Opinions

Film met Vincent Price, fantastisch acteur. Nu staat erbij deze film het genre Horror , echter ben ik van menig dat het meer een thriller is. Het is een agatha christie met een paar elementen uit de Horror. Moet toegeven er zat wel één hele goede jump-scare in, maar verder ?! De film was niet slecht maar mis toch de Horror. Hierdoor ben ik ietwat teleurgesteld.

Deze 'huis op de spookheuvel' is een remake van de spookfilm uit 1959 met Vincent Price in de hoofdrol. Die film was warmbloedige camp met zwevende spoken en aanverwant sympathieke schrikeffecten. Deze nieuwe versie speelt zich af in een misplaatst art deco krankzinnigengesticht. De film is geregisseerd door William Malone. Niet bepaald een ster van het genre. Dezelfde kwaliteit halen doet de film dus niet maar incidenteel is er zeker kijkgenot.

De film volgt regelmatig het oorspronkelijke plot; zoals bv. de "feestartikelen" (geladen pistolen) die aan de gasten worden gegeven. Ook de verbale schermutselingen tussen de miljonair en zijn vrouw zijn gebleven. Dit bekvechten tussen Vincent Price en Carol Ohmart waren een hoogtepunt in de oude versie en zijn hier even vermakelijk. Geoffrey Rush ,die de miljonair speelt, heet hier Stephen Price en levert daarmee hommage aan de oude Price in uiterlijk en naam. Famke Janssen is best fijn als zijn bitchy vrouw. En de kwaadaardige Dr. Vannacutt werd gespeeld door niemand minder dan Jeffrey Combs (Re-Animator) De rest van de cast deed stukken minder, was inwisselbaar en saai

Gelukkig wijkt de film er soms ook vanaf en toont een prima portie met bloed doordrenkte momenten. Best opvallend voor een film die stamt uit een periode waarin horrorfilms behoorlijk droog waren met hun bloed. De beelden van de visioenen van Price in de verzadigingskamer behoorde samen met de flashbacks van 1931 tot de beste van de film. Helaas waren de meeste CGI-beelden dan weer teleurstellend. En dan nog even dit; bij de opening van de nieuwe attractie, 'Terror Incognita', vraagt een verslaggever ​​aan Price: 'Wat is de gimmick?' Dit is een verwijzing naar William Castle, de regisseur van de oude versie en één van de favoriete filmmakers van Robert Zemeckis Die eveneens medeoprichter is van Dark Castle Entertainment, het filmproductielabel waar deze film door is gemaakt.

Een klassiek spookhuis-film. Waar veel moderne films het vaak proberen met jump-scares, blijft deze film er ver van vandaan. En daardoor overtuigd waarschijnlijk deze film. Hij is verre van perfect, sommige scenes lopen zo verschrikkelijk slecht in elkaar over, abrupte eindes waardoor je niet meer weet waar de hoofdrolspelers is, dit alles is vrij slordig. Toch zijn er paar aspecten waardoor deze film best spannend is. Vooral het zeer goede acteerwerk van Emily Goss is een fantastische bijdrage aan die atmosferische verontrustende spanning. Is het huis nu echt bezeten of is het inderdaad de zwangerschap? Door de bij vlagen goede visuele kwaliteiten van de Keeling broers verdienen zij het om ons meer te laten zien. Een goede film in het haunted house genre.

Als je denk dat plot, heb ik eerder gehoord, kan dat kloppen! Dit is namelijk een Blaxploitation-versie van House on Haunted Hill (1959) Het volgt dus exact het plot over een rijke oudere vrouw die sterft, en haar vier achterkleinkinderen (op een vage manier afstammelingen van koning Hendrik I van Haïti en iets met voodoo-geest Dambala) naar een afgelegen landgoed roept om haar testament voor te lezen, alleen hier ontaard dit in een vijftien minuten durend Voodoo-ritueel in een geheime grot. En dat waarschijnlijk om deze speelfilm op een ​​passende 89 minuten te krijgen. De zwarte acteurs zijn zekere niet slecht maar door het budget is het allemaal erg knullig. Tja en als je een huis bouwt bovenop een berg in de vorm van een schedel, vraag je erom!

Oh…nog even dit; De regisseur van Skull Mountain is Ron Honthaner, en het grootste deel (of enige) van zijn carrière deed hij productie-dingen bij de Tv-serie Gunsmoke In die serie speelde Victor French regelmatig een of ander personage en ergens moeten die twee vrienden zijn geworden! Dus als je de kans krijg om een goedkope speelfilm te regisseren, waarom dan niet de hoofdrol geven aan je vriend Victor French?

Het is een behoorlijk solide slasher. Van de score tot de vrouwen en het uiterlijk. Geen kamp-slasher maar een campus-slasher. Het plot is uiteraard simpel; Zes of zeven meisjesstudenten die met een pistool een vreselijke grap uithalen met de chagrijnige hospita Slater, krijgen te maken met wraak van een moordenaar. De regisseur heeft wat ik las meegelopen met Brian De Palma...

Het slashen is redelijk standaard en het bloed en naaktheid is behoorlijk maar in veel scènes afgezwakt. Er is een langere opbouw tot het besje het loodje lag. Tja en als de onzichtbare moordenaar mensen gaat vermoorden krijg je regelmatig beelden van een optreden van een powerpop-bandje waar je niet op zit te wachten. Het is totaal geen mysterie wie de moordenaar is en ook het laatste meisje weet je direct bij het zien van de dames.

Wat wel ook opvalt is het ontbreken van een gemaskerde maniak totdat je einde naderde want toen was daar een harlekijnoutfit. Het voelt soms een beetje qua stijl als een giallo. Het was absoluut niet slecht met, door de hele film heen zijn gemoedelijkheid en ook wat bloederigheid plus een aardig trippy-einde maar er is geen iconische moordenaar Voor slasherfans (en dat ben ik) is het zeker genieten geblazen!

Deze eerste officiële samenwerking tussen EPIX en Blumhouse had maar weinig nieuws of interessants te bieden en is vooral een veilige aangelegenheid. Er is geen echte terreur! Het begint met de typische horror-stijlfiguur van een uiteenvallende familie die naar een spookachtig huis gaat De film vertrouwt veel op de gespannen relatie tussen het getrouwde stel Jessica en John en tja de invloed van buitenaf laat zich gemakkelijk raden. Met de personages kan je amper medelijden hebben en het mysterie is nogal oppervlakkig. Zodra de antwoorden dan beginnen te komen, daalt het horror-thriller element af naar maar een flauw moraliteitsverhaaltje. Hoewel het uitgangspunt van deze film genoeg potentie had om er een huiveringwekkend horrorverhaal van te maken, kiest men opvallend genoeg voor een zeer veilige weg! Dankzij de getalenteerde cast was de film wel nog best aardig om te kijken. Echter het eindresultaat is maar een middelmatige aardige tv-film, (iets waar alle samenwerkingen tussen Blumhouse en streamingsdiensten last van schijnen te hebben) die net voldoende overtuigende maar ook zat zonder echte goede spanning of angst.

Zucht dit is amper nog een film te noemen, dit is meer een verzameling van niet-grappige grappen bij elkaar. Personages komen en gaan. Behalve degene die je juist graag ziet vertrekken zoals het personage met een nep-Duits accent en een personage met een erg nep uitziende Shenandoah-baard en een overdreven zuidelijk accent, een Abraham Lincoln-lookalike. Misschien leuk als korte cameo, maar als ze de film gaan domineren? Niemand kijkt naar een film genaamd House Shark voor grappig bedoelde dialoog, maar dat is waar het in deze film omdraait. Minutenlang proberen grappig te zijn. En dat moet dan ook nog 112 minuten duren. Regisseur Ron Bonk is een in New York gevestigde B-filmmaker en distributeur die al films maakte in de jaren negentig. Het is dan ook logische dat hij zich waagde aan een gonzo-haaienfilm. Deze zijn sinds de jaren '10 een eigen mini-genre geworden. Maar dit was nu niet bijzonder goed te noemen en mag zichzelf schare bij één van de slechtste!

Aflevering vijf in de Hammer House of Horror-serie is een spookhuisverhaal. De aflevering begint met een oudere man die zijn vrouw vermoordt waarna enige tijd later een jong gezin het pand betrekt. Het duurt niet lang voordat er vreemde dingen gebeuren...uiteraard de basissituatie van het spookhuisverhaal. Alleen geen grote landhuis maar een normaal Brits rijtjeshuis in een normale straat. Het bevat alle bekende elementen maar het escaleert echter behoorlijk goed tijdens een kinderverjaardagsfeestje Gevolgd door een twist-einde, die ik niet één-twee-drie zag aankomen, en een laatste, bevredigende afsluiting. Nu waarschijnlijk niet zo heel nieuw meer maar wel nog uiterst vermakelijk. Oh, motto van de aflevering; als je een kat doodt, krijg je wat je verdient!

Tussen 1965 en 1973 bracht Amicus studio's een heel stel anthologie-films uit, geïnspireerd op macabere verhalen met een moraal uit de E.C. Comics. En doordat er vaak gebruikt werd gemaakt van acteurs uit de Hammer-films zoals Peter Cushing en Christopher Lee worden ze nog weleens door elkaar gehaald.Echter speelt Amicus zich altijd af in de huidige tijd.

Het huis (uit de titel) is een MacGuffin om vier verhalen te vertellen;

01. "Method For Murder" waarin een schrijver (Denholm Elliott, Marcus Brody uit Indiana Jones) de fijne lijn tussen werkelijkheid en fictie niet meer kan onderscheiden. Eenvoudig maar erg leuk verhaal, dat wel het nadeel heeft dat de kijker vijftig jaar later wel weet hoe het zal verlopen. Gelukkig kwam er dan nog een tweede twist.

02. "Waxworks" Twee vrienden (Peter Cushing en Joss Ackland) raken in een tijd dat wax-museums uit de mode zijn, beiden gefixeerd door een prachtige wassen-pop van een vrouw, die ze doet denken aan een vrouw uit het verleden. In script niet zo sterk maar beide acteurs weten het leuk te brengen.

03. "Sweets For The Sweet" Een gouverneur (Nyree Dawn Porter) wordt ingehuurd om te zorgen voor een lief maar teruggetrokken kind wiens vader (Christopher Lee) haar streng opvoed. Terwijl gebeurtenissen zich ontvouwen, beseft de gouverneur dat alles niet is zoals het lijkt met het kind. Het beste verhaal mede doordat je heel goed kan mee leven met het meisje. Het verhaal leent zich ook goed voor een langere speelfilm.

04. "The Cloak" onaangename op leeftijd zijnde horror-acteur (Jon Pertwee,Doctor Who) koopt een mantel in een tweedehandswinkel om realistischer te kunnen te acteren maar krijgt meer waar voor zijn geld dan hij had verwacht. Pertwee speelt wel leuk en Ingrid Pitt is charismatisch maar door de luchtige bijna komische noot is het niet heel bijzonder.

Het enige nadeel van de anthologie is dat het beetje alledaags of degelijk overkomt. Er is net niet dat speciale. Het is dan ook nergens baanbrekend of bijzonder, maar het kijkt wel ontzettend lekker weg. En soms is dat alles wat je nodig hebt.

"If you feel like screaming, I definitely think that you should."

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik van deze Lars von Trier weer erg genoten heb! De film was fascinerend! Zelfs de voice-over van Matt Dillon irriteerde me niet. Ook niet wanneer dit ontaardt in lange discussies met de mysterieuze gesprekspartner Verge (Bruno Ganz). Hierin blikt Jack terug op zijn moordaspiraties. Tja, en von Trier is altijd wel een beetje een provocateur geweest, dus voor sommige zijn er wat gewelddadige scènes te zien. Choqueren deed 'The House that Jack Built' niet echt maar het tijdens een jachtpartijtje twee kinderen afschieten of een eendenpootje afknippen zijn ook niet alledaags. Hilarisch was het commentaar op de uitwassen van het #MeToo-tijdperk terwijl Jack ondertussen met een rode markeerstift een kniplijn op de borsten van Riley Keough (Simple) zet. Matt Dillon is trouwens geweldig als de killer! Jacks huis is uiteindelijk af, en dan neemt de film in de laatste 15 minuten nog een zeer onverwachte wending. Je ziet een mooie versie van Dante's La Divinia Commediade. Bij regisseur Lars von Trier weet je, het is 'You love it or you hate it'

Echte horrorfilms voor kinderen zie je niet zo vaak (of bijna helemaal niet) Daarom is het fijn dat filmregisseur Eli Roth aan kinderen (pre)tieners) laat zien hoe leuk enge films kunnen zijn. En dan bedoel ik het eng van het goede soort niet dat R.L. Stine-spul wat voor eng moet doorgaan. Dit is dan ook een prima aanwinst voor de familie-horror-films.

Het huis zit vol met magische en mooie details, waardoor de sfeer van de film goed is. Zoals valt te verwachten bij een film die zich richt op jongeren is er een duidelijk en goed te volgen verhaal. Alles zit logisch in elkaar en is begrijpelijk, qua wat er gebeurt en hoe de personages handelen. Kinderen kunnen tegenwoordig ook best wat hebben en deze film slaagt er dan ook in om op een zeer goede manier nooit zo eng te worden dat ze niet meer slapen. Al zijn de herrezen zombie-tovenaar Isaac Izard, levende poppen of tot leven komende pompoenen alles behalve voor tere zieltjes.

Jack Black zal voor mij nooit één van mijn favorieten acteurs worden maar deed het hier zo gek nog niet. En zorgde door het constante gekissebis met Cate Blanchett dat de film lekker luchtig bleef. Door de sfeer van een beetje griezelen en een beetje lachen, ontstaat er dan ook ideale griezeligheid voor minder-jarige. Al kunnen ouders er ook zeker van genieten! En als Eli Roth iets goed doet dan is het wel dat naar het zien van deze film er aardig wat negen tot twaalf-jarigen een passie voor horror eraan zullen overhouden. Missie geslaagd kan ik dus wel zeggen!

Erg leuke film, waarbij het lukt om een goede balans te vinden tussen de genres humor en horror. Niet dat het heel bloederig voor de horror-fan wordt! Nee dat niet! Om je een idee te geven; het engste in de film is een teddy-beer. Gelukkig is er wel voldoende te genieten en door de verschillende wendingen blijft het vaak spannend genoeg. De tijdsduur is misschien iets aan de lange kant waardoor de spanningsboog niet altijd even gespannen kan staan maar in die mindere gedeeltes weet de film het op zijn charmes goed te redden. Morgana O'Reilly doet het goed als dochter Kylie en zeker aan het begin weet ze lekker onplezierig over te komen. Al wordt ze later door de licht over-de-top typetjes van de moeder, de beveiligingsagent Amos en de psychiater Dennis wat weg gespeeld. Want het zijn vooral hen die van deze film een waar genot maken om naar te kijken. De film is goed voorbeeld van wat je kunt doen met weinig middelen een horror-minnend hart, een solide cast, een eenvoudig idee.

Films uit het found-footage horror subgenre kennen maar weinig echt goede uitschieters. Deze 'The Houses October Built' is geen uitzondering daarop maar weet nog enigszins te vermaken door zich presenteren als een Mockumentary en een paar creepy momenten. Het handelt over een groep van vijf horror-fans op die zoek zijn naar de meest extreme 'haunted house'-attracties in de Verenigde Staten. Tussen de beelden van de meegebrachte camera's zien we dan ook wat archief-beelden over deze spookhuizen. Uit die archief-beelden blijkt onder andere dat zo'n 30 miljoen Amerikanen elk jaar ongeveer 2500 spookhuis-attracties bezoeken. Ook wordt de suggestie gewekt dat sommige iets meer krijgen dan waar ze om vragen. De beelden uit real-life 'haunted house'-attracties zijn verreweg de meest interessantste van de film. Echter zijn deze te spaarzaam en is het verder vooral veel dom inhoudsloos geouwehoer (te typische Amerikaans) Er wordt wel gepoogd om het iets spannender te maken door creepy figuren en wat angstige momenten in te bouwen en ook de climax bij de “Blue skeleton” was nog redelijk spannend maar dat was niet genoeg om deze film heel geslaagd te vinden.

Tjonge, wat een film! Een uitgeklede psycho-seksuele thriller die uitmondt in horror en een Lovecraftiaans einde. In 2015 verscheen de debuutfilm Baskin (2015) van Can Evrenol. Zoals iedereen die hem gezien heeft kan getuigen is dat misschien wel één van de vreemdste en groteske horrorfilms van dat jaar. Het was niet ieders cup-of-tea en had ook zo zijn gebreken, maar het bewees dat de regisseur iemand was waar we nog wat van konden verwachten. Nu drie jaar later is het dan zover! En hoe? Al zal dit absoluut wederom niet iedereen behagen. Ook Gore-hounds komen minder aan hun trekken. Het is bijna het tegenovergestelde van het eerste werk. Baskin was donker, verdorven, en gevuld met bloed en gore. Housewife is meer luchtiger en vertrouwt op een handvol schokkende momenten in plaats van voortdurend geweld om aandacht te trekken.

Holly was op zevenjarige leeftijd getuige van de gewelddadige dood van haar zus en vader gepleegd door haar moeder. Haar jeugd was dus nogal onstuimig. Twintig jaar later is Holly (Clémentine Poidatz) een volwassen vrouw, getrouwd met Timusin (Ali Aksöz), een occulte schrijver en schilder. Ze leeft nog steeds met de trauma's van haar jeugd-nachtmerrie en is op haar hoede voor toiletten en terughoudend om eigen kinderen te hebben. Dan verschijnt een oude vriendin en introduceert Holly bij haar ‘cult’ (bewust geen sekte), Umbrella of Love and Mind. Na kennis te hebben gemaakt met Bruce O’Hara (David Sakurai) de charismatische leider die veel over haar verleden lijkt te weten, begint Holly langzaam haar greep op de werkelijkheid te verliezen, en is het onduidelijk wat een droom en wat echt is.

Het is wel even wachten voordat er naar de opening weer wat gebeurd. Al hoef je eigen niet te vervelen met scenes die zo in Zalman Kings Red Shoe Diaries paste. Maar met het tweede gedeelte wordt het raar en niet gemakkelijk, een psychologische labyrint, want wat is de waanzin van Holly's ontrafelende geest en wat is werkelijkheid. Is er een of andere droom-realiteit of bestaan de trans-dimensionale bezoekers echt? Het is waarschijnlijk het beste om het bij Bruce uitspraak tegen Holly te houden als hij zegt: "Accepteer het mysterie"

Vermoedelijk door en voor internationaal succes is de voertaal ditmaal Engels (Iets waar niet iedereen even blij mee zal zijn) Ook de hoofdrolspelers zijn niet Turks en dus anders talig want Clémentine Poidatz is een Française en David Sakurai een Deen. Visueel is de regisseur zeker erg gegroeid want het ziet er allemaal erg goed uit. De sterke invloeden uit de horror-voorbeelden uit de late jaren '60 en de vroege jaren '70, met name dan de Giallo zijn gebleven of zelfs nog nadrukkelijker aanwezig. Evenals de synthesizermuziek.

De film is bijna geheel anders dan zijn debuut en daarmee laat Evrenol zien dat hij meer is dan een eendagsvlieg of one-hit-wonder. Housewife is een intrigerend en vreemd sensueel verhaal over onverwerkte trauma's die ontsporen in gekte. En met deze tweede film is hij denk ik één van de meest interessante genre-regisseurs geworden. Het is gewoon jammer dat we weer moeten wachten!

Vreemde en met een originele insteek gemaakte punk sci-fi komedie waar een paar jongens belanden op een raar punkfeestje in het doodsaaie Croydon en waar buitenaardse wezens een overgangsritueel op Aarde uitvoeren. En waar Nicole Kidman is te zien als een Souxsie-wannabe op leeftijd. Dit alles blijkt gebaseerd op een kortverhaal van Neil Gaiman. Plaats van handelen is dus Londen, in de jaren zeventig. Na een concert belandt tiener Enn bij een privéfeest dat gegeven wordt door ofwel trendsetters ofwel aliens. Daar wordt hij verliefd op een meisje dat Zan (Elle Fanning) heet. Onder al die bevreemde beelden zit een kleurrijk coming-of-age-verhaal met punkinvloeden. En dat resultaat is een flink gedurfd en sensueel, maar is tevens ook een lieve, tienerfilm vol sterren en hommages aan Britse punkmuziek. De cast is geweldig, van Alex Sharp als de verlegen Enn, Elle Fanning als Alien Zan tot de stiekem zorgzame Nicole Kidman als Boadicea. En nog een hele reeks meer! Heerlijke extravagante film!

De film is de liveaction remake van de gelijknamige animatiefilm uit 2010, die ook door Dean DeBlois werd geschreven en geregisseerd. Alhoewel het een best spectaculaire en geslaagde film oplevert is het eveneens ook een exact kopie van de animatie. En misschien is dat juist het minpunt: hoe beoordeel je een remake die domweg trouw blijft aan het origineel? De film met echte mensen, echte omgeving, en geanimeerde draken is vermakelijk maar je kan net zo goed de animatie opnieuw bekijken, er is géén verschil.

Documentaire-achtige thriller die zich ergens tussen horror en true crime (zoals je die ziet op Investigation Discovery) bevindt. Het begint met de mysterieuze zaak van vermiste amateur-schatzoeker Emily Nixon en langzaam ontvouwt zich een ​​geschiedenis vol verdwijningen van personen in de buurt van een spookachtige boerderij. Nog best geloofwaardig gebracht maar het is echter een echte mockumentary. Waarbij de filmmakers hun best doen om je te misleiden. Ach voor zover het een film is, is het ook niet eens zo heel slecht, best slim geconstrueerd. Tenminste als je kan vermaken met dit soort ID-series met onderzoekverhalen. Tja... ikzelf ben nooit zo'n heel groot fan van dit soort documentaire-achtige films.

Zeer leuke film met eigenlijk een vrij makkelijk plot: weerwolven op de trein. Maar voor het zover is krijgen we eerst alle betrokken te zien. En het mooiste daarvan is dat karakters die misschien positieve gevoelens opwekte onder stress weleens opeens heel anders kunnen handelen. Nadat iedereen is voorgesteld is het direct tijd voor de actie. En die gestrande trein en de omgeving zijn een prachtige locatie die een goed claustrofobische gevoel aan de film geven. Positief was ik ook over het feit dat er eerst heerlijk werd gespeeld met de betrokken en de kijkers door bijna niets te laten zien. Uiteindelijk was dit de gehele film door saai geworden maar op het juiste moment kwam dan toch het monster in beeld. Geen transformatie zoals gebruikelijk is met weerwolven, sterker het leek niet op een wolf maar meer op een kwaadaardige trol. Erg was dat niet want het monster was nog redelijk indrukwekkend. Door sfeer te creëren met donkere bossen en mistbanken en het vakkundige laten zien van het gebeuren met introductie, middengedeelte met dreigende situatie en eindconfrontatie is dit een fijne (B)-film.

Pure jaren '80 onzin! Het lijkt soms meer op een film met vampirisme dan aan de overlevering van weerwolven. Er zijn allerlei magische rituelen die niet echt passen in de film. Actrice Sybil Danning die er bekend om stond om uit de kleren te gaan, wilde zich hier niet bloot geven, als compromis is er één scène waar ze haar topje openscheurt. En als wraak besloot de regisseur dit aan het eind tienvoudig te herhalen. Horror-icoon Christopher Lee is Steffan Crosscoe, een weerwolfjager, die verdacht veel trekjes van Van Helsing vertoont. Vaak zie je de mensen die weerwolven zijn, Wooooooo-en of elkaar besnuffelen. Ook lijken de meeste weerwolfkostuums meer op apenpakken. (blijkt achteraf ook te zijn!) De transformaties zijn niet echt in beeld en ik vermoed dat de beelden, die lijken toegevoegd, rechtstreeks uit het eerste deel kwamen? Er zijn ook een aantal onnodige scènes met een New Wave band en het liedje komt de gehele film te pas en ongepast terug, tot aan een soort seksorgie-rockconcert. Ondanks dat het lijkt alsof de film, scènes bevat puur om de make- up effecten te tonen waren deze wel van enige klasse! Vooral de exploderende oogbollen van de dwerg en iets wat op een gargoyle lijkt die zich in een mond worstelt. Nee, heel goed is dit niet maar ik heb me er toch wel mee vermaakt.

Howling 2 kreeg nogal wat kritiek dat de film niet zo goed was maar toen ik hem bekeek, heb ik me er eigenlijk redelijk mee kunnen vermaken. Zo hop... op naar Howling 3 maar Ho...die vond ik toch wel echt slecht. Ik geef toe dat het best een cool idee was. Afstammelingen van de uitgestorven Thylacinus (Thylacinus cynocephalus) Tasmaanse tijger of buidelwolf. Echter het verhaal richt zich op veel behalve waar het op zou moeten; de wezens. Je ziet het moeilijke leven van het meisje Jerboa, in stamverband onder een tirannieke aanvoerder Thylo. Uiteraard klef liefdesverhaaltje en dan is er nog de quasi-serieuze boodschap; elk wezen groot of klein....heeft het recht om op de aarde te wonen. Oké het budget zal ook meegespeeld hebben maar waarom dan wel een schattige baby-thylacine-mens creëren? Deze effecten zijn niet angstaanjagend. Dacht dat dit een horror-franchise was? Als romantische komedie, is er misschien nog iets leuks te ontdekken maar als griezelfilm was dit ondermaats.

Regisseur John Hough maakte best goede film voor Hammer-Horror maar dit was gewoon een prutswerkje. Had aan de film een aardig zware klus om uit te kijken. In plaats van de kijker de nodige horror voor te schotelen ontwikkelen de gebeurtenissen zich meer tot een mysterie-verhaal en de perikelen die zich voordoen in het huwelijk van Marie en Richard. De film bezit ook een veel te traag tempo en herhaald steeds maar weer dat er toch echt weerwolven bestaan... En die weerwolven? Vergeet het maar! Pas rond denk ik, een uur is er in een flits, een verschijning van wat dan voor een weerwolf moet door gaan. Weliswaar komen de weerwolven her en der in beeld maar dat zijn gewone honden met echt...zucht...rode gloeiende ogen? Ah...oh... er is wel een weerwolf-transformatiescène... in de laatste 10 minuten. Die laatste momenten waren zelfs best cool om te zien maar er was géén enige logica waarom dat nu een transformatie van weerwolf was? Nee deze film schoot in alles tekort en was daarom nogal teleurstellend.

Onverwacht beter dan deel III en deel IV en dat ondanks het krappe budget. Weerwolven zijn er zo goed als niet te zien! Tien personen in een schilderachtig oud kasteel vlakbij Boedapest worden één voor één uitgemoord door een weerwolf in het gezelschap. Inderdaad een variatie op tien kleine... Of zeg Cluedo...en tja de weerwolf heeft het gedaan... maar wie is de weerwolf? Gek genoeg zijn Clive Turner en Freddie Rowe, degene die het scenario van de vorige film verprutste, ook verantwoordelijk voor deze film. Nu is het script niet moeilijk te bedenken of nieuw want; bv. de film 'The Beast Must Die (1974) ? De cast deed het niet slecht, de dames waren zelfs bereid om ons een kijkje te geven tijdens het badderen of douchen. Nee, deze vijfde Howling is helemaal zo slecht nog niet, het is best een vermakelijk moordmysterie annex het vijfde deel van de serie ondanks dat er vooral veel werd gezocht naar vermiste mensen.En het einde was verrassend!

Nog best een prima aflevering uit de filmreeks zeker als je rekening houd met het verdere peil. Er komen een zwerver en een circus naar een woestijnstadje. De zwerver is handig... zo hij mag aan de slag...de kerk kan wel een opknapbeurt gebruiken, toevallig heeft de dominee ook een leuke dochter om als romantisch subplot te dienen. Maar wie is de grootste freak in de Freakshow? Tja de oude kermis/circussen zijn eng ...de film geef dan ook een knipoog naar Tod Brownings 'Freaks' en als climax krijg je een confrontatie tussen een weerwolf en vampier. Ja eindelijk... speelt er in dit zesde deel weer een weerwolf de hoofdrol! En zowaar is er ook nog een transformatiesequenties (ontbrak in vele sequels) Alleen daarvoor al punten! De special effecten zijn wisselvallig maar toch ook best redelijk voor zijn budget. Filmische was deze film natuurlijk niet zo heel best, er zijn oninteressante scenes en er is gebrek aan budget maar je kan het metdeze franchise nog slechter treffen!

Wat opvalt aan de film van regisseur Joe Dante is dat hij vooral met veel liefde voor het genre is gemaakt.

The Howling zit namelijk vol met geinige referenties naar weerwolf- en horrorfilms. De namen van diverse personages komen overeen met die van verschillende horrorfilm-regisseurs en daarnaast passeren meerdere acteurs (waaronder Roger Corman de man waar Dante is begonnen) die bekend zijn uit horrorgenre de revue. Verder zijn er subtielere verwijzing te vinden in de beelden en nog een stel "inside jokes" Dit feest der herkenning heeft ook een keerzijde, het gaat namelijk ten koste van een goed doorlopend verhaal en de karakterontwikkeling.

Dat de film niet faalt komt door het baanbrekende werk van Rob Bottin. Een toen 21-jarige die in dienst was van de Rick Baker. Die na wat voorbereidend werk het project had verlaten voor An American Werewolf in London (1981) Een film die een half jaar later zal uitkomen en het tienvoudige kostte. Bottin pakte uit met een bijna drie minuten durende lijdensweg van mens naar weerwolf. Die weerwolf-transformatie is het spektakelstuk van de film!

Niettemin heeft ‘The Howling’ naast de tekortkomingen genoeg pluspunten om het voor de horror- en weerwolf-liefhebber, alsmede voor de liefhebber van speciale effecten tot een aanrader te maken voor een geslaagde portie griezel en vermaak.

Euh wat was dit...? Misschien dat het komt omdat ik de weerwolffilm uit 1981 geweldig goed vond? En ook al benaderde de vervolgen van de "Howling" keer op keer niet de kwaliteit van de eerste film, genoot ik toch ook best van die B-films. (behalve 4) Meerdere van die vervolgen hadden ook niets met de eerste film te maken dan dat over weerwolven ging. En je kunt het waarschijnlijk al raden dat is ook hier het geval. Dat was voor mij allemaal geen probleem maar dit was gewoon triest, een afschuwelijke tiener-soap die als excuus er dan maar een horrorfilm van wil maken. Zeg laten er nog wat weerwolven erin stoppen of zoiets... Dus na zesenzestig minuten krijgen je een weerwolf te zien (en oké dat is al meer dan sommige andere in de reeks) Echter duurt het tot de 81e minuut voor je een tweede blik op een weerwolf krijg (deze was zelfs de moeite waard om naar te kijken) Toch nog iets in het voordeel van de film want het ziet er niet al te slecht uit en de uitvoeringen waren redelijk. Maar verder is het met de gehele film vooral veel dialoog, flauwe tiener-romantiek en.. tja gewoon veel overbodigheid. Waarom deze film een R-rating krijg, is mij ook een raadsel want de film bezit een seksscène zonder naakt en nauwelijks geweld? Neuh … deze film deed krampachtig hip, was weinig creatief en al helemaal niet schokkend.

Toen de film El Hoyo in 2019 uitkwam op Netflix was het mooie verrassing en werd één van de meest bekeken Netflix Originals. De bewoners van een verticale gevangenis moesten dagelijks overleven met het voedsel dat van boven naar beneden door de verdiepingen beweegt. Het was een rauwe en confronterende blik op ongelijkheid, overconsumptie en menselijk egoïsme. Deze biedt meer van hetzelfde en voegt er ideologie en religie aan toe. Ditmaal is het Perempuán die probeert de wetten van de de pilaarvormige gevangenis te overleven. Door de acties uit het voorgaande deel lijkt een groot deel nu bereid om zich meer aan de regels te houden. Het eerste half uur of zo vond ik echt leuk, met een geweldige dynamiek tussen Perempuán en Zamiatin, helaas viel het daarna allemaal uit elkaar. Er verscheen opeens een persoon uit het eerste deel...en op dat punt raakte ik een beetje de kluts kwijt...het was toch een sequel? Of was het nu een prequel? Daardoor en de chaotische opstand beklijft het veel minder...Ook dat zwaartekrachtgedoe leverde wel mooie beelden op maar er was eigenlijk geen echte toegevoegde waarde. Nog wel de sterke visuele stijl maar duidelijk een stuk minder!

'Overleven' Is een dankbaar thema van menig thriller of horror. In de film 'The Cube' moest men te zien te overleven in kubusvormige ruimtes. In 'Saw' kwamen slachtoffers voor onmenselijke keuzes te staan door spelletjes. En in deze Spaanse thriller is het niet anders en moet men in een bizarre verticale gevangenis zien te overleven door genoeg eten te bemachtigen. Het is ook een film die wel een beetje doet denken aan de wereld van High-Rise van J.G. Ballard of aan Snowpiercer en zelfs misschien wel Metropolis.

Waar de film echter helemaal in uitblinkt, is zijn presentatie: de uitvoering van deze film tilt het ongetwijfeld naar het niveau van een van de betere horrorfilms. Daarnaast blinkt het uit in eenvoud. Buiten de vier betonnen muren van de gevangenis zien we maar heel weinig en als we dat doen, zijn ze bewust vaag. Wat de film nog beter maakt is dat er duidelijk sociale commentaar aanwezig is, maar nergens voelt als een dwangmatige boodschap.

Maar naast de metafoor is dit ook gewoon een geweldige film over een mysterieuze gevangenis waar genoeg gewelddadig en gore in wordt getoond. Het is letterlijk eten of gegeten worden. De verdere minimalistische look is perfect voor de film. De weinige kleuren helpen om van het, zoals ze in de film noemen 'zelfredzaamheidscentrum' een nog ​​claustrofobische sfeer te geven.

Met zijn debuutfilm laat regisseur Galder Gaztelu-Urrutia op huiveringwekkende wijze zien hoe dun het schilletje van de beschaving kan zijn. Het stemt helaas maar weinig tot vrolijkheid of klinkt nergens hoopvol!

Het regiedebuut van actrice Carrie Ng (mede geregisseerd door Shirley Yung) is een aardige sfeervolle en ouderwets slasher-mysterie uit Hong Kong. Een ​​horrorfilm waarin een vervallen flatgebouw bewoond wordt door een groep prostituees, en uiteraard geterroriseerd gaat worden door een mysterieuze moordenaar. Hoewel niet bijzonder gruwelijk, heeft de film een ​​paar onaangename momenten en wat bloed.

De actrices doen het niet echt overtuigend als prostituees maar ze zijn toch maar slachtvee. Onder dit slachtvee zijn er drie opvallende typetjes; een vervelende maatje plus (Ling-Ling Kwok), een junkie (Lin Chu) en ja werkelijk een universiteitsstudent (Leanne Fu) die aan haar scriptie werkt. Echter zij spelen nog niet eens zo heel slecht in vergelijking met de hoofdpersoon de sombere Ching Ching (Kabby Hui)

Toch is het juist het script wat er hier voor zorgt dat de film maar half slaagt. Het is te halfslachtig. Zwakke pogingen om de prostituees wat meer uit te werken, worden afgewisseld met het erg makkelijke opsplitsen van de dames. Ruim baan voor de killer! Dieptepunt in het script een telefoonstoorzender opvoeren voor paar minuten. Tja door dit script komt de fatsoenlijke twist aan het einde, ook niet zo goed tot zijn recht. En dat terwijl er blijkbaar (of juist daardoor) vijf schrijvers aan het script hebben gewerkt!

Maar... ondanks dat er dus gebreken zijn, is het niet allemaal kommer en kwel! Het is wel een solide regiedebuut! Als regisseur tovert Carrie Ng erg mooie visuele stukjes op het scherm. En is zeker een reden dat de film niet heel slecht is geworden!

De film is gebaseerd op een populaire Chinese classic uit de "Strange Stories from a Chinese Studio" van Pu Songling. Deze film is dan ook niet de eerste verfilming van dat verhaal. Maar qua vertelling maakt de regisseur hier wel een vreemde keuze; ipv zich te richten op de horrorkant van het verhaal of meer de actie op te zoeken, gaat hij veel meer voor het romantische. De achtergrond van de personages en de driehoeksverhouding zijn prima uitgewerkt. Helaas blijft je actie-technische met een onbevredigd gevoel zitten. En dat terwijl ook Donnie Yen van de partij was! Met Xun Zhou, Li Sun, en Wei Zhao zit het qua vrouwelijk schoon dan wel weer goed! Regisseur Gordon Chan legt ze prachtig vast op beeld en zoomt regelmatig in op hun ogen. De productie heeft zeer mooie sets, kleding en een goede regie, echter ik bleef wat broodnodige horror of actie missen.

Deze sequel van Hua Pi (2008) is duidelijk de betere van twee! Donnie Yen keert in deze film niet terug maar drie andere wel. Dat zijn actrice Xun Zhou die wederom de personage van de vos-demon speelt en Kun Chen en Wei Zhao die andere rollen hebben gekregen. Dat dit het tweede deel is maakt eigenlijk niet heel veel uit en is het gemakkelijk te volgen, bekende verhaal over plicht, eer en levenslange liefde. Ook deze is minder een actiefilm en meer een weelderige, fantastische kostuumroman met wat actie erin. Het zijn dan ook vooral de mooie visuele beelden van regisseur Wuershan die hier de meerwaarde zijn. Al is het voor de regisseur zelf misschien een stap terug. Dit is zeker een goede film voor mensen die houden van oude Chinese sprookjes maar mensen die op zoek zijn naar een verandering van plot zullen bij deze niet aan hun trekken komen. Maar op de koop toe krijg je wel drie schoonheden voor de prijs van één!