wel toe aan iets nieuws en de imposante Lang is een geduchte tegenstander voor Rocky.

Er zit ook wat meer vaart in de film en in het eerste uur gebeurd er wat meer dan in Rocky II. De vriendschap tussen Rocky en Apollo is een leuke ontwikkeling en hun trainingen zijn vermakelijk om naar te kijken. Het eindgevecht ziet er wat amateuristisch uit, maar dat is ook wel de charme van de Rocky films. Volgens mij heb ik het bij mijn vorige recensies nog niet gedaan, maar complimenten voor Bill Conti die verantwoordelijk is voor de schitterende muziek.

“If he dies, he dies.”

Een aardige maar ook wat teleurstellende Rocky film. Eigenlijk heeft dit vierde deel heel wat belangrijke en interessante gebeurtenissen, maar jammer genoeg wordt het in het tweede gedeelte wel heel erg clichématig.

Dit tweede gedeelte in Rusland is wat gemakzuchtig en inspiratieloos, en is al honderdduizend keer eerder gedaan. Rocky die traint voor een belangrijke bokswedstrijd en het echte Amerika vs. Rusland sentiment is wel grappig. Misschien moet je dit vierde Rocky deel ook wel zo zien. Als een vermakelijke en ietwat lege boksfilm. Jammer genoeg zijn er in het begin wat emotionele en sterke scènes, waar gewoon te weinig mee gedaan wordt op het eind. De emotionele impact is er niet. Gelukkig blijft Stallone bewonderenswaardig scherp, fit en sterk.

“Get up you son of a bitch! 'Cause Mickey loves you!”

Matige vijfde Rocky film. De rek is er wel uit. Rocky V heeft een chronisch gebrek aan inspiratie, alhoewel er wel wordt geprobeerd om iets nieuws te doen. Rocky moet wegens geldgebrek zijn leven weer opnieuw opbouwen en natuurlijk komen er ook weer familieperikelen voorbij.

De acteurs zijn niet allemaal even sterk en vooral Morrison is verschrikkelijk. Gelukkig is hij beter in vechten. Dat laatste gevecht hoort eigenlijk niet in een Rocky film thuis en staat symbool voor de gehele film. Het was gewoon klaar. Gelukkig kwam er met Rocky Balboa nog een aardig vervolg.

Rodeo & Juliet

Dit soort simplistische tienerfilms moeten er ook tussen zitten. Romantische subplotjes, wat drama dat snel opgelost moet worden en uiteraard het feel good einde. Dat het ten koste gaat van de logica is niet heel erg, en daar gaat het bij dit soort films natuurlijk ook niet om. Een stel dat de gehele film ruzie maakt moet op laatst zonder noemenswaardige opbouw wel verloofd zijn natuurlijk, want anders komt het zoetsappige einde in gevaar. Het kijkt allemaal lekker weg en de actrices zien er geweldig uit. Daar ga je bij dit soort films al snel op letten...