Opinions

“We'll all grow up one day, Meg. We might as well know what we want.”

Little Women is een film die geen groots verhaal of bizarre plotontwikkelingen nodig heeft om indruk te maken. Ik ging met lage verwachtingen de film in, maar werd uiteindelijk geraakt door het verhaal van een moeder en haar vier dochters (en Christian Bale in romantische rol ha) die leven en opgroeien tijdens en na de Amerikaanse burgeroorlog.

De burgeroorlog speelt maar een kleine rol, en Little Women is vooral een kleinschalig en intiem verhaal over de opgroeiende zussen die uiteindelijk voor volwassen keuzes komen te staan. Totaal verschillend, maar de onlosmakelijke band is mooi om te zien. Het is altijd leuk om een jonge Kirsten Dunst en Claire Danes te zien, maar het is Ryder die hier de meeste indruk maakt als Jo ('the wild one'). Een fantastische rol en acteerprestatie, en Ryder is terecht genomineerd voor een Oscar.

“Well, I believe we have some power over who we love, it isn't something that just happens to a person.”

Wat een schitterende film. Little Women is de zoveelste verfilming van het boek van Louisa May Alcott, maar Greta Gerwig drukt er wel echt haar eigen stempel op. Gerwig speelt met de verhaalstructuur, en de niet-chronologische vertelwijze werkt uitstekend. Heden en verleden lopen in elkaar over, en door het kleurengebruik, subtiele veranderingen qua kleding en kapsel en het fantastische acteerwerk blijft het allemaal goed te volgen. De regie en het script van Gerwig kan ik ook niet genoeg roemen.

De focus ligt duidelijk op de levens en de relatie tussen Jo en Amy March, en Pugh en Ronan zijn geweldig. Vooral de karakterontwikkeling die Amy doormaakt wordt indrukwekkend gespeeld door Pugh. Het ingenieuze script van Gerwig helpt haar daar ook bij. Amy en Jo zijn beide assertief, creatief en hebben een vrije geest, maar waar Jo hierin erg dogmatisch is en verkondigd dat ze geen man nodig heeft, daar is Amy wat pragmatischer. Amy’s beslissing om te trouwen met Laurie komt hier ook uit voort. Ze is verliefd, maar Amy zorgt door dit huwelijk er ook voor dat haar familie niets tekort komt. Chalamet is uitstekend als Laurie, en ook Streep, Dern en Watson zijn sterk op dreef. Er is al veel gezegd over het einde dat voor meerdere interpretaties vatbaar is, maar ik denk wel dat Alcott met dit einde zeer blij en tevreden was geweest.

“You know, the best part about the day is when it's over.”

Sfeervolle film. Little Woods vindt het wiel niet opnieuw uit als het gaat om films over Amerikanen aan de onderkant van de samenleving die proberen te overleven, maar Tessa Thompson en Lily James doen het goed als zussen die maar niet weten te ontsnappen uit deze miserabele omstandigheden. De zussen krijgen wel heel veel te verduren, en het lijkt soms wel of de makers alle narigheid en ellende van de wereld in de film willen stoppen. Maar door het oprechte spel van de twee actrices blijft het interessant om naar te kijken. De grote kracht van Little Woods is de band tussen de twee zussen, en dit gedeelte is erg sterk uitgewerkt.

The Wandering Earth

The Wandering Earth ziet er schitterend uit, en je komt bijna ogen tekort om alles goed te kunnen registreren. De ruim twee uur vliegen voorbij. Het probleem van de film is dat er ook nog veel sentimentele, dramatische en tragische momenten in zitten, en voor mij werkte dat gedeelte gewoon niet.

Als je een sci-fi film wilt maken met ook nog het nodige familiedrama moet je er wel voor zorgen dat je iets om de personages geeft. Het zijn interessante personages en de acteurs doen het goed, maar er is gewoon te weinig tijd vrijgemaakt om echt emotioneel betrokken te raken. Je wordt overdonderd door de actie en het visuele aspect, en wat dat betreft scoort The Wandering Earth een ruime voldoende.

Live and Let Die

Vermakelijke Bond maar niet echt gedenkwaardig. Saai plot (heroïnehandel?), voodoo, tarotkaarten, JW Pepper, beetje saaie bad guy, het is het allemaal net niet. Roger Moore debuteert als Bond en hij doet het goed. Moore zal nooit me favoriete Bond worden maar het is een sterk debuut. Het laconieke, ironische, humorvolle en luchtige heeft zijn charme en ik snap dat er onder de bondfans mensen zijn die Moore de beste Bond vinden. Persoonlijk geef ik de voorkeur aan een wat hardere, krachtigere Bond die natuurlijk nog steeds iedere meid in bed kan krijgen met alleen een frons van de wenkbrauw .

De film heeft zeker zijn sterke momenten. De achtervolging per speedboot is natuurlijk geweldig gedaan (te lang, maar fantastisch) net zoals de achtervolging wanneer Bond en Solitaire in een dubbeldekker zitten. Jane Seymour is prachtig en acteert goed. Solitaire is een sterk personage alleen het hele toekomst voorspellen is niet aan mij besteedt. De locaties zijn geweldig. Jamaica, New York en New Orleans worden aangedaan en het ziet er prachtig uit. Als laatste heeft Live and Let Die een geweldige side kick in Tee Hee. Kleurrijk personage met een kunstarm en haak, wat wil je nog meer. Yaphet Kotto als Kananga is redelijk maar een beetje vlak en niet dreigend.

Geen memorabele Bond.

“McClane? I thought I killed you already.”

“I get that sometimes.”

Een lekker vierde Die Hard avontuur. De actie is wat grootser aangepakt dan in de vorige delen en alhoewel dat niet altijd even goed uitpakt, ziet het er wel spectaculair uit. Het belangrijkste is dat Willis er nog echt zin in heeft en als icoon John McClane rolt weer de ene na de andere heerlijke oneliner van zijn tong.

McClane overleeft weer de meest bizarre situaties en uiteraard moet hij weer alles in zijn eentje opknappen. Met wat hulp van nerd Justin Long die een vermakelijke chemie heeft met Willis. Bad guys die veel achter hun computerschermen zitten is niet altijd even spannend maar de film komt een aardig eind, en fossiel McClane die te maken krijgt met cybercrime levert natuurlijk veel grappige dialogen en situaties op. Humor, actie, een grommende en chagrijnige McClane, kleurrijke bad guys en incompetente overheidsorganisaties… Soms hoeft het niet moeilijker te zijn dan dat.

The Living Daylights

Na zeven films met Roger Moore werd het tijd voor een ander soort Bond. Harder en realistischer zonder de belangrijkste kenmerken van een Bondfilm uit het oog te verliezen. Bondgirls, exotische locaties, Q, de technische snufjes, excentrieke bondschurken etc. Het is allemaal gebleven. Timothy Dalton moet het stokje van Roger Moore overnemen en na een soort haatliefde verhouding bij eerdere herzieningen ben ik Dalton steeds meer gaan waarderen. Nu kan ik zeggen dat ik zelfs een klein beetje fan van de man ben. De oneliners komen er nog steeds beroerd uit maar in de actiescènes komt hij tot zijn recht. Het harde en realistische is zeker gelukt.

De grauwe sfeer van The Living Daylights bevalt me wel en het verhaal is goed bedacht. Bond moet assisteren bij de overloop naar het westen van een KGB-officier, generaal Koskov (Jeroen Krabbe). Wanneer het lijkt alsof Koskov weer in handen is gevallen van de KGB gaat Bond samen met de vriendin van Koskov, Kara Milovy (Maryam d’Abo), op onderzoek uit. Dat niets is wat het lijkt in deze film is een understatement. Het is leuk om John Rhys-Davies te zien en hij is geweldig als generaal Pushkin, alleen is het jammer dat er te weinig met hem wordt gedaan. Joe Don Baker is ook goed als wapenhandelaar Whitaker. De locaties zijn goed gekozen en het is altijd mooi om in een Bondfilm sneeuw en ski/auto/cello achtervolgingen te zien. Wenen, Tanger, Pakistan, de Mojavewoestijn in de VS, aan schitterende locaties geen gebrek. d’Abo is wat vlakjes en saai als bondgirl maar kan wel acteren en dat is ook wel eens anders geweest bij Bondgirls. Jeroen Krabbe weet niet te overtuigen als Koskov en echt dreigend wordt hij niet. Wel een dikke pluim voor Andreas Wisniewski als Necros, een handlanger van Koskov.

The Living Daylights is een Bondfilm in een nieuw jasje en klaar voor een nieuw tijdperk. Harder, realistischer, met minder humor maar met voor de rest alles wat een Bondfilm moet hebben en waarom de reeks na ruim vijftig jaar nog zo populair is.

“We dance alone. That's why we only play electronic music.”

Sterk. The Lobster begint goed met de scènes in het hotel, en hier is Farrell al gelijk geweldig op dreef. Regisseur Lanthimos heeft een zeer eigenzinnige visie, en het levert een vermakelijke en absurde film op met veel droge humor, maar ook met een sterke boodschap over wat je wilt opgeven voor de liefde. Hoever wil je gaan? Het tweede gedeelte in het bos is minder interessant, en hier wordt het ook wat langdradig. Gelukkig maken we hier kennis met Seydoux en Weisz, en beide actrices zorgen er samen met Farrell voor dat The Lobster genietbaar en interessant blijft.

“A minute ago this was the safest job in the world. Now it's turning into a bad day in Bosnia.”

De eerste film van Guy Ritchie, en het mooie is dat Lock, Stock and Two Smoking Barrels ook echt aanvoelt als een Ritchie film. Het is knap dat je als jonge filmmaker al zo je eigen visie hebt, en het zelfvertrouwen spat van het scherm af. Er worden weer ongelooflijk veel personages geïntroduceerd (op Ritchie’s kenmerkende en onnavolgbare wijze), en het speelt zich allemaal weer af in het criminele circuit. Hoewel Lock, Stock wel een andere toon heeft dan bijvoorbeeld Snatch. Het draait uiteindelijk allemaal wel weer om geld, drugs en wapens. En veel droge Britse humor, wat ik altijd wel kan waarderen.

“You make one mistake, Donal, one little fucking mistake, and the whole world comes crashing down around you.”

Als ik Locke in één woord zou moeten omschrijven dan is het hypnotiserend. De nachtelijke snelwegen, de cinematografie, alleen de binnenkant van een auto als decor, de stem van Tom Hardy. Regisseur Steven Knight levert een sterk staaltje vakmanschap af en weet de gehele speelduur de aandacht van de kijker vast te houden. Je wordt langzaam de film ingezogen, om je vervolgens niet meer los te laten. Tom Hardy speelt Ivan Locke magistraal. Een ploegbaas bij een bouwonderneming, die in een nachtelijke autorit veel telefoontjes moet plegen en zijn leven door zijn vingers ziet glippen. Hoe interessant kan dat zijn?

Wel, heel interessant dus. Dikke pluim ook voor de acteurs die alleen met hun stem emoties moeten overbrengen. Ruth Wilson, Olivia Colman, Ben Daniels, Tom Holland etc. Allemaal doen ze het geweldig. Speciale vermelding voor Andrew Scott als Donal, een collega van Locke. Geweldig hoe hij met alleen zijn stem van Donal een personage maakt waarom je veel kan lachen. Een minpunt zijn de gesprekken die Locke met zijn ingebeelde vader voert. Het levert een motivatie op voor Locke om het goede te doen, maar het had best achterwege kunnen blijven. Een hele kleine smet op een onverwachte parel van een film.

“The people you love, they're the only ones who can hurt you.”

Deze Amerikaanse versie van Loft is inspiratieloos en heeft matige acteerprestaties, maar heeft ook zijn vermakelijke en spannende momenten. Het positieve is dat de vaart er goed in wordt gehouden en het verhaal op zich wel interessant is.

Vier vrienden, een gezamenlijke loft om hun minnaressen naar toe te brengen en een moord. Een intrigerend uitgangspunt. Jammer genoeg is er al een Belgische en Nederlandse versie en doet deze film eigenlijk niets nieuws. De acteurs zijn ook niet om over naar huis te schrijven en alleen Miller en Schoenaerts weten wat van hun rol te maken. Urban is saai en vlak en wie Stonestreet uit Modern Family heeft gecast als womanizer moet aan een nieuwe carrière gaan denken. De vrouwen (vooral Rachael Taylor) zijn wel prachtig, ook belangrijk. Samen met de beklemmende sfeer is dat een lichtpuntje in een ongeïnspireerde remake. Toch maar weer eens kijken hoe de Belgen dat hebben aangepakt.

“Don't be what they've made you.”

De fakkel wordt bijna letterlijk overgedragen aan een nieuwe generatie mutanten. Zoals het hoort eigenlijk. Zeker de X-Men serie kon wel wat vers bloed gebruiken en als Logan een voorbode is van wat komen gaat, kunnen we de komende jaren genieten. Logan is een rustige en sfeervolle superheldenfilm die soms explodeert met een aantal ontzettend gave actie/vechtscènes.

Wolverine en Charles Xavier zijn oude mannen geworden en hun oude mannen gekibbel zorgt voor een aantal zeer amusante scènes. Maar Logan is vooral donker, hard en naargeestig. Wat er met de andere mutanten is gebeurd wordt op zich wel duidelijk, maar de antwoorden roepen ook weer vragen op. Want waar is Jean Grey bijvoorbeeld (degene die dezelfde kracht als Xavier heeft en misschien zelfs wel sterker dan hem is)? Hoe komen de bad guys aan de DNA van alle mutanten? En wat is er gebeurd na de gebeurtenissen van Days of Future Past? De vragen laten zien dat Logan vooral een op zichzelf staande film is met een Logan en Xavier die aan het einde van hun leven toch nog een nieuw doel hebben. De veiligheid waarborgen van een nieuwe generatie mutanten. Met de jonge actrice Dafne Keen als geweldige nieuwe aanvulling en eigenlijk ook het symbool voor de nieuwe generatie. Meer van dit soort superheldenfilms graag.

“That is total bullshit! George R.R. Martin was supposed to deliver The Winds of Winter to his publisher over two years ago.”

Leuk. Soderbergh is een regisseur die eigenlijk nooit teleurstelt, en ook Logan Lucky is weer 120 minuten topvermaak. Het is weer een heist film, maar deze keer geen Clooney in een smoking maar een manke Tatum en een Driver met maar anderhalve arm. En Daniel Craig met geblondeerd haar, wat al een attractie op zich is.

Logan Lucky heeft een vlot tempo en het heist verhaaltje wordt er snel (maar wel overzichtelijk) doorheen gejaagd. De grootste kracht is dat we een bont gezelschap karakters volgen, die allemaal perfect worden gespeeld door de acteurs. Ze hebben zich allemaal een 'Southern accent' aangemeten, wat altijd al voldoende is voor een aantal grappige momenten. De heist zelf is één grote klucht en gelukkig wordt het allemaal niet al te serieus genomen. De droogkomische humor kan ik altijd wel waarderen, en vooral Driver en Craig hebben een aantal ijzersterke monologen/oneliners. Holmes, Keough en Swank hebben kleine rollen, maar passen allemaal moeiteloos in de vreemde wereld die Soderbergh heeft gecreëerd. Een wereld waar het twee uur lang heerlijk toeven is.

Lola Rennt

Fantastische film. Zo zie je maar wat je allemaal kan doen met weinig middelen. Een sterke visie van de regisseur, een inventief verhaal, originele visuals en uiteraard de weergaloze Franka Potente, meer heb je niet nodig. Het lijkt een best straight forward verhaal te zijn, maar door de snelle editing en de animatie weet je al snel dat je met een speciale film te maken hebt.

En daar komen de alternatieve tijdslijnen nog eens bij. Lola Rennt heeft een korte speelduur en iedere seconde telt en wordt benut. De casinoscene, de bankoveral (de film heeft ook humor), maar ook de rustige en roodachtige intermezzo's tussen Lola en Manni (Bleibtrue)… Alles klopt. En alles wordt ondersteund door opzwepende muziek die de film een geheel eigen vibe geeft. Een film als Lola Rennt is uniek en moet worden gekoesterd. Allemaal kijken deze film.

“Heard you been lookin' for me...”

London Boulevard is een aparte kruising tussen een Guy Ritchie film en Carlito's Way. Zonder de flair en humor van Ritchie, en zonder de intensiteit van Carlito. En zonder Pacino natuurlijk. De film springt van de hak op de tak zonder dat het bijzonder interessant wordt.

Gelukkig weten de acteurs met Farrell en zeker Winstone wel raadt met hun kleurrijke rollen. En ook Knightley is aardig in een wat muffige en te kleine rol als bekende actrice. Regisseur Monahan probeert het wel met een snelle regie, harde actie en die rauwe Engelse achterbuurt mentaliteit, maar het resultaat is een wat rommelig geheel die geen indruk maakt. Zelfs het indrukwekkend bedoelde einde niet.

“There's more than 100 terrorists in there!”

“Yeah? Well, they should've brought more men.”

Belachelijk maar redelijk vermakelijke actiefilm met een hoofdletter A. London Has Fallen is het vervolg op Olympus Has Fallen maar in plaats van het aan diggelen schieten van het Witte Huis wordt nu Londen compleet kapot geschoten.

Olympus vond ik een aardige actiefilm omdat het Witte Huis voor een claustrofobische setting zorgde en er constant een ijzingwekkende sfeer hing. Dat miste ik hier een beetje. De actie is nog steeds goed verzorgt maar eigenlijk zat ik alleen bij het gevecht rond het hoofdkwartier van de bad guys op het puntje van m’n stoel. Voor de rest vond ik het best wel tegenvallen. De grotere rol voor Aaron Eckhart is wel leuk en als ze in een vervolg er een buddy cop film van willen maken met Butler en Eckhart heb ik daar niets op tegen. Met iets meer humor en droge oneliners kan het best wat worden. London Has Fallen is na Olympus een lichte teleurstelling maar als rechttoe rechtaan actieknaller is het best te doen. En Freeman kan weer wat centjes op zijn bankrekening bijschrijven zonder zich overmatig in te spannen. Ook wat waard.

“We're about to get contacted!”

Sterke oorlogsfilm. De spanning wordt goed opgebouwd en de actiescènes zijn fantastisch. De vier acteurs leveren goed werk af en weten je in korte tijd met de personages mee te laten leven. Regisseur Peter Berg laat net genoeg zien van de levens van de soldaten om er geen karikaturen van te maken.

Natuurlijk zijn de personages nog steeds mager uitgewerkt maar het gaat dan ook meer om de onmogelijke situatie waarin deze soldaten terecht komen en de ijzingwekkende spanning die dat oplevert. Het is ook wel eens interessant om in een oorlogsfilm niet alleen maar zwart/wit - goed vs. kwaad karakters te hebben maar ook andere personages zoals de lokale Pashtun bewoners. Een echte aanrader voor wie van goede oorlogsfilms houdt.

“Mommy, am I gonna die?”

“Oh, no, baby, no. You're not going to die. They are. Cover your ears. Hey, should we get a dog?”

The Long Kiss Goodnight blijft een zeer vermakelijke actiefilm. Er zit veel actie in en het is soms best spannend, maar het leukste aan de film is het buddycop element tussen Geena Davis en Samuel L. Jackson. Ik had nog uren naar hun gekibbel en kameraadschap kunnen kijken, en beide acteurs halen het maximale uit hun rollen. Natuurlijk zijn er al duizend van dit soort films gemaakt, maar The Long Kiss Goodnight laat zien waarom de formule nog steeds zo goed werkt.

“I've never been so scared in my entire life. And I was in an elevator with Saddam Hussein.”

Leuk. Long Shot is een originele romcom over een ambitieuze politicus en een scherpe journalist die verliefd worden in een wereld vol politieke intrige. Rogen en Theron hebben een geweldige chemie, en beide hebben een aantal ijzersterke scenes waarin ze hun komische talenten mogen etaleren.

De scene waarin Theron onder invloed van drugs een gijzelingssituatie moet oplossen is een pareltje. Diane Raphael, Odenkirk (een combinatie van Trump en Reagan), Serkis, Jackson Jr. en Patel zijn ook sterk op dreef, en de scriptschrijvers verdienen de complimenten voor de scherpe, vileine en grappige dialogen. Het is jammer dat het einde zo voorspelbaar en zoutloos is, want anders was Long Shot echt een voltreffer geweest.

“I don't mind the pain. It's the hope that kills me.”

Voor films als A Long Way Down is het woord 'dramedy' uitgevonden. Het onderwerp is triest en zwaarmoedig, maar de regisseur en scriptschrijvers zorgen er voor dat er ook veel te lachen valt. Een moeilijke combinatie, maar voor het grootste gedeelte werkt het wel. Brosnan, Collette, Paul en Poots zijn een vreemde combinatie van acteurs, en vooral Brosnan lijkt zich soms niet helemaal thuis te voelen in de film. Maar nogmaals, de combinatie drama/komedie werkt, en dat is op zich al een compliment waard. Veel films falen op dit gebied.

“He's dead. I'm crippled. You're lost. Do you suppose it's always like that? I mean war.”

Fantastische klassieker. The Longest Day is een gedetailleerde weergave van de invasie van Normandië door de Amerikanen, Fransen, Canadezen en Engelsen. Echt alles komt langs, van de plannen om de nazi's op het verkeerde been te zetten, tot aan Hitler die niet uit zijn slaap gehaald mag worden.

Dat levert zelfs een paar zeer grappige momenten op (de man met de doedelzak middenin de invasie). Maar vooral de grootschalige veldslagen en gruwelijke oorlogsscènes maken indruk, en dat de acteurs dan weinig indruk maken met hun matig uitgewerkte personages stoort wat minder. Dat past ook wel bij de onoverzichtelijke oorlogssituaties waarin de personages terecht komen. Iedereen kan op ieder moment doodgeschoten worden (behalve John Wayne, die als Julius Caesar wordt ronddragen door een wond aan zijn voet).

“Love requires sacrifice, always.”

Prima film die eigenlijk twee verhalen verteld over twee koppels en die allebei hun problemen en strubbelingen moeten overkomen. Een universeel verhaal en regisseur George Tillman Jr. weet het boek van Nicholas Sparks goed te verfilmen. Het is niet altijd makkelijk om twee verhalen die zich ook nog in verschillende tijdsperiodes afspelen op een overtuigende manier bij elkaar te brengen maar Tillman slaagt er wonderwel in.

Het ene verhaal richt zich op Ira (Jack Huston) en Ruth (Oona Chaplin) die in de jaren 40 en 50 verliefd worden en in de decennia erna te maken krijgen met tegenslagen en strubbelingen. In de tegenwoordige tijd ontmoeten Sophia (Britt Robertson) en Luke (Scott Eastwood) elkaar en worden verliefd. Ze helpen een oudere Ira (Alan Alda) die een auto ongeluk heeft gehad en op deze manier worden de twee verhaallijnen verbonden. Sophia en ook Luke raken gesteld op Ira die hen verhalen verteld over zijn geliefde Ruth. Zoals je ziet aan de quote hierboven worden de clichés en tegeltjeswijsheden niet geschuwd maar als ze uit de mond van Alan Alda komen klinkt het al gelijk wat beter. Wat een prachtacteur blijft dat toch. Robertson en Eastwood hebben een goede chemie en ik moet vooral een compliment maken aan Huston en Chaplin die een jonge Ira en Ruth neerzetten en een sprankelende chemie hebben. Ira en Ruth krijgen aardig wat te verduren en ook in die dramatische momenten laten Huston en Chaplin zich van hun beste kant zien.

De muziek is een beetje hit and miss maar ik kan country altijd wel waarderen dus het stoorde zeker niet. The Longest Ride is weer een echte Nicholas Sparks film geworden. Het niveau van The Notebook wordt niet gehaald maar een aangename filmavond heb ik zeker gehad.

“Some killed so many people who have gone mad. A man climbed a palm tree, every morning, to call for prayer. Killed too many people. There is only one way to avoid it. Drink the blood or go crazy. But if you drink blood, you can do anything.”

Geweldige documentaire van Joshua Oppenheimer. Het is bijna niet te bevatten hoe makkelijk deze mensen over hun moorden (en vooral de manier waarop de moorden zijn gepleegd) praten, en de manier waarop ze het goedpraten is frustrerend maar ook intrigerend om te zien. De moordenaars worden nog steeds beschermd, wat het natuurlijk ook makkelijker maakt om vrijuit te kunnen praten.

De beheersing van Adi Rukun, die zijn broer heeft verloren door diezelfde mensen, is ongelooflijk en je ziet het verdriet van hem afstralen. Vooral als blijkt dat zijn oom ook geen schone handen heeft. De regie van Oppenheimer is registrerend en hij komt zelf niet aan het woord, maar hij laat de beelden het werk doen. En met Rukun heeft hij ook iemand die zeer bedreven is in het stellen van de juiste vragen en er voor zorgt dat je emotioneel betrokken raakt bij zijn verhaal. Dat de moordenaars nog steeds zo'n grote invloed hebben op de Indonesische politiek en worden beschermd is schandalig, maar helaas niet verrassend.

“This has got to be the weirdest day of my life... well, so far.”

De grote ster van Look Who's Talking blijft natuurlijk Bruce Willis als baby/peuter/kleuter Mikey. Ik heb de film ontelbare keren gezien, maar zijn innerlijke dialogen blijven hilarisch. Travolta en Alley hebben ook een leuke chemie.

Het verhaal is standaard en op sommige momenten kakt het allemaal wel erg in. Vooral wanneer Travolta en Alley niet bij elkaar zijn of als Mikey buiten beeld is, beginnen de scheurtjes toch wel zichtbaar te worden. Maar vanaf het heerlijke nummer van The Beach Boys in het begin (en de erg komische beelden) zit je met een glimlach naar deze film te kijken. En dat telt ook wel.

“This time travel crap, just fries your brain like a egg...”

Schitterende film. Dit soort films kunnen mij meestal wel bekoren en ook van Looper heb ik genoten. Het verhaal is origineel met spectaculaire actiescènes en goede acteerprestaties. De film heeft even de tijd nodig om zijn draai te vinden, maar vanaf het moment dat Bruce Willis ten tonele verschijnt is het genieten geblazen.

Regisseur Rian Johnson mixt actie, sci-fi en een familiedrama en slaagt daar wonderwel in. De actiescènes zijn strak gefilmd en het tijdreizen is natuurlijk altijd wel interessante materie voor een film. Maar de belangrijkste troef van Looper zijn de sterk uitgewerkte personages. Vooral Joe is een gelaagd personage en zowel Gordon-Levitt als Willis spelen hem weergaloos. Joe begint als een wat eendimensionale crimineel maar hij wordt steeds interessanter en zodra hij Sara (Emily Blunt) ontmoet wordt het helemaal intrigerend. Wanneer Sara en haar zoontje Cid (de aandoenlijke maar tegelijkertijd creepy Pierce Gagnon) ten tonele verschijnen neemt het familiedrama de overhand en ook hier overtuigt de film. Maar gelukkig worden er ook nog actiescènes tegenaan gegooid met Willis die een leger bad guys neerschiet en de laatste prachtige scene in een graanveld als hoogtepunten. Johnson neemt veel hooi op zijn vork maar het resultaat is bijzonder geslaagd.

The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring

Tsja, daar zit je dan op een regenachtige zaterdagavond. Wat gaan we doen? Op naar de videotheek (ja, het is zolang geleden). Er was niet zoveel keus dus ik pakte een film over Middle Earth met Hobbits, Orks, Tovenaren en Elven. Ik weet nog dat ik de term “Harry Potter wannabe” gebruikte (wat achteraf gezien nergens op slaat, maar oké). Wist ik veel dat uitgerekend deze Harry Potter wannabe mijn favoriete film ooit zou worden. Een film waarvan ik met trots kan zeggen dat hij op één staat in mijn top 10.

Peter Jackson weet de wereld die Tolkien zo schitterend beschrijft in zijn boeken tot leven te wekken op een manier die grenst aan het onbeschrijflijke. Rivendell, The Shire, Mount Doom, the Mines of Moria etc. Middle Earth is een schitterende plaats om drie uur lang te vertoeven. Je leeft mee met personages die namen hebben als Frodo, Sam, Legolas, Gandalf, Gimli, Aragorn, Arwen, Boromir en vele anderen. Jackson kiest voor een rustige opbouw en neemt zijn tijd om de personages te introduceren en een gezicht te geven alvorens de spanning op te voeren. Dit werkt fantastisch. Als Frodo de last van de ring voelt, voelen wij met hem mee en als de groep opgesloten zit in de Mines of Moria en moet vechten tegen een grote groep Orks, dan vechten wij vanuit onze luie stoel met hen mee.

Een recensie van de Fellowship is niet volledig zonder het te hebben over de schitterende soundtrack. Het ene moment kippenvel, het andere moment meegesleept worden als de groep weer moet vluchten. De soundtrack weet op de goede momenten de juiste snaar te raken. En als dan de eindcredits beginnen en de schitterende muziek wordt ingezet, dan kan je niet anders dan overmand worden door allerlei emoties omdat je jezelf net drie uur lang in Middle Earth hebt ondergedompeld en het was heerlijk. Het goede nieuws? Er zijn nog twee delen.

The Lord of the Rings: The Return of the King

Het laatste deel van de Lord of the Rings saga is een spektakelstuk die de kijker meer dan drie uur lang meevoert in een achtbaan van actie, emotie en visueel overdonderende scènes die je ademloos over je heen laat komen en waarbij je ogen en oren te kort komt. Als je daar ook nog de geweldige acteerprestaties, uitstekende camerashots, mooie decors/aankleding en een goed script bij optelt, heb je het Magnum Opus van Peter Jackson.

De strijd om Middle Earth wordt hier beslist en elk denkbaar personage speelt een rol. Frodo en Sam moeten samen met de geweldige Gollum/Smeagol de ring vernietigen in het vuur van Mount Doom. Daarvoor moeten ze wel door Mordor. Bijna alle andere personages spelen een rol bij de beslissende slag om Minas Tirith. Een overweldigend spektakel en visueel een pareltje. Het laatste gevecht voor de poorten van Mordor en tegelijkertijd de afloop van de verhaallijn van Frodo en Sam is ontzettend knap gedaan. De eerste keer dat ik Return of the King keek stoorde ik me aan het laatste deel met de langgerekte eindes van verschillende personages. Na meerdere herzieningen heb ik er steeds minder last van en voelde ik mee met de personages. Vooral het einde van Frodo en het afscheid met Sam, Pip en Merry was mooi en emotioneel.

Elijah Wood, Ian McKellen, Viggo Mortensen, Sean Astin, John Rhys-Davies, Andy Serkis, Liv Tyler, Cate Blanchett, Orlando Bloom, Dominic Monaghan, Hugo Weaving, Miranda Otto etc. Allemaal zijn het helden die personages spelen die we niet snel zullen vergeten. Bij de andere twee delen heb ik de muziek al speciaal genoemd en dat wil ik nu weer doen. Wat een geniale score waarbij je echt scènes wordt ingetrokken om je daarna niet meer los te laten.

Geweldige afsluiter van een fantastische en baanbrekende trilogie.

The Lord of the Rings: The Two Towers

The Two Towers is een geweldig vervolg op Fellowship. De introductie van Gollem/Smeagol, Rohan en al de fantastische nieuwe karakters, Gandalf the White, het schitterende Helms Deep en de ongeëvenaarde veldslag. Er is zoveel om van te genieten. Het wonderschone Nieuw Zeeland is weer het decor voor Middle Earth en Jackson weet er opnieuw geweldig gebruik van te maken. Middle Earth komt tot leven op een manier die waarschijnlijk nergens anders dan in Nieuw Zeeland had gekund. De beelden zijn prachtig en de sets (Rohan, Helms Deep) zijn indrukwekkend.

De film heeft veel spannende, actievolle, emotionele en humorvolle (Gimli!) momenten maar de slag om Helms Deep is natuurlijk de grote troef van The Two Towers. Het is dan ook een overweldigende veldslag waarbij je ogen en oren te kort komt. De spanningsopbouw en de uiteindelijke veldslag vind ik zelfs beter uitgewerkt dan de gevechten in Return of the King. Het is donker, het regent en het is allemaal lekker onheilspellend. Wanneer je Gandalf uiteindelijk bovenop de berg ziet staan, staat het kippenvel dik op je armen. Met het Merry, Pip en Treebeard gedeelte heb ik niet zo'n probleem en het einde van deze verhaallijn is ook goed uitgewerkt. Ik heb de boeken gelezen en daarin was het pas langdradig. Frodo en Sam komen wat minder aan bod maar Gollum/Smeagol maakt veel goed. Andy Serkis doet het geweldig en weet van Gollum een schitterend personage te maken 'that you love to hate'.

Aragorn, Legolas, Gimli, Frodo, Sam, Gandalf, Gollum, Merry, Pip, Elrond, Galadriel, Faramir, Theoden etc. Allemaal fantasievolle, kleurrijke en sterke personages. Een dikke pluim voor Jackson en de acteurs dat ook dit tweede deel naast alle actie ruimte laat om personages te creëren waarmee je kunt meeleven, lachen, huilen en waaraan je soms ook kan ergeren.

Lord of War

Lekker cynische film over een wapenhandelaar, die zijn waar aan iedereen verkoopt als er maar geld mee te verdienen valt. Wij doden geen Afrikaanse kindjes, maar de wapens en de warlords aan wie we ze verkopen doden ze... Dat werk. Nicholas Cage voelt zich duidelijk als een vis in het water en dit soort rollen zijn dan ook op zijn lijf geschreven. Hawke, Leto en Moynahan zijn ook allemaal prima op dreef. De muziek is soms overdreven aanwezig, maar het pakt ook wel goed uit.

Wat deze film helemaal afmaakt is het cynische einde. Gelukkig is er niet voor een sentimenteel einde gekozen. Want de wereld heeft die aardige wapenhandelaren nodig natuurlijk. “The reason I'll be released is the same reason you think I'll be convicted. I do rub shoulders with some of the most vile, sadistic men calling themselves leaders today. But some of these men are the enemies of your enemies. And while the biggest arms dealer in the world is your boss, the President of the United States, sometimes he needs a freelancer like me to supply forces he can't be seen supplying. So, you call me evil, but unfortunately for you, I'm a necessary evil.” Juist…

Lore

Uitstekende film. Er zijn al veel films gemaakt die zich afspelen tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar Lore kiest voor een origineel uitgangspunt. Net na de zelfmoord van Hitler valt Duitsland uiteen, en de kinderen uit een verscheurt gezin (de vader en moeder waren nazi’s) proberen te overleven onder moeilijke omstandigheden. Saskia Rosendahl is fantastisch als Lore en draagt de film op formidabele wijze. Regisseur Cate Shortland kiest er voor om de camera dicht op huid van de acteurs te houden, en het zorgt voor een indringende, beklemmende en intieme filmbelevenis.