Opinions

Post-punk-natale depressie

In deze film ontdek je langzaam het leven van Valencia. Zo zie je in de eerste minuten rituelen die horen bij het proberen zwanger te raken. Valencia die samen met haar moeder bid bij een gigantisch gouden beeld van Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe en semi-gepassioneerde handelingen met haar echtgenoot Raúl. Ze is dus toegewijd om aanstaande moeder te worden. Echter hoe verder je in de film raakt, onthult de film dat deze situatie door familiale druk en huisje-boompje-beestje-verwachtingen iets anders lig.

Die situatie wordt verbeeld door het figuur La Huesera te laten opvoeren als niets minder dan een geest/spookverschijning met griezelige krakend botten. Die botten-krakende geluiden zullen er zeker in slagen om de kijker te laten huiveren eveneens de paar redelijke schrikmomenten. Echter verontrustende scènes zijn er maar weinig en/of lijken zomaar toegevoegd of te geknutseld.

Ook wordt "Huesera" bij de kijker niet duidelijk kenbaar gemaakt, wie is deze entiteit, waarom is de hoofdpersoon het doelwit? Pas achteraf ontdekte ik dat La Huesera (de bottenvrouw) komt uit een oud Mexicaans verhaal over een vrouw die wolvenbotten verzamelt totdat ze een compleet skelet heeft. Ze zingt leven in die botten, waarna het wezen wegrent en transformeert naar de vorm van een vrouw die vrij naar de horizon rent. De botten vertegenwoordigen de levenskracht in ons die niet getemd wil worden en het zingen staat voor iemands behoefte die de bottenvrouw probeert te herstellen.

Enfin het werkt uitstekend als speelfilmdebuut en het is een film die zich aardig weet te onderscheiden. Ook het optreden van Natalia Solián viel erg op. Visueel was dit daarnaast ook dik in orde met twee scenes die er bovenuit staken; die met de babyfoon en de verbazingwekkend bosscène! Het was alleen jammer dat het iets teveel blijf hangen in drama en niet meer naar terreur opschoof.

Een nogal vreemde rape/revenge film. Het meisje Kit-Ying wordt in Macao verkracht door een stel dronken toeristen en na een gekke en hopelijk grappige bedoelde scene bij een dokter gaat ze naar Hong-Kong om wraak te nemen. Hier vind ze hulp bij stiefbroer Hsiung die een bar bezit en een soort Kung-fu meester is maar dan in een rolstoel? Tja, natuurlijk vallen één voor één de daders te prooi aan haar wraak. Tot op het moment dat er na wat omzwervingen nog twee over zijn hierna veranderd de film in een soort Home Alone-achtig tafereel. De film deed me ook een beetje denken aan Day of the Woman (1978) ( I Spit on Your Grave) maar dan in Aziatisch stijl. Helaas is het die typische jaren '80 stijl (en een te klein budget) die de film in de weg zit en waardoor het allemaal maar zozo is.

Helaas, erg jammer maar deel 3 is ronduit vervelend! Geen idee, waar dit op sloeg? Moest dit nu horror met een komische noot zijn? Totaal mislukt dan!! Dieter Laser die alleen maar zijn tekst staat te bleren. Puberaal schelden (of je daarmee iemand mee shockt??). Na 35 minuten had ik al zo`n hekel aan het geschreeuw, en tot dan maar 1 keer een echte gore scene, dat ik al gauw ging checken hoelang het nog duurde. (Ex-)porno actrice Bree Olson was de enige die ik nog enigszins acceptabel vond. Ongelooflijk, dat dit prul na twee van die fantatische films uitkomt! De twee cameo`s van zowel Eric Roberts( één van de slechtse acteur ever!) en dhr.Tom Six himself voegen ook niets toe aan dit toch wel infantiele verhaaltje. Met de gore is het helaas ook niet meer goed gekomen. Waar de andere twee delen shockerend en apart waren is deze film niets meer dan een middelmatig puberachtig overbodig verhikel. Zeer terleurgesteld

“He caught me with his wife now he wants to take my life! He thinks he’s bad! He’s got no class! I’ll rock this shotgun up his muthafuckin’ ass!”

Actie blaxploitation komedie-film en blijkbaar een vervolg op Dolemite (Film, 1975) Met in de hoofdrol Rudy Ray Moore (een voormalig stand-up comedian), die ook mede-schreef aan de film en de soundtrack. Maar het is niet zo verbluffend geweldig. De film zit vol met scènes van muziekoptredens, dansjes en stand-up comedian. Al deze sh*t vertraagt ​​de film. Omdat dit een Dolemite, de menselijke tornado-film is, worden veel van zijn vechtscènes versneld. Nu is het een exploitatie-film dus zijn er uiteraard ook een stel naaktscènes maar de meeste vrouwen zijn niet bepaald aantrekkelijk. Grappig is het wel dat in de vorige recensie staat dat de film racistisch zal zijn door het woord "Nigger" maar dat het juist de blanke mensen zijn waar hier de draak mee wordt gestoken! Het is een onafhankelijk film met maar een klein budget en technisch gezien is de film erg slecht. Regelmatig stopt het beeldmateriaal abrupt om verder te gaan compleet ergens anders. Acteerwerk was ook grotendeels ook bedroevend maar wel een leuk weetje is dat in deze film Ernie Hudson in een rolletje zit. Wie denk je misschien maar hij is één van de Ghostbusters (Film, 1984)! Goed was de film zeker niet maar Moore die grappige rijmpjes en one-liners als "rat soup-eating motherf*cker" opzegt, maken het net wat leuker!

Caitlin Cronenberg heeft een carrière als fotograaf van mode, beroemdheden, albumhoezen en stills van films. Nu is ze ook de dochter van David Cronenberg (die hier een auditieve bijdrage levert) en zus van Brandon (en Cassandra) Cronenberg en net als twee familieleden die in de regiestoel plaatnemen voor genrefilms, begeeft ook Caitlin zich nu op dat gebied.

Humane is een dystopische film maar wel eentje die bijna volledig is opgenomen in een woning. Er is een openingsshot waar mensen in de rij staan ​​voor water, agenten die een lijkzak uit een huis halen en de kinderen uit de familie York arriveren met auto's met UV-reflecterend ramen en gebruiken paraplu's.

Tja, de klimaatverandering in deze film is uit de hand gelopen; langdurige blootstelling aan de zon is schadelijk, water is op rantsoen en sommige dingen zijn schaars geworden. Maar het tij is nog te keren als de bevolking met 20% reduceert. De oplossing; vrijwillige euthanasie...maar als het euthanasieteam arriveert moeten er wel geleverd worden!

Het grootste deel van de film bestaat dus uit ruziemakende personages, vanwege hun persoonlijke tekortkomingen, in een huis. Het wordt dus een showcase voor acteurs, echter hun prestaties zijn niet direct, je van het...Al weet ik niet zo gauw of dat lig aan gemiddele acteurs of het schrijven. Totdat Enrico Colantoni verschijnt, en hij de ster van de film wordt.

Er is dat ene concept van kibbelende broers en zussen, en dat is alles. Ik had de film al een beetje opgeven maar dan had de film het geluk dat hij in de tweede helft niet meer zo afhankelijk is van dialoog en dat bloederige actie centraal gaat staan.. En werd het dus toch de moeite waard om te kijken!

Het had zomaar een snelle actie-sciencefiction film kunnen zijn maar in plaats daarvan is het een dystopische road-movie. Wat het op zich best een beetje vreemd maakt. De plot speelt zich af in de de nabije toekomst waar opwarming van de aarde, kernenergie en oorlog de wereld (lees Verenigde Staten) heeft geteisterd. Verder draait het om de voor zijn doen erg rustig Nicolas Cage die als Noah Kross, de beste man rijdt in El Camino, één van de agenten van het Humanity Bureau beslist wie wel en niet een productief lid van de samenleving is en wie naar New Eden wordt gestuurd. Wat echter ontbreekt, is het budget om een dergelijke films te maken. Ondanks dat er dus sprake is van een post-apocalyptische setting is dit alleen te zien in enkele simpele technische mumbo-jumbo toevoegingen, maar heel veel zijn het er niet. Het is vooral de vlucht van Kross, een vrouw en haar zoon; van de woestijnen van Nevada naar de met sneeuw bedekte bergtoppen van Canada, en ondertussen zijn er een paar actierijkere achtervolgingsscènes. Het werkt zich met een redelijk tempo door het verhaal heen, waardoor het je nooit veel tijd geef om na te denken over het wankele plot en er is een verrassend einde. Ja dit was best een leuke en bekwame film.

Oke, het is een B-film maar wel een van de bovenste plank! De Humanoids lijken een beetje op een kruising van het monster van de black lagune en Alien.Alhoewel ze zeer overtuigen! Ook de gore ziet er goed uit (het bloed is wel iets te rood maar dit kan ook aan de leeftijd van de film liggen) Daarnaast lijken sommige scene`s sterk op Jaws. Maar het werkt voor beide films alleen maar positief. Ik denk dat een film als deze alleen maar in de `80 jaren kan gemaakt worden! Anno nu zal het waarschijnlijk niet meer kunnen om een film te maken over geile zeemonsters die vrouwen verkrachten om zich voort te planten. JA, dit is een echte cult- klassieker!!!

De eind scene is volgens mij ook al in menig andere (nieuwere) film gebruikt?! (of was het nu ook in Alien?)

Het meest opvallende aan deze film vond ik toch wel de reden van de killer. Waar andere slashers vooral de door wraak-gemotiveerde kant van moorden opzoeken (zo ook de regisseurs vorige film Prom Night (1980) Deze moordenaar deed het alleen maar uit noodzaak en was daardoor ondanks zijn uiterlijk toch nog iets van menselijk. Een ander ding dat deze film goed deed was de uitwerking van het verhaal rond Ida Parsons. En daarmee je bewust lichtelijk op een verkeerd been zette. De moordenaar was trouwens Garry Robbins die ook Saw-Tooth in de film Wrong Turn (2003) speelde. Echter pas na het zien van het monster begreep ik de vergelijking met Hatchet (2006) Maar deze film is toch duidelijk degene die meer sfeer heeft te bieden. Het was dan ook erg jammer dat niet alles even geslaagd was! Een beetje slordig camerawerk en vaak was het ook wat onduidelijk door nachtelijke of donkere scenes. Daardoor is er ook maar weinig bloed te ontdekken. Aan het einde pakt de film daarnaast ook nog zijn Friday the 13th (part 2) momentje. Al met al gaf 'Humongous' mij voldoende voldoening.

The Hunchback of Notre Dame oogt als een blockbuster, en dat uit een tijd dat er nog geeneens blockbuster bestonden. Het is ook ongelooflijk dat dit een replica van de Notre Dame kathedraal betreft. Zo echt lijkt het, en toch is het allemaal domweg nagebouwd in de Universal -studio's. Het verhaal volgt redelijk de lijnen die schrijver Victor Hugo heeft opgetekend, echter het einde is veranderd naar een positiever goed einde. En tja, ook al is de tragische Quasimodo, gespeeld door uitmuntende Lon Chaney, niet de hoofdpersonage, ondanks dat de titel anders doet vermoeden, hij steelt wel de show. Prachtig geschminkt springt hij olijk rond tussen de klokken en waterspuwers. Aangezien het camerawerk in die tijd een stuk lastiger was, minder dynamisch, is het alleen maar een grotere en knappere prestatie dat er meerdere memorabele scenes te zien zijn. Een heerlijk stukje film-historie.

Tweede verfilming van het boek van Victor Hugo uit 1831 en de eerste verfilming met geluid.Nadat in de Eerste film Quasimodo werd vertolkt door Lon Chaney neemt nu Charles Laughton deze rol op zich. Laughton huurde voor het afschrikwekkend uiterlijk Perc Westmore in en vond verder inspiratie in de film van zijn illustere voorganger. Daarnaast stond Laughton er op dat Maureen O'Hara werd gecast als zijn tegenspeelster. Hij had eerder met haar gewerkt in Londen en zag in haar de ideale Esmeralda. Zij is zoals gewoonlijk betoverend dus daar kan ik hem helemaal gelijk in geven! Het verhaal is natuurlijk bekent, echter worden er links en rechts wat bekende historische namen genoemd en zijn er wat maatschappij-kritische opmerkingen. Kosten nog moeite werden gespaard en zodoende werd de set met de Parijse stad uit die tijd compleet nagebouwd, waaronder ook natuurlijk een replica van de Notre Dame. Ik heb zeker genoten van de film maar het happy ending deed wel enorm afbreuk aan de film. Iets wat ook niet gebeurde in het boek en de film uit 1923. Die film kon ik daarom dan ook meer waarderen. Gelukkig maakte de spectaculair enorme sets, prachtige zwart-wit cinematografie, gigantische menigten en actiescènes wel een hoop goed!

Prima Duitse naoorlogse film, slechts 14 jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog gemaakt, en gaat over de Slag om Stalingrad. Die Slag wordt beschouwd als het kantelmoment van de Tweede Wereldoorlog. Er werd voor het eerst een Duitse opmars tot staan gebracht en een compleet Duits leger vrijwel vernietigd, door het Rode Leger. Ook waren tijdens het uitkomen van de film de weinige overlevenden van Stalingrad net naar huis teruggekeerd.

De film begint, begeleidt met een Voice-over, met beelden van marcherende soldaten en van het ene op het andere moment worden je geconfronteerd met beelden van dode soldaten. Het verdere verhaal concentreert zich vanuit het perspectief van de jonge luitenant Wisse, die wordt uitgezonden als verbindingsofficier naar een Roemeense divisie, gestationeerd net buiten Stalingrad. Kort na zijn aankomst wordt het Duitse Zesde leger omsingeld. Hitler verbiedt de soldaten om een uitbraakpoging te doen of zichzelf over te geven. Met alle gevolgen van dien!

Een groot budget bezat de film vermoedelijk niet en het maakt daarom gebruik van stockbeelden, maar dat is niet zo'n groot bezwaar en deed verder geen kwaad aan het verhaal. Mede misschien omdat de film enigszins documentair is aangepakt. De film is vanuit het standpunt van de Wehtmacht en hun bondgenoten, en biedt een aardig interessante kijk op de strijd. De film wil verder laten zien dat de Duitse soldaten ook maar gewone jongens waren. Ook de Sovjet-soldaten werden gepresenteerd als menselijk en niet als socialistische zombies (de koude oorlog was immers ook een feit, toen deze film werd gemaakt)

Ja, dit was een zeer goede en sterke Duitse oorlogsfilm en ik was erg onder de indruk.

“Lord grant me chastity, but not yet!” ; St Augustinus van Hippo, beschermheilige van onder andere brouwers,

Oh Jongen, hoe leg je uit, waarom ik deze film zo goed vind? Grotendeels is het een niet-gesproken zwart-wit film met veel geluidseffecten en buitensporige grappenmakerij. De humor in deze film van één uur en 48 minuten is aan elkaar geplakte scenes met een slapstick-stijl

Het opent met een gek vrolijk dronkenmansliedje over Applejack-verkoper/brouwer genaamd Jean Kayak (co-schrijver Ryland Brickson Cole Tews en regisseerde Lake Michigan Monster(2018) en dat is nog maar het begin.! Hierna volgt er van alles; van het maken van vuur, tot het vangen van konijntjes en uiteraard hordes aan ambitieuze bevers, voor hun bont.

En de dieren die hij wil doden? Niet de schattige pluizige beestjes die je misschien verwacht, maar mensen in kostuums, en ook gebreide vissen, sneeuwvrouwkonijnen en geanimeerde vliegen en een specht. Alhoewel er dus honderden dieren zijn, is de cast klein, afgezien van Tews in de hoofdrol, is er een pruimtabak spugende bonthandelaar, zijn dochter, die een pelsdier van vilten ingewanden ontdoet, een indiaan en zijn paard, en een meesterpelsjager die lijkt op de kerstman inclusief arrenslee maar met kaartspelende sledehonden.

De bevers zijn een genot om naar te kijken en de introductie van bever-versies van Sherlock Holmes en John Watson die opduiken en onderzoek gaan doen, naar de brute moorden op hun broeders is gewoonweg heerlijk! Net als de vele visuele grappen en effecten. Ik was een beetje bang dat met de lange speelduur de ideeën op zouden raken maar gek genoeg was dit niet het geval en tijdens de finale in een beverdam levert, het nog steeds verfrissend waanzinnig. visueel spektakel op!

Deels geanimeerd, deels live-action haalt de film zijn inspiratie videogames (items kopen om op een hoger niveau te komen, Super Mario Bros, Donkey Kong en Frogger) komische films van weleer met Buster Keaton, Charlie Chaplin, Harold Lloyd of Laurel en Hardy en tekenfilms met herhaalde grappen en over-the-top capriolen van Looney Tunes of Silly Symphony Ja het is raar, dwaas, om nog maar te zwijgen van het feit dat het echt verdomd grappig is...oftewel het resultaat van vier jaar \van specifiek en ongelooflijk vakmanschap.

De tweede film van regisseur Tony Scott de man die we vooral kennen van vakkundige maar pretentieloze actie/thriller films. Echter deze film valt een beetje buiten de boot. Het is namelijk een interpretatie op het aloude vampieren thema. Zeker niet slecht gedaan! De actrices Catherine Deneuve en Susan Sarandon zien we in een paar licht erotische scenes. En David Bowie heeft een fenomenale rol. Direct aan het begin horen we Bauhaus met Bela Lugosi`s is dead en hiermee is gelijk de trend gezet voor het New Wave stijltje. Visueel zijn er een paar prachtige en heerlijke shots. Toch houd de film niet de gehele tijd zijn kwaliteit en spanning vast, echter is het wel leuk om deze film te zien.

Toen ik erachter kwam dat het om de regisseur van What We Do in the Shadows (2014) ging, wilde ik de film ook graag zien. En ook ik ben redelijk enthousiast. De film vertegenwoordigt meerdere genres want komedie dekt de lading niet.Het is ook een soort van Roadmovie maar met een snufje drama en een vleugje feelgood. En zowaar zaten er grappen in de film die echt goed waren. Of anders goed getimed (en juist gedoseerd) waardoor ik zelfs moest lachen. Er was zelfs een zeer goede actiescène met een enorm wildvarken Sam Neill en Julian Dennison spelen samen zeer sterk en zijn gewoonweg een paar apart. De wisselwerking tussen die twee tegenpolen is fantastisch en gewoon heerlijk om te zien. Was dan alles goed aan de film? Nee ik vond van niet Taika Waititi vlieg uit de bocht met het personage Paula. Ik vond bijna al haar grappen en het gezichten trekken niet leuk. En dan was er nog het naar mening te Amerikaanse einde met al die politieauto's die erachteraan scheurde.

Lekkerrrrr! Wat een leuke film met bloed en grappige momenten. Deze film is ook veel grappiger en

bloederiger (had van mij nog iets meer gemogen) dan ik had verwacht! Doordat de productie in handen was van Blumhouse en door de vooruitgesnelde hype over controverse, eenzijdige politieke satire, deden mij vermoeden dat het een uitgekiende reclame-stunt was voor iets wat tegen ging vallen. Maar de liberalen tegen conservatieven de 'Deplorables' tegen de 'Elite' beide kanten zijn even vreselijk.

De film is een andere moderne kijk op de 'Most Dangerous Game'- formule. Meer sympathie voor de ene of de andere kant is er niet, het toont de verdorvenheid van beide partijen. Het enige personage is Crystal , een laconieke badass vrouw. Wat speelt Betty Gilpin een heerlijke rol, je ziet gewoon in haar pretoogjes dat ze volop geniet! Haar personage is ronduit actie-vol en de dood -en actiescènes waar ze een aandeel in had waren best creatief.

Over het geheel genomen is The Hunt een leuke actiefilm met een mooie balans van humor en hoog entertainmentwaarde. Het heeft een geweldige cast, (vooral Betty Gilpin en Hilary Swank) het ziet er geweldig uit, heeft een behoorlijk verhaal en tempo is lekker snel. Niets mis mee dus!

the company of wolves is better than that of men.”

Er was eens....Ja, vanaf het allereerste begin van de film zijn er al overeenkomsten met het oude Roodkapje-sprookje.Maar wanneer de hoofdrolspeelster een rode jas aantrekt, is het onmogelijk om dit nog te negeren. Echter met het waarschuwende bovenstaande citaat geef een moeder tijdens een griezelig kampvuurverhaal aan haar zoon mee, dat het niet de wolven zijn die je moet vrezen! Hoewel het uitgangspunt verder herkenbaar is van de decennia aan wraakcinema, deed de film het zeker niet verkeerd! Dit komt ook doordat de regisseur, het sprookje toevoegt, en zo eigenlijk laat zien dat dit Rape en Revenge thema tijdloos is. De Belgische actrice Lucie Debay schittert als Eve en de Franse acteur Ariel Worthalter (Girl) deed het erg goed als psychopathische, losgeslagen wolf. Leuk om ook de rollen van prooi en jager af-en-toe te zien switchen. Ook aardige gore en bloed. Iets minder was het dat ze dit met iets van humor brachten, dit werkte wat minder! In grote lijnen is het verhaal niet moeilijk, volgt het bekende wraak-plot maar er is wel veel plezier aan te beleven!

Fijne grimmige thriller. Een soort overlevingsverhaal over een gezin van drie personen dat in de afgelegen wildernis wonen. Een ronddolende wolf bedreigt hun voedsel, inkomen en levens. Prachtig hoe eenvoudig de spanning en angst werd opgewekt. Elk geritsel van een tak of het breken van een twijg zette de vrouwen en dus de kijker op scherp. Je kan niet zeggen of het alleen maar de wind is die door de bomen waait of een hongerige wolf die hen besluipt. En dan gaat manlief op jacht naar de grote boze wolf. De gebeurtenissen die dan volgen begeven zich wat meer op het bekender terrein maar tjonge...wat was het einde sterk! Ja dat was een zeer spannende thriller met een klein horror-randje.

Oei, en ik dacht dat ik naar Hunter's Moon (2019) ging kijken? Blijkt het deze film te zijn met dezelfde alternatieve titel. En dat viel niet mee...! Het is een soort mengelmoes van verhaallijnen van huisinvasie, seriemoordenaar en lycantropie. Echter is de film van begin tot eind een ramp. De openingsmoord is slecht geënsceneerd. Er wordt nog wel iets geprobeerd om het spannend te maken door wie o wie zodoende is de armtierige weerwolf maar eenmaal te zien. Ook is er twee keer een poging tot een twist maar die zijn makkelijk te herkennen. Zelfs de cast was niet bijzonder goed. Pijnlijk was het dat actrice Katrina Bowden(wat denk het bekendste gezicht is) hier dus geheel ongeloofwaardig een tienerdochter speelt terwijl ze inmiddels allang de dertig is gepasseerd. Helaas was er geen flair of opwinding in de film te vinden. Het was niet eens zo erg dat het grappig was, het was gewoon onopvallend in elk opzicht en het wordt ook nergens echt beter.

OMG...deze film faalt geloof ik in alles! Het heeft zo goed als niets te bieden. Beginnend met een vader die ontwaakt uit een nachtmerrie waarin hij wordt opgejaagd, ziet hij aan het voeteneinde zijn dochter. Uiteraard ziet zijn vrouw haar niet. Maar wat de opzet van een standaard geestenfilm had moet zijn, werd eerst een Lifetime-kanaal drama. Zo'n dramafilm die zich richt op uitgekauwde sociale kwesties (in dit geval ouderlijk misbruik van hun eigen kind) en met het minimale aan horror.

Tja en door de Britse acteur Aiden Turner neemt de film dat gevoel ook niet weg, hij lijkt zelfs te zijn vergeten dat hij in een horrorfilm zit en niet in een soapserie. Het acteerwerk is dus van een hetzelfde soort niveau. Het lijkt me best schrijnend als kinderen, oftewel de tweeling Chloe en Sophia Garcia-Frizzi nog enigszins betere prestaties leveren? Dat melodrama gaat ook tot ver in het tweede bedrijf door en maakt de film ook nog eens ontzettend traag.

Plots lijken ze te herinneren dat dit een horrorfilm zou worden. En oei...dan gaan de deuren vanzelf open en dicht, een onzichtbare beukt op hun voordeur en er is tekst op de muur... Ach, je kent het wel van die vertrouwde dingen die demonen blijkbaar leren op de spookhuis-academie. Dit alles leidt uiteindelijk naar een bekend goedkoop routinematige einde en naar deze mislukking op elk niveau.

De enige opvallende punten van de film zijn; de charmante tweeling die het meisje spelen (en dan heb ik het niet over het acteerwerk) en dat er een monster is te zien! Waarvoor een halve ster meer! Al was het er wel eentje die eruitziet alsof je een Halloween-kostuum van Hellraiser's Skinless Frank bij Ali-express bestelt. Niets origineels. Niets de moeite waard.

Het begint met een ontmoeting van een jonge vrouw die zich de 'Jager' noemde en de oudere Amelia Kaminska. Deze vrouw zegt dat ze "Hem" vond, terwijl ze een foto van een man in een Duits uniform uit de Tweede Wereldoorlog op tafel legt. Hierna krijg je een lange montage, begeleid door een afschuwelijk akoestisch lied, die haar van Los Angeles naar Londen vliegt.

Nu had ik een paar maanden geleden de film "The Haunting of Pendle Hill" (2022) bekeken van dezelfde regisseur. Die film volgt bijna een identieke volgorde. Doordat ook Lowri Watts-Joyce daarin de hoofdrol speelde, rees bij mij sterk het vermoede dat hier gewoon beelden werden gerecycled. Dat voorspelde dus maar weinig goeds!

Het blijkt dat ze over de Atlantische Oceaan is gevlogen op een missie om de bewaker van een concentratiekamp gerechtigheid te brengen. Hum... ze zal dus een verpleeghuis binnen moeten sluipen of de man heeft de eeuwige jeugd door satanische rituelen. Helaas...

De film schakelt alleen maar heen en weer tussen een verschrikkelijk oninteressante ondervraging en flashbacks naar Amelia die vertelt wat een monster de man wel niet is. Met andere woorden heel veel praten. En gruwelijkheden zijn er niet; je ziet bloed op een shirt maar martelingen zijn buiten beeld en zelfs geluidseffecten waren te veel gevraagd. Het meest schokkende wat erin de film gebeurt is dat de oude man aan een slipje ruikt. Wat overblijft is een soort van thriller zonder spanning, behalve de futloze implicaties dan...

Temple of the Red Lotus blijkt de eerste film in kleur van Hong Kong's Shaw Brothers Studios te zijn. Een studio waarbij de nadruk lag op films met martial arts. Het is een vrij eenvoudig rechtaan rechttoe kostuum avonturen drama. Jeugdige zwaardvechter Kuei Wu (Wang Yu (One-armed Swordsman) keert naar tien jaar weer terug naar de Jin Clan in de Dragon Valley. Hij wil nieuwe skills leren en trouwen met zijn verloofde Lianzhu (Chin Ping), kleindochter van de Clan-leider Dragon Jin. Maar gebeurtenissen worden in werk gezet door een misverstand waarbij de rivaliserende Red Lotus Clan is betrokken. Via een gedeelte waar veel in gepraat wordt en er af en toe een vijand wordt uitgeschakeld belanden we bij een vreemd en grappig stuk waar de twee verliefde zich een weg moeten zoeken uit het huis via de vrouwelijke familieleden van de familie Jin. Echter de actie is vrij mager en de zwaardgevechten missen de spanning van ingewikkeldere choreografie. De film eindig met losse eindjes en dat einde komt abrupt maar dit is te verklaren doordat dit deel 1 in een trilogie is. Volgende (deel 2) is Huo Shao Hong Lian Si Zhi Yuan Yang Jian Xia (1965) Toch is het wel een aardige oude wuxia-film.

Al is de film niet zo vermakelijk als het tweede deel: Huo Shao Hong Lian Si Zhi Yuan Yang Jian Xia (1965), is dit derde en vermoedelijk laatste deel van de serie, toch op zijn eigen manier erg leuk om te zien. Wu (Jimmy Wang Yu) en Lianzhu (Ching Ping), de Ying-Yang zwaardvechters, zijn meer naar de achtergrond verdwenen en het jonge meisje Xiaoling (Petrina Fung Bo-Bo) heeft meer de hoofdrol. En dit werkt beter dan je zal verwachten. Het plot is vrij simpel de Phoenix-luit (uit het tweede deel) wordt ontvreemd door Flying Tigers clan en moet worden teruggevonden of vernietigd door het onoverwinnelijk kort zwaard van het meisje. (ook uit het tweede deel) Daarnaast is er nog wat gedoe om het derde artifact de Seven Stars steen, die kan genezen. Aan het einde is er een grote grand-finale met vele vijanden en zwaardgevechten maar voordat het zover is, komt eerst acteur Lo Lieh, dit keer als de broer van zijn eigen personage, terug om de boel nog wat in de war te gooien en wat knokwerk te verzorgen. Nu ik alle drie de delen heb bekeken kan ik zeggen dat het al met al een genietbare trilogie is met zowel min als pluspunten!

Erg fijne film over de Chinese volksheld en martial-arts legende Huo Yuanjia. De film opent in 1911 met een toernooi waarin Huo Yuan Jia het tegen vier verschillende westerse tegenstanders moet opnemen. Na drie gevechten, wordt de tijd dertig jaar terug gedraaid, naar zijn jeugd tot weer aan waar we waren gestopt. Daarmee is dit een solide feel-good film geworden, die een simpel verhaal vertelt maar recht uit het hart en vol overtuiging. In het middenstuk van de film zitten de beste vecht-scènes. Hoogtepunten zijn het gevecht met een jeugd-rivaal op een platform en het gevecht met Kungfu-meester Qin in een restaurant. Lekkere ouderwetse Kungfu met een minimaal gebruik van touwtjes. Tijdens het ommekeer zien we erg mooie visuele beelden van rijstvelden en is er tijd voor romantiek. Met Betty Sun Li, zij speelt de rol van blinde boerin en met veel overtuiging! En ook Jet Li laat hier een goede performance zien; zowel in acteerwerk als ook met zijn vanouds elegante kung fu-techniek.

Een beetje een slappe film. Waarbij het leek of dat de regisseur tijdens het filmen de draad kwijt is geraakt in het script. Hierdoor kwam de film erg slecht uit de verf. Het gegeven van een paar Duitse soldaten en één Noorse die verdwalen en dan een huis vinden waar het uiteraard spookt was leuk gevonden. Helaas was het griezelen erg minimaal. Door de minimale griezelmomenten en de chaotische beelden valt de film enorm tegen.

Alhoewel misschien beter dan menige actie/thriller film uit Hollywood valt deze Hong-jin Na me toch tegen. Er komt naar mijn smaak teveel achtervolgingsscènes voor. Het grootste gedeelte van de film bestaat uit rennen en gevechten. Het begin van de film als de taxichauffeur Gu-nam wordt geïntroduceerd is zeer goed en ook het aanbod wat hij krijg en de daarop volgende ontwikkeling om dit tot een goed einde te brengen was nog sterk. Maar als dan de moord is gepleegd slaat de film om naar, weliswaar toffe actie maar ook vooral te veel of eigenlijk te lang door de tijdsduur, actie en geren. De manier waarin de actie verschijnt is goed, en zeer geloofwaardig. Beide partijen krijgen klappen of verwondingen. Helaas naar de zoveelste achtervolging sloeg bij mij wel de verveling toe en kwam het woord saai bij me op. Na mijn mening is deze Hong-jin Na film dus minder sterk als zijn voorganger en ook minder dan degene die hierna volgt.

Deze film wilde innovatief zijn door het lycanthrope-genre op te schudden door het te veranderen in wat de titel aangeeft. Deze hyena's vermoorden de vrouw en kind van Matthew Gannon Die zweert wraak en wijdt hij zijn leven aan het opsporen en doden van de roedel hyena's. Dat doet hij samen met Crazy Briggs die met enige regelmaat de vierde muur doorbreekt. Maar om wat voor reden dan ook, toont deze film ook de rivaliteit tussen twee lokale tienergroepen en ene Jaspers en zijn zus Gina. Het was 100% zinloos. Tja en als je als kijker niets geeft om de personages of het verhaal van een horrorfilm, wat blijft er dan nog over? Naaktheid? Christa Campbell een actrice van soft-erotiek heeft daar geen moeite mee. Christina Murphy blijkbaar ook niet want onder de douche zag je wel haar naakte achterkant. Maar verder werd alles netjes weggeveegd! Hm, computer-vervaagde tepels? Zoveel jaar naar dato nog last van de Super Bowl controverse? Misschien dan bloederige moorden? Helaas vloeit er zo goed als geen druppel! De speciale effecten? Tja...die zijn al erg beperkt door het budget maar waarom die vormverandering naar volledig niet-menselijke CGI-schepsels? De nu aanwezige transformatiescènes waar de dames hun kleren uittrekken en geschminkt verschijnen was voldoende geweest! Hadden de actrices toch problemen om voor de camera hun topje uit te doen? De regie was amateuristisch, de montage was slordig, de CGI bezat ​​budgettaire of creatieve beperking, het einde was mijlenver te voorspellen. En ja natuurlijk eindigen met een BOOM! Het had beter moeten zijn, en het is verdomd jammer dat het dat niet is. Teleurstellend.

Redelijke Zuid-Koreaanse film. De film komt origineel uit de hoek aangezien er geen material arts te zien zijn. Daarvoor in de plaats is er een zeer spannend moordcomplot. Het speelt zich allemaal af in de 19e eeuw een tijd naar wat blijkt men niet zo heel blij waren met Katholieken. Visueel is het ook sterk met zeer mooi in beeld gebrachte moorden.Vooral de executie in een flashback van Kang.(degene waarom het verhaal draait) En ze deden zelfs aan een autopsie. Toch waren er een paar elementen die ik minder goed vond zo was het soms niet duidelijk wanneer er een flashbacks bezig was hierdoor ontstond er steeds enige verwarring. Ook het acteerwerk liep te wensen over en zaten er teveel personage in de film. Alhoewel dit wel vaker in Aziatische cinema het geval is.

Koreaanse historische actiefilm die een klassiek verhaal van liefde en verraad brengt. Je wordt helemaal ondergedompeld in de sfeer van de Koreaanse Goryo-dynastie. Drie gezworen nobele strijders; Poong-chun, Sul-rang en Yu-baek, keren zich tegen de incompetente koning. Maar door verraad loopt dit allemaal een beetje anders. Jaren later zint Hong-yi, een jongedame wiens vader deel uitmaakte van de 'Drie Zwaarden', op wraak. Zoals gebruikelijk in Aziatische films wordt de geschiedenis van de personages uit de doeken gedaan aan de hand van flashbacks en onderlinge gesprekken. Waarbij de nodige plottwisten niet geschuwd worden. De cinematografie is ronduit verbluffend, met een zinnenprikkelend kleurenpalet en adembenemende actiesequenties, aangevuld met verbluffende sets en decors. Ondanks dat het al meer dan eens op het scherm te zien was, zijn door de visuele pracht in combinatie met knappe vertolkingen, dat deze film zeker meer dan genietbaar is.

Hm....blijkbaar was dit dus de derde film die wordt gepresenteerd door het conservatieve 'The Daily Wire' Ditmaal een soort oubollige superheldenfilm met een eveneens gedateerde boodschap over het gezin als hoeksteen van de samenleving, werkt die niet dan komen kinderen op het slechte pad. Welkom bij brave nostalgie naar eind jaren '60 begin jaren '70.... De helden in hun pakjes lijken zo weg gelopen te zijn uit de serie Batman (1966-1968) En er zijn zelfs van die handgetekende animaties die we kennen uit oude Disney-films. Nu is er nog niets mis met een film een retrostijl te geven maar bij deze film lijkt het alsof gewoon uit die tijd stamt (oftewel vintage). Alsof het heimwee had naar die tijd dat *Kuch* alles beter was... Door zijn thematiek is het ook meer een familie-drama dan een actiefilm en qua uiterlijk speelt het dus helemaal op je gevoel voor nostalgie. Geen idee ook waarom dit eigenlijk een R-rated kreeg? Enfin het zag er soms nog aandoenlijk uit en acteerwerk was ook niet eens slecht maar dit was mij allemaal veel te oubollig, als ik een oude film wil zien neem ik er wel één die echt uit die tijd komt!