Opinions

“We’ve always loved horror. It’s just that horror, unfortunately, hasn’t always loved us,”

Documentaire die je een blik werpt op de representatie en evolutie van zwarte mensen in vooral horrorfilms. Onderweg onderzoekt het de "belangrijke" mijlpalen van de zwarte cinema. De eerste film die wordt gepresenteerd is The Birth of a Nation (1915) niet direct een horrorfilm maar deze film heeft wel bijgedragen aan het creëren van een racistisch beeld van de zwarte acteurs. Vanaf daar wordt het verhaal verteld met pratende hoofden, afgewisseld met scènes uit belangrijke films. Eigenlijk niet zo heel gek bijzonders. Wat dit interessant maakt om te kijken zijn de persoonlijke ervaringen van zwarte acteurs en regisseurs. Hoe sommige dingen die mij of andere als witte kijkers niet eens zo opvalt maar die indruk maakte of opvielen bij zwarte kijkers.

Van volledig onzichtbaar zijn in de film tot personage waar je bang voor moet zijn, via het belang van Ben (Duane Jones) in Night of the Living Dead, de opkomst van Blaxploitation, naar jaren '80 stereotype van de zwarte acteur gaat als eerst dood (wordt wel ontkracht) De jaren '90 kwamen met Candyman en het jongentje in The People Under the Stairs via de jaren "00 toen hiphop en Spike Lee goede dingen deden voor het genre naar het heden waar zelfs er een Oscar werd gewonnen. Ja door het inzichtelijk commentaar op meer dan een eeuw zwarte horror en het belang ervan voor de zwarte cinema, Ondanks het verder nergens iets anders doet dan andere documentaires was dit net iets nteressanter.

Wat je allemaal niet leert in een horrorchallenge? Filmstudio American International Pictures (AIP) (en waar de in horrorkringen bekende Roger Corman een filmproducer was) was gewijd aan het uitbrengen van lowbudgetfilms voor vooral tieners. In 1963 creëerde de studio met de verrassingshit "Beach Party" zelfs een kortstondig nieuw genre; de strandfeestfilm.

Een komedie over tieners, die het naar hun zin hebben, veel romantiek beleven en een paar kleine probleempjes ervaren en met heel veel populaire muziek. Deze films werden geproduceerd als escapisme en bevatten nooit seksscènes of naaktheid. De grote studio's uit de jaren zestig konden natuurlijk niet achterblijven en hebben alle minstens één film (ofwel met een serieus groot budget, ofwel goedkope namaak) uitgebracht in het genre.

Twentieth Century-Fox bracht drie lowbudgetfilms in het genre uit; de "eerste Beach Party-ripoff" gevolgd door deze Horror Party Beach die zelfs in tegenstelling tot de andere opgenomen werd in zwart-wit. Tja...en het werd een vreemd allegaartje van dingen...luchtige strandfilm, nucleaire waarschuwingsfilm, bikerfilm (die in 1960s ook populair werden) en eveneens populair zijnde tienermonsterfilm. Yup en allemaal op de tonen van rock-'n-rollgroepje The Del-Aires

Tja de film is beter dan de reputatie van "een van de slechtste films ooit gemaakt", maar nog steeds niet heel goed! Het is niet beter of slechter dan welke andere Beach Party-film of low-budget monsterfilm die destijds werd gemaakt. Een heel afvinklijstje wordt afgewerkt; vrijen op het strand, ruzie tussen motorbendes en surfers, close-ups van dansende bikinimeisjes, flauwe grappen en grollen en een serieuze gooi voor het meest belachelijke monster in een jaren 50 -60 B-film

Als de man (jongen in pak uit de oceaan tevoorschijn komt met zijn goudvismuts met pingpongoogbollen en (rubberen) hotdogs in plaats van tanden. is het toch even van ongeloof, lachen geblazen. De film heeft ook het probleem dat er vaak niet veel interessants gebeurt. De bloeddorst die in de scène met het bloedbad (Chocoladesiroop) op de meisjes van het slaapfeestje verdwijnt en krijg je eindeloze scènes van monsters die vrouwen ontvoeren...Het hoogst haalbare voor deze film is dat één van de betere slechtste films is.

Een Full Moon-direct-naar-dvd die een goedkope mockbuster-versie van The Matrix moet zijn. Er was een aardig idee van de website waar iedereen die zich aanmeldt, vast kom te zitten in een soort voorgeborchte waar ze alleen in digitale vorm bestaan. Alleen te weinig budget om daar iets goeds meer te doen! Ik veronderstel dat ze iets van elementen van horror in willen stoppen, maar voor het grootste deel ging het alleen maar over de gevaren van technologie. Hoe het eruit ziet, de nineties Goth-mode de digitale effecten, de montage, en het plot met hoe slecht computers en technologie zijn., het was vermoedelijk al achterhaald en oubollig toen het uitkwam. Er is wat gekke mechanische technologie en vroege -cybertijdperk beelden die misschien nog als cool kan worden gezien. Ht plot haalt ook nauwelijks de grens van 72 minuten, dus is er een zeer lange aan-en-aftiteling en ook een paar clips waar ze grungy rocknummers van z-kwaliteit afspelen als opvulling. Kortom dit was niet best!

Een sterke (audio)visuele en mystieke horror film! Zoals sommige hieronder al aangeven heeft de film nogal wat Dario Argento invloeden (en qua sfeer de film Livide). Alhoewel er genoeg eigen in de film zit. Deze film zal voor mensen die de meer bloederige horror willen iets te vreemd zijn. Aangezien de film zich meer aan de Art-house kant schaart. Zeker is dat dit een zeer verrassende (bijzondere) film is.

Nu is het verhaal vrij simpel maar de beelden zijn zo imponerend. Vooral natuurlijk de droomwereld. Die is heerlijk abstract. Dit is toch wel een must-see horror film.

Kijk ik eens tv, ? De titel sprak me aan en ook actrice Saoirse Ronan vind ik prettig om te zien spelen. Maar helaas is dit een tiener liefdes film van het ergste soort. Waar hunger games, Divergent of Maze runner nog redelijk goede actie scene`s hebben. Komt er hier alleen maar wat gescheur in zilveren lotussen en op motoren voor. (ook vliegen er nog wat kogels rond en dat is het). En dan sloot ie in der armen en was alles weer goed FIN/ EINDE

Multiverse-on-a-budget found-footage-film Oftewel een piepkleine found-footage sci-fi/horrorfilmpje (had ook wat weg van komedie) over een paar documentairemakers die onderzoek doen naar een vermiste vrouw. Die volgens een online filmpje door een mysterieuze enge deur, stapte naar een alternatieve dimensie. De filmmakers vinden de deur (alsof ze nooit iets van Monsters, Inc. hebben geleerd) en beginnen het te onderzoeken...Het heeft een heel laag budget, maar het was wel pittig, interessant en fantasierijk. Ik wou dat ze net iets meer budget hadden gehad zodat ze zonder budgetbeperkingen zich ten volle hadden kunnen uitleven in de ‘vijandige dimensies’ Hoe dan ook dit is een goedkope film die slim en creatief gebruik maakt van zijn beperkingen, het acteerwerk is goed en het concept is zelfs prijzenswaardig groots, gedurfd en dwaas. Ik heb me er prima mee vermaakt!

In 1892 moet kapitein Joseph J. Blocker het stervende hoofd van een indianenstam, Chief Yellow Hawk, naar zijn geboortegrond brengen. Wat volgt is een dun 'ga van A naar B'-verhaaltje. Het mogen duidelijk zijn dat "Hostiles" dus geen plot-gedreven film is, het drijft compleet op de karakters. Of beter gezegd: op één karakter: dat van de hoofdpersoon. Het is vooral Blockers die met zichzelf een innerlijke strijd levert en hierdoor wordt het, ondanks het vele leed en geweld, nergens indringend. Hoeveel problemen met onderlinge verhoudingen en conflicten tussen indianen en Joseph en zijn mannen er ook worden opgeworpen, het boeit allemaal maar mondjes maat. Vreemd is het ook dat er wel geprobeerd wordt om een film zonder helden en schurken te laten zien maar dat het geweld door de indianen veel explicieter in beeld werd gebracht. Daarnaast had de film een overvloed aan uitgestrekte landschappen, die de lengte van de film flink oprekte. Dit was zeker geen pluspunt aangezien de film toch al aan de ruime kant was. De film is nog enigszins gered door het sterke acteerwerk van met name Christian Bale en Rosamund Pike maar ook de rest van de bijrollen. Al is het gek dat ook daar de indianen bijna van geen betekenis waren. Ook lijkt regisseur en scenarist Scott Cooper soms te twijfelen welke boodschap hij uit wil dragen. Cooper is zeker een goed regisseur maar helaas kon ik van deze film veel minder genieten. De film haalt voor mij net een magere drie sterren.

De oorlogsroman "Grave of the Fireflies" van Akiyuki Nosaka is denk ik één van de bekendste verhalen uit Japan over de Tweede Wereldoorlog. En vertelt het verhaal van puber Seita en zijn kleine zusje Setsuko. We volgen de twee in het door oorlog verscheurde Japan. In 1988 maakte Isao Takahata voor Studio Ghibli van dat verhaal een onovertroffen anime van. Sindsdien heeft Hotaru no Haka niet één, maar zelfs twee live-actiefilms gekregen. De eerste was een televisie-film uit 2005 en dan is er nog deze uit 2008.

Ondanks dat je duidelijk kan zien dat er voor de film een goed verhaal is gebruikt, komt dit niet altijd even goed tot zijn recht. De verhaallijn is dus niet goed ontwikkeld en het acteren was allesbehalve overtuigend. Vooral het kleine meisje dat Setsuko speelt heeft moeite om de emoties waar ze mee kampt over te brengen. De jongen die Seita speelt doet dit net iets beter. Daarnaast zijn ook de overige personages niet heel goed. Nu zal elke live actie-film van Grave of the Fireflies moeten concurreren met, of leven in de schaduw van, de versie van Studio Ghibli. En deze film overtuigd in dat geval maar mondjes maat!

Werknemer Irene (Weisz) begint aan een nieuwe baan in een hotel in de Oostenrijkse Alpen. Ze neemt het werk over van een andere vrouw die op mysterieuze wijze is verdwenen. Daardoor vindt ze haar omgeving verontrustend O, O, verlaten gangen in een hotel....een bril die haar overleden voorganger heeft achtergelaten en er loop af-en-toe een politieagent het hotel binnen voor onderzoek...oei, een douchescène en we weten allemaal wat er in Psycho gebeurde...Nog meer situaties die een nachtmerrie kunnen zijn.... Rondlopen in een maagdelijk wit nachthemd, een volksmythe over de vrouw in het bos en brrr...in dit soort donkere bossen staan...hoe angstaanjagend...bomen! Alleen maar een film maken met dingen die angstig kunnen zijn maar waar zelf de maker blijkbaar geen idee van had waar het over ging...Mysterie, horror, spanning of zelf iets van drama, de film mist het volgens mij allemaal en is niets meer dan mooi gefilmde leegte vol met lange stiltes.

Nadat ik Adam Chaplin (2011) had gezien kwam ik er ook achter dat er onder de filmmaatschappij Necrostorm al meerdere filmpjes waren uitgebracht. En alle hanteren waarschijnlijk dezelfde standaards: B-films (via fundraising) met zieke in overtreffende trap gore en het daarbij horende acteerwerk in de stijl van 80’s camp. Aan het begin van de film moet huurmoordenaar Frank Zimosa twee mensen doden. Frank's simpel ogende taak verandert daarentegen in een ware nachtmerrie wanneer alle bezoekers in het hotel toch anders blijken te zijn dan hij dacht. De gehele film is vanuit first-person geschoten nog voordat dit gebeurde bij Hardcore Henry. Wel minder schokkerig maar dan wel weer met veel meer geweld en bloed. Echter naar het einde toe slaat ook een beetje de verveling toe. Op een bepaald moment komt er niets nieuws meer. Jammer maar, wederom wel een uniek project van Necrostorm. Deze “extreme cinema” is zeker niet voor iedereen om te kijken. Een film gemaakt door liefhebbers voor liefhebbers.

Necrostorm is een filmmaatschappij, die de Italiaanse horror-film weer terug op de kaart zet. Hun catalogus groeit gestaag en de films die ze uitbrengen kenmerken zich vooral door Gore in de overtreffende trap. Geld om hun films te maken verkrijgen ze door fundraising. Het zijn dus bij uitstek low-budget-films.

Dit is het tweede deel in de Hotel Inferno-reeks. De uit het eerste deel bekende eerste-persoon schietspel-stijl (het geef je het gevoel alsof je een videogame aan het kijken/spelen ben) is ook hier weer aanwezig. Ik had het bij deze films zelfs nog meer! Verder is het natuurlijk meer gore, meer splatter en meer Frank Zimosa.

Ditmaal worstelt Frank zich, via een Labyrint van verschillende kamers, een weg door de hel om zijn ziel terug te winnen en zichzelf op aarde te laten herrijzen Ondertussen mag hij opnemen tegen verschillende demonen. En daar is het waarom dit een meer dan prima film is; Erg gave spectaculaire effecten, prachtig vormgegeven monsters die zo weg lijken te zijn gelopen uit het verhaal van Dante. Misschien dat deze film iets toegankelijker is omdat het allemaal fantasiemonsters zijn maar er zijn genoeg gruwelijkheden en bloedfonteinen.

Naast dat de mutanten, demonen, monsters, maskers, rekwisieten vooral uit practical gore bestaan was er ook wat CGI te zien. Dit maakte de finale wat zwakker. De monster-hoofden waren wel zelfgemaakt maar het zweven was duidelijk uit een computer. Storend was het zeker niet. Als je een liefhebber bent van low-budget en zeer uitbundige Gore dan heb je met deze film zeker een top-film!

Inmiddels zijn we alweer aanbelandt bij deeltje drie van Hotel Inferno-reeks. Zoals gewoonlijk is de film een grandioos 'gorefest' in first person-perspectief, die de preutse kijkers wil vermijden. In de eerste 2 minuten worden er al vol in beeld, verschillende schedels ingeslagen! Huurmoordenaar Frank Zimosa had in deel 2 het element vuur teruggevonden, nu in deze moet hij een ander deel van de hel doorkruisen, het kasteel van geschreeuw, om het element ijs te vinden. Zwervend door de onderling verbonden gebieden van de "kaart" bemachtig hij wapens (oemf dat vleesgeweer!), vermoordt helse Oger-boeren en etterende exploderende hel kip of lost bij "The Alchemist" een plaagprobleem op. Waar het uiteindelijk omdraait is natuurlijk het bloederig bloedbad waar Necrostorm zo bekend om is! De film is eigenlijk hetzelfde als de eerste twee, maar ik had wel het gevoel dat het in elk aspect net weer iets beter was. Nog steeds is deze Italiaanse combinatie van budget-CGI met liefdevolle praktisch gore onovertroffen goed! Wederom een waardig vervolg!

Het is met zekerheid te zeggen dat deze film een gooi doet naar een van de vreemdste films ooit gemaakt...en daar misschien ook wel in is geslaagd! Gemaakt door het Belgische avant-garde theatergezelschap Abbatoir Fermé en voelt ook bijna aan als geïmproviseerd toneelstuk. Er zit niet veel verhaal in. Je ziet hoteleigenaar Dave in het hotel gewoon een dag doorbrengen. Hij lijkt ook niet te weten wat er gebeurt. De plek is goor en gaat van het ene decor naar het andere terwijl er ontmoetingen zijn met vreemde personen. Het is simpelweg een lange reeks verontrustende scènes in een gemeenschappelijke setting. Het dan ook meer een surrealistische ervaring dan een samenhangend verhaal om te volgen. Dat is iets wat ik niet altijd trek maar op een vreemde manier vond ik het bij deze film een prettige ervaring. Wel een opmerking voor kijkers die deze film willen gaan kijken voor de horror-aanduiding... dit kan je niet helemaal als horror zien Alhoewel de film mij wel op de best mogelijke manier ongemakkelijk liet voelen! Echter de vreemde personages, zwarte komedie, surrealistische visioenen en een viscerale filmervaring maken dit tot een goede verbijsterende ervaring.

Dit is de eerste film waar Basil Rathbone in de huid kruipt van Sherlock Holmes, samen met Nigel Bruce in de rol van Dr. Watson zullen er nog vele volgen. Het is een prima sfeervolle film naar het meest bekende verhaal van Arthur Conan Doyle. Ook Mary Gordon als Mrs Hudson zal in veel van de verdere films verschijnen. Naast de introductie van de min of meer vaste cast zien we ook John Carradine en Lionel Atwill in een rol. Ondanks dat er prachtige zwart-wit beelden zijn van de mistige Grimpen Mire, miste ik toch enigszins de spanning. Nu weet ik niet of dat lag aan het overbekende verhaal of dat de film echt spanning ontbeerde. Wel was er wat teleurstelling over de hond, de Deense dog is inderdaad een groot ras maar de in de film lijkt de hond erg klein uit te vallen. Ook de toegevoegde seance (komt in het boek niet voor) voegde niets toe aan de film en leek veel meer op een poging om de lengte van de tijdsduur te verhogen. En er was een gemis... Holmes is zeker de halve film afwezig! Al met al is het wel een leuke begin-film van de serie met Rathbone & Bruce in de rollen van Sherlock Holmes en Dr. Watson

Natuurlijk is deze film geen echte horror. Maar meer een detective met een horrorelement. Toch is het een zeer geslaagde Sherlock Holmes-film van de Hammer studio`s. Met een zeer overtuigende Peter Cushing als Sherlock Holmes en Christopher Lee als de laatste afstammeling van de Baskervilles. En dit keer dus eens niet als elkaars tegenstander, gewapend met scherpe hoektanden of een staak. Alles is in het wel bekende mysterieuze sfeertje die we van een Hammer- productie kunnen verwachten.

Het verhaal over de vloek van de aristocratische familie Baskerville is natuurlijk overbekend! Het is waarschijnlijk en één van de meest gefilmde van alle Holmes-avonturen. Deze productie doet niets bijzonders met het verhaal, maar doet zijn ding erg goed. De film volgt dus voor het grootste deel het verhaal van het boek, waarbij Watson vooruit wordt gestuurd naar het grote huis terwijl Holmes zijn eigen verkenningen en onderzoeken undercover doet. Het is mooi geënsceneerd; heerlijke spookachtige sfeer van de onheilspellende moerassen, overspoeld met wervelende mist. Het grootste deel is gefilmd met een stijlvolle studio-set die doet denken aan de gotische sets van Hammer. Een goede cast met theatraal acteerwerk, doet de rest, want dit past goed bij deze versie. In veel opzichten is deze versie van het verhaal traditioneel. Donald Churchill is een echte old-school Watson, charmant hijgend en puffend van geërgerde verwarring over de slimheid van zijn beste vriend. Ian Richardson heeft zijn optreden duidelijk gemodelleerd naar Basil Rathbone in de Universal Sherlock Holmes van de jaren veertig. Ja Holmes blijft voor mij toch uitzonderlijk goed tijdverdrijf!

Een ijzingwekkende debuutthriller die over bijna de gehele linie zeer effectief is met het oproepen van beklemming en spanning. Kerst 1987 in de zonovergoten Australische stad Perth. Een op het eerste gezicht normale buitenwijk in een lichtelijk vervallen voorstad. Vicki Maloney (Ashleigh Cummings) een rebellerend tienermeisje die moeite heeft met de scheiding van haar ouders wordt ontvoerd door een verknipt en vooral pervers echtpaar. Observerend ontdekt ze dat ze de twee tegen elkaar moet uitspelen om nog een kans te maken op vrijheid. Uiteindelijk staat niet zozeer Vicki staat centraal, maar de ongewenst kinderloze en zeer labiele Evelyn (Emma Booth). De film houdt gepaste afstand en laat de aard van de gruwelijkheden voor het merendeel over aan de fantasie van de kijker. En juist het niet tonen van de gebeurtenissen maakt deze film sterker en krachtiger. Er is niet veel gore, niet veel bloed, maar wel veel angst en vooral de schreeuwen van totale wanhoop blijven je nog wel een tijdje achtervolgen. Hierdoor blijf je in constante spanning en kruipt de film als het waren onder je huid. Tevens valt het prachtig camerawerk op, debuterend regisseur Ben Young weet met treffende slow motions een zeer sterke sfeer te creëren. Vermoedelijk is Young geïnspireerd geraakt door het Australisch echtpaar seriemoordenaars David en Catherine Birnie bekend als de Moorhouse Murders. Aangezien er nog wel wat overeenkomsten zijn. Ook de Tangerine Dream-achtige muziekscore werkte mee om de spanning nog meer op te drijven. Jammer is het dan ook dat er ook gekozen is voor een drietal popsongs. Voor twee ervan was het overbekende karakter voor mij een iets te storende factor. Het derde zuigt, met het al niet echt verrassende einde en in combinatie met de slow-motion beelden, nu onbedoeld alle zuurstof uit de film. De film is in al zijn eenvoud echter zo psychologisch verontrustend en beklemmend dat het ondanks alles een zeer goede film is!

De debuutfilm van Rob Zombie. En wat een film is dat! Het verhaal verschilt eigenlijk niet veel van andere horrorfilms. Stel vrienden zijn op reis en komen in de problemen. Maar de uitvoering wel! Het is net een prettige maar geschifte rit in de achtbaan. De ene freak is nog gekker dan de andere en familie Firefly spant natuurlijk de kroon. Dit alles wordt afgewisseld met nieuwsflitsen fragmenten of andere beelden. De gehele film is een ode aan de jaren 60 en 70 horrorfilms.

Dapper dat regisseur Neil LaBute (ja die van "The Wicker Man" remake uit 2006) een nieuwe horrorfilm maakt , die bijna volledig wordt gedreven door dialoog, en niet door actie. Tja deze film is een slow-burn met een verhaal dat zich volledig op één locatie afspeelt. Het begint met een man (Justin Long) en een vrouw (Kate Bosworth) die aankomen bij haar afgelegen landhuis. Ze zijn relatieve vreemden: ze hebben elkaar ontmoet in een bar, hij heeft haar een lift naar huis gegeven en ze nodigt hem uit om binnen te komen. Het is meteen duidelijk dat er iets meer aan de hand is en na de naam Mina weet iedereen die bekend is met klassieke en gotische horror ook wel wat...Dat wil niet zeggen dat de film niet vermakelijk is, de conversatie tussen twee en later drie personen weet een onheilspellende sfeer op te roepen. En Kate Bosworth weet perfect de mysterieuze, sexy, speelse kwaliteiten van haar personage op te roepen. Het samenspel van de twee (zowel seksueel als taalkundig) zorgt ervoor dat de film nooit verveelt. Met een looptijd van 88 minuten en hoewel het langzaam is, verveelt het nooit. En in het einde gaat het lekker bloederig los!

Een film waar ik het vermoeden van heb dat hij alleen maar gemaakt werd om te scoren. Zet de drie bekendste successen Dracula, Wolfman en het monster van Frankenstein samen in een film en dan moet het wel kijkers trekken. Giet het in een simpel verhaaltje met een gekke Professor. Een knappe actrice om het op te fleuren en ah,wacht we doen er dan ook nog een mooie vrouwelijk Igor in? Succes verzekerd. Maar helaas als je het nu terug ziet is niet echt een topper! De enige die overtuigend over kwam was Lon Chaney Jr. aka de Wolfman.

In de tiende film waarin Basil Rathbone Sherlock Holmes en Nigel Bruce, Dr. Watson spelen, draait het om de leden van de Schotse herenclub 'The Good Comrades' Als er twee leden vlak na elkaar overlijden worden ze te hulp geroepen. Het verhaal is een vrije maar ingenieuze bewerking op het korte verhaal The Five Orange Pips. Het tien (zes) kleine indiaantjes -plot levert prima spanning en het huis doet de rest. Bij toeval had ik net voor deze Faces Death (1943) gekeken en herkende dan ook in dit Drearcliff-huis hetzelfde interieur als exterieur als Hulstone Towers uit die film. Er is amusement in de vorm van humor, maar de focus ligt op het mysterie en op de gotische mogelijkheden van een groot oud huis in een geïsoleerde omgeving. Dit is dan ook een zeer stijlvolle bovengemiddelde B-film, die geweldig entertainment biedt.

De interesse voor Universal’s monsters was tanende vandaar dat de studio probeerde om verschillende van hun horroriconen bij elkaar te zetten. Deze films met Universal's monsters hebben niet echt dezelfde impact als de originele films, maar 'House of Frankenstein' is volgens mij een van de betere opties. Verwacht hierbij overigens geen onderlinge titanenstrijd tussen de verschillende monsters, want in deze productie uit 1944 krijgen ze niet of nauwelijks met elkaar te maken.

Boris Karloff is uiteraard van de partij. Maar terwijl hij in het verleden herhaaldelijk het monster van Frankenstein gestalte gaf, is hij nu te zien in een totaal andere rol. En wel als de getikte en kwaadaardige dokter Gustav Niemann, wiens lotgevallen de verschillende episodes in het verhaal met elkaar verbinden. De dokter krijgt een helper in de vorm van Daniel. Dit is een sterke vertolking van J. Carroll Naish die in deze film absoluut de show steelt en met zijn aanwezigheid de film net iets beter maakt. Hij krijgt een 'The hunchback of Notre dame' moment als Zigeunermeisje Ilonka (Elena Verdugo) ten tonele verschijnt.

Het eerste monster wat aan bod komt is Dracula vertolkt door John Carradine. Zijn interpretatie van het personage is maar flets.(je mist Bela Lugosi) Vervolgens verdwijnt deze weer en mogen het Frankenstein-monster (een niet overtuigende Glenn Strange) en Larry Talbot, aka de Wolf Man (wederom een goed spelende Lon Chaney, Jr.) de film eindigen. Naast de goede rollen van Chaney, Jr. en zeker Naish zijn het vooral het technische trucje van Dracula's transformatie (aanzienlijk verbeterd) die deze film beter maakt. Helaas is de transformatie van de Wolf Man dan weer minder. Door het actiegerichte plot, de aanwezigheid van de horroriconen en korte speelduur is er met deze film wel nog geslaagd vermaak te beleven.

Deze vroegere Universal Studios horrorfilm bezit een vrij algemene titel die er zo maar op is geplakt. De worstelende beeldhouwer Marcel redt de misvormde maniak de "Creeper" en gebruikt hem om critici te vermoorden. Ondanks dat het in de jaren '40 gewoon een standaardfilm was met een misdaad die niet ongestraft kan blijven (Pre-code) zijn er ook paar leuke dingetjes. De film is licht en er is geen echt mysterie maar doet een poging tot diepgang; zo is de antiheld/schurk sympathiek en is ook een verrassend sterk vrouwelijk personage in Virginia Grey als journaliste Jean Medford. Het is kort, er zitten af ​​en toe leuke momenten in, en er is meerder vrouwelijk schoon, al met al erg vermakelijk! Helaas stierf acteur Rondo Hatton die een acromegalie-aandoening had, in hetzelfde jaar nog voordat dat "House of Horrors" uitkwam,

Blumhouse-Amazon-origineel films spelen zoals meestal gewoon op veilig. Ook deze blijft netjes geschikt voor de algemene kijker. Sterker nog, het voelt soms niet eens alsof oorspronkelijk bedoeld was als horrorfilm, Alsof de jump scares, griezelige elementen en heksentwist pas werden geïmplementeerd toen Blumhouse het script in handen kreeg. Meer een film voor de foodie-liefhebber dan de horrorliefhebber maar die lekker wegkijkt dus heel erg vond ik dat hier ook niet!

Op een landgoed opent een ambitieuze naamloze chef-kok (Oscar-winnaar Ariana DeBose-West Side Story)samen met onaangename zakenman-investeerder Andres, een exclusief gastronomische restaurant. Ze voelt enorme druk om haar eigen zaak te runnen mede ook veroorzaakt door een insectenplaag en mysterieus voedselbederf. Gek genoeg was de film op zijn leukst als het de gestreste chef-kok liet zien die snijd, kookte of weelderig ogende maaltijden creëerde.

Eten staat centraal en het zal me niets verbazen als het succes van de serie 'The Bear' hier verantwoordelijk voor is. Het is een leuk idee om daar een soort horrorvariant van te maken want zoveel horrors die zich afspelen in de culinaire wereld zijn er volgens mij ook niet! Het is vakkundig gemaakt en bevat een aantal goede optredens. Maar hoewel het horroridee van de keukensetting goed was, had het extra horrorelementen nodig gehad!

Zeer goede genre-film van TI West. Vooral de heerlijke`80 jaren sfeer die film uitstraalt is zeer mooi alsof de film een verloren pareltje uit die tijd is. Daarbij hielpen natuurlijk de 16 MM filmopnames. Het verhaal is simpel Samantha Hughes, een zeer leuke rol voor Jocelin Donahue, krijgt een ongebruikelijke baantje als babysitter, dit alles gebeurd tijdens een maan-eclips. De film doet er heerlijk lang over om het karakter van Samantha aan je voor te stellen en langzaam wordt zo spanning opgebouwd. Veel actie of bloed is er dan ook niet te bekennen, die breekt pas los in de climax aan het eind van de film. Toch valt er reuze veel te beleven. Prachtige scenes die suggereren dat er iets in het huis is. Een geluidje hier of kraakje daar alles draagt bij aan bloedstollende enge mysterieuze sfeer. Maar ook de eighties-aankleding is perfect weergegeven. Wat is het toch schattig om Jocelin Donahue inclusief onooglijke walkman met koptelefoon rond te zien swingen. En dan vergeet je nog bijna van die fantastische ironische teksten. Bijvoorbeeld als ze afscheid neemt van haar vriendin Megan: “This one night changed everything for me,” Klassieker die makkelijk als '80 jaren film kan doorgaan waren het niet dat het een film uit 2009 is.

een sfeervolle film, vol met gotische decors en het sterke acteerwerk van Vincent Price tilt de film wederom naar een nog hoger niveau. De spanning is om te snijden, mede doordat je als kijker ook niet weet waarom of hoe de vork nu in de steel zit. Er zijn geen bloed of monster te vinden in de film er wordt voornamelijk een voortreffelijke suspense getoond.

Laat ik maar simpel zeggen: Het bespaart je een hoop tijd als je hem niet kijkt! Met de bekende V/H/S-reeks heeft dit niets van doen! De zes jonge mensen uit het plot hebben alle een ander nationaliteit, waarom dat zo is, blijft een raadsel maar wat ze echt met elkaar gemeen hebben, is dat ze niet kunnen acteren. Hun personages bleven domweg te oppervlakkig. Nu kon dat ook niet anders met een script wat ronduit ongelooflijk slecht was. De eerste vijf minuten was ik nog wel hoopvol, het leek erop dat het bv. een leuke foute Sleepaway Camp film ging worden. Helaas niet, de genre-aanduiding moeten waarschijnlijk echt letterlijk genomen worden. Het genre mysterie staat dan voor wat er in hemels naam hier dan voor Horror aan was? Is dat dan niet een “haunted video,” nee absoluut niet!? Alleen in het laatste kwartier zien we uiteindelijk nog iets dat misschien op een horrorelement lijkt. Maar tja, met een onkundig regisseur worden zelfs die scenes door onbekwaamheid om zeep geholpen. Zelfs het bij B-film voorkomende naakt was er niet. Een scene met strippoker was nog nooit zo saai! De film kwam uit Frankrijk en deed vermoeden alsof we hier op zijn minst met een schlock-horror te maken hadden. Maar nu ik hem heb bekeken kan ik alleen zeggen dat het erg pijnlijk was om zoveel niets te te verdragen. Zo erg dat ik nu zo gauw mogelijk weer terug wil naar heden met zijn DVD, BlueRay en VOD!

Ook in 2016 overtuigt de film nog steeds ! De hele film ziet er prachtige uit en het verhaal over een doorgeslagen maker van wassenbeelden is zelfs nu nog erg interessant om te zien. Vincent Price speelt de sterren van de hemel. En Phyllis Kirk was als scream-queen ook erg goed gecast. De intermezzo speciaal bedoeld voor de 3D was zelfs voor 2D kijk-ervaring een leuke toevoeging.

In 1999 werd filmmaatschappij Dark Castle Entertainment opgericht door Joel Silver, Robert Zemeckis, en Gilbert Adler. Die naam was een hommage aan B-filmmaker William Castle. De eerste twee films van de maatschappij waren dan ook remakes van zijn films. Hierna volgde een paar films met een origineler verhaal. Wat al die films gemeen hebben is dat het goed uitziende B-films zijn. Fijne films die netjes tussen de lijntjes van het genre kleurde. En met deze House of Wax is het dan ook niet anders. De film draagt wel dezelfde naam als de gelijknamige film uit 1953 maar verder dan de titel en wat zeer leuke verwijzingen heeft deze film nauwelijks iets gemeen met die andere. Echter origineel is deze film niet, het doet leentjebuur bij de bekende slashers; als Halloween en vooral ‘Texas Chainsaw Massacre’ Wat de film wel doet is; precies laten zien wat je bij een horrorfilm graag wil zien. Griezelen bij “leuke” moord-scènes. Als je de film wil afrekenen op zijn goed doortimmerde verhaal of wel-ontwikkelde personages dan faalt het op alle vlakken. Ook het acteerwerk is niet bijster goed. Elisha Cuthbert is de enige uitzondering. Die andere bekende actrice die aanwezig is; Paris Hilton doet precies wat je van haar kan verwachten maar door haar gave sterf-scene wordt het haar vergeven. Het duurde ongeveer een half uur naar aanvang voordat de film pas een paar zaken heel goed deed. Zo is er dan een prettige onaangename, grimmige sfeer, prima effectieve gore en het wassen-huis wat prachtig was gerealiseerd. Ondanks diverse kritiekpunten heb ik me als horror-fan zeker goed vermaakt met deze film.

Ik kende de regisseur Pete Walker niet maar zie dat er verschillende films op zijn naam staan veelal Horror en ook wat erotiek. Ik hoop dat deze film niet het voorbeeld is voor de rest van zijn films? (Hmm, hij heeft ook een film met Vincent Price gedaan) De film op zich zag er goed uit, het verhaal interessant en visueel was het ook wel oké. Helaas gebeurde er niet veel, bloed was er spaarzaam, folteringen of straffen kwamen niet of onschuldig in beeld. Tja en dan hou je over een film over een gevangenis waar uit ontsnapt moet worden. En ook daar faalt de film. Er zijn over uitbraken uit de gevangenis veel betere gemaakt. Als er wat meer in was gegaan op de voorstanders van het opnieuw invoeren van lijf- en doodstraffen en het oude koppel in hun private strafinrichting meer de jonge meisjes had bestraft voor hun zonden. Had dit een leuk film kunnen zijn!