Opinions

“I love self-loathing complaint rock you can dance to.”

Aardige tienerfilm van Amy Heckerling. Zo goed als Clueless is Loser zeker niet, maar de film heeft zijn leuke momenten en vooral het spel van Biggs, Suvari, Kinnear en Orth is sterk. Het script mist wel die Clueless scherpte, en op veel momenten kabbelt het allemaal iets te rustig voort. Loser onderscheidt zich niet van talloze andere tienerfilms, en daar kan ook het geïnspireerde spel van de acteurs niets aan veranderen. De muziek is wel aardig gekozen.

“You're a girl in love with a girl, aren't you?”

Indrukwekkende en tragische film. Lost and Delirious is een coming of age film over drie jonge vrouwen op een kostschool voor meisjes. Vooral Piper Perabo is indrukwekkend en haar liefdesverdriet en tragische teloorgang in het tweede deel maakt diepe indruk. Paré doet het ook goed en Barton heeft de meer observerende rol.

Dat een lesbische relatie toen nog voor schaamte en sociale isolatie kon leiden is pijnlijk om te zien. Maar jammer genoeg nog aan de orde van de dag. De fraaie beelden, Shakespeare-achtige monologen en sfeervolle muziek maken de film af.

“We've met before, haven't we?”

Sfeervolle film. Je moet een film van David Lynch nooit gaan kijken om een coherent en goed te volgen verhaal, en het is het beste om Lost Highway maar gewoon over je heen te laten komen en te genieten van het vakmanschap van Lynch.

Want de man weet hoe je een film maakt met een hypnotiserende, dromerige en absurde sfeer. Als kijker weet je totaal niet wat je nu weer voorgeschoteld krijgt, en dat is ook de grote kracht van Lost Highway. En ook een beetje zijn zwakte, want als het in het tweede gedeelte wat langdradig begint te worden (zodra Pullman uit beeld verdwijnt en acteur Getty zijn intrede doet) verlang je bijna naar wat richting en focus. Gelukkig is het gewelddadige laatste gedeelte in het landhuis (sterk geacteerd door Arquette) wel een sterke afsluiter.

“I just feel so alone, even when I'm surrounded by other people.”

Lost in Translation blijft na al die jaren nog steeds zijn onweerstaanbare aantrekkingskracht houden. Natuurlijk was er Star Wars en The Lion King, maar door Lost in Translation begon ik mijn filmhorizon pas echt te verbreden. Het is voor mij dan ook een speciale film, net zoals het voor Sofia Coppola een zeer persoonlijke film was (Lost in Translation is aan de hand van haar eigen ervaringen gemaakt). En dat persoonlijke voel je in iedere scene, met twee mensen die voor werk/privé in Tokio zijn en door een toevallige ontmoeting elkaar, de stad, de cultuur en langzaam zichzelf leren ontdekken.

Dit was de eerste keer dat ik Scarlett Johansson in een film zag, en ik was gelijk onder de indruk van haar uitstraling en acteertalent. Ze weet van Charlotte een vrouw te maken die aan de ene kant heel erg volwassen overkomt, maar aan de andere kant eigenlijk geen idee heeft wat ze met haar leven aanmoet. Zeer sterk geacteerd door Johansson, en de chemie met Bill Murray blijft geweldig. Zodra ze elkaar tegenkomen in de hotelbar voel je de connectie, en wil je als kijker eigenlijk alleen maar zoveel mogelijk tijd met deze personages doorbrengen. Wanneer ze karaoke zingen, door het schitterend in beeld gebrachte Tokio rennen of gewoon samen op bed liggen. Het blijft boeiend om ze te volgen, tot aan de laatste fabelachtige scene.

“Don't worry, I'm not making the same mistakes again.”

“No, you're making all new ones.”

Aardige tweede Jurassic Park film. Na al die jaren is het grootste minpunt van de film nog steeds dat belachelijke einde met een T-Rex op het vaste land, maar de scènes op het eiland zorgen gelukkig voor genoeg spannende momenten. Jammer dat Sam Neill niet terug kon/wilde komen, maar met Goldblum kun je natuurlijk weinig fout doen. Ik was wel vergeten hoe bloedirritant Julianne Moore in deze film is, en ik had gehoopt dat ze een snelle snack voor de T-Rex zou zijn.

“There are days I'm invisible, I can do whatever I want. I must be careful not to lose that ability.”

Sterke film. Louder Than Bombs is soms onsamenhangend en ook wat afstandelijk, maar het verhaal op zich maakt genoeg indruk. Joachim Trier weet een fijne sfeer neer te zetten, en ook de acteurs doen het uitstekend. Vooral het subplot rond het jongere broertje (Devin Druid) is sterk, en met acteurs als Byrne, Eisenberg, Huppert en Strathairn kun je ook weinig fout doen natuurlijk. Minpunt is wel het subplot rond Eisenberg en zijn vrouw/minnares. Het idee erachter is wel aardig (zoon maakt dezelfde fouten als zijn moeder), maar de uitvoering is matig.

“Do you know what my biggest dream in life is? My biggest dream is to make a movie that truly depicts sentimental sexuality.”

Love blijft een vreemde en dromerige, maar uiteindelijk ook sterke en originele filmbelevenis. Een film van Gaspar Noé, die wel houdt van een beetje shockeren. Maar Noé doet het niet alleen om te shockeren, en vooral de seksscènes vertellen op zichzelf ook een verhaal. In het begin is de seks tussen Murphy en Electra nog intiem en liefdevol, maar naar het einde toe wordt het steeds onpersoonlijker. En hun relatie bewandelt dezelfde weg.

En dat is het knappe van het script, en het zorgt ervoor dat Love ook erg menselijk en intiem aanvoelt. Love heeft wat problemen, en de verschillende subplotjes worden nauwelijks uitgewerkt. En in de onlosmakelijke band tussen Murphy en Omi geloofde ik ook niet echt, maar dat was natuurlijk ook de bedoeling van Noé. Glusman en Muyock zijn beginnende acteurs, maar vooral Glusman is sterk op dreef. En de ogen van Muyock blijven betoverend.

“All's fair in love and basketball.”

Eén van de leukere dingen van films kijken is onbekende pareltjes ontdekken. Ik heb een zwak voor sportfilms en Lathan en Epps zijn twee leuke acteurs dus Love & Basketbal was zeker een kijkje waard. En wat ben ik blij dat ik deze film heb gezien want het is een heerlijk coming of age verhaal vol met basketbal, drama, humor en romantiek.

Eigenlijk vanaf de eerste scènes met de jonge Monica en Quincy die een onlosmakelijke band krijgen door een passie voor basketbal, wist ik dat ik een zwak voor deze film zou krijgen. De film kan je in vier hoofdstukken opdelen met de elfjarige Monica en Quincy die elkaar ontmoeten, hun laatste High School jaar, hun eerste College jaar en hun eerste stappen in het volwassen leven. De eerste twee hoofdstukken zijn verreweg het leukst en Lathan en Epps hebben een heerlijke chemie. Vooral Lathan is een openbaring. Het drama krijgt in het derde en vierde hoofdstuk de overhand maar het wordt nergens te dramatisch of te sentimenteel. Ook bonuspunten voor de heerlijke muziek. Het einde is goed gekozen en feel good optima forma. Love & Basketbal laat zien hoe je een geslaagde coming of age film maakt.

Love & Friendship

Kijk, in dit soort rollen zie ik Kate Beckinsale graag. Rap van de tong, slim, vol venijn, sarcastisch, humorvol en gelukkig eindelijk weer eens in een goede film. Love & Friendship is een kostuumkomedie vol met kleurrijke personages en grappige en ingenieuze dialogen.

Het verhaal (van Jane Austen) stelt niet zo heel veel voor maar regisseur Whit Stillman heeft de juiste toon te pakken en de spitsvondige dialogen knetteren van het scherm. Ook de cinematografie mag er wezen met schitterende landhuizen en felle kleuren. Credits ook voor Tom Bennett als dommige rijke Sir James Martin en Chloe Sevigny als vriendin van Beckinsale die haar helpt in de zoektocht naar een man met veel geld. Dat zo'n zoektocht zo leuk zou kunnen zijn had ik niet verwacht.

“Okay, Dad. Let's do it. Let's go get the shit kicked out of us by love.”

Als er een apenrots voor romantische komedies zou bestaan dan zou Love Actually er bovenop zitten en neer kijken op zijn kleinere en minder getalenteerde soortgenoten. De manier waarop Richard Curtis zoveel verhaallijnen tot één vloeiend geheel weet te maken zonder uit de bocht te vliegen, is weergaloos en de film geeft een nieuwe dimensie aan het woord feel good.

Het is allemaal heerlijk Brits met veel onderkoelde humor maar ook genoeg warmte om Antarctica binnen een half uur te laten smelten. De verhaallijn met Grant en McCutcheon is mijn favoriet maar ook de verhaallijnen rond Neeson en zijn zoontje en Bill Nighy (topper!) zijn geweldig. En Kris Marshall is een held alleen al omdat hij Denise Richards, Elisha Cuthbert, Shannon Elizabeth, Ivana Milicevic en January Jones het bed in weet te lullen. Rickman en Thompson zijn erg sterk en alleen Linney heeft eigenlijk een wat saaie verhaallijn. En de muziek is ook heerlijk met The Beatles, The Beach Boys, Joni Mitchell, Mariah Carey, Pharrel Williams, Otis Redding, Norah Jones... Zoveel lekkere muziek. Love Actually is de ultieme feel good film.

“I'm gonna need you more than you need me.”

“That's okay.”

Love and Other Drugs is een film die interessant en origineel begint, maar naarmate de film vordert steeds meer trekjes begint te krijgen van een ouderwetse romcom. Niet heel erg maar ik had stiekem wat meer verwacht na het goede begin.

De film heeft met Gyllenhaal en Hathaway een heerlijk duo die goed op elkaar ingespeeld is. Hathaway speelt een vrouw met de ziekte van Parkinson, en dat hangt als een donkere wolk boven iedere relatie die ze wil aangaan. Maar dan komt ze flierefluiter Gyllenhaal tegen en tja, de rest kun je wel raden. De film kan je eigenlijk in tweeën snijden met het eerste gedeelte dat nog luchtig is, vol met humor en scherpe dialogen. In het tweede gedeelte komt het onvermijdelijke drama om de hoek kijken en wordt het een standaard romcom. Gelukkig houden Gyllenhaal en Hathaway het interessant.

Love and Other Impossible Pursuits

Prima. Love and Other Impossible Pursuits zwelgt soms wel heel erg in zijn eigen drama, en Lisa Kudrow speelt echt een verschrikkelijk personage. En niet op een goede manier, want ze voelt aan als een karikatuur. Maar al het andere is goed, en Natalie Portman is fantastisch als vrouw die veel te verduren krijgt (soms ook door haar eigen schuld), en Portman weet van Emilia een gelaagd en krachtig personage te maken. Je leeft met haar mee, en vooral haar schuldgevoel om haar overleden dochtertje is hartverscheurend. Gelukkig zitten er ook wat luchtige momenten in de film, maar dit blijft een regelrechte drama.

Love Beats Rhymes

Hiphop meets poëzie. Het levert met Love Beats Rhymes zeker het eerste gedeelte een sterke film op, maar daarna verliest RZA zich een beetje in oninteressante dramatische en romantische plotontwikkelingen. Vooral al die onzin met haar docent (Jill Scott) is te belachelijk voor woorden. Azealia Banks is wel sterk en laat zien dat ze een getalenteerd actrice is. Love Beats Rhymes had een interessante film kunnen zijn over de hiphopscene (dat zijn de sterkste scènes), maar RZA wil te veel in zijn film proppen. Iets meer focus had de film goed gedaan.

“If you had a brain in either head, you'd know that I'm doing what's best for both of us.”

Met The Good Girl, Horrible Bosses en Cake heeft Jennifer Aniston laten zien echt wel meer te kunnen dan het spelen van de zoveelste "Rachel-rol" in een middelmatige romcom. Toch wordt ze nog vaak gecast in romcom films en in Love Happens laat ze weer eens zien hoe goed ze is in het spelen van de “cute love interest”.

Love Happens zelf is niet heel bijzonder en weet nergens de middelmaat te ontstijgen, maar Aniston doet het goed en heeft een aardige chemie met Eckhart. Ik ben er van overtuigd dat Aniston zelfs met Jonah Hill in een vuilniszak nog een goede chemie zou kunnen hebben maar ook Eckhart is goed op dreef. Een schrijver van zelfhulpboeken die zelf nog een onverwerkt trauma heeft is natuurlijk niet heel origineel en jammer genoeg is de film dan ook weinig verrassend. De kennismaking tussen beide is leuk gedaan maar daarna wordt het allemaal veel te voorspelbaar en weet de film nergens te verrassen. Als het knettert tussen de hoofdrolspelers hoeft dat geen onoverkomelijk probleem te zijn maar Eckhart en Aniston zijn degelijk maar kunnen het middelmatige materiaal zeker niet naar een hoger niveau tillen. Maar Love Happens is zeker geen vervelende film en het kijkt allemaal lekker weg.

“Everyone knows that books are better than life! That's why they're books!”

Leuk. A Love Song for Bobby Long straalt melancholiek uit, en de zomer in New Orleans zorgt voor een lome en zeer fijne filmervaring. Onder de oppervlakte gaat veel drama schuil, maar de toon blijft voor het grootste gedeelte luchtig. Travolta, Johansson en Macht zijn fantastisch, en hun geruzie en gekibbel blijft de gehele speelduur geweldig om naar te kijken.

Veel venijn en drama, maar ook opvallend veel humor komt uit hun geruzie voort. De balans is perfect. De scene tussen Johansson en Macht voor de open haard is een hoogtepunt, maar ook vele kleine details en opmerkingen blijven je bij. Deze drie personages hebben allemaal een aantal deuken en krasjes opgelopen in hun leven, maar je ziet ze langzaam opkrabbelen. Met het zonovergoten New Orleans, dat bijna een karakter op zich is.

“It’s not gravity’s fault that two people fall for each other.”

Love, Rosie is een goede romantische komedie die niet bijster origineel is maar door de uitvoering en de charme van de twee hoofdrolspelers tot de betere romcoms behoort die ik de laatste tijd heb gezien. Rosie en Alex zijn vanaf hun vijfde elkaars beste vrienden maar vanaf hun achttiende veranderd dat en gaan de gevoelens wat verder dan alleen vriendschap. Dat ze niet gelijk in elkaars armen vallen mag geen verrassing zijn en er moeten eerst heel wat obstakels (baby, andere liefdes, afstand, trouwen) overwonnen worden voordat de tortelduifjes elkaar in de armen kunnen vliegen. Dat klinkt niet echt spannend of origineel maar door de frisse aanpak, mooie beelden, leuke acteurs en veel Britse humor is het toch een vermakelijk geheel geworden. En de sterke soundtrack maakt het af.

Lily Collins is een prachtige actrice en heeft een aanstekelijke chemie met Sam Claflin. Daarnaast zijn de bijrollen met onder andere Jaime Winstone, Suki Waterhouse en Tamsin Egerton ook goed ingevuld. Love, Rosie is al met al een leuke film geworden die geen moment verveelt. Een aanrader.

“Tell me about this guy you love.

“You sure?”

“Yeah. It'll help me kill off hetero Simon in my mind.”

Uitstekende coming of age film. Simon heeft een geheim dat hij met nog niemand heeft gedeeld: hij is homoseksueel. Hij weet het al een tijdje, maar nu moet hij het aan zijn vrienden en familie gaan vertellen. Love, Simon is 'quirky' en wil soms iets te hip overkomen (vooral in het begin), maar de grootste kracht van de film is dat het allemaal realistisch en oprecht wordt gebracht. Met herkenbare personages en herkenbare problemen.

De band van Simon met zijn vrienden, zijn ouders, zijn zusje en de anonieme Blue worden goed uitgewerkt, en Simon is gelukkig geen foutloos heilig boontje. Het tweede gedeelte is wat emotioneler en sentimenteler (het einde gaat over the top), maar de coming out scènes maken indruk. Het wordt makkelijk geaccepteerd door Simon's omgeving en dat is ook wel eens verfrissend om te zien. Enig minpunt is Martin, een raar personage dat meer als plot device wordt gebruikt dan iets anders. Maar het leven van Simon wordt sterk neergezet, en ik denk dat je wel homoseksueel moet zijn om Katherine Langford te kunnen afwijzen. Ik zou het niet kunnen.

“Bring the hammer, Daddy.”

Heerlijke horrorfilm. The Loved Ones is pulpachtig, en je moet wel van dat vreemde en absurde sfeertje houden. Maar ik heb mij prima vermaakt. Lekker bloederig en spannend, maar ook met de bekende tienerproblemen.

De regie van Sean Byrne is sterk, en met weinig middelen weet hij toch een effectieve en indrukwekkende film af te leveren. Met sterk camerawerk en acteerwerk. Vooral McLeavy als op het eerste gezicht timide meisje, die langzaam verandert in een gestoorde en moordlustige femme fatale, is fantastisch. Maar ook de andere acteurs zijn allemaal sterk op dreef. The Loved Ones laat zien dat je niet veel nodig hebt om een ijzingwekkende horrorfilm af te leveren.

“When I was alive, I never hated anyone. But now hate was all that I had.”

Sprookjeachtige film met genoeg drama en ook een thrillerelement. Een moeilijke cocktail, maar Peter Jackson weet er voor het grootste gedeelte een sfeervolle en samenhangende film van te maken. The Lovely Bones maakt vooral in het begin indruk, en daarna neemt het visuele gedeelte het langzaam over met Ronan die vanuit een visueel overdonderde purgatory toekijkt hoe haar ouders, zusje, broertje en moordenaar omgaan met haar vermissing.

Dit is ook het gedeelte waar The Lovely Bones steken laat vallen, en wat onsamenhangend en rommelig wordt. De rouw van de ouders (Weisz en Wahlberg) komt wat oppervlakkig en gehaast over, en de rol van het zusje (fantastisch gespeeld door McIver) is interessant maar wordt te weinig uitgewerkt. Er zijn zoveel verhaallijnen dat Jackson niet alles even goed uitwerkt, alhoewel de acteurs je aandacht weten vast te houden. Er zit drama en spanning in de film, maar het is wel duidelijk dat bij Jackson het fantasie-element het beste tot zijn recht komt. Alhoewel de scene op het laatst met Tucci en McIver wel nagelbijtende spanning oplevert. Maar daarna komt er weer zo'n vreemde zoenscene en zit je bijna naar een young adult film te kijken. Het levert een soms bijna schizofrene kijkervaring op. Maar ook een indrukwekkende en visueel overdonderde filmervaring.

Lovesong

Suf relatiedrama met sterk acteerspel van Malone en Keough. Er blijft veel onuitgesproken en dat pakt hier niet positief uit. Want door de gevoelens voor elkaar nooit openlijk uit te spreken komen beide dames ook zeer egoïstisch over. Op het laatst had ik bijna medelijden met de man met wie Malone gaat trouwen. Soms dacht ik ook even naar een film uit de jaren 60 te kijken, maar Lovesong speelt zich toch echt af in de tegenwoordige tijd. Homoseksualiteit is niet het einde van de wereld, maar in Lovesong ga je het bijna geloven. Een film als Carol speelt zich af in de jaren 50 maar is zelfs nog progressiever, en gaat volwassener om met dit topic, dan Lovesong.

“Tell the judge I love my wife.”

Ingetogen drama. Iets te ingetogen naar mijn mening, want ondanks het indrukwekkende en belangwekkende verhaal over het echtpaar Loving maakt de film een stuk minder indruk. Regisseur Nichols kleurt keurig binnen de lijntjes en het lijkt wel of er geen plaats was voor iets van een eigen visie. Zelfs de cinematografie (een sterk punt van Nichols) maakt deze keer geen indruk.

Misschien komt dat ook wel door de focus op het echtpaar Loving in plaats van bijvoorbeeld de rechtszaak. Hun verhaal is indrukwekkend, maar dat betekent niet dat de personen om wie het gaat interessant zijn. Het is allemaal keurig en degelijk. Zelfs een zwangere Mildred die in de gevangenis wordt gezet is geen reden tot veel ophef. Het acteren van Negga en Edgerton is wel sterk en het einde is mooi. Op de valreep toch nog kippenvel.

Loving Vincent

Waanzinnig knap gemaakte film. Er is ontzettend veel werk in de voorbereiding gegaan, en het resultaat is verbluffend. Loving Vincent bestaat geheel uit scènes die geschilderd zijn, en ook de opgenomen scènes met de acteurs zijn hierin verwerkt. Het klinkt best statisch, maar Loving Vincent straalt opvallend veel dynamiek en leven uit.

Je voelt en ziet ook echt de emotie die de acteurs in hun spel leggen, en vooral de twee laatste scènes tussen Booth en Ronan, en die tussen Booth en Flynn zijn hier schitterende voorbeelden van. Het verhaal mengt fictie en non-fictie, en houdt het midden tussen een whodunnit (of whydunnit) en de tragische laatste dagen van een groot schilder met persoonlijke problemen. Het is ook een leuke puzzel om bepaalde schilderijen van Van Gogh te ontdekken. Loving Vincent is niet alleen een ode aan Van Gogh, maar ook een ode aan de magie van film.

“When I first met my mother, she couldn't pronounce my name. My father suggested that they rename me. They picked Luce, which means light.”

Sterk. Luce heeft een interessant uitgangspunt met een jongen die het fantastisch doet op school en de perfecte tiener lijkt, maar ook als kijker weet je gelijk dat er iets niet klopt. Luce is geadopteerd en heeft tot zijn achtste het oorlogsgeweld in Eritrea meegemaakt, en zijn adoptieouders (Watts en Roth) hebben er alles aan gedaan om te zorgen dat Luce dit trauma heeft verwerkt. Maar zijn lerares (Spencer) ziet het explosiegevaar dat er nog steeds schuilt in Luce, of verbeeldt ze zich dit en is Luce echt zo perfect?

Ik denk dat iedereen na tien minuten wel weet welke kant het opgaat, en de enige vraag is nog hoe ver regisseur Julius Onah durft te gaan. Luce blijft vooral een persoonlijk en ingetogen drama, en echt spannend wordt het nergens. Harrison Jr. acteert Luce ook als een iets te perfecte tiener (dit kan ook de bedoeling zijn geweest), en dat zelfs zijn adoptieouders op een gegeven moment genoeg hebben van zijn façade komt niet als een verassing. Ik denk ook niet dat Onah een mysterieuze thriller voor ogen had met veel twists, maar vooral een dramafilm wilde maken over een jongen die het oorlogsgeweld nooit echt achter zich heeft kunnen laten. Hoe goed hij het ook doet op school, in relaties of op andere gebieden. Dat hij dit allemaal opkropt zorgt er wel voor dat het explosiegevaar altijd op de loer zal blijven liggen. De laatste scene spreekt wat dat betreft boekdelen.

Lucia de B.

Lucia de B. is een vakkundig gemaakte rechtbankdrama die laat zien wat voor gevolgen juridische dwalingen en massahysterie kunnen hebben op één persoon. Het is soms iets te degelijk, en regisseuse Paula van der Oest kiest voor een pragmatische en afstandelijke aanpak met zo weinig mogelijk emotie. Echt storend is het niet, ook door het fenomenale acteerspel van Schluter. Ik heb voor mijn studie deze zaak met interesse gevolgd, en op zich wordt het juridische gedeelte wel goed in beeld gebracht. De belangrijkste bewijsstukken (schakelbewijs, dioxine bewijs) waarom Lucia de B. veroordeelt is zitten erin.

Wat ik wel miste was de rol van de media, want de media-aandacht en massahysterie waren belangrijke punten als het aankomt op de veroordeling voor levenslang. Het is ook jammer dat Van Der Oest kiest voor een wel heel gechargeerd good guy vs. bad guy verhaal, want zoals zo vaak is het in het echte leven niet zo makkelijk. De rol van Judith Jansen als moreel kompas komt ook niet goed over, en het personage voelt soms meer aan als een plotmiddel dan een levensecht personage. Lucia de B. is duidelijk op zijn sterkst zodra het verhaal zich focust op Lucia de B, en Schluter haar kunsten mag vertonen.

Lucia y el Sexo

Zwoel, sexy, triest en bloedmooi. Lucia y el Sexo is het ene moment een indringende en betoverende filmervaring, om het andere moment door de niet-chronologische vertelwijze je hersens te laten kraken. Regisseur Julio Medem geeft je de laatste 15 minuten een aantal antwoorden, maar laat ook veel over aan de interpretatie van de kijker.

De scènes op het eiland (schitterend gefilmd met een blauwe filter) voelen aan als de hemel, om het andere moment terecht te komen in Madrid, wat voor de personages door de dramatische ontwikkelingen moet aanvoelen als de hel. De seksscènes zijn goed gefilmd, en acteurs als Vega, Ulloa en Nimri weten wel raadt met het materiaal. Geweldig acteerwerk, in een film om bij weg te dromen. Of zwetend bij wakker te worden.

La Luciérnaga

Door de twee actrices is La Luciérnaga nog best genietbaar. Veel gepraat, verdriet, twijfel en dramatische ontwikkelingen, maar het blijft allemaal wel heel oppervlakkig. De film heeft veel plot dat er even in 85 minuten doorheen wordt gejaagd, en het gevolg is dat er weinig echt blijft hangen. Zelfs de dood van een broer/verloofde of de homoseksualiteit van de twee hoofdrolspeelsters wordt er zonder noemenswaardig veel drama doorheen gejaagd. Verfrissend, maar daardoor maakt het allemaal wel wat minder indruk.

“We are dealing with a bona fide case of mistaken identity here.”

Lucky Number Slevin heeft met acteurs als Morgan Freeman, sir Ben Kingsley, Bruce Willis, Lucy Liu, Josh Hartnett en Stanley Tucci een cast om van te watertanden en gelukkig is de film zelf ook erg sterk. De film heeft een heerlijke vibe en combineert actie, misdaad, humor, drama en een vleugje romantiek en maakt er een heerlijke mix van. De film doet mij een beetje denken aan Snatch en net zoals Guy Ritchie laat regisseur Paul McGuigan de kijker lang in het ongewisse over de echte motieven van de personages en de clou van het verhaal.

Slevin (Hartnett) wordt voor iemand anders aangezien en komt terecht in een decennia oude vete tussen gangsters The Boss (Freeman) en The Rabbi (Kingsley). En dan verschijnt op hetzelfde moment ook nog de illustere huurmoordenaar Mr. Goodkat (Willis) en begint Slevin een affaire met Lindsey (de sprankelende Lucy Liu). Iedereen heeft zijn eigen motieven en geheimen en alles blijkt net wat anders te liggen dan het op het eerste gezicht lijkt. Dat is geen verrassing in dit soort films en alles wordt op een erg vermakelijke manier gebracht met veel vaart, humor en de acteurs hebben de grootste lol. Minpunt is misschien dat alles wel heel netjes wordt uitgelegd en dat er weinig aan de fantasie van de kijker wordt overgelaten. Maar om eerlijk te zijn was ik er ook wel blij mee en ik heb zo genoten van de film dat ik er mij niet echt aan stoorde. Lucky Number Slevin is topentertainment en een heerlijke rollercoaster van een film.

“What kind of a person drives from Colorado to Louisiana to work in a dog kennel?”

Aardige Nicholas Sparks film. Alle zoetsappige ingrediënten zitten er weer in, maar dit moet toch wel één van Sparks’s meer “ingetogen” verhalen zijn. Geen overdreven romantiek en drama, maar gewoon twee mensen die langzaam verliefd worden. Met een kleine kink in de kabel (uiteraard), maar met Efron en Schilling is ook dit geen onoverkomelijk obstakel. Ze hebben een prima chemie, en in een verhaal van Sparks wint de liefde altijd...

“Don't talk about planes crashing when you're on a plane.”

The Lucky Ones is een tragikomedie over drie Amerikaanse militairen die thuiskomen vanuit Irak, en ieder zo hun eigen problemen onder ogen moeten zien. The Lucky Ones heeft zeker wat te zeggen over het nut van oorlog en de economische problemen in delen van Amerika, maar het algehele gevoel van de film is feel good.

Vooral McAdams als de praatgrage en positieve Colee krijgt de lachers op haar hand en steelt de show. Robbins krijgt in het begin het meeste te doen maar verdwijnt daarna wat naar de achtergrond, en Pena is degelijk en speelt ook een sterk personage. The Lucky Ones heeft sowieso drie sympathieke personages waar je graag mee 'on the road' gaat. Het bitterzoete einde past hierin perfect.

Ignorance brings chaos, not knowledge.

Lucy is een interessante film van Luc Besson. Scarjo is één van me favoriete actrices en ook hier is ze steengoed als wraakengel met een hersenfunctionaliteit die oploopt to 100%. De theorie waarmee hier wordt gespeeld is dat de mens maar 10% van zijn hersencapaciteit gebruikt. Wat gebeurd er als dat percentage oploopt? Interessante vraag die door Besson met wisselend succes wordt beantwoord.

Het begin is goed en Scarlett moet de film dragen met soms het legendarische stemgeluid van Morgan Freeman erdoorheen. Wanneer Lucy het CPH4 spul in haar lichaam krijgt wordt het interessant. Besson kiest voor de actie en Lucy zint op wraak. Tegelijkertijd neemt ze contact op met Professor Norman (Morgan Freeman) om hem in kennis te stellen van haar oplopende hersenfunctionaliteit. De actiescènes zien er prachtig uit en ook de autoachtervolgingen in Parijs zijn goed geschoten. Het laatste gedeelte is een visueel spektakel maar mist spanning. Dat is sowieso wel een probleem. Lucy is zo machtig dat er van echte spanning geen sprake is. Het einde met de USB-stick vond ik wel briljant in zijn eenvoud.

Lucy is een film met een intrigerend uitgangspunt, sterke acteerprestaties en is een visueel pareltje. Het is jammer dat Besson geen spanningsboog heeft weten te creëren. Het is allemaal iets te vrijblijvend. Dat houdt deze film van een echte topscore af.

Luftslottet som Sprängdes

Sterk einde van de trilogie. De film heeft een beetje dezelfde sterke en zwakke punten als het tweede deel. Nyqvist en Rapace zijn nog steeds grandioos en regisseur Alfredson maakt er weer een sfeervol geheel van. Het script zit ijzersterk in elkaar en er is goed aan gedaan om sommige stukken van het boek niet te verfilmen.

De emotionele pay-off op het einde met de rechtszaak van Salander is heerlijk en voelt verdient. Jammer genoeg worden er weer veel te veel personage geïntroduceerd die allemaal niet bijster interessant zijn. Dat was in het boek ook al zo en de film ontkomt er ook niet aan. Het hele gedoe rond Millennium hangt er een beetje bij. Net zoals andere subplots. Gelukkig is het hart van de trilogie, de band tussen Blomkvist en Salander, wel weer fantastisch uitwerkt. Ook al hebben ze bijna geen screen time samen. Complimenten voor de regisseur en de acteurs.

LuTo

Kort en zeker in het begin krachtig. LuTo is zeker in het eerste half uur een interessant romantisch drama met een niet-chronologische vertelwijze. Alle fases in relatie komen voorbij. De eerste date, de liefdevolle momenten, de verwijdering, de ruzies, de ongemakkelijke stiltes en de onvermijdelijke breuk.

Het tweede half uur focust zich op de verwijdering en de ongemakkelijke stiltes en dat laat zich voelen. De film duurt maar een uurtje, maar voelt aan als een drie uur durend arthouse drama. Dat komt ook door het personage Tomas, wat een verschrikkelijk jaloers en zeurderig karakter is. Misschien realistisch, maar het is niet fijn om naar te kijken. De actrice Garza is wel goed als Luisa en sprankelt van het scherm. Jammer genoeg is Campa een zwart gat qua charisma en van chemie tussen de acteurs is geen sprake. Zeker na het eerste half uur had ik wat meer verwacht van deze kleine Mexicaanse film.