Opinions

“Don't open. No, no, no.”

Life is een samenraapsel van verschillende films, maar maakt daar wel een spannende, sfeervolle en op het laatst zelfs originele film van. Behalve de heerlijke twist op het laatst weet je precies wat er gaat komen, maar Life weet dat zelf ook. Regisseur Espinosa schuwt de clichés niet en richt zich op de sterke punten. De acteurs doen het goed, de kleine ruimtes zorgen voor een ijzingwekkende spanning en visueel ziet Life er spectaculair uit. En het einde is sterk gedaan, maar er hoeft van mij geen sequel te komen. Laat het aan de verbeelding van de kijker over.

“Maureen, what did I do to deserve a friend like you?”

“Um, something in a past life?”

Sfeervol. The Life Before Her Eyes laat zien dat een 'school shooting' diepe sporen na kan laten bij nabestaanden en overlevenden, maar regisseur Vadim Perelman geeft er wel zijn eigen draai aan. Hoe alles op het laatst samenkomt zal niet iedereen kunnen bekoren, maar ik vond het wel een mooi en bevredigend einde. Met fantastisch acteerwerk van Wood, Thurman en Amurri.

“I want to live a big, great, fantastical life, but I am concerned that the tragedy that seems to follow me, the tragedy that birthed me will prevent that from ever happening.”

Tranentrekker. Met Life Itself wil regisseur Fogelman even laten zien dat het leven één en al treurnis is. Na de film vraag je jezelf bijna af wat het allemaal voor zin heeft. Zelfmoord, een dodelijk busongeluk (met een zwangere vrouw), jeugdtrauma’s, familiedrama, kanker etc. Fogelman wil alle ellende van de wereld in zijn film stoppen.

Een kind dat haar ouders op jonge leeftijd heeft verloren staat eigenlijk al met 0-3 achter in het leven, maar Fogelman wil graag ook nog de 0-4, 0-5 en 0-6 scoren. Dat je op jonge leeftijd een dodelijk ongeluk hebt gezien is natuurlijk niet genoeg, want je ouders moeten ook nog uit elkaar gaan en je moeder moet aan kanker overlijden. Dat ze (Olivia Cooke en Alex Monner) daarna nog 42 jaar gelukkig samen hebben geleefd krijg je nauwelijks te zien, want je zou zomaar de mooie momenten in een leven tonen. Complimenten voor de acteurs, want Isaac, Cooke, Monner, Wilde, Banderas en Costa (kan er iemand mooier huilen?) weten het allemaal wel te verkopen.

“He's not the Messiah. He's a very naughty boy!”

Leuk. Life of Brian is een prima satire over Jezus, de Romeinen en allerlei andere historische figuren, en het scherpe script en het sterke acteerwerk zorgen voor een aantal zeer grappige scènes. Niet alles werkt (Terry Jones is soms pijnlijk ongrappig), maar vooral de scènes rond Chapman en Idle zijn geweldig. Life of Brian is een film waar je er bij iedere herziening wel iets nieuws uit kan halen, en dat is de grootste kracht van deze Monty Python film.

“Are you sure you wanna see what's on here?”

Sterke film. The Life of David Gale levert genoeg materiaal op voor een mooie discussie over de ethische en morele dilemma’s omtrent de doodstraf (en hoever mensen bereidt zijn te gaan om de doodstraf af te schaffen). Maar uiteindelijk zal er niets veranderen natuurlijk (de film laat dit ook zien). Het plan van David, Constance en Dusty zal uiteindelijk weinig verandering teweegbrengen.

The Life of David Gale heeft een intrigerend uitgangspunt, maar is ook gewoon een sterke film. Alhoewel het script soms wat steken laat vallen. Zeker de teloorgang van David Gale duurt lang en de focus had wat meer mogen liggen op het hoofdonderwerp (de doodstraf) en het interview tussen Gale en Bitsey. Want Spacey en Winslet zijn geweldig op dreef en meer scènes met dit duo samen had wel gemogen. De twist op het einde is interessant en geeft ook een wat wrange bijsmaak.

“Is this you breaking up with me? Well will you think about it for a minute?”

“A minute just seems like a really long time to waste.”

Redelijk. Angelina Jolie speelt een serieuze carrièrevrouw die van een man, die de toekomst kan voorspellen, te horen krijgt dat ze nog maar kort te leven heeft. Wat volgt is voorspelbaar. Uiteraard gaat Lanie zich afvragen of ze wel zoveel tijd in haar carrière moet stoppen, en of ze niet wat meer tijd moet vrijmaken voor vrienden/ouders/nieuwe liefde. Er zitten wat leuke scenes in en acteurs als Jolie, Burns en Shalhoub doen het goed, maar het voorspelbare en matige script helpt ze niet. De film wordt aangemerkt als komedie, maar er valt wel zeer weinig te lachen om de identiteitscrisis van Lanie. Daar kan zelfs Jolie niets aan veranderen.

“We're still the only ones who think we're funny.”

Verassend leuk. Origineel is Life Partners niet, maar fris, herkenbaar en grappig is de film zeker. Dat komt vooral door de twee hoofdrolspeelsters, want Meester en Jacobs zijn perfect op elkaar ingespeeld. Ik hoop niet dat iedere vrouwelijke vriendschap zo in elkaar steekt, want de afhankelijkheid van elkaar heeft een wat obsessief en discutabel karakter. Prima rol ook van Brody, die het nuchtere rustpunt vormt tussen de razende Meester en Jacobs.

“Dying together's even more personal than living together.”

Uitstekende film van Hitchcock. Lifeboat is wat kleinschaliger en grimmiger dan de rest van zijn films, maar er zitten wel weer een aantal bekende Hitchcock elementen in. De manier waarop Bankhead netjes gekleed in de reddingsboot zit, terwijl haar boot net ten onder is gegaan, is daar één voorbeeld van. Realistisch is het niet altijd, maar vermakelijk is het zeker. Alle acteurs doen het goed, maar Bankhead, Bendix, Slezak en Hodiak springen er in positieve uit. En Mary Anderson is een prachtige actrice, dat mag ook wel even gezegd worden. Lifeboat voelt soms aan als een theekransje op zee, maar dat is ook wel de charme van de film.

Lift Me Up

Een film met twee gezichten. Het grootste gedeelte van Lift Me Up is rommelig, geforceerd en erg matig. De acteerprestaties zijn belabberd en de dialogen lachwekkend slecht. Maar in het laatste gedeelte wordt het beter en komt de emotionele impact van het verliezen van een moeder en echtgenote wat beter tot uiting. En wordt het acteren ook beter. Zeker van Frangenberg. Ze kan mooi dansen, maar jammer genoeg is dat een verhaallijn die te weinig aan bod komt.

De Lift

Aardige Nederlandse horrorklassieker. De Lift heb ik vroeger vaak gekeken, en vooral de moordpartijen blijven tot de verbeelding spreken. Origineel en inventief gedaan, en dat het er dan soms wat amateuristisch uitziet maakt me niet zoveel uit. Het acteerwerk van Stapel en Van Ammelrooy is sterk, en het belachelijke verhaal wordt gelukkig niet al te serieus genomen. Het verhaal had van mij best nog meer het belachelijke in getrokken mogen worden, maar voor de rest heeft Dick Maas met De Lift een vermakelijke horrorfilm afgeleverd.

“You only have to forgive once. To resent, you have to do it all day, every day.”

Uitstekende film. Het verhaal is interessant en de acteurs zijn geweldig, maar regisseur Cianfrance verknalt het feest een beetje. Cianfrance maakt altijd wel sfeervolle films, maar waarom ze altijd zo lang moeten duren is mij een raadsel.

Gelukkig is het verhaal boeiend genoeg en alleen al om de cinematografie zou je deze film moeten gaan kijken. En wat zijn Fassbender en Vikander toch klasse acteurs. Fassbender legt weer zijn hele ziel en zaligheid in de rol en Vikander heeft zo'n schitterend expressief gezicht waar je naar blijft kijken. Dat ze zo'n onuitstaanbaar personage toch nog zo'n menselijk gezicht geeft is Oscarwaardig. Het eerste romantische gedeelte van de film is het minste gedeelte, maar wanneer Rachel Weisz haar intrede doet wordt het beter. En dat einde is echt schitterend en zowaar kwamen er wat emoties naar boven. Dat ik nog de hele dag met de film in mijn hoofd zat, is een groot compliment.

Light of My Life

Sfeervol. Light of My Life heeft een bepaalde onderhuidse spanning waar ik erg van kan genieten, en Casey Affleck laat hier zijn talent als regisseur zien. Pniowski is ook fantastisch als de dochter van Affleck en ondanks dat je weinig te weten komt over wat er zich allemaal heeft afgespeeld in deze apocalyptische wereld, krijg je wel genoeg informatie om zelf veel dingen in te kunnen vullen. Rag ziet er uit als een jongen en in het begin vraag je jezelf nog af waarom Affleck hier voor heeft gekozen, maar dat wordt naarmate het verhaal vordert wel snel duidelijk. Het laatste gedeelte is spannend en gewelddadig, en ook hier levert Affleck vakwerk af.

“We're living with a dead woman!”

Prima horrorfilm. De grote kracht van Lights Out is dat de nadruk vooral ligt op de personages en hun onderlinge relaties, en het feit dat de moordlustige geest verbonden is met de moeder. Het geeft de film iets persoonlijks, en het zorgt ervoor dat Lights Out niet alleen een eendimensionale 'haunted house/person' film is geworden.

Dat komt ook door sterke acteerwerk van Palmer, en ook Maria Bello heeft een prima rol. Haar laatste scene is ijzingwekkend. En dat maakt Lights Out ook zo goed. Sandberg weet familiedrama en horror/spanning op een interessante en effectieve manier te combineren, en gezien het magere verhaaltje is dat een groot compliment waard.

“I don't feel like I'm part of your life. I feel like I'm on vacation.”

Like Crazy is een mooi en ingetogen romantisch drama over de obstakels die twee jonge personen ondervinden bij het in stand houden van een lange afstandsrelatie. Iedereen die ooit een lange afstandsrelatie heeft gehad zal veel dingen herkennen. De eerste periode waarin alles nog rozengeur en maneschijn is, het afscheid nemen, de steeds moeizamere en oppervlakkigere telefoongesprekken, het opbouwen van een leven zonder die persoon, een nieuwe liefde, het idealiseren van die eerste periode waarin alles voor eeuwig leek, beslissen over verhuizen naar nieuw land etc.

Alles komt in Like Crazy voorbij en wordt op een ingetogen maar wel krachtigere manier gebracht door regisseur Drake Doremus en de acteurs. Felicity Jones is een prachtige actrice en acteert hier erg naturel en overtuigend. En dat Brits accent maakt alles beter. Anton Yelchin is iets minder maar heeft een mooie chemie met Jones. Like Crazy heeft jammer genoeg ook wat minpunten die de film van een topscore afhouden. De opbloeiende liefde tussen Jacob en Anna wordt erg kort aangestipt en de film gaat snel over op een deprimerende toon. Dat Doremus hiervoor kiest is niet erg maar hierdoor is het wel moeilijk om als kijker overtuigd te raken van de allesomvattende liefde tussen de twee. Na twintig minuten heb je al het idee beide beter af zijn zonder elkaar en dan heb je nog ruim een uur te gaan. De film oogt ook wat fragmentarisch op het laatst. Er gaan jaren overheen maar in de film zijn Jacob en Anna in de ene scene weer bij elkaar om in de andere scene weer bij een nieuwe liefde te zijn. Het is duidelijk dat zowel Jacob als Anna hun begintijd samen idealiseren en romantiseren en dat komt gelukkig wel goed over. De laatste scene in de douche is prachtig gedaan en een geweldige afsluiter van een wat onevenwichtige film die in zijn intiemste momenten wel indruk maakt.

“I killed myself and went to heaven and yeah, it's really good in heaven. But I regret it, 'cause I wanted to live on earth a little longer. You remain dead for all eternity, but you're alive only for a brief moment.”

Hard en deprimerend. Lilja 4-ever is geen vrolijke kost, en ik zou deze film onder de juiste omstandigheden kijken. Want het maakt de troosteloze beelden en de uitzichtloze situatie van Lilja nog indrukwekkender om naar te kijken. Regisseur Moodysson wil het drama soms door de strot van de kijker duwen en manipulatief is de film zeker, maar ook indrukwekkend. Dat komt ook door naturelle spel van actrice Akinshina, en het is hartverscheurend om haar uitzichtloze leven en teloorgang aan te zien. Hoop is ver weg, maar het maakt van Lilja 4-ever wel een rauwe en realistische film die een blijvende indruk achterlaat.

“Oh good! My dog found the chainsaw!”

Leuke animatiefilm. Disney heeft altijd wel oog voor ietwat sentimentele verhalen die goed in elkaar steken, en zowel jong als oud aanspreken. En Lilo & Stitch past ook perfect in dit rijtje. De film maakt net te weinig indruk om zich te kunnen meten met de echte klassiekers, maar als kleurrijk sprookje werkt dit zeker. En met onder andere Chase, Sanders en Rhames heeft Lilo & Stitch ook een aantal sterke stemacteurs heeft.

“I don't have delusions of grandeur, I have an actual recipe for grandeur.”

Wat als je door een pilletje je volle hersencapaciteit kan gebruiken en plotseling overal succesvol in bent? Eddie Morra overkomt het als hij NZT inneemt en plotseling van een mislukte schrijver met een armoedig leven een persoon wordt die overal goed in is. Een interessant uitgangspunt dat door regisseur Neil Burger met wisselend succes wordt toegepast.

Ook bij herziening valt mij weer op dat Limitless er prachtig uitziet en er wordt op een inventieve manier met kleuren gespeeld. Ook de cameratrucjes als Eddie in zijn "NZT trance" zit zijn leuk gedaan. De film heeft een aangenaam tempo en de vaart wordt er goed ingehouden door Burger. Het begin met Eddie die zijn nieuwe "talenten" test is erg vermakelijk en Bradley Cooper is hier op zijn best. Ook Robert De Niro en Abbie Cornish zijn erg sterk op dreef. Een minpunt van de film blijf ik vinden dat Eddie alles kan doen wat hij wil maar uitgerekend de financiële wereld kiest om zijn talenten te etaleren. Voor mijn gevoel een beetje inspiratieloos. Het hele gedoe met de fusie van twee grote bedrijven en de gangsters die achter Eddie aanzitten is niet al te interessant. Sommige dingen zoals de black outs en hoe het kan dat Eddie opeens zelf NZT kan maken zonder bijwerkingen blijft te vaag. Maar het script is origineel en het verhaal wordt met veel flair gebracht waardoor Limitless ondanks wat mindere punten toch interessant en vermakelijk blijft.

“Each of us has made it possible for the other to do terrible things.”

Van dit soort historische films kan ik altijd wel genieten. Abraham Lincoln is natuurlijk een iconisch personage, en het is een geweldige beslissing geweest om echt te focussen op een bepaalde periode in het leven van de 16de president van de Verenigde Staten. Het beëindigen van de slavernij, en tegelijkertijd het beëindigen van de burgeroorlog. Net voor zijn dood op 15 april 1865.

Het is veel politiek gekonkel en gepraat, maar het blijft interessant en dat is de verdienste van Spielberg en natuurlijk de weergaloze Day-Lewis. Voordat ik er erg in had was er al een uur voorbij, en door de acteurs en het vlijmscherpe script word je langzaam de film ingezogen. Fantastisch acteerwerk ook van Jones, Strathairn, Field, Costabile en al die andere bekende acteurs. Lincoln is een film die laat zien wat er kan gebeuren als er zowel voor als achter de camera kwaliteit en vakmanschap staat.

“I checked the list of people I trust and your name ain't on it.”

Vlotte rechtbank/misdaadthriller. De film heeft een aantal aardige twists en het verhaal zit goed in elkaar. Regisseur Furman houdt de vaart erin en de film is op momenten best spannend. Ik heb het boek gelezen en toch blijft de film interessant, ondanks dat je al weet welke twists eraan zitten te komen.

En de film heeft veel bekende acteurs die het allemaal goed doen. McConaughey heeft dit soort rollen vaker gespeeld, maar is dan ook gemaakt voor de rol van gehaaide en arrogante advocaat.

Lion

Schitterend. Ik heb het boek gelezen en het indrukwekkende verhaal over identiteit, familiebanden en je ergens thuis voelen is geweldig verfilmd. Het eerste gedeelte in India is soms hartverscheurend en de jonge Sunny Pawar moet wel de meest aandoenlijke kindacteur ooit zijn.

In het tweede gedeelte zie je wat het achterlaten van zijn familie met Saroo heeft gedaan. Schitterend acteerspel van Dev Patel en Nicole Kidman als adoptiemoeder van Saroo. Met India en Tasmanië als locaties heeft regisseur Garth Davis ook genoeg inspiratie voor een mooie cinematografie. Het is soms misschien iets te sentimenteel en de vele flashes zijn irritant, maar het verhaal en de acteurs zijn ijzersterk.

Hakuna Matata!

The Lion King is zeker jeugdsentiment maar het is zoveel meer. De film geeft je steeds weer een gevoel van blijdschap, verdriet, nostalgie, spanning, euforie en ook een schitterende kijk op het leven. Je kan keihard lachen om Timon, Pumbaa of Zazu, je kan meeleven met Simba, Nala of Mufasa en je kan je opwinden over Scar en de Hyena's. De liedjes van Elton John ga je standaard weer meezingen en zijn voor de eeuwigheid.

Vanaf het schitterende begin met alle dieren die naar de rots lopen en het nummer "Circle of Life” ben je verkocht en eigenlijk wordt het in de 89 minuten die volgen alleen maar beter. Het verhaal is geniaal in zijn eenvoud en wordt ondersteunt door onvergetelijke personages, leuke liedjes en mooie dialogen. De credits moeten ook gaan naar de acteurs en hun geweldige stemmen. De MVP's zijn natuurlijk Jeremy Irons als Scar en James Earl Jones als Mufasa, maar ook Nathan Lane (Timon), Atkinson (Zazu), Kelly (als oudere Nala), Sabella (Pumbaa) en Thomas (als jongere Simba) zijn geweldig. Alleen Broderick valt wat uit de toon als oudere Simba maar storen doet het nou ook weer niet. The Lion King is een film voor jong en oud en een must voor filmliefhebbers. Dat was het in 1994, dat is het in 2016 en dat zal het ook zijn in 2056. Een kroonjuweel van Disney.

“I am Simba, son of Mufasa!”

Genoten. Jon Favreau is duidelijk een fan van de originele Lion King, en de passie en liefde voor het origineel straalt van deze remake af. Het overweldigende begin met het nummer ‘Circle of Life’ heeft nog niets van zijn magie verloren, en het zet gelijk de toon voor de rest van de film. Favreau wijkt niet af van het origineel (een understatement), en sommige mensen zullen dit als iets negatiefs zien. Maar ik zat in een volle bioscoopzaal en veel mensen neurieden al met een nummer mee voordat het überhaupt was begonnen, of krompen al ineen (een vrouw naast me letterlijk) toen ze de gnoes en de vallei zag. Dat is ook de kracht van het origineel, en Favreau is slim genoeg om hier niet te veel aan te gaan sleutelen.

‘Circle of Life, ‘Be Prepared' (zeer kort maar krachtig genoeg), ‘I Just Can’t Wait to Be King’, ‘Hakuna Matata’, ‘Can You Feel the Love Tonight', ‘The Lion Sleeps Tonight’ etc. Alle nummers komen langs en worden perfect gezongen. De gezichten van de leeuwen mogen dan wat minder emoties of expressie tonen, toch komen de emoties nog goed over. Simba die met zijn poot tegen het gezicht van Mufasa tikt, of naast zijn dode vader gaat liggen… Het maakt nog steeds indruk. Complimenten ook voor McCrary en Wright Joseph, die de stemmen van de jonge Simba en Nala inspreken. Dit duo springt er van de cast toch in positieve zin uit. Van Earl Jones, Ejiofor, Oliver, Eichner en Rogen was wel te verwachten dat ze het goed zouden doen, maar deze jonge acteurs verrasten in positieve zin. Glover en Beyoncé zijn degelijk, maar echt opvallen doen ze niet. Dit was in het origineel ook al zo (zeker Broderick), en de remake weet dit niet te verbeteren.

Favreau slaat maar één keer de plank echt mis, en dat is met het nummer ‘spirit’ van Beyoncé. Als end credits nummer is dit best te doen, maar Favreau heeft er voor gekozen om dit nummer op een iconisch moment in te zetten, en het werkt gewoon niet. In het origineel was dit een krachtig moment voor Simba en de score eronder was perfect, maar nu hoorde ik vooral de stem van Beyoncé. Ook had Favreau misschien de liefde tussen de volwassen Simba en Nala wat meer kunnen uitwerken, want nu gaat het wel heel snel allemaal. Ik weet niet of dit in het origineel ook al zo was, maar hier viel het echt op. Rafiki is weer top en heeft op het laatst nog een zeer bevredigende vechtscene. The Lion King is niet beter dan het origineel, maar deze remake is zeker niet overbodig en straalt in alles liefde uit voor de wereld van Simba, Nala, Mufasa, Scar, Timon, Pumbaa en alle anderen.

“The whole bet is on Atilla!”

“Wrong bet!”

Ontelbare keren gezien. Lionheart heeft Jean-Claude Van Damme en heel veel vechtscènes (niet allemaal even sterk), en soms heb je gewoon zin in zo'n pretentieloos filmpje. Het is allemaal amateuristisch gefilmd en het acteerwerk is barslecht, maar daarvoor kijk je dit soort films natuurlijk ook niet. Van Damme die een veel grotere tegenstander in elkaar slaat, daar doe je het voor...

“I will go slowly mad.”

Zoete kostuumfilm die door het acteerspel van Winslet, Alan Rickman en Matthias Schoenaerts overeind blijft. Want het is soms zeer gezapig, en het verhaal had wel wat scherpte en bezieling kunnen gebruiken. Gelukkig weten de acteurs dat nog een beetje te camoufleren, en vooral de uitbarsting van Winslet op het laatst mag er wezen.

“It's not the cheating. It's the hunger. The hunger for an alternative and the refusal to accept a life of unhappiness.”

Lekkere sfeervolle film. De gehele film is er een onderhuidse spanning en het leven van verschillende personages in een buitenwijk van een grote Amerikaanse stad wordt goed weergegeven. Achter elke voordeur speelt zich wel wat af en de opgekropte emoties en verlangens zijn bijna tastbaar.

Kate Winslet is geweldig als vrouw in een lusteloos huwelijk die gevoelens krijgt voor de getrouwde Brad. Winslet en Wilson hebben een goede chemie en Wilson weet de ontevredenheid van Brad met zijn leven goed te spelen. Brad is getrouwd met Kathy (de nog steeds prachtige Jennifer Connelly) en ook dit huwelijk heeft zijn problemen. Haley is ook waanzinnig goed als Ronnie, een man die veroordeeld is voor ontucht met een kind en in de buurt woont. De scene in het buitenzwembad zal ik niet snel vergeten. De verhaallijn rond Larry (de geweldige Emmerich) is niet al te interessant en hangt er een beetje bij. Op het laatst komen al deze verhaallijnen samen en het einde vond ik op een onbevredigende manier toch bevredigend.

Who are you?... Who am I?

Fantastische miniserie. Chan-wook Park heeft er een stijlvolle en sfeervolle serie van gemaakt over het conflict tussen de Joden en de Palestijnen, en een Engelse actrice die verstrikt raakt in een web van intrige, tegenstrijdige belangen en terrorisme. En als linkse radicaal ook voor zichzelf moet uitmaken waar ze nu staat, en hoever ze bereid is te gaan.

De laatste woordenwisseling tussen Charlie en Gadi staat eigenlijk symbool voor de gehele serie. Iedereen speelt een rol, maar als je de hele tijd een rol moet spelen wie ben je dan? En raak je de grip op de realiteit niet kwijt? Florence Pugh is het charismatische en ijzersterke middelpunt van dit alles, en ook Skarsgård, Shannon en de andere acteurs zijn fantastisch op dreef. Visueel ziet het er allemaal geweldig uit, en Park zorgt ervoor dat realiteit en fictie moeiteloos (en coherent) in elkaar overlopen.

Little Evil

Little Evil is een film die een beetje tussen de wal en het schip in valt. Horror en komedie is sowieso een moeilijke combinatie, en ook Little Evil heeft zichtbaar moeite. De film is op momenten pijnlijk ongrappig, en eng is de film sowieso niet.

De running gag dat niemand door heeft dat het lieve jongetje eigenlijk bezeten is door Satan, behalve de sullige Adam Scott, wordt al snel oud. Eigenlijk is alleen Bridget Everett sterk op dreef en op momenten weet ze grappig uit de hoek te komen. Evangeline Lilly is duidelijk niet gemaakt voor komedie, en Adam Scott speelt eigenlijk altijd hetzelfde typetje. Maar het grootste mankement van Little Evil is het faliekant mislukte script.

“Ariel, listen to me. The human world is a mess. Life under the sea is better than anything they got up there.”

Prima Disney film. Het verhaal kent het voorspelbare verloop en natuurlijk overwint de liefde uiteindelijk alles, maar het is een formule die werkt. Dat komt ook omdat Ariel, Sebastian, Eric, Louis, Triton en al die andere personages tot de verbeelding spreken, en de stemacteurs uitstekend gekozen zijn. De animatie ziet er imponerend uit (vooral op het laatst), en de muziek is goed gekozen. Vooral "Under the Sea" is een klassieker geworden.

“A real loser is someone who's so afraid of not winning he doesn't even try.”

Heerlijke film. Little Miss Sunshine blijft ook bij herziening ontroeren en de familie Hoover, met al zijn gebreken, blijft boeien. De humor heeft een ironische en donkere ondertoon en de personages hebben tal van problemen, maar worden nooit karikaturen van zichzelf. De film heeft een heerlijke vibe en al bij de introductie van de verschillende personages voel je ondanks al het drama de komische ondertoon. Maar regisseurs Dayton en Faris nemen hun personages serieus en ondanks dat ze soms als volslagen malloten overkomen, blijven het mensen van vlees en bloed.

Breslin is het middelpunt van deze gekte als dochter Olive, die aan een miss verkiezing mee wil doen en haar familie zover krijgt om in een bus ernaartoe te reizen. Elk familielid heeft zo zijn eigen problemen, maar uiteindelijk gaan ze allemaal mee. En uiteraard zullen ze tijdens deze reis nader tot elkaar komen en hun problemen onder ogen moeten komen, maar de manier waarop dit gebeurd is uiterst origineel en bevredigend. De acteurs zijn allemaal geweldig op dreef en vooral Carell laat hier weer zien meer te kunnen dan schijtlollige karakters spelen. Het einde laat op een mooie manier zien dat je tevreden moet zijn met wie je bent en wat je hebt. Tegeltjeswijsheden, maar als het allemaal zo vermakelijk wordt gebracht maakt dat voor mij niets uit.

“Are we gonna die Miss Caroline?”
“No. It's part of the game. The zombies are not real.”
“Like fuck they're not!”

Leuk. Little Monsters is een standaard zombiefilm en echt spannend wordt het nergens, maar door het sterke acteerwerk, de humor en het plezier dat de acteurs uitstralen verveelt de film geen moment. Lupita Nyong’o en England doen het goed en hebben een fijne chemie. Josh Gad is wat vervelend, maar gelukkig is de manier waarop hij aan zijn einde komt wel grappig en sterk gedaan.

Het liefdesverhaaltje had er van mij niet in gehoeven, maar Nyong’o en England weten het wel te verkopen. Little Monsters is ook een echte horrorkomedie, met de nadruk op het komedie gedeelte. Dat het ten koste gaat van de spanning stoorde eigenlijk geen moment.