Opinions

Oooh boy, dit is een 86 minuten doe-het-zelf-gekkigheid puinhoop. Naar een idee dat kwam van de korte film uit 2014. Met plot dat belachelijk en absurd is, de acteurs lijken sowieso allemaal onder invloed van...en er is een groot bizar eindbaasgevecht. Om het niet nog mooier te maken dan het is, het is een echte lo-fi onderneming. De film werd opgenomen in de hut van een familielid van de regisseur met "letterlijk geen budget" en "niemand kreeg betaald.". De cast droeg bij aan alle kosten, improviseerde met hun acteerwerk en deden ook al het andere dus zelf. En dat gebrek aan financiering is duidelijk te zien; zo kan de belichting van shot tot shot veranderen, de dialogen verwijzen naar een "grote storm", maar er is in buitenscenes niets van te zien, de hoed en zakdoek zitten vast aan touwtjes.

Het is ook niet zo dat het steeds hardop lachen was, hoewel er een paar zeer goede momenten waren, het is meer sitcom-gezellig (tijd doorbrengen met de personages) en charmant. Met meer cheesy visuele grappen, oneliners en een enkele druppel bloed is wel meer komedie dan horror (maar dat is bijna altijd) Het is duidelijk een product van vrienden, mensen die gelukkig ook niet helemaal onbekwaam zijn. Dat moet Seth Green (Robot Chicken, Howard the Duck) ook zijn opgevallen want hij sprak de stem van "Harry the Hat" in! Als je een zwak voor low/no budget films heb is dit een topper maar ieder ander kan het misschien beter overslaan!

Prima actie film! Mooi in beeld gebracht! Niets mis mee! En voor mij een pluspunt dat de muziek word verzorgd door de chemical brothers! Saoirse Ronan is een van mijn favourite actrices.

Merkwaardige western. Geproduceerd door het Britse Tigon Producties, (o.a. Witchfinder General en The Blood on Satan's Claw) het bedrijf dat begon als concurrent van Hammer Horror maar langzaam opschoof naar de productie- en distributie van goedkope sexploitation...tja een kwestie tussen kwaliteit of de weg van het makkelijk geld..? De film werd opgenomen in Spanje en werd geregisseerd door de Amerikaanse western-regisseur Burt Kennedy. De film begint geweldig door een ​​bankoverval te bekijken: via de lopen van een geweer! De overvallers zijn de Clemans Broers-bende en na de overval stoppen ze bij een tussenstation. Hier vermoorden ze de stationsmanager, verkrachten zijn vrouw en steken het huis in brand. Raquel Welch als Hannie Caulder, wikkelt zichzelf in een deken die de brand heeft overleefd, begraaft haar man en gaat op wraaktocht. Het verhaal is natuurlijk niet ingewikkeld, het is vanaf het begin duidelijk waar het eindigt. Welch is een lust om naar te kijken, en Robert Culp als premiejager Thomas Luther Price is een uitstekend tegengewicht. En omdat het een Britse film is zie je Christopher Lee in een cameo als wapensmid Bailey met meer kinderen dan je kunt bedenken. (de enige western waar hij in speelde!) Het is dan misschien niet een van de beste westerns die ooit is gefilmd, maar het is zeker een pittige kleine western uit de jaren '70.

"I was always going to eat YOU!"

Gekte uit 2013... het jaar waarin er maar liefst vier H&G films werden uitgebracht, de grote studiofilm; Witch Hunters, David DeCoteau's Warriors of Witchcraft, stoner Get Baked en deze mockbuster van The Asylum. Nog vreemder is dat drie van die films grotendeels vermakelijk zijn. Want ja dit is misschien een mockbuster maar wie objectief naar deze pulp kijk, kan tot de conclusie komen dat dit lekker dom én vermakelijk was. Oké technische gezien is het… twijfelachtig maar Dee Wallace die een overdreven acteerprestatie geeft; hilarisch...ze zit dertigjarige tieners achterna in een nachtjapon met wit haar en witte make-up...oink compleet gestoord. Dus ja dit was één van die horrorfilms die niet per se geweldig is, maar wel schaamteloos vermakelijk! Er is ook een vervolg genaamd Hansel vs. Gretel (2015) die MOET ik nu natuurlijk ook zien. Waardering schommelt ergens 2,5 en 3* in. (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a movie that features a witch)

Als moderne heks moet je met je tijd mee gaan!! Waar je ten tijden van de gebroeders Grimm nog aan kon komen met een huisje van snoep, moet je heden ten dage de kinderen verleiden met cannabis. Het wiet-rokende vriendje van Grietje wordt gevangen genomen en langzaam opgepeuzeld door de heks. Als ook haar leverancier zoekraakt. Is het aan Grietje, geholpen door Urban-chick Bianca, om de heks volgens het verhaal gebruikelijk afstraffing te geven want aan die brave Hans heb je eigenlijk niet zoveel! Het gekke is dat de film ondanks het melige onderwerp en lage budget toch erg leuk is om te zien. Er is wat leuke gore, de gebeurtenissen volgen zich snel achter elkaar op en ook al is het allemaal heel onbenullig, ik beleefde redelijk wat plezier aan de film. Molly C. Quinn was een leuke dame om naar te kijken maar het is vooral heks Agnes een rol van Lara Flynn Boyle (Donna Hayward uit Twin Peaks) die de show stal. Door de kleine positievere dingen is het nog best een prettige bewerking van het aloude Duits sprookje over Hänsel und Gretel.

Voor de Movie world challenge in mijn uppie moest ik nog een Oscarnominatie of winnaar voor Beste Buitenlandse Speelfilm. De keuze viel op deze Hongaarse film en blijkbaar waren de makers (Szabó/Brandauer) ervan populair bij de Academie want er werden maar liefst drie films genomineerd. Achteraf zag ik er daar ook al één van (Colonel Redl) en net als die was het ploeteren om er doorheen te komen. Het is namelijk een theatrale spanningsloze enigszins gefictionaliseerde biopic over de Oostenrijkse occultist en goochelaar Erik Jan Hanussen waarvan zijn voorspellingen en paranormale talenten door de Nationaalsocialisten werden gebruikt om de partij te helpen te slagen. Het occulte was toen populair in Weimar, Duitsland. Er wordt beweerd dat hij de opkomst van het fascisme, de Rijksdagbrand en de bekende groet voorspelt. Maar voordat je bij dit intrigerende kom, moet je, je eigen door de rest van zijn leven worstelen; van soldaat naar rechtszaak en feestjes in de hoge kringen. Ik weet niet of het personage Hanussen nou wel zo interessant was... De film zit verder vol met ellelange dialogen, wat het ook niet direct er beter op maakt. Misschien dat de tijd ook zijn tol heeft geëist want echt heel goed vond ik het allemaal ook niet1

Magere film en een remake van Hanyo (1960) Eun-Yi (Jeon Do-yeon) wordt aangenomen als dienstmeisje bij een steenrijke familie. De oudere huishoudster mevrouw Cho (Yoon Yeo-jeong) huurt haar in en het verdere vervolg speelt zich af in de meer dan weelderige ingerichte enorme villa. Hoon (Lee Jeong-jae), de heer des huizes, zwangere echtgenote Hae Ra (Seo Woo) en zijn schoonmoeder gebruiken het personeel als voetveeg en komen hiermee weg door riante cheques uit te schrijven. Nadat dienstmeisje Eun-Yi een avontuurtje beleef met echtgenoot Hoon blijft dit natuurlijk niet zonder gevolgen. De verhaallijn van de film is echter bijzonder mager en doet qua gegeven niet onder voor de inhoud van een van de vele romannetjes uit de Bouquetreeks met alle nodige clichés over rijke werkgevers, arme naïeve dienstmeisjes en een boze schoonmoeder die stookt. De karakters van de diverse personages worden weinig uitgediept. Daarom is ‘The Housemaid’ vooral fraai en uitbundig in zijn beeldtaal en laat zien dat er weinig morele beperkingen zijn als mensen hun eigen belangen veilig willen stellen. De film is daarom niets minder dan kitscherige edelpulp.

Leuke jaren 80 slasher die iets eigens had door de meerdere twists.De film bevat enorm veel sfeer, spanning en redelijk goed acteerwerk. De High School-achtige locatie was top en de kids hadden van die echte jaren 80 hoofden. Het had verder wel iets weg van giallo-films waren het niet dat de film uit Canada komt. Vooral bij de eerste kill was dit duidelijk te zien. Wie weet dat ze erdoor geïnspireerd waren? De kills waren trouwens redelijk origineel maar helaas was de gore zelf voor het grootste gedeelte buiten beeld. De film zakte naar het eind toe iets in maar maakt dat dan nog wel goed met een lekker macaber einde.

Net als Bill Murray in Groundhog Day (1993) beleeft studente en übertrut Tree steeds opnieuw dezelfde dag en leert ze er een beter mens door te worden. Een morele boodschap die niet zal misstaan in de meeste Disney-films. En die na vijf minuten al duidelijk maakt hoe de film zal eindigen. Halverwege proberen de makers plotseling dan ook nog even een motivatie mee te geven voor haar nare gedrag. Zodat alles happy kan eindigen. Een voordeel van een 'time loop'-horror is dat het slachtoffer meerdere keren de dood zal kunnen vinden, zo ook hier, echter i.p.v. innovatief te zijn zien we geen helemaal geen kills. Daarom is de film duidelijk gemaakt voor een tienerpubliek dat niet of nauwelijks bekend is met iconen als Jason Voorhees en Michael Myers. Daarnaast is de motivatie van de dader om telkens opnieuw een slachtpartij aan te richten ronduit belachelijk en puberaal. Happy Death Day is alleen voor een tiener-publiek of voor wie zich met Halloween stierlijk verveelt, maar het is zeker geen horror die je keer op keer op keer wilt bekijken.

Nee dit was inderdaad niet heel goed! Deze film werd via Kickstarter gefinancierd en gaf de belofte om alleen met animatronics en praktische speciale effecten te werken. Echter is gebleken dat het zelf regisseren van een film door Special effect-mensen door de jaren heen ook niet echt een heel succesvol was! Het plot doet sterk denken aan die van The Thing. Niet verwonderlijk want regisseur Alex Gillis deed het creaturen-design bij dit eerbetoon van Matthijs van Heijningen uit 2011. Echter door perikelen rond schijnen de praktische effecten nooit zijn gebruikt.

Helaas blijkt Gillis’ gebrek aan ervaring te bezitten om tot een goede beleving van de film te komen. Het script springt van de hak op de tak, de personages zijn verre van memorabel, ondanks de aanwezigheid van Lance Henriksen, en van spanningsopbouw heeft Gillis weinig kaas gegeten. aar misschien nog teleurstelleder is het feit dat die praktische effecten waar je inmiddels zoveel van verwacht eigenlijk niet zo heel veel voorstellen.

Wel goed bedacht was dat de dreiging kwam van waterbeertjes oftewel Tardigrades minuscule meercellige wezens die bijna overal kunnen overleven, in extreem koude en warme omgevingen en zelfs in een volledig vacuüm. Deze beestjes zijn ook inderdaad door de mens naar de ruimte gebracht. Maar hoewel veel van de effecten best cool zijn, is het vanwege slechte cinematografie en het verbergen van budgettaire beperkingen door slechte verlichting, dat de monsters te weinig uit de verf komen.

De film bouwt ook teveel aan de verhalen van de bemanningsleden maar laat die vervolgens nergens heen gaan. Er waren te vaak details die een beetje overbodig voelden (bijvoorbeeld; de seksuele chemie tussen Big G en Svet, haar kleine geheimpje, Sadie (Camille Balsamo is de dochter van de regisseur) en haar opa , de bommen enz.) Regisseur Gillis en de zijne bedoelde het goed, maar je moet van betere huize komen om met een goede enerverende horrorfilm te komen.

Deze film is op zijn zachtst gezegd een vreemde mix. (het ook niet verwarren met Andy Mittons film met dezelfde naam!) Helaas is het een mix van elementen waar ik niet veel mee kan! Ten eerste is het een op geloof gebaseerde film. De film is mede-geproduceerd door de christelijke Chicken Soup for the Soul, (via het productiebedrijf Veteran Films wat is opgericht om banen te bieden aan veteranen, mishandelde vrouwen en Native Amerikanen) Daarnaast oogt het hele ding als een thriller die zo op het Lifetime -netwerk zou passen. En uiteraard naar alle hel en verdoemenis eindigt het in de laatste act met een feel good einde. Waar het nog wel in slaagt is om de traditionele christelijke demonologie en de Indiaanse folklore op een ongebruikelijke manier te combineren. Maar ja het levert alleen niet veel meer dan wat gezinsvriendelijke horror op. Aangezien de acteurs door de nobele instelling dus grotendeels weinig ervaring hebben, volstaat het om te zeggen dat net voldoende was. Verder is Madeleine McGraw (het zusje uit The Black Phone (2022) in deze film te zien, echter is ook zij volgens mij niet direct het grootste talent. Plus de film bezit nog een veel groter probleem; het duurt namelijk met een uur en vierenvijftig minuten veel te lang. Het maakt dat het een treuzelende, spraakzame, over-verklaarde film werd.

Tja...afgezien dat er af en toe een snaveldokter (pestmeester) in een droom rondloopt, valt er hier totaal niets te griezelen! De film focus zich op het traumatische van de COVID-19-epidemie. Het tempo is tergend langzaam, tot de rand gevuld met langdradige uiteenzettingen en scènes die volkomen nutteloos zijn voor de plot. Er wordt zoveel tijd verspild met irrelevante filler-scènes; er was een "leven of dood" -situatie als Monique naar Mavis gaat maar als ze arriveert, hebben ze tijd om eten en drinken te bestellen en te picknicken in het midden van de woonkamer...? enz.. enz.. Het script besteedt ook het grootste deel van zijn tijd aan "vertellen" in plaats van "tonen". De meeste informatie die je krijgt, wordt door lange stukken uiteengezet. Het verhaal sleept en blijft hangen bij de pandemische clichés! Echt? Een demon opvoeren in nachtmerries "omwille van" tja.. wat...? Voorkomen dat deze demon je te pakken krijgt is ook niet moeilijk, je mag er namelijk niet bang voor zijn...en dat is niet lastig als deze nooit ook maar zo angstaanjagend was als Freddy Krueger! Wat rest is een COVID-quarantaine film over visioenen waar een figuur met een pestmasker in rondloopt...

Leuk sportdrama, vakkundig geregisseerd door Ida Lupino. Hoewel een interessant onderwerp, is deze film ook niet perfect. De morele dubbelzinnigheid had best wat dieper en gedetailleerder mogen zijn. En de romance tussen Florence en haar vriend is nogal onaantrekkelijk. Ook de relatie van Milly met de trainer van haar dochter is maar zwak uitgewerkt. Wel vertoont de film uitstekend acteerwerk van moeder Claire Trevor en ook Sally Forrest (die hier zeker het niet slecht deed) als haar dochter en Kenneth Patterson als haar man zijn gedenkwaardig, maar de film brokkelt af onder een voorspelbaar script. Er is ook een knipper-met-je-ogen-cameo van Robert Ryan en Ida Lupino zelf. Over het algemeen was dit een zeer redelijke film.

Erg Fijne Sciencefiction-Thriller! De wereld is vergaan door een nucleaire oorlog, veranderd in een radioactieve woestenij, de post-apocalyptische wereld is overbevolkt, en robots en cyborgs zijn onderdeel van het leven. Elke hoop van de mensheid is weg...

En waar veel andere Sf vaak alleen maar een ontheemde wereld gebruiken als achtergrond voor spektakel, bouwt deze film in de eerste drie kwartier, zijn wereld. Maar wel veelal op één locatie, een donker appartement, want de film is duidelijk voor een laag-budget gemaakt. De confrontatie met M.A.R.K. 13 waarvan je weet dat die er gaat komen laat dan ook even op zich wachten. Ook niet heel verwonderlijk want voor het plot is, het bronmateriaal gebruikt van een strip van 7 pagina's.

Daarom zijn er wat neven-plotjes bedacht; zoals een seksscène die eerst vrij standaard lijkt totdat een spionerende geilaard, het van commentaar begint te voorzien. Vrienden van de regisseur Lemmy van Motörhead en Iggy Pop kwamen even langs; de eerste om als taxichauffeur, zonder andere reden, zijn eigen muziek even te promoten, de andere om soms met zijn stem als een radio-dj te fungeren. En er zijn een paar stilistische hoogstandjes (zoals de trippy bijna-dood-hallucinaties van Mozes).

Hoofdattractie is Stacey Travis, die prachtig werk levert met haar stoere persoonlijkheid. Bijna mannelijk in haar rol als techneut maar eveneens zet ze zich neer als een krachtig vrouwelijk karakter. Tja... en dan weet het robothoofd zich volledig te repareren. En gaat de film compleet los in een bloederig gevecht om leven en dood.

Wat op papier misschien leek op een lompe simpel rechtaan, rechttoe actiefilm was in de praktijk sfeervol smullen geblazen. Het camerawerk was sterk en het decor werd volledig uitgebuit. Er is genoeg gore om van te genieten en de beelden zijn boeiend op de cyberpunk-manier.

Na het fijne The Boat (2018) en het zeer slechte Mary (2019) weet ik het zeker hutjes in het bos zijn uit! Of is het puur toeval dat het filmconcept om niet al te veel mensen bij elkaar in een kleine ruimte te zetten nu gebeurd op een boot ergens in zee!

Men nemen dus een boot, en in dit geval twee mannen en een vrouw, een harpoen (of nee een speer-geweer) , de oceaan en uiteraard een conflict. Niet nieuw natuurlijk maar door een zeer goed script was dit genieten geblazen!

Wanneer de film begint, is het eerste wat je opvalt de verteller, deze Voice-over legt ons uit wie de personages zijn, en ondertussen stelt hij Aristoteles drie soorten van vriendschap ter discussie, alles op een grappige gortdroge manier. Die Voice-over duikt nog meerdere keren op, en vertelt of bekritiseer het komende. Die scenes zijn de krenten uit de pap voor deze film.

Voor Richard, Jonah en Sasha gaat het uiteraard mis! Om dit te tonen was deze film absoluut verrassend goed! Ook al was het acteerwerk niet altijd even overtuigend. Maar met een onberispelijke timing, een prima hoeveelheid aan fijne zwarte humor, een behoorlijk beetje bloed en een niet al te lange tijdsduur, werd het een heerlijke donkere en verwrongen komedie. Een lopende grap in deze film is het feit dat het wapen in kwestie een speergeweer is en geen harpoen.

Ondertussen verwijst Sasha naar Edgar Allan Poe, naar Life of Pi (2012) en horen we het verhaal over de pech van Richard Parker. Dit geef de film net dat iets extra's. Echter is het einde toch echt wel het hoogtepunt van de film. Geen moment verwacht je dat einde in ieder geval. Ter vergelijking met bovenstaande films heb ik van deze het meest genoten!

Araminta "Minty" Ross / Harriet Tubman is één van de bekende historische figuren van voor de burgeroorlog in Amerika. Het heeft dus nog best lang geduurd voordat er een biografische film over haar is gemaakt. Je ziet haar uit de slavernij ontsnappen en terugkeren om haar familieleden, en in het proces ook andere slaven, te bevrijden. Nadien wordt ze onderdeel van de abolitionistische beweging en zet ze haar leven op het spel voor de Underground Railroad, (netwerk van ontsnappingsroutes en onderduikadressen) Dit clandestiene netwerk, de gevaren waar Harriet mee te maken krijg en waarom waarbij ze de bijnaam "Mozes" krijgt, zijn interessant. Helaas houd de film zich meer bezig met haar "band met God" in vorm van profetische visioenen Sowieso had film wel een flink hallujah-gehalte. Pas in het laatste deel van de film gaat het over hoe ze tot slaafgemaakte mensen uit gevangenschap hielp te bevrijden. Een biopic over deze vrouw is absoluut de moeite waard om te zien, maar iets minder over de visioenen en meer over de vrouw zou hem nog krachtiger hebben gemaakt. Tot slot nog een weetje; het plan was om Harriet Tubman op de voorzijde Amerikaanse biljet van twintig dollar te plaatsten maar een bepaalde anti-beweging en de 45e president hielden dit tegen.

Britse degelijke detective met een spiritueel/bovennatuurlijk tintje, geïnspireerd op de echt bestaande Harry Price, een 'paranormaal onderzoeker' en auteur, die bekendheid verwierf door zijn onderzoek naar paranormale verschijnselen en het blootleggen van frauduleuze spiritualistische mediums. In dit fictieve verhaal wordt Harry gevraagd uit te zoeken waarom Grace, de vrouw van liberaal parlementslid Edward Goodwin, zich vreemd gedraagt ​​sinds ze in hun nieuwe huis zijn komen wonen. Naarmate het onderzoek vordert, werkt Harry samen met Sarah Grey, de huishoudster. Er zitten een paar griezelige momenten in, maar het is in essentie een detectiveverhaal. De hoofdpersonages bezitten goede chemie en zijn leuk om naar te kijken. Het einde, waarin Harry Sarah vraagt ​​om zijn assistente te worden, suggereert dat dit een pilotaflevering is voor een mogelijke serie. Helaas is die er nooit gekomen! Maar dit was een prima tv-film, waarvan de productiekwaliteit redelijk hoog waren (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a TV movie that does not have "mirror" in the title)

Nadat ik de fijne films Found (2012) en de spin-off van een andere regisseur Headless (2015) had gezien was ik benieuwd naar de verdere werkjes van regisseur Scott Schirmer. Helaas viel dat vies tegen!

Harvest Lake gaat over een groep vrienden die een mysterieuze aanwezigheid tegen het lijf lopen nadat ze een weekendje weg gaan. En is vooral een standaard prutswerkje. Het tracht om sensuele en seksuele horror-thriller te zijn maar faalt hierin. Aan het begin zien we een man en een vrouw compleet naakt als een soort Adam en Eva in het bos lopen en copuleren. Hierna is het de beurt om de standaard vier vrienden om naar het bos te gaan. Alhoewel de dames en heren nog wel in zwemkleding te zien zijn, is het naakt verdwenen. Erotische handelingen bestaan verder uit zoenende vrouwen en mannen. Daarnaast zijn vreemde paddenstoelen en vruchten die lijken op een mannelijke fallus en vrouwelijke vagina en borst. Maar het grootste manco is toch wel dat de entiteit verder geen echte dreiging vormt voor de dames en heren.

De film moet vermoedelijk een soort B-variatie van Invasion of the Body Snatchers en Under the Skin voorstellen. Ik kon echter maar weinig mee. De spaarzame special effects waren wel van een zeer goede kwaliteit. Helaas was dat van de film niet te zeggen! Meest positieve van de film was het einde. Hier zien we nog even de vreemde entiteit die verantwoordelijk was voor alle problemen.

Soms vermakelijk maar toch een stuk minder dan verwacht of gehoopt. Het is een doorsnee slashertje met een komische voetnoot. Nu ben ik niet weg van het komedie- genre en deze film doet percies waarom ik dat genre zo verschrikkelijk vind! Domme meisjes, nerd en donkere man. En dan krampachtig leuk zijn. Het werkt niet bij mij. En dan is er de persoon Victor Crowley, deze zag er belachelijk uit! In een rubberpak en met een bijltje rondrennen? Waarom ik dan toch nog net een voldoende geef?? Ik vond de manier waarop de muziek gemonteerd werd erg goed en grappig gedaan!

Hatchet II volgt min of meer hetzelfde concept als deel 1. In dat opzicht is er maar weinig veranderd. Toch ben ik over deze film positiever. Dit kwam omdat de humor (die faalde voor mij in het eerste deel) hier iets subtieler aanwezig is. Helaas zijn de pogingen tot humor wederom het minst geslaagde van de film! Top was het ook dat de film direct verder gaat waar de vorige was gebleven. Dit was een groot pluspunt want bij hoeveel horror-franchise loopt het verhaal ook echt door? Dit betekent ook dat hoofdrolspeelster Danielle Harris opnieuw te zien is als Marybeth Dunstan. Verder komt Tony Todd terug als Reverend Zombie en Parry Shen als zijn tweelingbroer. Een ander terugkerend aspect in de film zijn de bekende koppen uit het horrorgenre. Hier zien we R.A. Mihailoff (“Leatherface” in Texas Chainsaw Massacre III), Tom Holland (Psycho II), Lloyd Kaufman (regisseur van bv. Tromeo & Juliet) Voor de heel oplettende kijker is ook Shawn Ashmore (Iceman in de X-Men) als visser nog te spotten. En Lucky Me! Alexis Kendra Goddess of Love (2015) is in de film (half-bloot) te bewonderen. Kortom een aardige film met dezelfde ingrediënten maar net iets beter gepolijst (minder onderbroekenlol en irritante personages) dan zijn voorganger

Hatchet III pakt de draad weer op waar Hatchet II was gebleven: met Marybeth (Danielle Harris) die Victor Crowley’s (Kane Hodder) hoofd eraf knalt met een shotgun. Of hij dood is, net aan het begin van de film laat zich natuurlijk raden. Enfin uiteindelijk komt er een heel politiekorps aan te pas om als slachtvoer te dienen. Er werd me één ding duidelijk na het kijken van dit derde deel in franchise, de ideeën raken een beetje op. Zeker als de kogelregens de overhand krijgen! Ook miste ik de boobies die er de vorige twee delen wel waren! Gelukkig wordt er wel heel veel goed gemaakt door de aanwezigheid van wederom goede gore. Dit voorkomt dat de film afzakt naar een soort foute TV-film. Daarnaast zijn ook de cameo's en bijrollen van de verschillende bekende horror-acteurs weer terug. Caroline Williams(The Texas Chainsaw Massacre pt. 2), Zach Galligan (Gremlins), Derek Mears (Friday the 13th 2009),Sean Whalen (People Under the Stairs) En Sid Haig ( vele films) die met zijn aanwezigheid de film zeker meerwaarde gaf. Ook de vrouw van Adam Green, Rileah Vanderbilt was weer van de partij, dit keer niet als een jonge Victor Crowley maar als swat-team-agente. Desondanks er bij deze film toch wat aanmerking zijn was het een plezierig tijdverdrijf. En zoals ik het heb ervaren zit deze, qua kwaliteit van de serie, er ergens tussenin. Waarbij het tweede deel de beste blijft en deze beter is dan de eerste film.

Oké natuurlijk ging ik er al van uit dat het niet de beste film ging worden; er is een plot over krokodillen die een Engels dorp onveilig maken...? Maar ik hoopte toch op een zekere Engelse charme. Maar helaas ook die viel tegen! De krokodillen en de speciale effecten zien er wel heel erg goedkoop uit. Bovenal zijn de krokodillenaanvallen van ondergeschikte aard, omdat het belangrijkste voor de hoofdrolspelers is om erachter te komen wie de exotische dieren heeft grootgebracht. En dit gebeurd met een handvol grappen. Wel knap dat de makers door hadden dat je niet aan de gang kan blijven met die krokodillen en dus volgt er een plotwending, maar al snel blijkt dat deze wending alleen dient om meer, nogal flauwe grappen en niet om wat bloed te vergieten! Het had misschien nog een solide middelmatige horrorfilm kunnen worden maar het is gewoonweg een catastrofe met alles; de narratieve zwakheden, klungelige effecten, het camerawerk en de montage, en de zelfgemaakte pornofilmachtige muziek. Tja erg zwak dus!

Een bokser met een hersentumor, een corrupte politieagent, een verknipte yakuza, een Chinese gangster die een pump-shotgun hanteert met zijn enige overgebleven arm, nog meer criminelen met dubbele motieven, een doodsbange prostituee die wordt achtervolgd door de geest van haar vader en een niet te doden femme fatale die een man doodschopt omdat hij haar in de weg zit. zij allen kruizen hun paden gedurende één nacht in Tokio in een deze met veel absurde humor doorspekte film van regisseur Takashi Miike.

De 59-jarige Japanse regisseur denkt, ondanks zijn leeftijd, gelukkig voorlopig nog niet aan stoppen. Deze man is ook zelden of nooit op de automatische piloot. Wel is hij beduidend rustiger geworden. Deze film moet het niet hebben van al te uitbundige bloedfonteinen of extreem geweld maar van regelmatige mooie beelden van de locaties. Toch rollen er genoeg hoofden en vallen er best wat doden. Ook zijn er genoeg ideeën die uiteindelijk netjes op hun plaats vallen. In de handen van Miike ziet het er ook zo gemakkelijk uit, alsof hij de film zo even uit zijn mouw heeft geschud, maar om dit soort kwaliteit te leveren moet je van goede huize komen! Zeker als blijkt dat hij het moest zien te rooien met een beduidend lager budget dan bij zijn andere recentere films. Zo is er opeens een heerlijke animatie-scène tegen het einde, in onvervalste pop-art-stijl. Wederom kan ik concluderen dat filmmaker Takashi Miike mij tot nu toe nooit teleur heb gesteld!

Veilig maar best leuk!

De film is geschreven en geregisseerd door Scott Beck en Bryan Woods, namen die zo op het eerste oog maar weinig zeggen maar beide heren waren verantwoordelijk voor het script van A Quiet Place, één van de succesvolle horror's van het jaar 2018. Deze film past qua verhaal perfect tussen het rijtje van recente films over de spookhuis attractie; Preston DeFrancis' Ruin Me (2017), Ante Novakovic's Fright Fest (2018), Owen Egerton's Blood Fest (2018), Gregory Plotkin's Hell Fest (2018), Anthony DiBlasi's Extremity (2018)

Oké voor de diehard horror-fan is het misschien wat voorspelbaar en het het klopt ook wel dat het een twaalf in een dozijn verhaallijn is, maar toch weten de heren het best vermakelijk te houden. Het vertoont zelfs wat overeenkomsten met 31 en Saw maar het is in uitvoering wel veel behoudender. Ze laten ons dus niet veel slacht- en snijwerk zien, reden zal zijn dat dit een bioscoopfilm is en het moet dus niet veel afschrikken. Jammer maar ook begrijpelijk als je meer mensen naar de wil trekken! Het is daarmee een meer dan prima tiener-horror.

Dat Beck en Woods met deze een film hebben gemaakt waar je met plezier naar kan kijken, zeker voor liefhebbers van slasher's moet bijna wel een verdienste zijn van Eli Roth, deze is één van de producenten van de film. 'Haunt' is daarmee een genietbare film voor Halloween-seizoen.

Deze film is een bewerking van James Herbert's boek Haunted (1988) en behoort tot een genre dat bijna helemaal verdwenen is heden ten dagen: het Britse spookverhaal. Het is zeker een goed opgezette productie met een behoorlijk budget en er zijn goede performances, vooral van een toen (1995) nog vrij onbekende Kate Beckinsale die een waar genot was om naar te kijken. Desondanks is de film een ​​en al voorspelbaarheid en doet erg aan als een tv-film. Regisseur Lewis Gilbert (3x James Bond) lijkt vooral geïnteresseerd te zijn in de ontluikende romance tussen Aidan Quinn and Kate Beckinsale dan in het ontwikkelen van een goed spookverhaal. De bangmakerij moet komen van een gaslamp die ontploft, een brand en een wervelwindje die op een persoon lijkt, echter falen ze om ook daadwerkelijk angst op te wekken. Ook het grote Engelse landhuis werd niet goed benut om iets meer spanning te creëren. Gelukkig biedt de film wel vermaak en werd het nooit echt heel saai. Al was het maar omdat Kate Beckinsale meerdere keren luchtig gekleed in beeld is te zien. Mensen die van ouderwets maar degelijk in televisiestijl gefilmde spookverhalen houden en in de eerste 20 minuten Kate Beckinsale al van haar kleren wil zien ontdoen, kunnen hier ruimschoots genieten.

Ergens in 1928 -1929 verwierf Warner Bros de rechten op meerdere stille westerns met Ken Maynard en zijn paard Tarzan in de hoofdrol. Een goede 3 jaar later in 1932, kwamen ze op het idee om deze films opnieuw te maken met geluid en doordat ze maar half het budget er voor over hadden, werden zoveel mogelijk actiebeelden uit die stille films gerecycled. Als acteur hadden ze iemand nodig die ongeveer het postuur van Maynard had. Deze film werd zodoende de eerste van zes "B"-westerns met John Wayne in de hoofdrol. Dit is een remake van The Phantom City (1928)

Het draait om een cowboy Wayne die een half aandeel in een goudmijn bezit, het andere deel behoort aan een dochter van zijn vaders partner. Een slechterik, komt langs om het feest te bederven, maar liefde zegeviert over het kwaad en het stel kan algauw hun lippen op elkaar sluiten. Om dit alles nog iets op te leuken zijn er stel spookachtig dingen aan toegevoegd.

Dat brengt me bij het personage Clarence Washington Brown gespeeld door Blue Washington, die ook in de originele film verscheen, is hier wel heel erg een raciale stereotype van 'bange zwarte man. Ja ik weet het... andere tijden maar het is toch wel fijn dat je dit nu niet meer ziet! Enfin het was best een goed idee om twee genres te mixen, maar Scooby Doo-horrorelementen en te verzanden in de gebruikelijke landje pik in combinatie met wat punch-ups en paardenachtervolgingen maakt het ook niet heel veel meer dan op zijn best, licht verteerbaar kijkvoer

Daar heb je hem weer Vincent Price! In tegenstelling tot zijn andere films is dit een verhaal van H.P. Lovecraft. (The Case of Charles Dexter Ward). Alleen de titel van de film is ontleent aan een gedicht van Edgar Allen Poe. Voor de oplettende kijker: er komt een boek in voor die later ook de hoofdrol speelt in de Evil Dead films. Namelijk de Necronomicon. Ook deze film is weer een lust voor mijn oog!

"Enge verhalen maken het leven minder eng"

Na ‘Murder on the Orient Express’ en ‘Death on the Nile’ is ‘A Haunting in Venice’ de derde Agatha Christie-film waarbij Branagh zowel in de regisseursstoel zit als de hoofdrol speelt. En waar de eerste twee goede maar overbekende en toch wel bravere één op één verfilmingen waren, ontmantelen ze ditmaal het bronmateriaal (Agatha Christie's relatief onbekende Poirot-roman: Hallowe'en Party) om een slimme, visueel "oude" film te creëren

Inspecteur Poirot (regisseur Branagh) wordt uitgenodigd door schrijfster Ariadne Oliver om een seance bij te wonen in een oud Venetiaans huis. Uiteraard valt er een dode! En zijn er natuurlijk vele anderen bijeen in het palazzo, maar is de dader een spook of toch gewoon menselijk? Doordat het verhaal totaal anders is dan het boek ontstaat er veel mysterie van wie het heeft gedaan! Misdaad, mysterie en horror worden samengevoegd om deze zaak een knappe wending te geven.

Daarnaast verrast de film doordat de toon heel anders is dan die van zijn voorgangers. Het palazzo is kaal en zuinig ingericht en op de meeste plekken dringt geen licht van buiten door. De cinematografie neigt soms naar een expressionistische stijl en er zijn duidelijk meer horror-geïnspireerde invloeden in de scenes. De horrorbenadering zorgt zeker voor vernieuwing En dat is precies de reden waarom deze Poirot-film als spookverhaal ook goed werkt. Als Kenneth Branagh besluit om deze franchise zo voort te zetten, zeg ik daar geen nee tegen. Door het ouderwetse griezelsfeertje de beste van de trilogie!

The Haunting of Morella stamt uit 1990 en is zowel een Gothic B-horrorfilm als ook een tijdcapsule naar een lang vervlogen tijdperk. Overvloedig met naakt, bloed en met een bescheiden budget reikt het voor een B-film tot onverwachte hoogte. Roger Corman is één van de producenten, wat verklaart dat deze film licht gebaseerd is op het verhaal "Morella" van Edgar Allan Poe. Daarnaast is er duidelijk de invloed te zien van zijn 60's Poe-verfilmingen. En het begin van de film lijkt verdacht veel op Mario Bava's 1961 horror classic "Black Sunday. Nu heeft Regisseur Jim Wynorski een reputatie om zijn B- en exploitation-films die hij maakt vanaf de 80's en van zijn latere SyFy -monsterfilms. Echter denk ik dat hij met deze film boven zichzelf uit is gestegen. Oké het acteerwerk is laten we zeggen... nogal middelmatig. Dit wordt wel goed gemaakt doordat elk vrouwelijk schoon uit de kleren gaat. Echter is de enige die nog enigszins semi-succesvol performance geef Nicole Eggert. Zij speel hier de dubbelrol van Lorena/Morella en zal later haar gotische jurken en nachtjaponnen in ruilen voor een rood badpak. Met mooie naakte vrouwen, een leuk griezelig einde, is dit zeker geen verkeerde Edgar Allan Poe-verfilming.

Het Pendle-heksenproces uit 1612 behoort tot één van de bekendste en opgetekende in de Engelse geschiedenis van de 17e eeuw. Naar wat het lijkt is deze zaak geworteld in een rivaliteit tussen de twee families en omstandigheden rond het buskruitverraad. Een van de beschuldigde was een vrouw van in de tachtig: Elizabeth Southerns die ook bekend stond als Demdike, zijn sterft voordat het proces plaatsvindt. Haar kleindochter Jennet Device getuigt tijdens het proces tegen haar familieleden en andere dorpsbewoners. Deze film wekt de suggestie dat het zich daarop baseert.

Helaas wisselt het tijdens de looptijd heen en weer tussen een verhaal uit het verleden en het heden en gaat over de zoektocht naar marskramer John Law door magistraat en heksenjager Roger Nowell en zijn dochter en de vermissing van Matilda's vader. Echter gebeurt er nauwelijks iets bijzonders in beide verhalen. Wat is er eng aan een een heks met een kattenmasker ? Later zijn er een paar standaard bovennatuurlijke elementen maar die zijn niet genoeg om angst aan te jagen.

Een groot deel van de tijd wordt besteed aan het kijken naar het zeurderige personage Matilda die praat met de vriend van haar oom Arthur, de plaatselijke priester Michael, of de lokale agent PC Webster. En praat ze niet dan schreeuwt ze uit volle borst om haar vermiste vader. Het is ook film die erin slaagt een zelfmoord van een personage kleurloos over te laten komen en het verergert door het wapen weer op te voeren. (bewijs van de politie?)

Afgezien van enkele mooie shots van de onheilspellende donkere en mistige Engelse heuvels, is geen interessante film. Het is geen geweldige versie van het Pendle-heksenverhaal. Ze hebben wel de "feiten" in de film, maar ze gebruiken die feiten niet als zodanig. Misschien komt één of ander ook omdat het Amerikaanse film is over Engelse geschiedenis? Helaas kan het zelfs niet eens bevredigend eindigen, en laat de kijker zich afvragen of de helft ervan het verzinsel was van een falende geest. Zover ik weet is er over het Pendle-heksenproces, géén film te vinden. Wat best gek is want een historische film over de gruwelen had waarschijnlijk een uitstekende film geweest!