Opinions

“And so this is just the sad version of us...”

Indrukwekkende film over een stel dat moet leren omgaan met het verlies van hun 4-jarige zoon. Beide doen dat op hun eigen manier, en de onvermijdelijke verwijdering tussen het stel is pijnlijk om te zien. Maar ook realistisch, en fantastisch geacteerd door Kidman en Eckhart.

Ook de band tussen Becca en Jason (Teller), de jongen die (buiten zijn schuld om) verantwoordelijk is voor de dood van het zoontje, wordt fantastisch uitgewerkt. Het mooie aan Rabbit Hole vind ik ook dat het niet in het drama blijft zwelgen maar ook laat zien dat een echtpaar, dat met zo'n dramatische gebeurtenis te maken krijgt, de weg naar elkaar terug kan vinden. Mooi geïllustreerd in die weergaloze laatste scène.

“In those ten second, there's no black or white, only fast or slow.”

Uitstekende film over het leven van Jesse Owens. We volgen vooral zijn sportleven en zijn intensieve voorbereidingen op de Olympische Spelen van 1936. Belangrijk voor Hitler, en ook dit gedeelte wordt belicht. Vooral door de rol van David Kross, en je ziet hoe Hitler de Olympische Spelen als propagandamiddel wilde gebruiken.

Maar Owens wint vier gouden medailles en gooit roet in het eten. De rollen van Kross en Carice van Houten zijn belangrijk, want je ziet dat niet alle Duitsers achter de propagandamachine van Hitler stonden. Stephan James draagt echt de film als Owens, maar Sudeikis mag ook niet onvermeld blijven als trainer Larry Snyder. De band tussen Owens en Snyder vormt het hart van de film. De laatste scene rond een hotel, waar een gala wordt georganiseerd voor Owens, vertelt eigenlijk alles wat je moet weten over hoe het er toen aan toe ging in Amerika en de wereld in het algemeen in die tijd.

“I hope 1944 turns out well. They pass so quickly. Where do they all go?”

“So quickly. Then we get old. And we never knew what any of it was about.”

Woody gaat op de nostalgische toer. Films van Allen zijn altijd fijn om naar te kijken, en ook Radio Days heeft weer een onweerstaanbare charme over zich. De verhaal speelt zich af in de jaren 30’ en 40’, en Allen weet die tijdsgeest perfect te vatten.

Er was geen televisie en iedereen kwam samen om naar de radio te luisteren. Iedereen had zijn eigen favoriete show, en ruzies ontstonden of werden beslecht door samen naar de radio te luisteren. Mooi om te zien, en Allen is natuurlijk de perfecte regisseur om dit nostalgisch aandoende verhaal te verfilmen. Het is fragmentarisch en niet alles is even interessant, maar dat warme en nostalgische gevoel dat je ook als kijker krijgt bij het kijken naar de film vergoedt veel.

“You didn't get me down, Ray.”

Raging Bull is een boksfilm waar ik iets meer van had verwacht. Natuurlijk, je hebt Rocky, The Fighter, Million Dollar Baby en al die andere sterke boksfilms maar van een samenwerking van Scorsese, De Niro en Pesci verwacht je toch wat meer. Het acteerwerk van De Niro en Pesci is grandioos en op de regie van Scorsese is ook weinig aan te merken. Mooie zwart-wit beelden en de boksscènes zijn schitterend gefilmd. Jammer genoeg is het verhaal niet bijster interessant en te standaard om echt te kunnen overtuigen.

Dit soort rise and fall verhaal is al duizend keer eerder verteld en Raging Bull brengt eigenlijk weinig nieuws. De film oogt ook wat fragmentarisch. Boksscene, jaloerse La Motta die zijn vriendin mishandelt, boksscene, jaloerse La Motta die zijn broer mishandelt, boksscene, La Motta die zijn vrouw mishandelt etc. Op een gegeven moment is het wel duidelijk dat La Motta een jaloerse man is die zijn emoties niet onder controle heeft maar de film heeft voor de rest weinig te vertellen. Is Raging Bull een slechte film? Verre van. Nogmaals, De Niro en Pesci zijn briljant, de boksscènes zien er geweldig uit en de film eindigt op mooie wijze. Toch had ik er meer van verwacht.

Indiana Jones and the Raiders of the Lost Ark

Wat blijft dit toch een briljante film. Een schitterend avontuur van Steven Spielberg met Harrison Ford als het iconische personage Indiana Jones. Sfeervol, actierijk, kleurrijke personages, humorvol en mooie locaties, Raiders heeft het allemaal en verveelt geen moment.

Ook bij herziening valt weer op hoeveel plezier en zelfvertrouwen de film aan alle kanten uitstraalt. Er zitten wat knulligheden in de film (de vechtscènes, zichtbare rotsblokken van piepschuim) maar het wordt allemaal zo vermakelijk gebracht en met zoveel flair dat het geen moment stoort. Vanaf het moment dat Indiana Jones een groot rotsblok achter zich aan krijgt tot en met het laatste gedeelte op een Grieks eiland houdt Spielberg de vaart erin met de ene schitterende (actie)scene na de andere. En dat allemaal gefilmd op prachtige locaties zoals Hawaï, Tunesië en Frankrijk. De strijd tussen Indiana Jones en Belloq en de Nazi's om de Ark des Verbonds wordt sterk gebracht en de tijdgeest (jaren 30) wordt ook goed gevat. Ford heeft zo ongelooflijk veel charisma dat hij met gemak de film draagt. Hij weet de serieuze en krachtige kant van Indiana Jones goed te spelen maar excelleert voor mij in de humorvolle, sarcastische en beetje "goofy" momenten. Ook Karen Allen is erg sterk en heeft een geweldige chemie met Ford. Het is altijd een genot om John Rhys-Davies in een film te zien en ook Denholm Elliott, Paul Freeman en Ronald Lacey zijn uitstekend op dreef. Raiders is jeugdsentiment optima forma en alleen het welbekende deuntje zorgt al voor de nodige nostalgie maar daarnaast is het ook een geweldige avonturen film die nog niets aan kracht heeft ingeboet. Een film zoals er nog maar weinig van gemaakt worden.

“What you have to understand is, four days ago he was only my brother in name. And this morning we had pancakes.”

Schitterende film met prachtrollen van Hoffman en Cruise. Rain Man leunt vooral op het samenspel tussen deze acteergrootheden, maar ook de rol van Golino als Susanna mag niet onvermeld blijven. Hoffman heeft een moeilijke rol door iemand met autisme te spelen, maar hij doet niet aan overacting en Raymond wordt nergens een karikatuur. Cruise heeft misschien nog wel de moeilijkste rol (zeker de interessantste) als de gladde en arrogante Charlie die steeds meer om zijn broer gaat geven. Humor en drama gaan hand in hand en de film schuwt de sentimentele momenten niet. En hier is het compleet verdient.

“How do you know when a lawyer is lying? His lips are moving.”

Degelijke John Grisham boekverfilming. Dit is mijn favoriete Grisham boek, en op zich weet de film alle karakter- en plotontwikkelingen goed te vertalen naar het witte doek. Coppola heeft er wel een zeer lange film van gemaakt, en op sommige momenten is het ook wat saai. Dat komt ook omdat sommige subplotjes en personages niet interessant zijn en matig zijn uitgewerkt. De rol van Claire Danes bijvoorbeeld, en het liefdesverhaaltje tussen haar en Damon. De rechtbankscènes zijn wel sterk, en Voight heeft een heerlijke rol. The Rainmaker had een betere film verdient, maar een slechte verfilming is nou ook weer niet.

“One thing about New York City. You are here or you are nowhere. You cannot achieve another level of anxiety, hostility or paranoia anywhere else.”

Leuk. A Rainy Day in New York is overduidelijk een Woody Allen film, en vanaf het begin zit de film vol wollige dialogen en vreemde, naïeve en verwaande personages. In het begin gaat Allen nog iets te ver en de personages zijn onsympathiek en niet al te interessant. Maar zodra Gatsby en Ashleigh in New York aankomen neemt Allen wat gas terug, en Fanning en Chalamet acteren ijzersterk.

Vooral de reis van Chalamet door New York levert een aantal fijne scenes op, en het samenspel met de verrassend sterke Gomez is leuk om naar te kijken. Fanning speelt de naïeve en wereldvreemde Ashleigh sterk, maar haar reis en ontmoetingen met verschillende personen (Schreiber, Law, Luna) is iets minder interessant. A Rainy Day in New York straalt een fijn soort melancholie en warmte uit, en wat dat betreft is dit weer een ouderwetse Allen die weer terug is in New York.

Raising the Bar

Erg matig. Clichématig en slap verhaal, slecht acteerwerk en abominabele dialogen. Nu behoor ik natuurlijk niet tot de doelgroep, maar zelfs dan mag je wel wat meer verwachten dan dit. Dieptepunt zijn de turn commentators die ons even vertellen hoe de persoonlijke verhoudingen liggen. Je zit soms ook met plaatsvervangende schaamte te kijken naar welke dialogen de acteurs nu weer moeten uitbraken. Lichtpuntje is Karamalikis, die met haar energieke en onbeholpen spel nog wel voor een lach zorgt.

“Aw, come on! Princesses and cartoon characters? Barf!”

Leuk. Ralph Breaks the Internet is een grappig, hartverwarmend en vlot vervolg op de eerste Wreck-It Ralph film, en Ralph en Vanellope komen deze keer terecht in het internet. Met alle gevolgen van dien. De gevaren van sociale media, de zucht naar bekendheid, de haatzaaierij, maar ook alle positieve kanten van het internet komen langs.

De vriendschap tussen Ralph en Vanellope vormt nog steeds het hart van de film, en C. Reilly en Silverman zijn fantastisch op elkaar ingespeeld. Maar ook Gadot, Henson en Lynch zijn sterk op dreef, en de racescene tussen Shank en Vanellope/Ralph is een spectaculair hoogtepunt. Net zoals de prinsessenscene waarin alle Disney prinsessen samenkomen. Grappig en origineel gedaan, en het is een scene die laat zien hoe gedetailleerd de makers te werk zijn gegaan.

“Live for nothing, or die for something. Your call.”

Een onzinnige actiefilm, maar zo zie ik een Sylvester Stallone film het liefst. Het is jammer dat de opbouw van het verhaal wat lang duurt, maar wanneer het in het laatste half uur losgaat is er geen houden meer aan. Die christelijke zendelingen zijn bloedirritant en ontzettend naïef, maar gelukkig is daar altijd Stallone nog die bijna in zijn eentje een heel leger verslaat. Het verhaal over oorlog, christelijke zendelingen, en de worstelingen van Rambo stelt niet zo heel veel voor, maar daar gaat het natuurlijk ook niet om. Rambo is Rambo. Keiharde actie en Stallone die iets brabbelt en zijn biceps laat zien, meer heb je niet nodig.

“Of course the wolf can fly.”

Prima monster/rampenfilm met Dwayne Johnson. Rampage heeft ook een onderliggende boodschap over hoe wij met dieren en de planeet omgaan, maar de film wil toch vooral het publiek vermaken. Johnson en Harris zijn een leuk duo en zorgen ervoor dat je nog een beetje meeleeft met de mens. Maar George als steeds groter en sterker wordende gorilla is de echte ster van de film. Op het laatst zit er een uitstekende grap in met George in de hoofdrol. Dat Akerman en Lacy echt verschrikkelijk zijn als de maniakale bad guys neem je dan maar voor lief.

“No man can walk out of his own story.”

Aardige animatiefilm. Het verhaal van Rango is niet al te bijzonder, en er wordt veel gebruik gemaakt van materiaal van oude klassiekers. Clint Eastwood komt zelfs even langs. Johnny Depp is wel geweldig als Rango, en ook de andere stemacteurs doen het goed. Er is chemie, het is vermakelijk en de animatie ziet er ook goed uit. Een aantal problemen van de film zorgen ervoor dat niet alles werkt, maar op de momenten dat Rango en de andere personages op avontuur gaan is het een enerverende rit.

“My son is dead, go to hell!”

Sterk gijzelingsdrama. Ik ben niet de grootste fan van de acteur Gibson (als regisseur wel, het Ben Affleck effect zeg maar), maar hier heeft hij een aantal fantastische momenten. De speelduur had wat korter gekund, maar Ransom heeft een aantal spannende momenten en de acteurs zijn sterk. Heerlijke rol van Gary Sinise weer. De film heeft een aantal aardige twists en vooral op het laatst heeft Ron Howard een aantal interessante plotontwikkelingen voor de kijker in petto.

“Can I interest you in a dessert this evening?”

Geweldige animatiefilm waarin een rat de beste chef-kok ter wereld wil worden. Een prima uitgangspunt, en Ratatouille is nagenoeg perfect. De film zit vol leven en het plezier straalt ervan af. En het verhaal zit ingenieus in elkaar en de animatie ziet er schitterend uit. Remy, Linguini, Colette, Skinner, Django, Emile etc. Allemaal geweldige personages. Als alles klopt hebben animatiefilms iets magisch, en Ratatouille is hier het perfecte voorbeeld van.

Ratter

Ratter is een film met veel goede bedoelingen en een duidelijke visie, maar regisseur Kramer vergeet om ook een spannende thriller/horror af te leveren. Want de kritiek op het gebruik van social media en de technologische ontwikkelingen is een sterk punt van de film, maar er moet wel meer zijn voor een goede film.

Want 2 á 3 sterke en echt spannende scènes is toch te weinig, en vooral de eerste driekwartier sleept zich langzaam voort. Gelukkig is Ashley Benson sterk op dreef en weet ze je wel mee te nemen in haar leventje. Zelfs als dat alleen maar gebeurd door middel van webcam beelden, wat soms storend werkt. Het open einde stoorde geenszins en is zelfs een kracht van de film.

“What was done for your daughter doesn't come cheap. Her little soul was spared. And now you owe one in return.”

Matig. Qua sfeer en locaties doet Rattlesnake best veel dingen goed, en Carmen Ejogo is ook een sterke hoofdrolspeelster. Maar jammer genoeg is het verhaal barslecht, en na een aardig begin wordt het steeds slechter. Saai ook, en dat is knap als je een horrorfilm maakt. Rattlesnake is niet spannend en op één of twee scenes na ook niet bloederig of gruwelijk. En als het verhaal dan ook nog te wensen overlaat heb je een aardige miskleun van een film.

“Who's going to believe a talking head? Get a job in a sideshow.”

Gekkenwerk. Re-Animator is bloederig, vreemd en doldwaas, en als je er helemaal in meegaat valt er veel te genieten. De grote kracht van de film is dat het allemaal nog redelijk rustig begint, en de introductie van de personages is sterk gedaan. Regisseur Stuart Gordon legt eerst de nadruk op sfeer en karakterontwikkeling, en daardoor maakt het tweede gedeelte des te meer indruk. Een tweede gedeelte waarin alle gekte losbarst en je kunt genieten van al het bloed, gore en vliegende ledematen. Met ook nog een interessant verhaal, wat wil je nog meer?

“Jesus christ, what happened to you?”
“In-laws.”

Genoten. Ready or Not is een komische horrorfilm met een simpel uitgangspunt, maar wat de regisseurs en de acteurs er van weten te maken benadert de perfectie. De humor werkt, de weinige echte horrorelementen zijn lekker gruwelijk en smerig, en met Samara Weaving heeft Ready or Not ook een fantastische ‘leading lady’.

Koel, krachtig, sexy en lekker sarcastisch, van Weaving gaan we nog veel horen. Dat de familieleden soms ook zeer klungelig met hun moordwapens omgaan (zeker Scrofano als coke snuivende zus/dochter) zorgde voor een grote glimlach, en is de kers op de taart. De humor overschaduwt gelukkig niet de gehele film, en soms is het ook spannend en gruwelijk. En soms komt alles perfect samen (de scene in de auto met een vastgebonden Grace, Grace die in haar hand wordt geschoten door een jongen, de manier waarop de drie vrouwen in het begin aan hun einde komen). Ik had zelf voor een ander einde gekozen, maar het bloederige einde waar de regisseurs voor hebben gekozen kan ik wel waarderen.

“It's fucking Chucky!”

Met Ready Player One brengt Spielberg duidelijk weer het kind bij zichzelf naar boven, en zijn enthousiasme slaat over op de kijker. De film is zeker niet perfect, maar het plezier en de liefde voor films, games en popcultuur zorgt ervoor dat ik de gehele speelduur met een grote glimlach overal naar heb zitten kijken. Vooral bij het beste gedeelte van de film, een ode aan één van mijn favoriete horrorfilms, werd de glimlach groter en groter. Ook de knipogen naar films en games als Jurassic Park, Halo, John Hughes films, King Kong, Back to the Future, Judgment Day, The Iron Giant en Alien (geniaal) zijn leuk en worden inventief gebracht.

In de jaren 90 werkte Spielberg tegelijkertijd aan Jurassic Park en Schindler’s List, en nu doet hij het weer met The Post en Ready Player One. De man is een kameleon en een formidabel regisseur, en ondanks wat tegenvallende films in de afgelopen jaren is hij nu weer in topvorm. Met Tye Sheridan en Olivia Cooke heeft Spielberg ook twee jonge acteurs gecast die de komende jaren Hollywood gaan veroveren. En dat is uiteindelijk ook de boodschap van Ready Player One. De jeugd heeft de toekomst en kunnen de wereld veranderen, maar dan moeten ze wel wat minder tijd in hun zelfgecreëerde virtuele wereld doorbrengen. ‘More kissing, less gaming.’

“The People's Champion? Sounds pretty good to me.”

Prima film die een goede balans heeft tussen actie, sentiment en zelfs wat romantiek. Real Steel is een kindvriendelijke film waar ook volwassenen van kunnen genieten. Dat is meestal geen goede combinatie, maar Real Steel komt een heel eind.

De band tussen vader en zoon wordt goed uitgewerkt en Jackman en Goyo hebben een mooie chemie. Het romantisch subplotje rond Jackman en Evangeline Lilly hangt er een beetje bij, maar de acteurs maken er het beste van. Dramatisch of echt spannend wordt het nergens, maar de actie verbloemt veel. Mensen die vechtende robots aansturen is best een origineel concept en de uitvoering is sterk. Op het laatst ga je zelfs een beetje meeleven en dat is een groot compliment.

“A murderer would never parade his crime in front of an open window.”

Intiem en ingenieus meesterwerk van Hitchcock. Rear Window laat zien wat er kan gebeuren als een regisseur een op het eerste gezicht simpel verhaal tot in de perfectie uitvoert. Een man gebonden aan een rolstoel denkt dat zijn overbuurman een moord heeft gepleegd en gaat samen met zijn vriendin en verzorgster op onderzoek uit. De film heeft een lange aanloop en veel mensen zullen het langdradig vinden, maar ik vond het uitermate sfeervol en ik heb genoten.

De manier waarop Hitchcock al die appartementen heeft vormgegeven (allemaal in een studio) is geweldig en ook de mensen hebben allemaal zo hun eigen sores. James Stewart vond ik in Vertigo een ietwat slome duikelaar maar hier laat hij zijn klasse zien. En tja, Grace Kelly… Wat een prachtige actrice en elke keer wanneer ze de deur van het appartement open doet wordt je weer opnieuw verliefd op haar. Wat een screen presence heeft die dame. En ze kan ook goed acteren en heeft een knetterende chemie met Stewart. De dialogen tussen beide zitten vol venijn en passie en beide acteurs weten de aandacht moeiteloos vast te houden. Als laatste nog een compliment voor de muziek. Veel schitterende pianomuziek die voor een mooie sfeer zorgt. Op het laatst wordt het echt spannend en Hitchcock toont hier andermaal aan waarom de titel “Master of Suspense” meer dan terecht is. Geweldige oude klassieker.

“Last night I dreamt I went to Manderley again.”

Fantastische film weer van Hitchcock. Rebecca is een donker, gotisch, psychologisch maar ook romantisch drama waar je zelfs als kijker paranoïde van wordt. Met romantiek bedoel ik dan wel romantiek zoals alleen 'Hitch' dat kan doen. Dat grote kasteel met veel personeel klinkt leuk, maar voor Mrs. De Winter verandert het al snel in een nachtmerrie.

Fantastisch acteerwerk van Fontaine, en ook Anderson is op een angstaanjagende manier briljant als Mrs. Danvers. Laurence Olivier is wat stijfjes, maar dat hoort ook een beetje bij zijn rol. Het sterkste punt van Rebecca is de onheilspellende sfeer die als een donkere wolk boven het kasteel en de personages hangt. Hitchcock op zijn best.

“You're tearing me apart!”

Sterke klassieker die alleen al door het acteerspel van James Dean en Nathalie Wood zeer de moeite waard is. Wat een charisma hebben die twee, en hun gezamenlijke scènes zijn de hoogtepunten in de film. De jonge Sal Mineo is ook geweldig, en vooral op het einde houdt hij zich knap staande tussen Dean en Wood. Het is eeuwig zonde dat alle drie de acteurs veel te vroeg zijn overleden.

Het mooie van Rebel Without a Cause vind ik ook dat er niet echt een diepe reden is voor het gedrag van Jim. De conservatieve ouders hebben moeite met hun naar vrijheid hunkerende zonen en dochters, en deze strijdt en het tijdperk waarin ze leven (de jaren 50) worden goed weergegeven. Met het schitterende en tragische einde als bittere maar mooie afsluiter.

Rebirth

Vreselijk. Het mysterieuze begin belooft nog wel wat goeds, maar het gaat snel bergafwaarts. De acteurs, het verschrikkelijke plot, het gebrek aan spanning en iets van logica etc. Rebirth faalt aan alle kanten. Het plot is een combinatie van The Game en The Joneses, en het resultaat is vooral een boel inspiratieloze onzin. Want wat al die mensen bezielt om helemaal op te gaan in Rebirth? Ik weet het nog steeds niet. Maar ik heb de film afgekeken dus in zekere zin ben ik er ook ingetuind.

La Reconquista

Erg fijne film. Twee jeugdgeliefden spreken na jaren weer af in Madrid en er blijken nog wat onverwerkte gevoelens te zijn. Het begin is nog wat ongemakkelijk, maar naarmate de alcoholconsumptie meer wordt komen beide wat meer los. Het is allemaal erg herkenbaar en regisseur Trueba schuwt er niet voor om een traag tempo te hanteren met veel stiltes. De acteurs moeten het werk doen (en de schitterende muziek) en beide acteurs zijn fantastisch.

Ik dacht eigenlijk dat de gehele film over deze avond zou gaan, maar het is eigenlijk maar de helft. Over de andere helft zal ik niet te veel verklappen, maar ik vond het erg mooi gedaan door Trueba. Het is zeker melancholisch en je gaat vanzelf terugdenken aan je eigen eerste jeugdliefde. Gelukkig zwelgt de film niet in de melancholie en is het einde realistisch, passend en vooral levensecht. Want hoe vaak je ook nog terugdenkt aan je jeugdliefde, je leven gaat door en mensen veranderen, emigreren of vinden nieuwe liefdes.

“Nothing... is... what it seems.”

Prima film met aardig wat suspense en sterk acteerwerk van de cast. The Recruit werpt een vermakelijke blik achter de schermen bij de CIA en de training wordt aardig in beeld gebracht. Heel diep gaat het niet en het romantisch subplotje werkt niet echt, maar vermakelijk is het allemaal wel.

Wanneer Clayton (Farrell) stopt met de opleiding komen we tot de kern van het verhaal en wordt het best spannend. De motieven van de personages lijken telkens anders te liggen dan in eerste instantie gedacht, en er ontstaat een leuk kat- en muisspel. Wie de uiteindelijke bad guys is komt niet als een verassing, maar op dat moment heeft de film ook de kijker in zijn greep. Leuke rol voor Pacino en ook Moynahan doet het niet onaardig. De film richt zich meer op de spanning en de actie dan op het plot, en dat pakt zeker niet slecht uit.

“Old man my ass!”

Leuk. Bruce Willis, Helen Mirren, Morgan Freeman en John Malkovich die als oude geheimagenten een samenzwering moeten zien te ontrafelen, dat kan niet mis gaan. Het is schitterend om deze oude rotten samen te zien werken en vooral Mirren en Malkovich zijn geweldig op dreef.

Ze zorgen voor de humor en alles wat uit hun mond komt is raak. De actiescènes zien er goed uit en acteurs als Parker, Urban en Cox dragen ook hun steentje bij. Het plezier straalt van de film af en als het dan ook nog actievol en spannend is, heb je een heerlijke filmavond.

“Wine is wine. I want to buy American air defense protocols.”

“Why is it terrorists never appreciate Burgundy?”

Bijna net zo leuk als het eerste deel. Willis en Parker zijn weer goed op dreef en Zeta-Jones, Hopkins en Lee zijn sterke toevoegingen. Maar het zijn Mirren en Malkovich die weer de show stelen en hebben een aantal geweldige momenten. Leuke humor, prima actiescènes en een groep "oudjes" die er duidelijk zin in hebben, RED 2 doet veel goed. Het verhaal stelt niet zo heel veel voor en het heeft soms iets weg van één grote klucht, maar vermakelijk is het wel.

“Have you seen blood in the moonlight? It appears quite black.”

Voorloper van Silence of the Lambs met gelukkig weer Anthony Hopkins als dr. Hannibal Lecter. En met Norton, Keitel en Fiennes, dus met de acteurs zit het wel goed. Het script zit goed in elkaar en het kat- en muisspel wordt goed uitgewerkt.

Ik miste wel wat spanning en vooral in het middengedeelte zakt de film wat in. Fiennes doet een Norman Bates, maar mist wel die echte gekte en dreiging. Als maniakale bad guy wordt hij weggespeeld door Hopkins. Norton is wel erg sterk als Will Graham en het is allemaal wel erg sfeervol. Met een gehaaste maar wel spetterende climax.