Opinions

Lavender

Erg matig. Lavender probeert opzichtig mysterieus te zijn, maar verliest zichzelf in een hoop pretentieus geneuzel en is rommelig en opvallend voorspelbaar. De film is wel sfeervol en heeft een aantal fraaie beelden. Abbie Cornish doet het goed en een gevoel van paranoia is constant aanwezig. Jammer genoeg is het script barslecht en is er op een gegeven moment geen touw meer aan vast te knopen.

“That's what a wrench is for, dumbass!”

Spijkerharde film die naarmate het verhaal vordert steeds onlogischer wordt, maar wel zijn spijkerharde charme behoudt. Butler is perfect in dit soort films en als wraakengel die steeds meer wordt opgeslokt door zijn wraakgevoelens maakt hij indruk. Jamie Foxx is ook uitstekend als advocaat die slachtoffer wordt van de wraak van Butler maar besluit terug te vechten.

Sommige scènes zijn zeker niet voor de gevoelige kijker en regisseur Gary Gray draait zijn hand niet om voor een martelpartij, een autobom of een keiharde schietpartij hier en daar. Het wordt allemaal steeds onwaarschijnlijker en zeker op het laatst als de twist komt zit je even met je ogen te rollen op de bank. Maar ach, dit soort actiefilms kijk je niet voor de logica. En aan brute actie geen gebrek met Butler en Foxx als charismatische tegenspelers.

“You answered without saying anything. That's politics.”

Indrukwekkend epos. Lawrence of Arabia is bijna vier uur lang en ik heb hem in twee keer gekeken. Maar de film verveelt geen moment en alleen al om de schitterende beelden van de woestijn blijf je gefascineerd kijken. Het verhaal over de Engelse en Franse belangen in de Arabische landen, de verschillende Arabische stammen die samen werken en later toch uiteenvallen en het terugdringen van het Ottomaanse Rijk heeft tot op de dag van vandaag nog gevolgen. Het is daardoor ook een belangrijke geschiedenisles.

De regie van David Lean is weergaloos. Niet alleen de beelden en de schitterende locaties maken indruk, maar Lean weet met een traag maar aangenaam ritme de kijker helemaal mee te voeren in het indrukwekkende verhaal van T.E. Lawrence. Een rare snuiter waar je weinig hoogte van krijgt. Perfect gespeeld door Peter O’Toole, die Lawrence’s transformatie van bedeesde bruggenbouwer tot oorlogsheld tegen wil en dank geloofwaardig speelt. Ook andere acteurs zoals Sharif, Quinn en Guinness zijn uitstekend. De film duurt lang, maar deze klassieker is het meer dan waard.

Lazzaro Felice

Intrigerend. In het begin wist ik nog niet echt waar regisseur Alice Rohrwacher heen wilde met zijn film, maar na een tijdje werd ik helemaal meegesleept in het leven van de goedaardige en bijna kinderlijk onschuldige Lazzaro. Fantastisch geacteerd door Tardiolo.

De film is spiritueel, filosofisch en maatschappijkritisch, en het is schrijnend om te zien hoe Lazzaro door zijn goedheid steeds weer het gemakkelijke slachtoffer is. En wordt gebruikt en misbruikt door de mensen om hem heen. Maar het is ook wel inspirerend om te zien dat Lazzaro altijd klaar staat voor zijn medemens, en zonder vooroordelen andere mensen tegemoet treedt. Mensen zullen er allemaal religieuze ondertonen in zien, maar ik zie er ook gewoon graag een boodschap in van Rohrwacher om wat aardiger voor elkaar te zijn. Hoe clichématig dat ook mag klinken. Lazzaro Felice als film is gelukkig verre van clichématig.

“Hey, Dottie? thanks for gettin' me into the league.”

“You got yourself into the league. I just got you on the train.”

Hartverwarmende film van Penny Marshall. Als het sentiment en de melancholie er te dik op ligt kan het soms verkeerd uitpakken, maar Marshall weet precies de juiste toon aan te slaan. Dat komt ook door het acteerwerk, want Davis, Lori Petty Madonna, Hanks en de andere acteurs weten precies de juiste balans te vinden tussen sentiment, humor, oprechte emotie en venijn. Vooral tijdens de laatste scenes stond het kippenvel op m'n armen, en het einde laat zien op wat voor manier deze personages in korte tijd een band voor het leven hebben opgebouwd.

“It's fecking Murphy's law with you.”

Degelijke romcom met Amy Adams die er bijna in haar eentje voor zorgt dat het genietbaar blijft. Wat een charisma heeft die dame. Het samenspel met Goode is erg fijn en ze vormen een mooi duo. De dialogen zijn scherp en gevat en Adams en Goode weten er wel raad mee. En als Ierland liefhebber wordt ik erg blij van alle prachtige locaties die de film aandoet. Leap Year is uiteraard voorspelbaar, maar het zijn de acteurs en de sterke dialogen die ervoor zorgen dat de film een fijne kijkervaring oplevert.

“You messed with the wrong family.”

Aardige origin story rond Leatherface. Gruwelijk en soms best vermakelijk, maar het mist de magie van sommige Texas Chainsaw Massacre films. De acteurs doen het goed en er zitten wat gewelddadige en harde scenes in, en wat dat betreft doet Leatherface wat het moet doen. Vooral wanneer de vier personages uit de psychiatrische inrichting ontsnappen wordt het wat beter, en de vreemde chemie tussen de castleden onderling werkt op één of andere manier. Tegen het einde zien we eindelijk Leatherface met zijn kettingzaag, en het voelt als thuiskomen.

“I know you would stay if you could.”

Sterke film van Debra Granik. Leave No Trace is een verhaal over een vader en dochter die in natuurparken leven, afgesloten van de bewoonde wereld en andere mensen. Totdat ze worden opgepakt door de politie en vooral dochter Tom gaat twijfelen aan haar afgesloten en kleine wereldje.

Erg sterk geacteerd door de jonge McKenzie, en je ziet Tom steeds meer voor zichzelf opkomen en uiteindelijk de beslissing nemen om voor zichzelf te kiezen. Ben Foster is ook sterk als vader met een oorlogstrauma, hoewel zijn personage misschien iets beter uitgewerkt had kunnen worden. Er blijven wel heel veel vragen openstaan, en Granik kiest er duidelijk voor om niet te laten zien hoe het nu verder gaat met zowel Tom als de vader. Maar Tom kiest uiteindelijk voor zichzelf want zoals ze op het laatst zegt, ‘The same thing that's wrong with you isn't wrong with me.’.

“Is drinking a way of killing yourself?”

“Or, is killing myself a way of drinking?”

Wat een acteerdemonstratie van Nicolas Cage. In Leaving Las Vegas moet hij een man spelen die naar Las Vegas reist om zich dood te drinken, en Cage weet het overtuigend te brengen. Geen gemakkelijke taak. Het contrast tussen de glitter en glamour van Las Vegas, en al het leed dat daaronder schuilgaat, is treffend neergezet door Mike Figgis.

Cage heeft de wat "flashy" rol, maar Elisabeth Shue maakt op sommige momenten misschien nog wel meer indruk als prostituee Sera. Vooral tegen het einde heeft ze een aantal scenes die dwars door je ziel snijden. Ook de muziek van onder andere Sting, McDonald en Cage zelf mag niet onvermeld blijven. Schitterend.

Das Leben der Anderen

Schitterend. Ik gebruik het woord perfect niet snel, maar Das Leben der Anderen verdient het. De film laat op indrukwekkende wijze zien wat het leven in het voormalige DDR inhield. En dat nog niet zo lang geleden (1984). Wantrouwen, achterdocht, verraad, de verstikkende werking van het communisme (Oost-Duitsers praten over ‘socialisme’), het is weerzinwekkend maar tegelijkertijd ook fascinerend om te aanschouwen.

Het hart van de film vormt het contrast tussen de levens van enerzijds Hauptmann Wiesler (Muhe) en anderzijds Christa-Maria Sieland (Gedeck) en Dreyman (Koch), en de manier waarop Wiesler steeds meer gefascineerd raakt in het vrije leven van het duo. Ondanks het rustige tempo is de spanning in elke scene voelbaar en regisseur Von Donnersmarck verdient alle credits voor zijn vlijmscherpe regie en script. Iemand afluisteren heeft er nog nooit zo spannend uitgezien. En de acteurs met Muhe, Koch en Gedeck voorop zijn weergaloos. Het sfeervolle einde maakt dit Duitse meesterwerk af.

“I know you all want answers, and believe me, so do I.”

Matig. Nicolas Cage vind ik altijd wel leuk in dit soort B-films, en ook hier is hij verreweg het beste element. Left Behind heeft een aardig uitgangspunt, maar de uitwerking is echt barslecht. Het begin alleen al is ontzettend rommelig. Het acteerwerk is abominabel en de personages zijn vooral bloedirritant. Ik snap het religieuze aspect wel, maar dat wil niet zeggen dat ik er blij van word.

“Do you think she woke up one morning and said "I think I'll go to law school today"?”

Legally Blonde barst van de energie. Vooral door het aanstekelijke spel van Witherspoon, en Legally Blonde begint ook veelbelovend. Wanneer Elle tot Harvard wordt toegelaten en begint met haar rechtenstudie is het allemaal nog zeer vermakelijk.

Maar wanneer Elle mee mag gaan werken aan een moordzaak wordt het wat minder. Witherspoon laat zien wat ze in haar mars heeft, maar ze kan het soms gemakzuchtige verhaal niet in haar eentje naar een hoger niveau tillen. Ik moet ook wel toegeven dat het waarschijnlijk de bedoeling was van de regisseur om alles in het belachelijke te trekken. En wie Legally Blonde niet al te serieus neemt zal kunnen genieten van de avonturen van de slimme, positieve en wat naïeve Elle. Het einde is het bekende wie goed is krijgt lekkers (cum laude afstuderen, goede baan, verloofde), en wie stout is de roe (middelmatige student, geen baan, verloofde kwijt). Prima.

“Me and my brother, we're gonna rule London!”

Tom Hardy is echt een held. Legend is een gangster film met het bekende 'rise and fall' verhaal, maar door de dubbele rol van Hardy en de regie van Brian Helgeland blijft het zeer vermakelijk. Er is humor, de dialogen zijn vlijmscherp en het tempo ligt hoog. Guy Ritchie light, en dat is een groot compliment. Acteurs als Anderson, Browning, Eccleston en Egerton zetten ook een sterke rol neer, en het is soms allemaal humoristisch, gewelddadig en hartbrekend tegelijk.

“You are Lord of the Apes, King of the Jungle. Tarzan. Tarzan.”

Aardige film over Tarzan. De opbouw van het verhaal is goed en vooral in het tweede gedeelte gaat regisseur Yates los met een aantal geweldige actiescènes. De film ziet er ook schitterend uit. De acteurs zijn een beetje wisselend met vooral Robbie als karaktervolle Jane en Samuel L. Jackson die erbovenuit steken. Skarsgard is redelijk maar wel erg kleurloos en mist het charisma om een film echt op zijn schouders te nemen. Waltz doet zijn Landa/Schultz/Blofeld ding en het begint een beetje te vervelen.

Van Tarzan zijn natuurlijk tal van films gemaakt en ik moet zeggen dat de film best een originele invalshoek heeft met een Tarzan die het jungleleven de rug heeft toegekeerd, maar toch wordt teruggelokt. De echte spanning miste ik een beetje en vooral op het laatst wordt het allemaal wel heel erg gemakkelijk afgeraffeld. Ook de interactie tussen Tarzan/Skarsgard en Jane/Robbie was niet altijd even overtuigend (ook niet door de nogal rommelige flashbacks). Maar door de goede actie, mooie cinematografie en vleugjes humor is Tarzan zeker geen vervelende zit.

“If you call me Batgirl, can I call you Batboy?”

Ontzettend vermakelijk. De animatie ziet er geweldig uit en het oog voor detail is verbluffend. Het tempo en de grapdichtheid ligt hoog en je moet de aandacht erbij houden om alles te registeren. En de vele inside jokes moet je wel begrijpen om optimaal van The Lego Batman Movie te kunnen genieten. Maar dan is het ook echt genieten van Batman en zijn vrienden en vijanden. Met de geweldige stemmen van onder andere Arnett, Cera, Dawson, Fiennes en Galifianakis. Topentertainment.

“Don't worry, Lucy. Everything can still be awesome!”

Leuk. The Lego Movie 2 vergaloppeert zich soms en het tempo ligt echt veel te hoog, maar gelukkig zijn alle pluspunten van het eerste deel ook hier weer aanwezig. Kleurrijke werelden, veel geslaagde grappen/inside jokes, Pratt, Banks en Arnett die weer fantastisch zijn als Emmet, Lucy en Batman, sterke actiescènes en uiteraard een sentimenteel einde (vooral op het laatst met de broer en zus). Helemaal niet erg als je het op zo’n inventieve en originele manier brengt. Iets minder dan het eerste deel, maar nog steeds een meer dan geslaagd avontuur.

“All I'm asking for is total perfection.”

Awe-some! Niet verwacht, maar The Lego Movie is echt anderhalf uur genieten. De humor werkt en het oog voor detail is verbluffend. De film ziet er schitterend uit en de makers verdienen een dik compliment voor het creëren van een fantasierijke en originele wereld.

Maar niet alleen visueel is The Lego Movie top, ook de personages zijn goed uitgewerkt en de dialogen zijn ijzersterk. Grappig, spitsvondig, origineel, ik zat de hele tijd met een glimlach op m’n gezicht. Vooral als dan ook nog Batman zijn intrede doet. Het feest is dan echt compleet. Met passende stemmen van onder andere Arnett, Pratt, Banks, Ferrell en Freeman. Topentertainment.

“Revenge is not a good thing, it's better to forget.”

Na jaren heb ik Léon weer eens herzien en wat blijft dit toch een meesterlijke film. Vanaf de allereerste actierijke scene met de (knallende) introductie van Léon (een geweldige Jean Reno) blijft deze film boeien en met Reno en een piepjonge maar toen al zo goede Portman heeft de film een duo waar je makkelijk een halve dag naar zou kunnen kijken.

Nadat de familie van de 12-jarige Mathilda wordt uitgemoord door corrupte politieagenten gaat ze schuilen bij buurman Léon. Er ontstaat een band en je ziet vooral Léon helemaal opbloeien. Van een huurmoordenaar die een eenzaam bestaan heeft opgebouwd groeit hij steeds meer uit tot een vaderfiguur voor Mathilda. Maar vooral Mathilda ziet de relatie ook als een mogelijkheid om haar doel te bereiken, het doden van de corrupte politieagenten. Het wordt daardoor nooit te sentimenteel en er zijn zelfs momenten dat je bij jezelf afvraagt of Mathilda de niet al te slimme Léon nou manipuleert of niet. De film heeft veel actierijke en ijzingwekkende scènes zoals de dodelijke schietpartij in de flat van Mathilda, de eerste sluipschutter training van Mathilda en het laatste explosieve gedeelte in de flat van Léon. Maar de beste en spannendste scene is die wanneer Mathilda oog in oog komt te staan met de corrupte politieagent Stansfield (Gary Oldman) in een wc ruimte. Waanzinnig knap gedaan en de spanning is bijna ondraaglijk. Naast Reno en Portman is ook Oldman weergaloos en dit is het beste voorbeeld. Léon is een actierijke thriller maar daarnaast ook een karakterstudie over twee mensen die onder dramatische omstandigheden elkaar moeten vertrouwen en steunen. Het resultaat is steengoed.

“Have you ever been with someone, and you stay up until like 4AM just talking about everything, and you're just like, I can't believe I get to exist at the same time as you?”

“No, but like I'm really happy for you?”

Misschien komt het door de tijd van het jaar, maar ik heb echt genoten van Let It Snow. Allemaal bekende jonge acteurs worden samengebracht, en ze doen het allemaal goed en hebben een fijne chemie. Maar Shameik Moore en Isabela Merced steken er wel met kop en schouders bovenuit (Liv Hewson is ook sterk). Fantastische jonge acteurs met een heerlijke chemie. Niet alle verhaallijnen werken even goed, maar zodra de film weer terug gaat naar Moore en Merced stijgt het niveau. Voor de rest is het allemaal uitermate feel good, en tegen het einde van de film komt uiteraard alles goed.

“I feel like Danny Glover before he got too old for this shit.”

Let's Be Cops is een aardige komedie die erg sterk begint en ook een aardig einde heeft maar die in het middendeel wat problemen heeft om het niveau van het begin vast te houden. De grappen komen wat minder uit de verf en er worden wat nieuwe personages geïntroduceerd die meer irritant zijn dan grappig.

Het verhaal rond Ryan (Jake Johnson) en Justin (Damon Wayans Jr.) die niets met hun leven doen en besluiten om zich voor te doen als politieagenten is zeker in het begin leuk. Origineel is het allemaal niet maar dat hoeft ook niet als er goede humor in zit en het plezier van de acteurs er zo vanaf spat. Het einde is humorvol en actierijk en zorgt er voor dat de film niet als een nachtkaars uitgaat. Johnson en Wayans Jr. zijn uitstekend op dreef en het is altijd leuk om Andy Garcia de rol van bad guy te zien spelen alhoewel hij beter is dan het materiaal waar hij het hier mee moet doen. James D’Arcy is redelijk maar is iets te eendimensionaal. Van Rob Riggle had ik wel wat meer willen zien want hij is erg grappig en Nina Dobrev is een prachtige actrice die helaas een erg kleine rol heeft. Let's Be Cops heeft zijn sterke momenten maar ontstijgt nergens de middelmaat.

Let's Be Evil

Barslecht. Let's Be Evil had best een goede film kunnen zijn, maar door het matige script en de verschrikkelijke visuele effecten is er geen doorkomen aan. De onbekende acteurs zijn niet eens het slechtste gedeelte van de film, en dat zegt al veel.

“I'm too old for this shit!”

Murtaugh en Riggs, een legendarisch duo als het aankomt op buddycop films. Gibson en Glover geven perfect gestalte aan dit duo en hun chemie zorgt ervoor dat deze film boven de middelmaat uitstijgt. Sterke actiescènes, leuke humor en een aardig verhaal, Lethal Weapon doet niet veel nieuws maar voert het wel tot in de perfectie uit. Laat Murtaugh en Riggs onderzoek doen en tegelijkertijd kibbelen over van alles en nog wat en je hebt een succesformule voor een geslaagde buddycop film.

“We're back, we're bad, you're black, I'm mad.”

Dit tweede deel gaat op dezelfde voet verder. Met Gibson en Glover die nog steeds een fantastische chemie hebben als Riggs en Murtaugh. Sterke actiescènes, droge humor en perfect gecaste bad guys, Lethal Weapon heeft de ideale formule gevonden voor de perfecte buddycop film. Met Pesci en uiteraard Sam de hond als perfecte side-kicks.

“You have the right to remain unconscious. Anything you say ain't gonna be much.”

Als de formule eenmaal werkt waarom zou je het dan veranderen? Glover en Gibson die constant kibbelen, veel schietpartijen, genoeg humor, Joe Pesci, een voortreffelijke Rene Russo en een sterke bad guy in Stuart Wilson. Dit derde deel is weer een meer dan vermakelijke buddycop film geworden. Murtaugh en Riggs zijn iconen en de onderlinge chemie is weer fantastisch. Veel meer heb je dan niet nodig voor een geslaagde film.

“I'm not too old for this shit.”

Perfect einde van de Lethal Weapon franchise. Murtaugh en Riggs zijn ouder, maar gelukkig komen ze al kibbelend weer in een doldwaas avontuur terecht. Het begint repeterend te worden, maar ik kan niet anders dan voor de laatste keer de weergaloze chemie te roemen tussen Glover en Gibson.

Zelfs in dit vierde avontuur is het samenspel tussen de twee nog steeds ongeëvenaard. Met Joe Pesci en nieuwkomer Chris Rock als wandelende en snelpratende stuiterballen. En ook Rene Russo en Jet Li doen het goed in bijrollen. Er is chemie, er is humor, er is actie en dit vierde deel geeft Murtaugh en Riggs een perfect einde. Ik ga ze missen. Want zoals ze op het laatst schreeuwen, "This is Family!". En zo is het maar net.

“I'm sorry, I didn't know love had an expiration date.”

Zoetsappige film over een jonge vrouw die in Italië samen met een oude vrouw en haar kleinzoon op zoek gaat naar de grote verloren liefde van de oude vrouw. Seyfried, Verona, Toscane, de zomerse sfeer etc. Met een wijntje erbij is Letters to Juliet geen moment vervelend om naar te kijken. Het verhaal heeft de bekende en voorspelbare plotontwikkelingen en Egan is zeer matig als kleinzoon/love interest, maar door de sfeer en Seyfried valt het niet al te veel op.

“I wish, for just one day, Dad couldn't tell a lie.”

Het betere gekke bekken werk van Jim Carrey. Liar Liar is zeker geen perfecte film, maar Carrey weet er altijd wel wat van te maken. En hier mag hij helemaal losgaan als Fletcher Reede, een advocaat die door een wens van zijn zoontje 24 uur niet kan liegen. Nogal een probleem voor een advocaat.

Dit levert een aantal komische situaties op, die door Carrey ten volle worden benut. De verhaallijn met zijn ex-vrouw en zoontje levert genoeg sentimentele en zoetsappige situaties op, maar de film gaat nooit over het randje. Het ligt er allemaal wel heel dik bovenop en natuurlijk komt Fletcher tot inkeer, maar dat weet je in dit soort films. Prima vermaak.

“My major was English, with a minor in history, just to make sure I was fully unemployable.”

Liberal Arts is een film van Josh Radnor over de 35-jarige Jesse die werkt als college toelatingfunctionaris op een universiteit die verliefd wordt op een student. Dit is een film die je eigenlijk in tweeën zou kunnen opsplitsen. Het eerste uur is erg aangenaam en vooral wanneer Elizabeth Olsen haar opwachting maakt komt de film tot leven. Olsen is echt fantastisch en ze heeft een aangename chemie met Radnor. Na dat eerste uur wordt de film rommelig. Allison Janney is een geweldige actrice maar hier volledig overbodig en Radnor verliest zichzelf wel heel erg in het verhaal. Jesse heeft een passie voor literatuur en de film zit dan ook vol met quotes van beroemde schrijvers en lezende mensen komen je overal tegen. Liberal Arts is duidelijk een passieproject van Radnor maar hij weet niet echt maat te houden en film schurkt soms wel heel erg tegen zelfgenoegzaamheid aan.

Gelukkig is het laatste gedeelte wel sterk geeft de film net dat klein beetje pit dat het nodig heeft. De film kabbelt op sommige momenten namelijk wel heel rustig voort en saaiheid ligt op de loer. Richard Jenkins is altijd goed en ook hier speelt hij weer een erg leuke bijrol. Ook Efron heeft een grappige bijrol en steelt zelfs de show in een aantal korte scènes. Liberal Arts is een intieme film geworden waar door alle betrokken met zichtbaar plezier aan is gewerkt. En zeker aangenaam is om naar te kijken.

Licence to Kill

De tweede en laatste Bondfilm van Timothy Dalton. Licence to Kill staat bekend om zijn harde, realistische stijl en het wraakmotief van 007. Het wraakmotief zien we niet vaak in een Bondfilm (Quantum of Solace is een uitzondering) en Dalton mag dan wat charme en humor missen, als wraakengel is hij ijzersterk.

De harde, expliciete scènes zien we ook niet vaak in een Bondfilm maar hier past het wel. Bond krijgt te maken met een drugskartel onder leiding van Franz Sanchez (Robert Davi) die Felix Leiter, Bond's vriend van de CIA, en diens vrouw aanpakken. Bond zweert wraak en zelfs zijn eigen MI6 probeert hem te stoppen. De manier waarop Bond te werk gaat is lekker klinisch en veel tijd voor humoristisch gezwets of een romantische rendez-vous heeft hij niet. Ook wel eens verfrissend alhoewel je het toch mist. Net zoals Quantum voelt het niet echt als een Bondfilm. De Bondgirls zijn een beetje wisselvallig. Talisa Soto is prachtig maar heeft een erg magere rol en heeft weinig te doen. Carey Lowell heeft juist een erg actieve rol maar is wat vlak en mist charisma. De bad guys zijn geweldig. Davi mag zich uitleven en is lekker dreigend, keihard en maniakaal. Leuk om Benicio Del Toro te zien als handlanger van Davi. Over maniakaal gesproken, die ogen, die stem... Erg knap gedaan van mr. Del Toro.

Licence to Kill mist het echte Bond gevoel maar is een rechttoe rechtaan wraakfilm. Ook wel eens lekker.

“You know, I'm finally starting to wrap my mind around this shit. We're in here for life. We're gonna die in here!”

Prima film. Met Murphy en Lawrence kan het altijd twee kanten opgaan, maar in Life houden ze zich duidelijk in. En het resultaat is een film die ondanks het trieste verhaal veel luchtige momenten kent, maar zeker op het laatst ook aardig wat emotionele momenten. Murphy en Lawrence laten zien dat ze meer kunnen dan in belachelijke en pijnlijk ongrappige komedies spelen, als ze maar het juiste materiaal krijgen.