Opinions

Tja degenen die aan deze film beginnen in de hoop eens lekker te kunnen griezelen, komen bedrogen uit. De grijze man is niet veel meer dan een mythe ' uit een boek. Wel is er een verschijning in de schuur van Ebon Moss-Bachrach waar hij als Nosferatu uit een kruipruimte komt. Maar de film doet alleen aan wanhopig proberen, en is niet erg succesvol, om griezelig te zijn

Nu is het een psychologische thriller waarin Margarets isolatie, terwijl ze rouwt om de dood van één van haar kinderen, de strenge religieuze druk in de regio waar ze woont en haar psychische stoornissen samenkomen, waardoor ze haar eigen boeman creëert en in waanzin afglijdt.

Om het een tikje erger te maken speelt het zich af in de jaren 30 in Oklahoma tijdens één van de drie, Dust Bowls. Periodes van zware stofstormen die de ecologie en landbouw van de Amerikaanse en Canadese prairie toen ernstig beschadigden. Hierdoor zit de film vol mooie scènes maar dat is niet genoeg om voldoende spanning op te wekken.

De film is dan ook vooral frustrerend! Er is aandacht voor details van de tijdperiode, Sarah Paulson die eveneens als uitvoerend producent optreed is een fanatische actrice. Mag hier als een volwaardig scream-queen regelmatig schreeuwen .Wat ook brengt bij het gevoel dat de film herhalend was met steeds weer wakker schrikken uit een nachtmerrie en later dus gillend uit slaapwandelingen. Tja, voldoende drama en visueel ook meer dan in orde maar waar het tekortschiet is in angst.

Een mysterieus zinkgat in het bos, een eigenaardige buurvrouw en een moeder met een zoon waarvan zijn karakter begint te veranderen. Dit zijn prima ingrediënten om een spannende horror film te maken. Nu zijn er binnen de moderne horror grofweg twee soorten films; de ene leunt zwaar op schrik-effecten vaak begeleidt door hard geluid, de andere films proberen het meer over een artistiekere boeg te gooien en gebruiken het meest van de tijd voor karakteropbouw, waarbij de horror nogal eens zoek raakt. Deze film behoort meer tot de laatste categorie. Echter is het juist de geluidscore die hier voor enige spanning zorgt. Nergens anders wil het echt spookachtig of angstaanjagend worden. Daarnaast is het mysterieus zinkgat te weinig gebruikt om van enige dreiging te spreken. En ook de de relatie tussen de moeder en het ventje Chris en zijn verandering waren nogal onderontwikkeld. De echte kracht van de film ligt bij de performance van actrice Seána Kerslake. Zij weet op zeer goede wijze een medeleven-gevoel op te wekken. Helaas schuurde het jongetje dan wel weer dicht tegen het irritante aan. Verder was er ook nog de oud-gediende James Cosmo (Highlander 1986, Braveheart 1995) aanwezig in een bijrol. De film was slordig in het plot maar bezat wel een goede sfeer en het open einde, (dit zal niet iedereen even fijn vinden)stond open voor eigen interpretatie. Dat einde vond ik wel goed, maar de film zelf had niet echt een grote impact. En meer dan een aardige aanvulling op het horror-genre was het dan ook niet.

Ongewone en vermakelijke film uit de Disney-catalogus. Dit is het verhaal van Stanley Yelnats (een jonge Shia LaBeouf) die onterecht beschuldigd naar Camp Green Lake wordt gestuurd om (hoe kan he ook anders?) gaten te gegraven. In maar liefst twee flashback-verhalen zie je dat, dat gegraaf wel degelijk een doel dient en kom je eveneens meer te weten over een oude familievloek en bandietenkoningin Kissin' Kate Barlow. Dit alles wordt effectief in beeld gebracht door regisseur Andrew Davis ( The Fugitive ) en Louis Sacher (die even verschijnt als een man die kaal wordt), die zijn eigen boek bewerkte. Bij de vertaling gaan natuurlijk een paar dingen verloren. Toch slaagt het op overtuigende wijze. Van bad guys Sigourney Weaver, Jon Voight en Tim Blake Nelson gaat voldoende dreiging uit en zijn gelukkig niet alleen maar cartooneske. De makers verdienen absoluut eer omdat ze het verhaal niet versimpelen en een boeiende uitermate volwassen familiefilm afleveren!

Tja...meer dan een matige mysterieuze thriller werd het ook niet! Dat kon zelfs de aanwezigheid van Nicole Kidman niet veranderen. Voor ons misschien iets interessanter omdat het gaat om de stad Holland in het westen van de staat Michigan en de Nederlandse afkomst van de inwoners. Maar meer dan dat er een molen staat, de klompendans werd opgevoerd tijdens Tulip Time Festival, Kidman in klederdracht en oubollige Nederlandse liedjes heeft dat niet echt meerwaarde. Het script vond ik ook nogal rommelig; och...als een conservatieve huismoeder haar man verdenk van een affaire, dus gaat op onderzoek uit want dat kan natuurlijk niet maar euh...omwille van het onderzoek dan een affaire beginnen...trouwens wordt de film als onvoorspelbaar versleten maar rond de 30 minuten wordt het al weinig subtiel duidelijk gemaakt. Helaas duurt het nog flinke tijd voordat de film het laat zien...en afgelopen is het dan ook nog niet.. Het is niet geweldig, ook niet slecht, maar het laat je gewoon achter in een staat van ach het is "Oké...

Och het valt wel mee met slecht! Er is nog best goede cinematografie en de kwaadaardige entiteit is in beeld en ook wat smerigheid. Al biedt het slechts lichte terreur. Wel kampt de film met verschillende problemen. Zo begint de film niet met één maar twee introducties. Eerst zie je wat er met de moeder is gebeurd, hierna verspringt de film naar de vader en dochters die een oud relikwie per post ontvangen en verschuift de film nog weer zoveel jaren later als de dochters op hun eigen wonen. Daarnaast is het soms langzamer dan nodig en licht chaotisch door scènewisselingen en subplots, er gebeurt dus gewoon te veel in de film! De regie had ook veel beter kunnen zijn. Het acteerwerk is net voldoende. Eigenlijk brengt deze film niets nieuws, het doet niets interessants, het doet niets spectaculairs, maar tegelijkertijd beledigt het ook de intelligentie van het publiek niet. Over het algemeen is dit iets dat je een keer kijkt en dan vergeet ...

“Time to die, you bastard”

Halloween-achtige tv-film die voor Syfy-film is gemaakt en uit de Maneater Serie (de laatste) kwam Ja ik had best een leuke tijd ermee! Het bezat een aangenaam tempo en het verveelde niet. Nadat hun ouders zijn omgekomen gaan drie zussen naar hun tante op een afgelegen eiland, waar elke honderd jaar een storm en een ​​vurig, demonisch wezen op worden losgelaten. Tja misschien dat door dit CGI-wezen meteen te tonen, het te snel in het verhaal springt maar ach...deze Syfy-films zullen nooit eng of subtiel zijn. Het moet nu eenmaal geschikt zijn voor een zo groot mogelijk aantal kijkers! Beetje schrikactie, veel achtervolgingsscènes en wat spanning omdat als de oudste zusje ruzie maken, het jongste zusje onopgemerkt weg is geraakt. Pure horror kan afschrikken dus er komen enkele een paar bloedspetters aan te pas. De ‘brandende vloek’ maakt slachtoffers en opvallend genoeg zijn er zelfs een paar van te zien maar ook hier is alles netjes aangepast voor tv. Het gedetailleerde CGI-wezen zag er cool uit! Alles bij elkaar genomen doet de film precies waar het voorgemaakt is en doet nog best goed ook!

Absurd,experimenteel,bizar is het zekers!! Maar vond ik het goed? mmmm, nee niet echt. Denis Lavant speelt erg goed dat wel! En bij vlagen zijn er goede scene`s maar de film balanceert voor mij teveel op het randje om elitair te willen zijn. Er is totaal geen kader wat nu de bedoeling is van de film?

Dit is het soort horrorfilm dat probeert onder je huid te kruipen met een griezelige sfeer.. De sfeer die het creëert is zo dik dat je hem met bijna met een mes zou kunnen snijden. Er zijn een paar alledaagse jump-scares (een knieval voor de producers?) Maar voor het grootste deel is het niet afhankelijk van harde geluiden om je bang te maken. Dit vind ik toch net iets leuker! Er is zelfs een moment dat er spanning kwam van toen een ladekastje openging.

Het meisje Hannah verkoopt, zonder goed te weten wat ze doet, haar ziel aan de duivel. Enkele jaren later zien we makelaar Leigh ingeschakeld worden om een huis te verkopen, al snel realiseert ze zich dat een kwaadaardige wezen ook plannen heeft voor haar en voor haar zus, kunstenaar Vera. Het schrijven van de regisseur is niet vlekkeloos en lijkt afgeleid van een aantal andere horrorfilms. Maar ondanks dat is regisseur Nicolas McCarthy erin geslaagd een film te maken die doet wat niet alle genrefilms doen, met onheilspellende geluid en sfeer, spanning opwekken!

Edit; Naya Marie Rivera die hier Vera speelt, is in 2020 verdronken toen ze tijdens een boottochtje met haar vierjarige zoontje ging zwemmen

Thaise horrorfilm met paranormale elementen. Maar net iets te tam, want er is hier niet veel dat niet honderd keer eerder is gedaan. Bovendien is het allemaal niet zo eng of spannend, doordat er een flink portie emotie werd toegevoegd. Die was een beetje teveel van het goede, daarnaast duurt het ruim twee uur en dat is gewoon te lang!

Tja het zit het gezin en Ning allemaal niet mee, huurders laten haar appartement in puin achter, en voor inkomsten kan ze alleen het huis waar ze woont verhuren, overmaat van ramp zijn de nieuwe huurders ook niet de brave burgers die ze zeggen dat ze zijn en begint haar man Kwin zich raar te gedragen. Dat verhaal presenteert de film drie keer...

Zoals vele films beweerd het dat het is "gebaseerd op een waargebeurd feiten" helaas heb ik daar niets over kunnen vinden! Verder op vakkundige wijze uitgevoerde jump scares en speciale effecten. Niets schokkends voor doorgewinterde horrorfans maar ze zijn oké! Acteerwerk is ok, een beetje heikel punt blijf de tijdsduur die is gewoon te lang...En in de laatste dertig minuten komen alle puzzelstukjes behendig bij elkaar en zorgde dit oplossing voor degelijke en prima climax.

"T’s the boredom that killing us."

Een goede, solide film over een man genaamd Max die in de problemen komt door het overtreden van de wet. Hij krijgt een taakstraf opgelegd in een verpleeghuis in plaats van een gevangenisstraf. Maar één van het meest voorkomende in horrorfilms is dat dingen niet zijn wat ze lijken...Was wat sceptisch met wat ik kon verwachten van een horrorfilm van regisseur James DeMonaco die de eerste drie The Purge-films regisseerde. Maar het is een horrorfilm en er was wat buzz rond deze film dus hop...gewoon proberen! En o jee, wat ben ik blij dat ik dat gedaan heb!

Moet wel zeggen er was wel een aardige sfeer maar tot halverwege had ik nog steeds me bedenking. Want op wat bejaardenseks en enkele verontrustend scenes) was er niet zoveel mis? En net toen de film me begon te verliezen, begint de tweede helft, beantwoordt het vragen en boeit en dan in de finale gaat helemaal uit zijn dak!. Denk dat horrormaestro Lucio Fulci hij trots was geweest! Hoofdrolspeler Pete Davidson is een cast-lid van "Saturday Night Live", maar dit zou je niet hem verwachten. Zijn acteren was een beetje onwennig maar toch zou ik zeggen dat hij goed werk levert. Ja dit was heerlijke entertainment!

Het verhaal is op zichzelf niet zo verschrikkelijk, maar het is ook niet verrassend. Een majoor en hoofd chirurgie (Clark Gable) is gelukkig getrouwd met zijn liefhebbende vrouw (Anne Baxter), maar gedurende oorlogstijd heeft hij een affaire met de pittige verpleegster 'Snapshot' (Lana Turner) omdat... nou ja, de sterren van deze film nu eenmaal in elkaars armen belanden. Clark Gable en Lana Turner maakte samen vier films en dit was hun de derde. Het loopt helaas een beetje vast in het middengedeelte en lijkt daardoor iets te lang. Ter compensatie zijn er wel links of rechts enkele goed gecomponeerd shots en hartstochtelijke monologen. Er waren ook enkele realistische oorlogsscènes in Afrika en de invasie in Frankrijk die leken op echte oorlogsbeelden maar voor het grootste deel vond ik de film een ​​beetje te steriel voor een oorlogsfilm. Geen stress in de operatietent, een tripje om te baden en later een dansje bij een cocktailparty voor je naar het Ardennenoffensief gaat. Het einde is, zoals bij zoveel films uit deze periode, netjes volgens de censuur van Hays Code. Uiteindelijk is het de cast die hier door de goede prestaties te leveren er nog iets van weet te maken in een enigszins vergeetbaar romantische film met als achtergrond de Tweede Wereldoorlog.

Nee, dit vond ik helemaal niets! Een horrorfilm met een politieke boodschap? Regisseur Joe Dante grijpt met dit deel uit de Masters of Horror de gelegenheid aan om een politiek statement te profileren. Maatschappijkritische boodschappen (George A. Romero) komen vaker voor in horrorfilms maar als dit op deze bloedeloze drammerige manier gebeurd, is dat gewoon teveel van het goede. Subtiliteit is niet te vinden in deze film. De regisseur gebruikt een moker-hamer om zijn visie bij je naar binnen te stampen; Bush is fout, de regering is door- en door verrot en de gesneuvelde soldaten zijn zielig. Pover acteerwerk en effecten die buitenbeeld gebeuren maken van deze film een enorme teleurstelling. Een film met pacifistische zombies? Nee dank je wel! Daarnaast is het heden ten dage domweg gedateerd.

Deze psychologische thriller, die beïnvloed lijkt te zijn door Roman Polanski was niet slecht en wist me nog wel te boeien maar ik geef er geen voldoende voor. Dat komt door verschillende factoren; de manier van filmen was erg ... tja ik omschrijf het maar als te Duits. Tel daarbij op dat het plot, een zeer trage slow-burner is. Was deze combinatie er één die niet goed werkte voor mij. Daarnaast draait de film zo goed als alleen om actrice Esther Maria Pietsch die de verontruste celliste speelt en persoonlijk vind ik haar niet sterk genoeg om de film te dragen. Ik vond haar niet echt een fijn actrice. De film overstijgt de regels van het genre nooit en zelfs de twist aan het einde komt langzaam waardoor een echte schok uitblijft. Voor mij was de film aangenaam maar niet heel veel bijzonders.

Zoals de titel ook al een beetje aangeeft, speelt zich het bijna volledig af binnen de muren van een hut. De film adverteert zichzelf door de huisinvasie als een horrorwestern, maar het is eigenlijk gewoon een low budget westernfilm. Hoofdschurk Ezekiel voegt nog een beetje horror-flair toe met wat satanische opmerkingen, maar dat is het dichtst wat bij horror komt. Als de film begint zijn de eerste regels van het plot al gebeurd en maak je kennis met het gezin, net voordat een landmeter van de spoorwegen ze bezoekt. Dat begin is goed, het ziet er goed uit maar het ploetert gewoon voort met eigenlijk maar weinig spanning of mysterie over wat er daarna gaat gebeuren. Bloed zou zeker hebben geholpen, (je slijt de film toch als een horror) want niets valt echt op. Het plot is redelijk bekend en als kijker had je niet eens te raden, waarom de bende op zoek was naar Robert. Een beetje meer spanning en misleiding had dit een stukje leuker gemaakt. Wat deze film wel het bekijken waard maakte waren de prestaties van de belegerde familie; Krause is geloofwaardig, Jamie Bernadette is prima ondanks dat ze niet veel had om mee te werken en helemaal top was het jonge meisje, Betsy Sligh Zij speelt zeer sterk als een totale bad-ass die haar familie gaat redden. Helaas mist het alles wat deze film memorabel had kunnen maken.

Met een lengte van slechts vijfenzeventig minuten wordt de film van regisseur Zach Gayne aangekondigd als een komedie-horror, maar voor mij ontbrak de komedie nogal. Low-budget. Visueel is het een kwestie van een camera richten en filmen. Kijkers zullen waarschijnlijk niet weggeblazen worden door het uiterlijk van deze film, er zijn nog wel wat gesplitste schermen om de boel op te fleuren maar daar blijft het bij! Ook is er weinig over-the-top actie, spanning of pit. Nu is twee mensen op één locatie" ongeveer het budgetvriendelijks wat je als concept kan krijgen! En regisseur Gayne had duidelijk niet veel geld om hier mee te werken. Een geluk voor de ​​film is dat het nog wel werkt doordat de twee hoofdrolspelers geweldige optredens leveren. Deze twee schreven het script samen met de regisseur en dat merk je. De scènes worden volledig gedragen door beide dames. Precious Chong's personage Linda is geloofwaardige freak, met nostalgie naar de jaren '80, en ze heeft een sloophamer! Het slachtoffer Michelle is Alex Essoe (Starry Eyes, Doctor Sleep, Midnighters en Faceless)is solide. Beide hebben een geweldige chemie. Dat leverde dan ook nog enig plezier op!

Deze mysterie-film van William Castle is eigenlijk maar voor één ding echt memorabele en dat is de actrice Joan Marshall. Niet dat het een slechte film is maar als je de clou waar deze film is opgebouwd doorziet valt er gewoon minder te genieten. Het opent zeer sterk met veel mysterie rond die geheimzinnige vrouw Emily maar daarna kabbelt maar een beetje voort. En ook al staat er horror er is op dat vlak maar weinig te zien. Een steekpartij en een rollend hoofd. Door de mooie langzame opbouw en de goede sfeer in de film kijkt het gelukkig wel goed weg. De gimmick was dit keer een klok die verscheen om toeschouwers met een zwak hart in de gelegenheid te stellen de zaal voor de ontknoping te verlaten. Er was daarvoor speciaal in de foyer een lafaards-hoekje ingericht. Nu liggen hommage, geïnspireerd door, geleend van, en eenvoudig gekopieerd dicht bij elkaar maar sommige scenes in deze film vertonen wel erg veel gelijkenissen met de film Psycho. Omdat ik een zwak heb voor regisseur William Castle rond ik het naar bovenaf.

Bankrover met het hart op de goede plaats wordt verliefd en wil zichzelf over te dragen aan de FBI. Uiteraard gaan er dingen mis en leidt het tot een kat- en muisachtervolging met vuisten, pistolen, explosieven en bestelwagens met cupcakes In een strakke negentig minuten tijd worden de zaakjes op orde gebracht. Liam Neesons doet het nog maar eens een keertje als de goedaardige held. Het verhaal heeft qua logica of inhoud niet veel te bieden. Regisseur Mark Williams maakt er verder ook niets speciaals van met een scenario dat niet uitblinkt en een verdere cast die er ook niet echt uit springt. Maar de uitvoering in zijn geheel is netjes genoeg en samen met Liam Neesons optreden was het nog een bekijkbare aangelegenheid. Ondanks het beproefde recept was best een acceptabel tussendoortje.

Knappe debuutfilm van Devereux Milburn! Nu leest het plot als een horror-setup die al ontelbare keren is gedaan; Een stel strandt en heeft hulp nodig, hun auto kapot, mobiele telefoon geen bereik. Ze komen terecht bij een huis in de middle of nowhere, bewoond door een gestoorde familie. Het klinkt als elke andere horrorfilm maar is totaal wat anders!

Het is vooral een eigenzinnige waanzinnige trip. Het zijn Sam en Rylie die te maken krijgen met een hallucinante en helse nacht. Die eigenaardigheden zullen niet in de smaak vallen bij kijkers met een reguliere smaak. Er is hier geen simpele vertrouwde structuur van killer met een hoog body-count! De film vraag je om wat meer te investeren. Het verklaard direct ook de score bij het Amerikaanse Amazon/IDMB! Deze film bevindt zich denk ik ergens in schemerzone tussen het sprookje "Hans(el) en Grietje" en "The Texas Chainsaw Massacre"

De film is enigszins wel schatplichtig aan TCM. Echter uit dat zich meer in de grindhouse-sfeer en sommige horrorelementen want het is absoluut geen slasher! Er is nauwelijks bloedvergieten, al is het ook een misverstand dat erin Tobe Hooper's backwoods-klassieker meer bloed zou vloeien! Veel is geïmpliceerd en de gruwelijkheid werd bewaard als toetje.

Het Grimm-sprookje is subtieler in de film verwerkt! De verwijzing ernaar is te vinden in de studie van Rylie naar de fictieve schimmel Sordico die was gevonden in de regio. Je ziet regelmatig aanwijzingen van ergotisme-vergiftiging (kriebelziekte) Van de ziekte, veroorzaakt door het eten van met moederkoren besmet graan, wordt aangenomen dat het mede een oorzaak was voor de heksenvervolgingen. De stuiptrekkingen van Gunni, afgestorven vingers bij Karen of de hallucinaties en krankzinnigheid zijn alle symptomen die de ziekte veroorzaakt. Daarnaast worden Sam en Rylie ook allebei verleidt tot het eten van iets wat ze niet mogen/willen!

Nu is het een horrorfilm dus moet het uiteraard ook ergens zijn griezeligheid leveren! Het verspilt zijn tijd (gelukkig) niet met je proberen te laten springen. Daarvoor in de plaatst laat het je in je eigen hulpeloze onzekerheid; het laat je af vragen wat er aan de hand is! Geef je soms ook een ongemakkelijk gevoel; zich af te vragend was dit om te lachen of om ineen te krimpen? En dan is er een verbluffend eigenzinnig en atypisch geluidsontwerp! Van het begin tot eind is het de score die met een ​​zenuwslopende sfeer de rillingen over je rug laat lopen!

De kers op de taart is ongetwijfeld Barbara Kingsley! Haar vertolking van Karen is minstens zo eng Ze is gastvrij, liefdevol, maar die scheve glimlach suggereert meer bloeddorstige meedogenloosheid dan welke horrorduivel dan ook! En ondertussen schept ze vrolijk porties eten op! Sawyer Spielberg (zoon van) en Malin Barr waren beide relatieve nieuwkomers en deden het verder prima maar waren ook weinig opvallends.

Kortom een indrukwekkend speelfilmdebuut. Een ingetogen genrefilm die meer gericht is op stemming en toon dan op grote schrik of bloed. Een film die een macabere gevoel voor humor bezit,(menigmaal moeten lachen of grijnzen) een ijzersterke geluidsscore en een einde om van te smullen. Heerlijke inventieve horrorfilm!

Om met Ygritte`s (Rose Leslie) woorden te beginnen "you know nothing..... " Dit zei ze tegen Jon Snow in the game of thrones. Maar na het zien van deze film slaat het ook een beetje op mij! Het acteren en de beelden zijn zeer pakkend! Vooral Rose Leslie speelt heerlijk. Harry Treadaway schiet helaas af en toe uit de bocht maar niet hinderlijk. Er zit genoeg suspence in om mijn aandacht vast te houden. Zelf nog wat bloederige scene`s Alleen het einde..... Ik dacht even dat er een reuze kikker ofzo zal komen. Maar nu wordt aan het eind de sugesstie gewekt dat het aliens zijn. Alleen nergens in de hele film is er ook maar 1 clou waar dit meer duidelijker wordt gemaakt. En dat vind ik persoonlijk toch wel er jammer.

Operation Red Sea is een moderne oorlogsfilm boordevol actie: ik denk dat het de eerste is die de interventie van China in het Midden-Oosten laat zien. Het is losjes gebaseerd op de evacuatie van buitenlanders en bijna 600 Chinese burgers uit de zuidelijke haven van Jemen, Aden.

De film begint met een pre-credits-sequentie van 20 minuten waarin de leden van het elite Jiaolong Assault Team (Sea Dragon, een speciale taskforce van de Chinese marine) de aanval van Somalische piraten op een containervrachtschip in de zee verijdelen. van Aden. De actie verschuift hierna snel naar de belangrijkste deel van het plot; die van de burgeroorlog-situatie in de natie Yewaire.

Helemaal nieuw in een film is dat natuurlijk niet! Denkend aan films als Ridley Scott's "Black Hawk Down' of 'Act of Valor' (2012) Maar de actie is geweldig gechoreografeerd en erg bloederig, vooral wanneer het in zijn hoge versnelling trapt! Ja, het zijn gruwelijke dingen. Regisseur Lam laat oorlog er niet glorieus uitzien. Het ziet er walgelijk en verkwistend uit. Behalve de rebellen en terroristen die zijn gezichtsloos. Toch is dit een meer dan prima actiefilm met soms realistische effecten. De meerdere gevechtssequenties zijn erg goed en zeker de moeite waard om te zien.

Het verhaal is vooral rommelig en heeft verder maar weinig om het lijf, moordzuchtige plannen van de regering om een vijftal jongetjes (tevens Shaolin-meesters) om te brengen, Het zorgt voor vertederende momenten. De film begint met een verwijzing naar de eerste Lone Wolf & Cub-film (Een zwaard of bal was hier zwaard of hobbelpaard.) Daarnaast zijn er de bekende onwrikbare erecodes, pijnlijk verraad en een schijnbaar onoverwinnelijke vijand in de vorm van Ma Ling-Yee. (Chuen-Hua Chi) Hierdoor trekken oplichtster Red Bean (Chingmy Yau), haar moeder (Deannie Yip) en Hung Hei Kwun (Jet Li) met veel melige humor samen op tegen de gezamenlijke vijand. Het kan de (grote) pret niet drukken voor de liefhebber van de martial arts! De gevechten zijn erg spannend, en keihard in beeld gebracht. De vechtkunst van de piepjonge Miu Tse was zeer goed. Jet Li en Miu Tse werkte hierna ook samen in de film The Enforcer (1995) Hoewel dit niet de meest opmerkelijke, is dit wel een zeer onderhoudende vechtfilm waarin redelijk goed werd geacteerd en de spanning en humor elkaar afwisselen in een snel tempo.

Film die zich baseert op de oude Taiwanese legende waarbij in de bergen woonachtige bosgeesten die Moxina heten mensen achtervolgen en ontvoeren. Een prima basis voor een griezelig kampvuurverhaal, dus zekers ook voor een horrorfilm! Naast die legende richt de film zich ook op een liefdesverhaaltje. We zien het jonge stel Wei (River Huang) en Yi-Chun (Wei-Ning Hsu), die zich op een moeilijk punt in hun relatie bevinden omdat Wei graag wil samenwonen en trouwen terwijl Yi-Chun bindingsangst heeft en zich liever richt op haar carrière als radio-DJ. Ondanks dat er matige CGI zijn te zien is het verder wel een fijne eerste fictiefilm van regisseur Wei-Hao Cheng. Alhoewel zijn eerste is het zeker geen verkeerde en samen met de sterke cast en de omgeving van het spookachtig gebergte maakt dit een mooie spannende thrillerachtige horror-film!

Gelikt vervolg op de Taiwanese horror-hit "The Tag-Along" uit 2015. De eerste aflevering had een sfeervolle en onheilspellende sfeer, waarbij veel inspiratie was opgedaan uit de mythe over een Mô-sîn-á (Taiwanees) of Moxina (Mandarijns) een mysterieus meisje in een rode jurk. Dit tweede deel is meer van het bekende, een oorsprong-verhaal met min of meer dezelfde sleutel-elementen als zijn voorganger. Regisseur Wei-Hao Cheng verlaat het huis en bos en ruilt dit voor een bouwvallig ziekenhuis en een verlaten themapark. De film bezit een stel visuele interessante horrorscenes, een aanhoudend gevoel van angst en solide uitvoeringen van de cast. Alhoewel de film dus veel goed doet, kampt het ook een beetje met de vervolgvloek (hoe toepasselijk) Door het succes was er meer budget, echter gaat het vermoedelijk daardoor mis...De speelduur van de film stijgt met vijftien minuten en die worden vooral opgevuld met sentimentele scenes. Maar de grootste tegenvaller was de komst van overdreven speciale effecten in vooral het laatste half uur. Maar gelukkig weet de film wel genoeg te overtuigen als een vakkundig vermakelijke horror-vervolg! En inmiddels is er ook al een derde deel; Ren Mian Yu: Hong yu Xiao nuhai Waizhuan (Film, 2018)

Koreaanse kostuum-film die gesitueerd is aan het hof ten tijden van de Joseon Dynasty. En waarin de koningin-moeder het leven zuur maakt van voormalige koningin Shin Hwa-Yeon. De gehele film is één groot web van intriges, moord en bedrog, verraad,wraakzucht plus al het andere denkbare wat maar tussen de muren van het paleis kan afspelen. Een koningsmoord, eunuchen inclusief de castraties, martelingen, een koning met een vreemdsoortig oedipuscomplex en natuurlijk seks. En dit alles draait om een driehoeksverhouding. Prins Seong-woon wordt verliefd op Shin Hwa-Yeon maar zij is al verliefd op Kwon-yoo echter om zijn leven te redden gaat ze mee naar het hof. Hier schopt ze het tot koningin maar als de koning sterft en er niet direct een opvolger is, begint tussen die muren een subtiele maar gruwelijk machtsstrijd. Zeer goed acteerwerk en Jo Yeo-jeong is een mooie actrice, prachtig in beeld gebracht leven aan het hof, misschien een tikkeltje te lang, en ook de bloederige en erotische scenes zijn sfeervol in beeld gebracht.Niet iets nieuws maar wel een prima film!

Met een titel als dit verwachtte ik een slasher-film...zo één waar je de fijne bezigheden van een gemaskerde killer kan zien. De film begint met een man en een hoogzwangere vrouw die voor iets vluchten. Eerst in een auto, daarna te voet. De man wordt vermoord en het stopt als de vrouw zich probeert te verstoppen. Een interessant begin...

Echter wat daarna kwam... mensen die verhuizen naar een nieuw huis, drinken, wiet roken, verhalen vertellen, seks hebben (ja je ziet wat boobs), de volgende dag kennismaken met nog een paar mensen, nog meer drinken, wiet roken, en ja echt..., vissen. En heel soms wat beelden van iemand die rondsluipt of door het raam kijkt.

Euh...de film duurt 71 minuten...is dit alles? Nee er blijft ongeveer 15 minuten van de film over voor waar je naar een slasher-film kijkt! Maar ohh... als die plotseling beginnen zijn ze extreem goed! Bloederig en van het praktische soort. Er was zelfs een zeer opvallende low-budget gore-geboortescène Er was dus wel bloed, maar je moet erop wachten en je moet je door veel oninteressante scenes werken, om er te komen.

Ja gelukkig helpen de praktische effecten van Allan David Carrol het wachten meer dan goed te maken, want kettingen, berenvallen, een handboor en voorhamer in die laatste minuten hebben de waardering wel flink omhoog laten stijgen! Helaas door de te lange aanloop geen voldoende! Oh en er is ook een postcredit-ding...

Een lokale amateur-toneelclub uit een Noors dorpje wilde eens wat anders en besloot om de film ‘I Spit on Your Grave’ voor de camera op te voeren. Oom Reinert (Kiil) had nog wel ergens een camera liggen en wilde dit alles best wel filmen. En zodoende gingen ze aan de slag. Nu was naakt voor de camera acteren niet echt een ding voor de lokale vrouwen en moesten ze op zoek naar iemand die dit wel aandurfde. Die werd gevonden in pornoster Isabel Vibe. Dit had zo maar waarheid kunnen zijn omdat we hier te maken hebben met een low-budget film in het rape-revenge genre. Een genre dat doorgaans geen ingewikkeld plot volgt: Meisje wordt verkracht, komt dit te boven en neemt wraak. Echter vooral door de schokkende beelden en de gore in het revenge-gedeelte zijn het vaak sterke films. Helaas zijn er net iets teveel minpuntjes bij deze film! In het eerste deel van de film zien we vooral veel beeld en weinig gebeurtenissen of in dit geval zelfs weinig tekst. Een opbouw die wel gewoon is bij dit genre. Nu is Isabel Vibe niet het soort actrice wat het moet hebben van sterke acteerprestaties. Enfin, het was de regisseur vergeven, als het tweede (revenge) gedeelte een ware lust was geweest. En dat is precies wat er niet gebeurd. De verkrachting is in vergelijking met andere films niet heel schokkend en de manieren waarop Rikke wraak neemt is minder effectief. Al ziet ze er wel meedogenloos uit! Is dan alles kommer en kwel? Oh nee zeker niet! De regisseur heeft er een mooie Grindhouse-ervaring van gemaakt. Dit doet hij met missing reels, Zwarte en witte overgangen en af en toe overdreven harde audio. Regisseur Reinert Kiil zet hier de eerste interessante stappen naar misschien wel hele reeks Noorse exploitations films. Deze is tenminste een redelijk goed begin!

Dit is een post-apocalyptische Spaanse film over een groep overlevenden van een virusplaag, een alien-invasie en blijkbaar ook nog een nucleaire oorlog. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Jesús, een 8-jarig jongentje met een hand-held-camera. Veel van de tijd wordt gebruikt voor de groepsdynamiek (Relaties, scholing en training) Maar heel slecht was de film niet vooral door het gruizige grijsblauwe van de industriële ondergrondse omgeving de prima speciale effecten en een verrassend einde. Al met al was de moeite waard!

Niet eens zo heel slecht!!! Een echte B-film ook qua hoe de film oogde. Duidelijk gericht op tiener- jongentjes. Een beetje horror en een paar blote borsten doet het natuurlijk goed. ( verder niets mis mee hoor!) en mocht vriendin lief meekijken stoppen we er ook nog wat romantiek in. Lees hieronder dat het verhaal van zoon van Stephan King is. Tja, zeg dus eigenlijk wel genoeg.....

.......zoon van. Mijn advies is om het schrijven maar aan papa over te laten en zelf te gaan genieten van papa`s erfenis

Er zijn talloze films die zich richten op gekke wetenschappers die, per ongeluk of expres, een situatie creëren die een grotere bedreiging vormen. In deze Mexicaanse horrorfilm is het een arts die probeert de leukemie van zijn zoon te genezen door middel van een gorilla-harttransplantatie. Waarna de jongen verandert in een moordende Rape-aap in een pyjama...oink.

Tja het resultaat is een goedkope en vrij slordige exploitatiefilm met geen greintje sfeer. Bloederige moorden, borsten, en worstelen want je krijg regelmatig een vrouwelijke worstelaar in een rood Catwoman-pak te zien. Het voelt als opvulling. snap niet echt waarom ze het worstelen in de film nodig hadden, op één heel klein plotpuntje na. De bloederige effecten zijn gewoon slecht uitgevoerd. Een uitzondering hierop zijn de scènes met de harttransplantatie, dit zijn namelijk stockbeelden van een echte hartoperatie.

De film deed me veel meer denken aan een goedkoop overblijfsel uit de jaren '50, door de aanwezigheid van Lucha libre, (Spaans voor 'vrij worstelen') een Mad Scientist en de aap -mens transformatie. Het vermoedelijk snel in de vergetelheid geraakt maar de Britse censuur besloot in de jaren tachtig in al hun wijsheid om het op de Video Nasty lijst te plaatsen. Ach het is door het sleazy karakter nog enigszins redelijk. Maar goed...nee niet echt!

Horror Noire is een anthologie-horrorfilm gecentreerd rond verschillende aspecten van de Black American-ervaring. Het eerste wat eigenlijk opvalt is dat er geen omhullend verhaal is. Alle segmenten worden aangekondigd via een titelkaart.

Het begint met Segment "The Lake" geregisseerd door Joe West en is gebaseerd op het gelijknamige kort verhaal van Tananarive Due. Hete lerares Abbie LaFleur (Lesley-Ann Brandt), neemt haar intrekt in een huis aan een meer. Er zijn waarschuwingen om niet te zwemmen vanwege iets in het water maar is terughoudend over waarom het nu zo gevaarlijk is. Tja door een vaag achtergrondverhaal en een gehaast en slordig einde stelt het wat teleur! Maar de 39 -jarige Brandt was best sensueel!

Het tweede Segment "Brand of Evil" geregisseerd door een regisseur van muziekvideo's Julien Christian Lutz (onder de naam regisseur X) en geschreven door Ezra Claytan Daniels. De getalenteerde kunstenaar Nekani (Brandon Mychal Smith) staat voor een moreel dilemma. Er zijn wat lichte invloeden van Candyman (2021) en Velvet Buzzsaw (2019) Als moraliteitsspel misschien Oké en interessant genoeg, maar als horror faalt het compleet! De climax is opgenomen met zo'n gebrek aan sfeer dat het lachwekkend werd!

Derde Segment "Bride Before You" is gebaseerd op een kort verhaal van Stephanie Malia Morris en geregisseerd Zandashé Brown is dit een historische spookverhaal. In het 19e-eeuwse Washington tijdens de Reconstructie sluit een rijke huisvrouw een geheime deal met een heks om haar kind met een lichte huidskleur te laten geboren worden. Hoewel het zich over tientallen jaren afspeelt, blijft de focus op het huis. Wat een monsterfilm had kunnen zijn is nu veel meer drama dan horror.

Vierde Segment "Fugue State" geregisseerd door Rob Greenlea en geschreven door Tananarive Due en Steven Barnes. Iets met indoctrinatie of de verdiensten en tekortkomingen van religie en sekten doordat een man een nieuwe kerk bezoekt. Rachel True (Rochelle uit The Craft (1996) en Malcolm Barrett doen nog hun best maar dit is verreweg de zwakste en praatgrage van allemaal! Zelfs een cameo van de legendarische Tony Todd (Candyman) kan dit niet voorkomen! Een laag budget betekent niet dat je er maar een rommelige visueel platte film ervan moet maken!

Vijfde Segment “Daddy” ebaseerd op het gelijknamige korte verhaal van Victor LaValle, geregisseerd door actrice Robin Givens. Een overdreven bezorgde vader (Luke James) geobsedeerd door de veiligheid van zijn jonge zoon, begint zijn gevoel van controle te verliezen, wanneer de jongen zogenaamd een vreemde man in zijn slaapkamerraam blijft zien... De film wordt niet geholpen door het gerommel van een mysterieuze oude man die ook in het gebouw woont. Wel één van de rustigere segmenten, mooi geschoten maar tja.. opnieuw is het de metafoor die een ​​boodschap wil overbrengen die horror in de weg zat!

Zesde en laatste Segment “Sundown” geregisseerd door Kimani Ray Smith en geschreven door Al Leston, is de zonder meer de leukste van alle; "Save the Best for Last" Tijdens het werven van stemmen voor een politieke kandidaat in een klein, conservatief stadje, wordt het stel Shanita en Marcus geconfronteerd met vijandigheid... zeker er is een boodschap want het stadje is een zogenaamde sundown town en maakt duidelijk door een heel groot bord maar de film is niet prekerig of probeert aan het einde de boodschap met een twist te brengen. Het is leuk en pittig en met de onthulling in het midden geplaatst, waardoor we genoeg tijd hebben om lol te hebben met de chaos! De actie zelf is de beste van de film, levendig en bloederig!

De film klokt op 153 minuten en nog steeds voelen de segmenten onvoldoende ontwikkeld, gewoon onsamenhangend of zelfs zonder enig potentieel. Nee echte hoogtepunten waren er niet! Het was niet slecht of goed, het was allemaal te gewoontjes...