Opinions

Alleraardigste docu over Herschell Gordon Lewis gekeken Het is vooral een opsomming van het grootste gedeelte van zijn oeuvre. Het begint wat traag doordat Lewis carrière begon met nudie-cuties en afgezien dat er heel wat ontblote dames worden getoond is het niet het beste werk van hem en al helemaal niet interessant. Wie maakt er trouwens wel goede films in dat genre? Enfin er waren liefhebbers voor dus werden ze gemaakt. Leuker wordt het als de eerste Gore-film van Lewis wordt behandelt. Blood Feast (1963) De film is een pulp-klassieker die veel voor het genre heeft betekent. Aan de hand van anekdotes en verhalen over de film krijgen we een beeld van hoe (in korte tijd) de film werd gemaakt. En hoe ze erin die tijd over dachten. Ook Two Thousand Maniacs! (1964) en Color Me Blood Red (1965) krijgen redelijk veel aandacht. Ikzelf vond het na de zoveelste vertelling van een anekdote over een film allemaal wel wat minder worden. Wat ik dan wel weer positief vond, was dat er fragmenten te zien waren van de enige film die nooit is afgemaakt. "An Eye for an Eye." En wat ik ervan zag was het een echte Lewis. Grappig om deze docu over de grandmaster of Gore te zien. Gemaakt voor vooral de liefhebbers van zijn films.

"Youth Is Beauty. Beauty Is Not Youth."

'Herutâ Sukerutâ' is een film die zich het best laat omschrijven alsof 'Black Swan' en 'The Neon Demon' een Aziatische baby hebben geadopteerd. Een psychedelische verdraaide rit in de wereld van de Japanse modellenwereld. De opkomst en neergang van Lilico, een superster/model die de belichaming is van perfectie waar elke japans vrouw naar verlangt (zoals het hier dan wordt gepresenteerd) We zien haar manier waarop ze omgaat met de eisen van deze wereld terwijl ze geleidelijk uit elkaar valt, zowel mentaal als fysiek. Erika Sawajiri is naast een erg mooie verschijning ook erg overtuigend in haar rol als de ster Lilico.

De cinematografie en art direction zijn visueel overweldigend. Lilico's kleren, haar vormgeven appartement, de hallucinaties of de rest van de wereld waar zij in leeft alles is een lust voor het oog. De kleuren spatten van het scherm. Dit alles wordt voor een groot gedeelte begeleidt door een soundtrack vol klassieke muziek.

Hoewel ik het visueel aantrekkelijk vond, was het niet genoeg om altijd mijn aandacht vast te houden. Het verhaal vorderde echter maar langzaam en bleef wat achter bij de rest van de film. Het was toch een beetje het bekende terrein. Visueel dus overweldigend maar qua verhaal wat oppervlakkig. Ach misschien hoorde dat ook wel bij het thema van de film?

In het kielzog van Michael Reeves' Witchfinder General uit 1968 verschenen er algauw verschillende uitbuitingsfilmpjes met een soortgelijk scenario over de heksenvervolging in de renaissance. Deze film is van de hand van regisseur Michael Armstrong en hij nam de meest sensationele en wulpse aspecten van de eerdergenoemde film waarbij de karakterisering en het vertellen van een verhaal werden verzaakte voor folteringen, verminkingen en moorden.

Deze martelingen worden een stuk explicieter in beeld gebracht maar de film roept ook minder sfeer en een beklemmend gevoel van angst op. In Amerika werden de grafische martelingen zelfs gebruikt in de reclamecampagne met een fictieve "V for Violence"-classificatie en door gratis kots-zakjes uit te delen. Verbazingwekkend dat dit blijkbaar mainstream was?

In de openingstitels stond de bewering dat er in Europa zo'n acht miljoen mensen op de brandstapel zijn verbrand. Dit was sterk overdreven en de meeste schattingen lopen uiteen van 30.000 tot 60.000 geëxecuteerden. Enfin de film s ook niet gemaakt voor de historische nauwkeurigheid. Alhoewel veel van de getoonde marteluitrusting er wel authentiek uit zien! En dat was ook een beetje waarom dit op hekserij gebaseerd periodestuk vermengd met uitbuiting niet zo heel slecht was! Het bezat zowel goed als mindere elementen.

Zo is de Euro-popscore te eigentijds, opdringerig en nogal lelijk en het liefdesverhaaltje niet heel erg interessant. Maar waren het decor en kostuumontwerp zeer goed! De belichting en editing van de film zijn niet van je het! Echter waren de bloederige martel-effecten wel erg tof! Opmerkelijk genoeg is het dat na meer dan 50 jaar de film nog steeds een paar opwindende momenten op het moderne publiek weet achter te laten en nog steeds mensen kan te laten huiveren. Ja vandaag de dag is het nog steeds wreed genoeg! En meerdere nieuwere films gezien die hierbij niet in de buurt kwamen (al zijn er ook die een stuk heftiger zijn)

Himmlers Hirn heisst Heydrich, was een uitdrukking binnen de SS om de relatie tussen de twee top-nazi’s Reinhard Heydrich en Heinrich Himmler uit te drukken. En daarom ook gebruikt voor de titel van een boek van Laurent Binets. En deze film is een poging om die roman te verfilming. Vooral een poging omdat er helaas nogal wat mis is met de film. Dit komt omdat de film duidelijk uit twee delen bestaat, die qua verhaal en toon niet goed op elkaar aansluiten. In het boek was er nog een derde verhaal-lijn; die van de schrijver zelf. Het weglaten van die verhaallijn was wel een goede keuze. Echter een film, met in het eerste gedeelte het verhaal over Reinhard Heydrich en diens groei van SS-topman naar 'Reichsprotektor' van Bohemen en Moravië en in het tweede gedeelte over Jozef Gabčík en Jan Kubiš, die de missie Anthropoid om Heydrich te elimineren uitvoeren, is gewoon te kort. Daardoor ontstaat er een karakterschets over de beul van Praag die niet diep genoeg gaat en een niet goed uit de verf komend verhaal over de Tsjechoslowaakse helden. Al intrigeert die wordingsgeschiedenis nog wel enigszins. Filmisch is er weinig op deze oorlogstragedie aan te merken. Muziek, visuals, acteren, is allemaal gedegen. Onze eigen Barry Atsma speelt een SS-officier met een paar hele nare trekjes. Probleem zit hem vooral in de personages en het erg zwart/witte verhaal. Waardoor ik niet anders dan concluderen dat “HHhH” nu vooral een versimpelde rechtlijnige -versie van een karakterstudie is, die via een spionagethrillerbrugje naar een actieklapper gaat en die qua personages aan elkaar hangt van de nodige clichés.

Films over Reinhard Heydrich zijn natuurlijk niet nieuw! Zo zijn er ook nog:

Hangmen Also Die! (1943)

Hitler's Madman (1943)

Atentát (1965)

Operation: Daybreak (1975)

Anthropoid (2016)

Deze is ondanks zijn gebreken, nog redelijk om te zien.

De titel verwijst naar de grootschalige operatie van de Poolse politie die in de jaren 1985 tot 1987 zo'n elfduizend homoseksuelen 'hyacinten' registreerde in een nationale database. In werkelijkheid gebruikten de (Służba Bezpieczeństwa )SB-functionarissen de "roze dossiers" om de betrokkenen te chanteren en te intimideren. Maar waar ik hoopte op een spannende politiethriller met een historische achtergrond van het communistisch Polen in de jaren tachtig, blijkt dit in werkelijkheid een drama over emotionele en seksuele verwarring. De film volgt Robert, een Poolse agent (Tomasz Zietek) wiens vader een hoge functionaris is bij de "Geheime politie" die een moord op een rijke zakenman onderzoekt. Als men er achter komt dat het slachtoffer tot de homo-gemeenschap behoort wordt de zaak algauw gesloten. "We hebben een bekentenis" Tja.. nog meerdere moorden volgen. Weinig van wat er gebeurt zal echt een schok zijn. Misschien dat sommige scenes (met grafische beelden van naaktheid) nog aanstootgevend kunnen zijn voor homofobe? Maar verder vinkt het netjes alle vakjes aan, is zelfs een tikje langdradig en wordt erg conventioneel verteld. Waar het wel overtuigend is, in zijn vormgeving; het decor van Warschau van het Sovjettijdperk van de jaren tachtig was indrukwekkend mooi! Door het huidige politieke klimaat in Polen is de film ook redelijk relevant..! Tja met minder drama en meer politiethriller was dit zeker erg goed geweest maar nu was helaas tegenvallend.

Liefhebbers van jaren '80 actie-films worden met deze film zeker niet teleurgesteld. De film zit vol met ontploffingen, geweren (Uzi’s) en pistolen, achtervolgingen met snelle auto's, de gebruikelijke humor en hard-rock muziek. Echter wie meer horror of SF-elementen verwacht, komt bedrogen uit. Afgezien van een mooie scene met body-snatching is er qua horror niets te vinden en al is er wel sprake van buitenaards wezen, zijn werkelijke uiterlijk is maar sporadisch te zien. De Aliens blijven in mensen-vorm met teveel menselijk trekjes, zelfs als ze elkaar bestrijden. Ook vond ik het kat en muis spel te lang doorgaan, na de gebeurtenissen rond Brenda (Claudia Christian) werd de film voor mij dan ook langdradig. Het concept deed mij denken aan een combinatie van The Terminator, They Live en Miami Vice. En gek genoeg moest ik af en toe denken aan het tien jaar later pas uitgekomen Men In Black. Geen idee waarom? Het was voor een tijdje wel vermakelijk maar de eindstreep halen werd voor mij toch vrij moeilijk, een teken dat ik van de ze film niet genoeg heb genoten.

De cast met bekende namen als; Robert De Niro, Famke Janssen,Elisabeth Shue en een zeer jonge Dakota Fanning kunnen zelfs niet voorkomen dat dit een draak van een film is. Het is een nietszeggende doorsnee horrorfilm, een thriller met psycho-nonsens. Wie een beetje heeft opgelet bij het horrorgenre weet al vanaf het begin waar alles op uit zal draaien. Het is niets meer dan een bloemlezing uit het grote boek der griezelclichés. En het einde is ronduit teleurstellend. Ongeïnspireerd en routineus. Grote vraag was hoe regisseur John Polson het na het al even teleurstellende Swimfan (typisch voorbeeld van een slechte B-film) voor elkaar kreeg om een film te maken met deze bekende namen?

Tja...blijkbaar is het erg Sciencefiction; Robert Pattinson met een baby.

Typisch arthouse-film vol met poëtische beelden, gebrek aan een plot en ditmaal tevens zinloze eendimensionale personages. Kortom pretentieus geneuzel in de ruimte. Oké er is een bepaalde sfeer in de film, maar het loont nooit echt. Het is een rommelige wirwar van thema's verpakt in een doelbewust gefragmenteerd verhaal. De regisseur bouwt een thematisch ambitieus verhaal dat lang niet zo goed is als dat ze denkt dat het is. Als het eindresultaat dan op de een of andere manier de kijker nog weet te verleiden of vertederen? Maar ook dit lijkt de film nergens te ambiëren, het bleef nogal afstandelijk, met hier en daar best leuke scenes. Abstracte beelden maakt niet meteen een ontroerende film en tja...de kijker kan zich dan ook grotendeels vervelen. (op cinefielen en Claire Denis-adepten na) De film stelde echter voor mij niet veel voor.

Met connecties van het SyFy-Channel (tv-rechten) en Hallmark Entertainment (producer was een sleutelfiguur) had ik ongeveer een idee van wat ik kon verwachten! En inderdaad wijkt het nergens af van de formule van de talloze vergelijkbare creature-functies van het kabelnetwerk. Wezens (hier buitenaards) bedreigen een groepje stereotiepe personen. Opvallend aan de film is dat de confrontatie ditmaal plaatsvindt in een westernstadje. Als de computergeanimeerde intergalactische insecten verschijnen, pikken ze ondersteunende personages op terwijl de hoofdpersonages proberen te bedenken hoe ze ze kunnen stoppen. Met een luchtige 85 minuten verveelt het script nooit en de getoonde scènes houden net genoeg spanning om leuk te zijn. Ik kan niet zeggen dat ik me niet vermaakt heb met het reilen en zeilen. Tja deze film heeft wat pit maar was verder volkomen vergeetbaar.

Zeer solide gangster/heist/Film noir met goed acteerwerk tussen Humphrey Bogart en Ida Lupino.

High Sierra is zeker niet de beste film in het genre maar was wel belangrijk voor Humphrey Bogarts carrière. Deze vertolking maakte van hem namelijk eindelijk een echte ster. Ook was het de eerste samenwerking van Bogart met John Huston, hij hielp mee te schrijven aan dit scenario. Ze zouden later samenwerken aan enkele van de meest geprezen films in Hollywood.

Ook het gangstergenre werd herzien doordat de oude contrasten tussen goed en fout en zwart en wit plaats maakte voor een meer grijze, existentiële ondertoon van de film noir, een toon waarin niemand in een hokje kan worden gestopt.

Hoewel het verhaal verder rechtlijnig verloopt en het einde al voorspelt wordt door de donkere klusjesman Algernon. Hij introduceert het hondje Pard met de opmerking; "dat iedereen waar de hond verkiest in de buurt te blijven, dood gaat"

Afgezien van de spectaculaire achtervolgingsscène was het einde nu niet zo heel interessant. En was geheel volgens de Hays Code waarin stond dat misdaad altijd gestraft moest worden. In die context vond ik de dialoog;
"Wat betekent het...wanneer een man... ontsnapt? Ontsnapt? Wat een rare vraag om nu te stellen. Tja dan is hij vrij. "
Wat een dialoog was tussen Marie en de politie-agent veel gewaagder.

Al met al heeft de film ruim voldoende elementen aanwezig om je als kijker mee te laten slepen door het verhaal.

In ‘High-Rise’, naar de SF-roman van J.G. Ballard uit de jaren zeventig, wordt een wereld geschetst die in grove lijnen daadwerkelijk bestaat: een wereld van morele verloedering en grootstedelijke vereenzaming. Een wereld die in deze film is teruggebracht naar een 40 verdiepingen tellende, betonnen hoogbouwflat. De bewoners, onder wie dokter en onderwijzer Robert Laing (Tom Hiddleston), hebben alles wat hun hartje begeert, waarbij je moet denken aan zwembaden, een supermarkt en zelfs een school. Ze hoeven het pand enkel nog maar te verlaten om naar hun werk te gaan. De rijkelui zitten op de bovenste etages van het appartementencomplex, terwijl het voetvolk de lagere verdiepingen bewoont. Een zelfvoorzienend systeem, maar al snel beginnen de eerste barstjes zichtbaar te worden. Want die mini-maatschappij blijkt in de praktijk uit te draaien op mensen die zichzelf zoveel mogelijk toe-eigenen en beginnen door te draaien. Dit zijn natuurlijk metaforen voor materialisme en kapitalisme en wat dit bij mensen kan teweegbrengen. Helaas boeten deze aan kracht in omdat ze bijna uit het niets verschijnen. De personages blijven te veel op afstand daarom is er geen echte spanning. En wanneer de anarchie echt losbarst, kijken we naar tal van enorm vermakelijke gebeurtenissen die jammer genoeg geen geheel vormen. Het is natuurlijk mooi dat de wanorde in de film overslaat op de kijker, maar dit zorgt soms toch echt voor te veel verwarring, waar dit in boekvorm waarschijnlijk veel minder een probleem is. Ondanks dat de film vrij chaotische is, het verhaal enigszins ingewikkeld en uit jaren '70 stamt is het resultaat uiteindelijk toch nog wel leuk om naar te kijken. Helaas moet ik concluderen dat regisseur Ben Wheatley het verhaal net niet goed genoeg over weet te brengen. Erg jammer want het blijft zeker een intrigerende film.

De onverwacht sterke remake uit 2006 was een snoeiharde, humorloze slachtfilm waar het geweld vanaf droop! Het was een waardige geweldige remake. Het is dus best jammer dat de opvolger vol zit met genreclichés. Niks nieuws onder de zinderende woestijnzon. De eerste vijf minuten waren nog lekker onsmakelijk maar dan krijg je het meest incapabele zooitje jonge soldaten in opleiding. Oliedomme personages nauwkeurig samengesteld volgens politieke correctheid (vrouw, blank, zwart en Hispanic) Nog voordat de kannibalen goed en wel hun werk gaan doen werd die façade al overboord gegooid. Er wordt ook regelmatig gelegenheid gecreëerd om de kannibalen, maar wat te doen te geven (hoe vaak er niet werd afgedwaald?) Vaart en humor redden de film nog een beetje. Vaart en het beetje gore en geweld redden de film nog een beetje. Je kan het slechter treffen maar een topper of heel goed was het niet!

Na ergens in afgelopen maanden het origineel weer eens te hebben gezien ook de remake maar eens bekeken. En ik moet zeggen die was niet slecht! Het getoonde heeft veel raak- vlakken met het origineel. Al is de uitwerking veel beter. Daardoor is de duur van de film ook 18 minuten langer dan het origineel. Vanaf het begin is het raak met de lekkere gore . Moet zeggen dat ik zowel het origineel als de remake zeer sterk vind! Waar de eerste een super B- film is, is de remake door toevoegingen en meer gore het origineel overstegen!

“You know, there’s one thing I hate worse than bad timing, it’s actors that think they can direct.”

Eén van de films van Dark Castle Entertainment (De naam is een eerbetoon aan horrorfilmmaker William Castle, en is opgericht door filmmaker Robert Zemeckis en twee andere producers) Dark Castle brengt vanaf de jaren '00 redelijk wat leuke horrorfilmpjes uit! Om de een of andere reden wordt bij het scenario vermeld dat het een "teleplay" is, wat suggereert dat de film voor televisie is gemaakt...maar met in de achtste minuten al topless dames en het feit dat er hevig bloedvergieten was, weet ik niet welke televisiezender zich daaraan zal willen wagen? Ik moet ook toegeven dat ik geen hoge verwachtingen had van deze film, aangezien regisseur Dave Parker werk voor Full Moon had gedaan maar dit was toch een prima film! De zoektocht wordt af-en-toe onderbroken door bloederige scènes uit de film-in-de-film. Helaas wel duidelijk veel CGI! Maar de film grijpt ook ruimschoots de gelegenheid aan om Sophie Monk uit te kleden. Met alle vreemdheid en plotgaten terzijde: wanneer de film een ​​hoogtepunt bereikt, raakt hij het goed. Net als de meeste slasher-films voorspelbaar in opbouw, maar met plezier gemaakt en de hoofdrolspelers doen hun best. Lekker filmpjes dus!

Wat doe je als je als in lockdown zit en in Ierland woont? Juist je maak een platteland-thriller in de afgelegen Ierse moerassen. Het is geen slechte film, het doet alleen niets opmerkelijks. Na een proloog rijd er een auto in beeld en de passagiers zijn een soort kantoortypes voor zeg maar; 'een teambuildingwandeling' Ondertussen zie je grootse, weidse landschapsopnames die worden onderbroken door fragmenten van gesprekken tussen de collega's. Het is onvermijdelijk dat de groep in de mistige wildernis in de problemen komt maar gaat hier iets lang mee door. Enfin uiteindelijk komen ze psychopathische boeren. Tja de film doet verder niets nieuws met het survival-horrorgenre. Visueel ziet er allemaal netjes en verzorgt uit. Er zijn enkele spannende scènes en de cast deed he goed en was sympathiek. Qua aanwezige bloed en geweld is het ook maar weinig waardoor de film uiteindelijk erg onopvallend blijft!

American football is niet iets wat je elke dag ziet in een horror maar een horrorfilm zou spanning moeten hebben. Dit was nauwelijks eng of griezelig en verspilt veel tijd aan maatschappij kritiek. Het kan zijn dat ik als geen sport-fan veel niet opmerk, maar als alleen mensen die de sport kennen dan is de film sowieso niet geslaagd!. Ontegenzeggelijk is er soms visueel een mooi beeld. Maar wat heb je aan mooie beelden als verder allemaal vooral als niveautje videoclip aanvoelt. Waardoor dit uiteindelijk een structurele mislukking werd. Hoe langer de film duurt, hoe meer de verveling toesloeg. Onnodige scènes die eigenlijk niets met de film te maken. De film probeert zelfs een Jezus-motief in te voegen maar lijkt nergens voor dienen? En dan heb ik het nog niet eens gehad over de acteerprestaties; want een houterig Tyriq Withers en een verschrikkelijke Julia Fox als Isaiahs vrouw dat is ook niet best...Of ik mis een substantieel deel of het was gewoon niet goed...het was .hoe dan ook een grote teleurstelling

Deze film over een noodlottige en live gestreamde zoektocht in de Himalaya 's is mogelijk de eerste Found Footage-film over de Yeti. Het is verder niet zo heel anders dan de meeste andere gevonden beelden of livestreamfilms. Gedurende de speelduur ondervind ene Dr. Sato gevaren; de kou, het lage zuurstofniveau, een smalle tunnel die hij moet gebruiken, technische problemen met de camera's enz. Die beelden zijn in ieder geval spannend en beter dan de zoveelste keer mensen die door het bos dwalen. Echter de broadcast-beelden in het huis zijn het zwakke punt. Die scènes met producer Chase en de twee vrouwen zijn nodig voor meer informatie maar missen gewoon een echte vonk. Maar het laatste halfuur maakt dit goed, , aangezien Dr. Sato uiteindelijk met iets te maken krijgt dat noch hij, noch iemand anders had verwacht. Alles bij elkaar genomen biedt het afgezien van het onderwerp niets nieuws, maar het was een prima uitgevoerde found-footage/live-uitzending-film

De cinematografie was mooi en de film is regelmatig in zwart-wit. De engelen zien de wereld in zwart-wit en wij mensen krijgen de volledige kleur. Wat de film een wat droomachtige sfeer gaf. Maar verder was het nogal mager, twee mannelijke engelen (of kan ik beter zeggen stalkers?) observeren mensen in Berlijn. Eén van hen wordt verliefd op een vrouwelijke trapezeartiest en om bij haar te kunnen zijn, wil hij mens worden. Dit alles werd begeleidt door filosofische, poëtische overpeinzingen of was het gewoon dromerige gebabbel. Er zitten zeker een paar goede dingen in deze film maar het eentonige verhaal van de gedachten van omstanders, raakte ik eerlijk gezegd heel snel beu. De tijdsduur was voor mij dus ook gewoon te lang. Gelukkig was daar Peter Falk als zichzelf, kwam Crime & the City Solution het nummer "Six Bells Chime" spelen en waren Nick Cave and the Bad Seeds omdat ze in 1985 al naar West-Berlijn waren verhuisd in de gelegenheid om met "The Carny" en "From Her to Eternity" zodat echte verveling werd uitgesteld. Maar deze film werkte niet helemaal voor mij.

De oorlog om alle oorlogen te beëindigen is voorbij. Hoofdpersoon Peter Perg, die in Russische gevangenschap zat, keert terug uit de Eerste Wereldoorlog (uitstekend gespeeld door Murathan Muslu) maar vindt geen steun in zijn vaderland. Gedesoriënteerd deelt onze hoofdrolspeler ons mee dat hij was vertrokken om het Oostenrijks-Hongaarse rijk te verdedigen, om vervolgens terug te keren naar het nu kleine, onbeduidende land Oostenrijk.

Thuiskomen in Wenen, waar alles anders is, alles nieuw en alles niet goed voelt voor hem. De keizer is afgezet en anarchie, fascisme, communisme en pacifisme strijden om wat er nog over is.Tot overmaat van ramp heeft een seriemoordenaar het op zijn oude kameraden voorzien. Om de reeks moorden op te lossen assisteert Perg als voormalige lid van de politie zijn ex-collega, Renner.

Deze film was visueel erg opvallend vormgeven met behulp van green/blue screen-techniek. De gebouwen zien er scheef uit, de straten lopen in een zigzagstijl, de camera jongleert met vaste hoeken. Uiteraard geïnspireerd naar het Duitse expressionisme (zoals in de film "The Cabinet of Dr. Caligari", uit 1920) maar vermoedelijk ook bedoeld om het ontheemde gevoel van Perg weer te geven. Alles wordt ook lekker donker, vies en hopeloos gehouden.

Het is een uitstekende verhandeling over de re-integratie van soldaten in de samenleving en de hel van diezelfde oorlog die mee terugnamen, het is ook een spannend moordmysterie waar zelfs ook wat bloed was te bewonderen. Het moordmysterie-plot voelt dan misschien een beetje gekunsteld...maar het zat wel goed in elkaar, de personages boeide goed en het verhaal eindigt passend met een treurige ontknoping. Dit was toch wel heel erg mijn ding. Een hypergestileerd maar zeer effectief naoorlogs Weens moordmysterie!

Zucht...weer zo'n vervelende film die maatschappelijk drama wil verpakken als horror. Het engste wat er in deze film gebeurd; Rial die verdwaalt tijdens een wandelingetje door het labyrint van steegjes en betonnen schuttingen in haar nieuwe wijk. Bij de aanwezige geesten lig het trauma en schuldgevoel er zo dik bovenop dat ik eerder met mijn ogen rolde dan dat het ergens eng werd. Daarnaast zijn het de standaard elementen, die nergens echt goed worden uitgevoerd. De verklaring dat het om een Apeth, een nachtheks, een spookachtig wezen dat voorkomt in de Zuid- Soedanese Dinka-folklore ging, kwam ook niet heel sterk uit de verf. En in de tweede helft verliest de film nog meer zijn tempo plus door de onthulling werd de film er nou ook niet echt sympathieker op. Nu was niet alles kommer en kwel het zag er soms best goed uit en Wunmi Mosaku (Lovecraft Country ) en Sope Dirisu (Gangs of London ) zijn prima acteurs. Nee deze op Sundance bewierookte spookhuisfilm blijkt niet veel meer te zijn dan een film voor mensen die eigenlijk niet zo van horror houden.

Aparte chaos, die niet goed is maar ...tja apart. Het gaat over de hindoeïstische legende van de Nagamani, een juweel dat bestaat in het lichaam van de Nagin. (slangengeesten die de vorm kunnen aannemen van menselijke mannen of vrouwen) Van dit juweel wordt gezegd dat het onsterfelijkheid geeft aan iedereen die het bezit.

De film is duidelijk een problematische productie en slaagt erin op bijna elk gebied net niet goed te overtuigen. Regisseur Jennifer Chambers Lynch (dochter van) kreeg financiële steun uit India en ging met een Indiase cast filmopnames maken in het Hindi, een taal die ze niet sprak. De film werd geconfronteerd met enorme problemen; lokale weersomstandigheden, stakingsacties en protesten van religieuze groeperingen. En tot overmaat van ramp waren de producenten niet tevreden en werd de film her-bewerkt met grote gevolgen.

En toch...Jennifer Lynch slaagt er niet in om een ​​oninteressante film te maken, zelfs als het duidelijk een werk is dat niet is ontstaan ​​zoals ze wilde. Ik ben geneigd te denken dat Hisss een gebrekkig werk van enig belang is. Zeker, de film voelt onevenwichtig aan (ongetwijfeld vanwege de inmenging van die producent) scènes stoppen of veranderen plots, lijken niet helemaal af. De digitale slangen zijn hm, zo-zo.

En dan is er nog de Indiase actrice Mallika Sherawat die een doordringende intensiteit en een heerlijk sensuele aanwezigheid bezit. Overal waar ze gaat voert ze ronduit rare slangachtige acties uit. Helemaal subliem gek is een scène waarin een naakte Mallika bij een lantaarnpaal omhoog glijdt, zich eromheen wikkelt en er bovenin gaat slapen.

Deze film probeert heel veel dingen te doen en schiet tekort, maar deze eigenzinnige Indiase bovennatuurlijke slangengodin horrorfilm, kon ik nog best waarderen. Inderdaad niet het beste werk wat er bestaat maar ik heb er op één of ander manier goed van genoten!

Het is precies wat de titel belooft, het is een eenvoudig verhaal verteld op een verschrikkelijk alledaags manier, Ondanks het feit dat het voor zijn tijd, misschien op een gedurfde manier opent; in een abortuskliniek en dat het zich richt op de breuk van een vrouw met haar vriend en de verzoening met haar ex-man, blijft de film zelf...nou ja... gewoon oninteressant en traag. Het drama is tot in den treure en het meest schokkende in de film was een jurk die verpest wordt door een bak eten die per ongeluk valt...en tegen het einde een gebeurtenis, die net als al het andere, al even onbelangrijk was. Zelfs de manier waarop gefilmd was, was alledaags en zonder opleving. Bovendien waren de enige acteurs wier aanwezigheid ik interessant vond Romy Schneider en Bruno Cremer (Sorcerer, Commissaire Jules Maigret). De rest waren niet echt filmwaardig. Denk dat ik weer eens iets gemist heb want dit werd genomineerd voor de Oscar in de categorie Best Foreign Language Film (geen winnaar, dat dan weer niet!) maar ik zag alleen een langdradige film.

Argentijnse film die zich afspeelt vlak voor en tijdens de laatste uitzending van het televisienieuwsprogramma; ‘60 minuten voor middernacht’ De laatste uitzending want de sponsors trekken zich terug en het netwerk trekt dus de stekker eruit. De speciale gast vanavond is Adrian Marcato, (de naam van de Satanist uit de droomreeks, het olieverfschilderij en de foto's in Rosemary's Baby?) die mogelijk een heksenmeester is en oprichter van een van de belangrijkste bedrijven van het land. Naarmate het programma vordert, legt het een Interdimensionale samenzwering bloot van de president en de regering...

Het was niet slecht, is gefilmd in sfeervol zwart-wit maar met een bescheiden budget en de opzet van een ​​talkshow uit de jaren 80 heeft het als gevolg dat er veel wordt gepraat. Daarbij komt dat de maker veel metaforische verwijst naar het politieke van Argentinië En het heeft verschrikkelijk zwarte banden aan de zijkant door de beeldverhouding van 4:3, iets dat in de mode lijkt te zijn.

De film voelt ook meer aan als een paranoïde samenzweringsthriller (hm, verdwenen kinderen, de zogenaamde "waarheid" kennen over dingen die om ons heen gebeuren en een Alien-regering, waar heb ik dat meer gehoord?) dan een horrorfilm. Gelukkig werd er wel gestrooid met griezelige broodkruimels en waart de kosmische Lovecraft-horror er rond. Met kleine hints voert de film dus de spanning op en de tikkende 60 minuten op de klok verhoogt ook op slimme wijze het urgente tempo.

Soms misschien een beetje een te ver-van-mijn-bed-show voor niet-Argentijnen. Voor het grootste deel staren naar een groep mensen aan ronde-tafel Hoewel er een aanhoudend gevoel van angst en onheil heerst en er enkele subtiele scènes zijn van vreemde gebeurtenissen. Ik zou het niet direct een sensatie willen noemen maar een interessant mysterieuze kijkervaring met een kleurrijk en sterk einde.

“people are terrified of it”

Dystopische spookhuisfilm. Tja kan niet zeggen dat de film het niet probeert! Echter geen van beide elementen lijkt met succes samen te komen. Het waren geen vreselijk ideeën, maar de uitvoering is een ander verhaal.

Het is 2045 en in Amerika heeft het evangelische fanatisme de overhand. Milities maken jacht op niet-gelovigen maar uiteraard is er ook verzet Politieke terroriste en moeder, haar man Ron en dochter Daria vinden samen met bondgenoot Trudy in een verlaten huis (waar iedereen bang voor is) hun toevluchtsoord.

En dat is waar de film verschuift van SF-thriller naar bovennatuurlijke Er is een racistische oude man (die rechtstreeks van de barman van ‘The Shining’ lijkt te zijn gekopieerd) maar alleen zijn gesprekjes zijn niet zo eng...en de andere horrorelementen zijn te traditioneel en gewoon zwak uitgevoerd. Tja als de vereiste angst om als horrorfilm te worden geclassificeerd, ontbreekt biedt het ook niet voldoende spanning!

Ook het schrijf en acteerwerk zijn niet goed ontwikkeld, het stel heeft zelfs nauwelijks enige chemie en waarom lijkt de moeder totaal ongeïnteresseerd in haar dochter? Het slaagt er niet in om personages angsten, of cruciale ontwikkeling mee te geven. Camerawerk was best goed! Daardoor krijg de film een zeer krappe halve ster meer. Helaas gaat de film ook niet wat meer los tijdens de climax. Waardoor dit uiteindelijk een teleurstellende, maar af-en-toe ook plezierige film was met een stel aardige ideeën die helaas het nergens waarmaakt.

Een beetje een soort niets-film, niet erg grappig en niet erg spannend Het zag er niet slecht uit, maar het was ook niet meer dan dood-gewoontjes. Het eerste uur gebeurd er letterlijk niets. Niet veel meer dan introductie en vulling. Het volgende uur wanneer Ron voor Maddy valt, zijn er wat meer gebeurtenissen, maar om nou te zeggen dat de penibele situatie waar hij in terecht komt interessanter waren...Het schommelt een beetje tussen romantische film, komedie en misdaadfilm. Nu kan het zijn omdat dit voor mij genres zijn waar ik minder mee vandoen heb maar ik vond het allemaal maar veilig en braafjes, wellicht was het soms in dialoog wel iets creatiever te noemen. En daarom waren de prestaties van de cast best aardig, maar dat is het dan ook...

Alhoewel de ambitieuze actrice Ida Lupino (High Sierra), niet de eerste vrouwelijke regisseur was ( Lois Weber, Alice Guy-Blaché, Dorothy Arzner en Edith Carlmar waren er al eerder) Was ze wel de enige vrouwelijke filmmaker in Hollywood. En wat voor één!

Het gegeven is eigenlijk vrij simpel; twee vrienden Roy Collins en Gilbert Bowen zijn onderweg om te gaan vissen. Tijdens hun trip nemen ze de verkeerde lifter mee. Echter het bijzondere is dat het verhaal rechtstreeks uit de krant komt en op de echt bestaande 22-jarige psychotische moordenaar William Edward Cook Jr. is gebaseerd.

Het resultaat is een strak gemaakte grimmige suspense thriller die een overdaad aan spanning oplevert. Leuke keuze ook dat, in plaats van de donkere straten van een stad, deze Film-noir, woestijnlandschappen gebruikt om de personages te isoleren. Zo vervliegt ook elke hoop dat iemand ze kom redden. En door de altijd waakzame Myers wordt ook elke kans, die het paar heeft om te ontsnappen of de overhand te krijgen, ongedaan gemaakt Het is wachten tot het fatale moment waarop hij ze niet langer nodig zijn!

De film van regisseur Ida Lupino profiteert natuurlijk ook van de verdienstelijke cinematografie van Nicholas Musuracade (Cat People 1942). Maar ,misschien wel dankzij een vrouw aan roer stond, zijn de hoofdrolspelers niet-heroïsche. Het zijn gewone alledaagse mannen die te maken krijgen met een bedreiging voor hun vriendschap. Dit is een film noir die twee duimen omhoog verdient!

Tiener Maggie (wulpse blonde Misty Rowe) wordt zwanger van haar vriendje, ontvlucht het ouderlijke huis op blote voeten en gaat op weg naar Los Angeles onderweg wordt ze beroofd, bedrogen, verkracht en belandt uiteindelijk op de range van Benson en zijn groep rovende hippie-meiden in hotpants. Er zijn love-ins, hond wassen, skinny dippen, catfights, natuurlijk naaktheid en een folk-soundtrack van Danny Cohen die de gebeurtenissen van het verhaal volgt Hoewel vaak het verhaal verwatert of nergens heengaat, vond ik het zelfs leuker dan ik had verwacht. En dat het op de Manson Familie lijkt is uiteraard geheel toevallig...De film is ook enigszins opmerkelijk omdat hij is geregisseerd door echtgenoten Beverly en Ferd Sebastian. Een leuke exploitatiefilm ofschoon dat er voor een drive-inbioscoop uit de jaren 70 weinig opvallend gebeurd.

Dit is de eerste van de drie direct naar dvd-Hitokowa-films Deze duurt rond de 59 minuten en bevat 5 korte verhalen. Vijf verhaaltjes over 'wat als je ergste angst uitkomt?' Waarvan er meerdere afspelen in de moderne tijd en daarom gebruik maken van angst voor technologie. Verrassend genoeg zijn er geen geesten in deze anthologie uit Japan, sterker alleen het laatste filmpje heeft betrekking op het bovennatuurlijke.

01 A Friend's Secret; Eiko's vriendje gaat vreemd, vriendin bied troost. Wat je verder krijg is een andere interpretatie op 'beste vriendinnen voor het leven'

02 Wrong Number; Sachiko krijgt een nummer van Yoshiki, Maar als het meisje per ongeluk sms-t naar het verkeerde adres krijg dat vreemde consequenties.

03 Raised by wolves; Vreemd filmpje, Jonge kinderen gooien dingen van het balkon en de ouders moeten het goede voorbeeld geven. Misschien dat hier iets van de Aziatische cultuur mis?

04 What Happens when you Google yourself

Asako googelt haar naam en vindt op YouTube een filmpje van een masturberende man in haar appartement.

05 Phone call from the other side

Twee kennissen komen elkaar tegen en vertelt het verhaal over een verloren telefoon die begint te rinkelen. Wie er belt geef de titel al weg maar er is ook nog een twist!

Niets is overdreven ingewikkeld en soms misschien een beetje "voorspelbaar", maar ze zijn alle wel redelijk leuk om te kijken. De productiewaarde is niet al te hoog, zoals wel meer Aziatische films. En doordat de filmpjes zijn gemaakt door een en dezelfde regisseur, blijven alle in dezelfde stijl. Het is geen verbazingwekkend meesterwerk maar dat hoeft ook niet. De is maar kort en is goed gedaan!

“We are not going to negotiate with ants!”

Goedkoop gemaakte 'killer animal'-film die onder de titel Maneater Series (nummertje 27) is uitgebracht op dvd. Deze films verschenen op het Syfy-kanaal. En ja, het is alles van wat je zou verwachten van een Syfy Trash-film; goedkoop en bevat slechte CGI-graphics-mieren. En toch moet ik vreemd genoeg bekennen dat het weer verrassend vermakelijk is.

Als je op een klein Zuidoost-Aziatische eiland last krijg van een mierenprobleem, wie ga je dan bellen? Inderdaad hightech insectenverdelgingsbedrijf Thorax. Zij zijn ze opgewassen tegen elke geleedpotig insect, die de mensheid bedreigt dankzij hun vertrouwde laserkanonnen...(denk dat er iemand Ghostbusters had gezien!) Hoe dan ook, deze verdelgers gaan een stel mieren doden die door een buitenaards wezen worden gecontroleerd en oh en Tom Wopat (Luke van de Dukes of Hazzard-serie) heeft een mier in zijn hersenen die... dingen doet, maar ik weet echt niet wat....?

Rennen, schieten, maar je weet pas echt dat je in de problemen zit als de insecten zo geëvolueerd zijn dat ze gijzelaars gaan vasthouden... dus is er nog één grote explosie nodig! Fuck it, dit was een behoorlijke belachelijk plot inderdaad maar als je het mij vraagt, zorgen die belachelijke, niet serieus te nemen dingen ook dat het verder routinematige Syfy-ding, net aangenaam genoeg kijkvoer werd!

Verfilming van het twintigste boek van Terry Pratchett. En dit keer is het een soort van alternatief kerstfeest wat we krijgen te zien. Waar het woord kerst dan is vervangen voor Hog (varken). Vier geesten 'the Auditors' genaamd benaderen het moordenaarsgilde met de opdracht om de Hogfather te vermoorden. Deze op zijn beurt geven Mr. Teatime opdracht om dit te realiseren. Acteur Marc Warren speelt die rol fantastisch, zoals hij praat en met die twee verschillende ogen is het moeilijk om hem sympathiek te vinden, wat dan ook de bedoeling was! Tussen zijn belevenissen door zien we ook Suzan een 'nanny’, waarvan al snel blijkt dat er meer achter haar zwarte haarpluk blijkt te steken. Michelle Dockery vertolkt deze rol en is eigenlijk degene die het meest opvalt in de hele miniserie. Heerlijk sarcastisch en daadkrachtig en daarnaast ook nog eens een knappe dame. Het derde personage is die van de 'dood' die de taken van de Hogfather op zich neemt. Lekker chagrijnig maar tegelijkertijd toch ook schattig in zijn onkunde in het omgaan met gevoelens en mensen. Hierbij wordt hij geholpen door de dwerg Albert (David Jason) En dan is er ook nog het wel en wee in de 'Ongeziene Universiteit' van de tovenaars. De film is qua sfeer erg goed neergezet en het inlevingsvermogen wordt makkelijk meegenomen door de herkenbaarheid van alle dingen die je tegen komt. Wie kent er immers niet de kerst, de dood, monsters onder je bed en de tandenfee? Alles zorgt ervoor dat je heel ontspannen en met een grote grijns op je gezicht naar dit geweldige zowel bedreigende als onschuldige verhaal kunt kijken. Persoonlijk vind ik dit de minste van de drie verfilmingen. Dit komt omdat ik niet zo gauw gecharmeerd ben door Kerstfilms, ook al is deze van een bijzonder duistere aard en dat er maar weinig wordt getoond van de Discworld. Echter doet hij ook niet onder voor Colour Of Magic.