Opinions

De letter ‘B’ staat niet voor slecht maar voor een film die wordt gemaakt met een relatief klein budget. Niemand zal het voor Oscarwaardige cinema houden. Meestal is het decorontwerp, de productiewaarde, en camera en acteerwerk niet hoogstaand maar een leuke tijd kan je er wel mee beleven! En dat is precies wat je krijgt met deze nieuwe productie van "Mahal Empire" (crowdfunding gefinancierde films van de broers Michael en Sonny) Sowieso verantwoordelijk voor enkele van de leukere horror- en actiefilms met een lager budget.

De film speelt zich af in de toekomst van 2045 en op een gladiatorachtige manier plaatst het gevangenen tegenover zwaar gepantserde en bewapende moordenaars in een arena om een doodsspel op televisie te spelen waarin ze hun vrijheid kunnen winnen. Het verhaal zelf is een alledaags ‘Running Man’-, ‘The Condemned, Death Race’-achtig verhaal Verder is er ook niet veel meer aan de hand. De personages zijn flinterdun, er zijn regelmatig veel dialogen of zinloze scènes, de CGI is overvloedig aanwezig, maar naast al die mindere momenten en beperkingen was het ook vermakelijk!

Michael Madsen en Robert Donavan doen hier hun best als co-host van de Arena Wars-spelshow. Eric Roberts verschijnt hier soms op een scherm omdat... tja waarom in vredesnaam niet? Ook Robert LaSardo (de acteur met een eindeloze filmografie) speelt hier een gevangene. De rest van de cast bestaat uit stamgasten van het Mahal Empire, van wie sommige tot hun recht komen als acteurs en andere niet! Enfin het voelde echt alsof iedereen om het eindproduct gaf en niet alleen probeerden geld te verdienen of een 'zo slecht dat het goed is'-festijn ervan te maken. Leuke hersenloze B-actiefilm die doet wat hij moet doen!

Tja met een slogan "Black slave, white slave", en de aanwezigheid van Margaret Markov en Pam Grier, is het in één oogopslag duidelijk, de film is een soort rip-off van Black Mama White Mama (1973) De overeenkomsten van deze films zijn overduidelijk: twee vrouwen met verschillende achtergronden die, door tegenspoed, worden gedwongen zich te verenigen. Men mengde er wat elementen uit sandalenfilm (een genre waar ze in de jaren 70 wel even klaar mee waren) en vrouwen in de gevangenis (WIP) doorheen (er is zelfs een douchescène) en...je krijg deze film. Echter op het eerste gezicht belooft het dus veel uitbuiting, naaktheid, sleaze en geweld. Verrassend genoeg biedt deze film dat maar erg weinig! Het duurt dertig minuten voordat de dames van seksspeeltjes voor de gladiatoren naar zelf gladiatoren gaan, en al die tijd gebeurt weinig opmerkelijks. In het laatste gedeelte komt er dan wat meer actie. Er zijn er wel enkele naakt-seksscènes maar de vechtscènes zijn onhandig en lang niet zo gewelddadig. Een deel van het probleem met die vechtscènes zijn de camerahoeken en de bewerking (door Joe Dante).De productiewaarden zijn nog redelijk goed, vooral in de catacomben onder het Colosseum. Bloed of gore zijn zo goed als buitenbeeld. En Pam Grier wordt in de film maar onderbenut. Nee ondanks dat het er redelijk uitziet, valt de film op zoveel manieren gewoon plat.

Blote meisjes bij de dokter, Blote meisjes in de trein, Blote meisjes onder de douche, Blote meisjes in het veld, Na een tijdje worden het ook copulerende meisjes in het bos of copulerende meisjes in een bunker of huis. Voor een (s)exploitatie-film zijn er meer dan voldoende naakte vrouwen te zien. Wat de film mist aan plot compenseert het met vrouwen in Eva-kostuum. Alles begeleidt door triomfelijke marsmuziek en ander goedkope geluidsstukken. Blijkbaar was er wel een toereikend budget om aan tientallen nazi-uniformen en decoraties, Russische tanks, geweren, afweergeschut, een vliegtuig, een trein en zelfs een grote Swastika-taart te komen. Gek genoeg waren die toegevoegde actiescènes nog van een redelijke kwaliteit ook! Deze Duisters gingen feestend en seksend ten onder. En op één of andere manier weten ze er ook een happy end uit te persen.

Ondanks het feit dat de poster eruit ziet als, en er het genre thriller staat vermeld (op IDMB zelfs horror) is deze film niet veel meer dan een drama met een klein randje thriller en veel pogingen tot komedie. Het verhaalt vooral een middelmatige voorspelbare verhaallijn. Veijo Haukka, de 50-jarige monteur, wiens tweede baantje het is om huisdieren te euthanaseren, is uiteraard ook een dierenvriend die deze arme diertjes juist uit hun ellende wil helpen. Zucht, en de pestkoppen hier zijn (hoe origineel?) een Finse Neo-nazi club. Misschien dat dierenliefhebbers die gauw geschokt zijn wat moeite met de film kunnen hebben, maar de film werkt vooral met suggestie en op één dode das, zijn er geen dode dieren te zien. Dieptepunt van de film was een karaoke van een compleet Fins nummer. De film moest een soort studie over wreedheid en vervreemding zijn, maar het interesseerde me nooit genoeg om me ook echt erbij te betrekken.

Het is ongelooflijk maar die over de zombies was minder vermakelijk dan deze en er is hier zelfs nauwelijks een leger van dieven. Maar uh.. veel beter nu weer ook niet! Er is nog steeds een opgeblazen looptijd, maar net iets minder lang! Sommige van de personages waren net wat sympathieker. En dan vooral de dames Nathalie Emmanuel & Ruby O. Fee! Verder wel boordevol clichés. Tjonge hoeveel kluizen zal Dieter openen? Uiteindelijk had de film geen echte reden om te bestaan, maar ontvouwt het verhaal zich net iets beter en frivoler. Tja voor een prequel waar niemand om heeft gevraagd was dit vermakelijk!

Lovende kritieken van zowel critici als publiek en toch naar het zien van deze film van Denis Villeneuve ben ik totaal niet enthousiast. Ik vond het vooral veel onnodige poespas voor een zoetsappig (liefdes) verhaaltje. Als deze poging tot Sf mijn scepticisme over aankomende Blade Runner 2049 moet wegnemen is dat zeker niet gelukt. Sterker het doet me twijfelen en ik hoop dat het hier vertegenwoordigde filosofische gedoe wel wordt achterwege gelaten. Maar goed het gaat om deze film, en er komen dus 12 massage hotstones naar de aarde, en het land van de cowboys wil ditmaal eerst communiceren. Hiervoor wordt taalkundige Louise Banks, gespeeld door de fantastische Amy Adams, geronseld (een heel raar stukje film trouwens?) en natuurkundige Ian Donnelly een niet zo goed overtuigende rol van Jeremy Renner. Hierna volgt het mooiste gedeelte van de film want eerlijk is eerlijk de toenadering van de mensen en aliens en het opzoek zijn naar een vorm van communicatie waren zeer spannend. De gedachte dat beheersing van een specifieke taal gepaard gaat met een unieke denkwijze en beleving van de werkelijkheid (de Sapir-Whorf-hypothese) was een zeer prettige ervaring. Al riep deze hypothese in de film dan wel weer wat vragen op over het voorgaande. Hierna luid de ontploffing het tweede en slappere gedeelte in! De eindjes moeten natuurlijk aan elkaar geknoopt worden en dat gebeurd met agressie en uiteindelijk een uitbarsting van een emotioneel geladen climax, met dito muziek die ik gewoonweg niet trok. De kwaliteit van Villeneuve vertoont hier toch wat kleine barstjes en ondanks mooie beelden, goed acteerwerk en een interessante theorie, eindig de film in een te zoetsappige, uitleggerige ontknoping.

De moeizame, decennialange totstandkoming van de film begon in 2001 toen producent Harvey Weinstein de filmrechten bemachtigde, kort na het uitkomen van het eerste deel van wat uiteindelijk een reeks van 8 boeken werd. (niet gelezen) Dit was ook vrij logisch want het was dé tijd dat meerdere fantasiefilms (The Lord of the Rings, Harry Potter) uitkwamen. Echter verschillende regisseurs en scripts kwamen om vervolgens weer te verdwijnen. Harvey Weinsteins werd beschuldigd en veroordeelt van seksueel misbruik. Meer uitstel door, een Disney / 20 th Century Fox-fusie en toen kwam het coronavirus en dus nóg meer uitstel, met uiteindelijk een première op Disney’s streamingkanaal als eindstation.

Waarom regisseur Kenneth Branagh zijn naam hier dan nog aan wil verbinden is mij een raadsel want deze chaos is duidelijk tot het eindresultaat doorgedrongen. Het propt elementen van de eerste twee boeken samen in een niet zo beste speelduur van slechts 90 minuten. Het uitgangspunt is niet eens zo heel ingewikkeld; er is een ondergrondse wereld van feeën, trollen en andere mythische wezens en de bovengrondse wereld van de rijke slimme 12-jarige Artemis Fowl. Een soort MIB gecombineerd met superheld-film maar dan met de mythische elfen-wereld.

Echter in het eerste kwartier is er al zo'n wirwar van flashbacks en introductie-scènes van diverse hoofd- en bijrolspelers dat het verwarrend blijf en je geen gevoel krijg bij de personages. De onbekende acteur Ferdia Shaw speelt de hoofdrol maar is een verschrikkelijke Disneyknul, en zeker niet de beoogde drijvende kracht. De structurele ruggengraat van de film vormt een voice-over vertelling die wordt gedaan vanuit de reuzen-dwerg Mulch Diggums, met zijn warrige haar en ruige baard ziet hij eruit als een jolige Hagrid.

Tja... Josh Gad was nog het beste personage maar moest vaak dingen beschrijven die we duidelijk met eigen ogen kunnen zien. Elf Holly Short, Domovoi Butler en nichtje Juliet, Artemis Fowl Sr. (Colin Farrell) , Commander Root (Judi Dench zag er nogal verveeld uit) en de schurk Opal Koboi waren alle zeer mager of niet bijzonder goed aanwezig. Het verhaal zelf is rechtlijnig en niet heel verrassend, en leunt daardoor geheel op de special effecten. Waar het nog zijn momenten heeft; Branagh heeft tenslotte wel oog voor opvallende verlichting en beelden.

De film zit wat actie betreft nog aardig in elkaar, maar mist echte magie en is verder een slordige puinhoop. De film is dus geen aanrader voor de lezers van de boeken, en geen aanrader voor liefhebbers van fantasie-films. Het resultaat is dan ook erg teleurstellend.

Beetje vreemde film...die de nostalgie naar de geanimeerde kinderfilms Arthur en de Minimoys gebruikt om er een minimalistische horrorfilm van te maken. Het heeft domweg moeite om te overtuigen. Een Arthur-superfan en zijn populaire vriendengroepje gaan naar de locatie waar de Arthur-films zijn opgenomen en... er vallen wat doden. Maar je moet daarop wel 50 minuten wachten en echt schokkende scènes zijn dit niet! Opvallend ook is het feit dat Luc Besson, toch een klinkende naam, zowel de producer als schrijver van deze film was! Maar dat script bevat alle clichés van de horrorfilm; er zijn de stereotiepe personages; de nerd, de grappige zwarte man, het openlijk homopaar en de hoofdpersonage die verliefd is op het leuke meisje maar dit niet kenbaar maakt. De enscenering van Barthélémy Grossmann werkt daarnaast ook niet echt mee want die is conservatief klassiek. Met het acteer-niveau eigenlijk hetzelfde, geen opvallende uitschieters, de beste was toch wel in de hoofdrol Thalia Besson, de dochter van de regisseur. Fans van Arthur en de Minimoys zullen een of ander nog leuk kunnen vinden, maar de voorspelbaarheid en zwakke finale maken van deze film een aardige misser.

Met een combinatie van verontrustende beelden en een onconventionele seriemoordenaar die denkt dat hij de wereld redt, maakt het deze film tot een vreemde eend binnen de horror! Een erg boeiend debuut van schrijver en regisseur Tom Botchii Skowronski. En ondanks zijn lage budget heeft het voldoende pit, en stelde het zeker niet teleur.De film kan je omschrijven als; Om een held te kunnen zijn, moeten er ook schurken zijn.

Hoofdpersoon is Artik, een verwrongen boer die stripboeken ziet als zijn bijbel, zijn evangelie! Hij predikt er dan ook lustig oplos! Tegen zijn vrouw, die tevens zijn Maria Magdalena (Lauren Ashley Carter) is en samen runnen ze een boerderij met een stel gevangen gehouden jongens. Boy Adam is sterker dan de anderen en wordt dus gekozen als zijn beschermeling. Alle anderen hebben gewoon pech om naar dit parallelle universum te zijn afgedwaald.

Dit disfunctionele (of functionele, afhankelijk van het perspectief) gezin heeft natuurlijk wel wat weg van TCM. Maar dan met een totaal andere insteek. Verwacht dus niet aan de hand van de trailer een nieuwe Wrong Turn. Voor een seriemoordenaar-film is het aantal doden ook best laag. Toch zijn er andere veel interessantere invalshoeken en de Gore is dan ook maar één van de facetten. Wat niet weg neemt dat als het er wel is het ook gewoon bruut en goed is! Daarnaast is Jerry G. Angelo heerlijk griezelig als kalme doordachte seriemoordenaar .

Een van mijn weinige klachten is dat de looptijd van de film te kort voelde voor wat hij probeerde te bereiken. De oorsprong van Boy, Holton, Artik, Flin en de andere jongens is gehuld in mysteriën. Er zijn hier en daar enkele aanwijzingen maar veel gaten moet je zelf opvullen. Echter houdt de regisseur vaardige richting en weet hij de spanning er goed in te houden. In sommige opzichten laat het dus een paar te veel vragen onbeantwoord maar intrigerend is allemaal wel!

Muzikant, producer en filmmaker Flying Lotus keert na het abstracte surrealistische Kuso (2017) (nog niet gezien) terug voor zijn tweede lange speelfilm. Eentje die een stuk conventioneler verhaal bevat, wat duidelijk beïnvloed werd door de sci-fi horror die eraan voorafgingen...De opzet voelt heerlijk vertrouwd.

Eiza Gonzalez levert een solide prestatie als Riya, die ontwaakt op een verre planeet Ash, omringd door de lichamen van haar bemanning, zonder te weten hoe of waarom ze daar is. Nog erger is het feit dat ze heftige visioenen heeft Vanaf de allereerste beelden maakt de film duidelijk dat het niet op safe wil spelen. De film opent met een hectische montage van nachtmerrieachtige beelden: Een groot deel van de missie wordt door twee personen uitgevoerd, waarbij Aaron Paul (Jesse Pinkman in Breaking Bad) verschijnt als commandant van de missie.

Een van de dingen die mij bevalt, is dat het aanvoelt als een videogame. Echter is, wat de film voor mij als horror-fan echt het meeste moeite waard maakte, is hoe gewelddadig het is, wat een heerlijke bloederige scènes. De film ziet er ook fantastisch uit, met neon-doordrenkte beelden, en hoe kan ook anders een uitstekend geluidsontwerp en een onberispelijke soundtrack van de regisseur zelf.

Regisseur Flying Lotus heeft het relatief eenvoudig scenario van Jonni Remmler verheven tot een beleving op het scherm. Ondanks het lage budget is het een goed geslaagde film en het geweld, wanneer het toeslaat, is hardcore. Gruwelijk, spannend en visueel sterk! Dit is het soort sci-fi-horrorfilm dat ik wil en die nog lang bijblijft!

Historisch drama dat handelt over de gewelddadige annexatie van de Baltische staten door de Sovjet-Unie. De soldaten dragen ditmaal de uniformen van het Rode Leger in plaats van nazi-Duitsland, maar er is verder de bekende grimmigheid over menselijke uitbuiting en de gedwongen werkkampen in Siberië. Helaas voelt dit vreugdeloze verhaal van overleven en onrecht veel te leeg om ook echt goed de emoties te beïnvloeden.De personage worden maar slecht uitgewerkt en missen nogal wat achtergrond informatie. Gruwelijkheden worden er zo goed als niet getoond. Bel Powley is wel erg goed gecast als Lina Vilkas. Maar wanneer alles is gezegd en gedaan, weten we nog steeds bijna niets over Lina, of waarom haar verhaal meer is dan een sombere geschiedenis.

Het is een film van The Asylum maar het is geen mockbuster maar een film die meer op zichzelf staat. Schoolmeisjes in korte rokjes willen feesten. Ze nemen valse paspoorten. Ze ontmoeten de verkeerde jongens. Er gebeuren erge dingen. Ze willen wraak. Ze besluiten strippers te worden. Het is ook geen J-sploitation, maar moet een rape/revenge-film zijn Echter daarvoor bezit het ook maar weinig uitbuiting in de vorm van bloed en gore. Wel veelvuldig de borstjes van de drie Aziatische meisjes als ze zich rond een paal bewegen, of schootdansen, of als ze een douche nemen. Tja als je om de haverklap topless Aziatische meisjes wil zien, was dit misschien nog je ding maar de makers benadrukken ook steeds dat ze minderjarig waren. Serieus minderjarig is gewoon een bar slechte idee zelfs voor lowbudget-onzin.

De soms prachtige oogstrelende beelden, het prima acteerwerk en de muziek van Nick Cave en Warren Ellis kunnen niet voorkomen dat ik mij stierlijk heb zitten vervelen bij deze film. De western als meditatieve zen-film. Nee, dat is niet bepaald het soort film dat ik graag zie. De beelden op het scherm vertellen ook niet veel van het verhaal, dat wordt gedaan door voice-overs. De beelden dienen dus feitelijk slechts alleen als ondersteuning. De nadruk wordt gelegd op het artistieke. Wat nog eens benadrukt werd door het tempo dat behoorlijk laag ligt (de filmduur van bijna drie uur is ook veel te lang) Dit is dan ook weer typische zo'n karakterfilm waar filmrecensenten mee lopen te dwepen maar waar ik maar heel weinig mee kan!

Voor een bescheiden budget gemaakte film, waarin een paar leuke ideeën, indrukwekkende visuele effecten en een verrassende hoeveelheid liefde ervoor zorgen dat het een alleraardigst boeiende film is geworden. Helaas zorgen soms de pacing- en budgettaire-problemen er voor te dat het niet zijn volledige potentieel bereikt.

Blijkbaar hebben buitenaardse soorten in verder toekomst de aarde aangevallen, zodoende reist een team van vier tiener-astronauten naar een presidentieel ruimtestation, maar naar een aanslag crashen ze op een verre planeet. En die vier hoofdrolspelers (Shannon Hutchinson, Marie Jasmina, Johnathan Newport, Yael Haskal) deden het absoluut niet slecht!

Met een te laag budget, een SF maken, breng enige vorm van hinder met zich mee! Zo ziet de buitenaardse planeet er wel heel verdacht veel uit als de aarde. Is alleen aan gekleurde pakken, waarin de tieners lopen te zien dat het astronauten zijn. Echter als Science Fiction elementen wel te zien zijn, zijn ze erg goed!

Dat brengt ons bij het gedeelte waar de film schittert, dat in zijn speciale FX. En dat wordt al vrij vroeg in de film duidelijk wanneer iemand er een lichaam opensnijdt en er een gigantische oogbol wordt onthult. Voor Horror-fans valt hier dan ook best te genieten. Regisseur Drew Bolduc weet als effecten technicus hoe visuele effecten eruit moeten zien! Hij heeft hier ook al zijn sporen verdiend, met Return to Nuke 'Em High Vol. 1 en zijn eigen 'The Taint'

Uiteindelijk is dit een interessante film, maar krijg je wel het gevoel dat het gewoon niet zo geweldig was (door budgettaire reden) als het had kunnen zijn. Al met al schiet 'Assassinaut' misschien iets tekort aan de diepgang, maar weet voldoende te intrigeren. Gebreken zijn er zeker, maar ik denk wel dat deze komen van verschillende opkomende talenten.

Op één of andere manier weet regisseur Pearry Reginald Teo, mij toch steeds weer te verrassen met aardig tot erg leuke films. Ditmaal doet hij het met een demonologie-film. Waarbij er wordt vertelt dat demonische bezetenheid in drie fases komt; de Aanwezigheid,de bezoeking en uiteindelijk de instemming. Alleen al doordat alles net even anders wordt aangepakt, stijgt deze film boven de standaard exorcisme film uit. Het huis waar Joel en Mason in leven, helpt eveneens goed om met sfeer, de toon te zetten. Er is slim gebruik van een Polaroid-camera en worden de visioenen van Joel, creatief op het scherm gebracht met een lichte rood-blauwe, 3D-bril-achtige look. De film volgt uiteraard ook soms de standaard exorcisme-uitvoering, maar er is dus genoeg om een ​​frisse blik op het genre te bieden. Misschien had het einde wat krachtiger gemogen maar over het algemeen was dit toch genieten!

Goede low-budget B-film. Een verhaal dat totale onzin is en personages die (hopelijk) hun rol niet te serieus nemen. Het is wat ze zeggen 1957, als een vreemde opening in de muur van een mijn de aandacht trekt van een drietal mijnwerkers, is dat een slecht idee natuurlijk om naar binnen te gaan!.

In het heden weet Hunter Hazelton een rondborstige verslaggever met haar cameraman Cam, undercover in een striptent als paaldanseres, de burgemeester te ontmaskeren als een oplichter. Op de afterparty wordt je voorgesteld aan haar rivaal, Annie, een leeghoofd, en co-reporter Declan, even dom.

Dan ga je terug naar afgesloten gebied van de mijn want dat wordt geopend met behulp van een speciale, door een Russische wetenschapper uitgevonden laser. De enige overlevende van 1957 waarschuwt tegen het openen van dat gebied. Zonder succes natuurlijk! Tijd voor wat Rocktapussy -actie!

Je ziet Kibbelende vrouwen, romantiek in de maak tussen Hunter en Carey, en je vraagt ​​je ondertussen af waarom je dit aan het kijken ben. Maar het is slim in elkaar gezet dus blijf je wel kijken! Een beetje low-budget Indiana, wat humor en tentakels,. Echter de meest geziene wezens zijn een kruising tussen een trilobiet en degenkrab,(Body Snatchers?) en kunnen mensen in zombies veranderen. Er loopt zelfs ridder in harnas!

Het is allemaal erg low-budget, met veel scènes die totaal geen logische betekenis hebben, en met nu niet de beste acteurs. Maar wonder boven wonder is er een demonen-rots-octopus-Cthulhu -ding als climax die er nog niet eens zo slecht er uitzag! Beetje in de stijl van jern'50 speciale effecten. Dat brengt me bij Brigitte Kingsley en haar outfits! Die bedekken steeds minder van haar ..tot ze in de climax niets meer over had...of soms een outfit had waar ik een Red Sonja-of Xena: Warrior Princess-flashbacks van kreeg!

Regisseurs hebben door budget te kort de neiging om hun vrouw voor de camera te zetten. Nu is Kingsley inderdaad de vrouw van de regisseur Andrew Cymek maar vermoedelijk is het hier andersom. Aangezien zij een productiebedrijf runt denk ik dat ze manlief van werk voorziet. Hoe dan ook deze film is Schlock maar het is ook zeer leuke amusement. Tenminste voor wie van goedkope, gekke B-films houdt!

Vaak is het zo dat in horrorfilms, als een astronaut door een noodlanding terug op aarde landt dat er een buitenaards wezen mee terugkeert. Als Kate Mara, die als Sam de hoofdrol speelt, dus door haar adoptievader, generaal William Harris (Laurence Fishburne) in een afgelegen huis in quarantaine wordt geplaatst kan het niet anders dan dat een buitenaardse entiteit komt aankloppen...De film is niet echt iets nieuws en eerder voorspelbaar maar het was wel een leuke, kleine Sciencefiction-horror-thriller die het veel weet te halen uit de speelduur van 90 minuten en het budget. De film vertrouwt veel op Mara's acteerprestaties en die zijn gewoon behoorlijk solide. Aan het begin speelt de film ,et een ​​gevoel van mysterie, is er intrige van de overheid of NASA? Dit biedt best wat spanning, uiteindelijk komt de ontknoping en neigt meer naar jet sentimentele van Spielberg...Waar de regisseur nog een paar knipogen naar lijkt te hebben verwerkt! Kortom ook al gebeurt er hier niets heel verrassends, is toch prima gemaakt en vermakelijk.

In de jaren zeventig stond de Britse maatschappij Amicus garant voor meerdere onderhoudende anthologie-films. Zo ook deze film waarin de verhalen komen uit interviews die dr. Martin heeft met vier patiënten Terwijl ze vertellen hoe ze in de inrichting zijn beland, is dat eveneens een onorthodoxe test om een voormalige collega tussen hen te vinden.

"Frozen Fear" Een man vermoordt zijn vrouw om verder met zijn vriendin door het leven te kunnen gaan. Ze krijgen te maken met onverwachte uitdagingen. Tja, door voodoo te noemen is het vanaf het begin wel duidelijk waar het verhaaltje heen wil! Wel wat leuke sarcastische humor (‘I’ ve got a present for you’ of ‘rest in pieces’)

"The Weird Tailor" is de beste van het stel verhalen. De zaken gaan slecht voor de arme kleermaker Bruno. Tot zijn geluk krijgt hij van een klant een opdracht om een pak van een speciale stof te maken. Geslaagde sfeer maar iets te voorspelbaar mysterie. Tevens is er een kort optreden van Peter Cushing als de schimmige klant.

"Lucy Comes to Stay" Barbara komt thuis uit het ziekenhuis en blijkt een gevangene in haar eigen huis, maar dan krijgt ze gezelschap van haar vriendin Lucy. Geen heel sterk verhaal maar het was nog wel leuk om te kijken, mede omdat Charlotte Rampling hier de rol van Barbara vertolkt.

"Mannikins of Horror" Dit verhaal is deels verweven met het omvattend verhaal van deze film. Dr. Byron (Herbert Lom), maakt poppen die hij naar eigen zeggen tot leven kan laten komen. De poppen, die eruit zagen als een soort robotten, komen niet zo heel eng over. Alhoewel de moord met de pop wel knap in beeld werd gebracht.

Ook de ontknoping van het omvattende verhaal zag ik al vanaf het begin aankomen. Robert Bloch schreef wederom alle verhalen en op het acteerwerk was ook echt niets aan op te merken. Al met al was dit een fatsoenlijke en geslaagd product maar net iets minder dan andere anthologie van Amicus.

De Nederlandse vertaling van de Spaanse titel; 'De aanval van de doden zonder ogen' dekt de lading voor het grootste gedeelte wel goed. De tempeliers, die op bloed beluste, blinde en gemummificeerde ruiters zijn, mogen voor een tweede keer uit het graf herrijzen. Ditmaal met een plot over een vijfhonderd-jarige herdenking en een driehoeksverhouding tussen de verloofde van een foute burgemeester en een vuurwerkspecialist. De film wordt dan ook wat opgeleukt met vuistgevechten en af en toe flits er een ontblote borst door het beeld. Niet echt een heel interessant verhaal. Het zijn dan ook mummie-kruisridders die op hun gehoor afgaan om slachtoffers te lokaliseren, die de film het bekijken waard maken. En dan vooral de sfeervolle scenes als ze individuele slachtoffers aanvallen want tijdens de massale slachting op het plein is het vooral chaotisch. Al met al is het regisseur Amando de Ossorio gelukt om met dezelfde elementen (sfeer, setting en audio) een leuke opvolger te maken.

Verontrustend horrorpareltje uit Argentinië. Vanaf het allereerste begin waar griezelig gefluister uit de afvoer van een gootsteen komt, weet je het eigenlijk al, dit gaat een enorme hoeveelheid griezeligheid en plezier opleveren! Het deed zijn naam zeker eer aan! Je bevind je eigen in een buitenwijk in Buenos Aires die getroffen wordt door een golf van gruwelijke gebeurtenissen. Al snel besluiten drie wetenschappers en een politieagent de mysterieuze gebeurtenissen te onderzoeken. Ze geloven dat deze sterfgevallen allemaal verband houden met paranormale wezens.

Terwijl het met de horror helemaal goed zit, springt het met de plotstructuur nogal onhandig tussen personages. Vooral aan het begin had ik wat last om te volgen hoe het nu zat. Gelukkig werd dat beter als de oudere onderzoekers hun intrek nemen in de bezeten huizen. Uiteindelijk wordt daar zelf een soort verklaring gegeven voor de bron van deze paranormale activiteit. Deze aanpak scheidt hetzij marginaal van andere ‘bovennatuurlijke horror’, maar het maakt het plot er ook niets ingewikkelder en onzinniger op. Alles bij elkaar leverde dit een geslaagde film op met goede schrikmomenten, heerlijk freaky en onvoorspelbaar.

Ik heb een zwak voor dit soort cheesy avonturenfilms, en ook deze beviel me dus goed. Het soort film dat elke jonge jongen wel zal willen meemaken. De jonge visser Demetrios redt een prinses Antillia op zee maar de prinses komt uit Atlantis en samen gaan ze dan ook op avontuur naar die wereld. Onderweg zien ze een onderzeeër in de vorm van een vis die zo weg gelopen lijkt te zijn uit een Disney-film. En dat is niet de enige film waar we verwijzingen van lijken te herkennen wat dacht je van Ben-Hur, Island of Lost Souls, The Prodigal of Quo Vadis? Daarnaast heeft de film een christelijke ondertoon. Na de belevenissen op Atlantis, eindigt de film natuurlijk met wat volgens de legende is gebeurd. Echter elke scene in de film is hoogst vermakelijke en ook al is het niets nieuws onder de zon, het is een heerlijke eigenzinnige pseudo-oude wereld die we te zien krijgen!

Gelukkig lijkt de film niet op een Jane Wick! Al staat één ding echter ook vast:de stijl drukt de inhoud brutaal de kop in. Maar die verpakking was in dit geval voldoende om mij gelukkig te maken. Het verhaal, naar de graphic novel The Coldest City, speelt zich af aan de vooravond van de val van de Berlijnse Muur, eind 1989. Sommigen hebben kritiek op dat verhaal, dat het moeilijk te volgen zou zijn, maar zelf heb ik dat niet zo ervaren.(misschien zelf iets te simpel) Maar ach het is een actiefilm dus wat maakt dat ook uit? Want Charlize Theron is weergaloos als femme fatale, een rol die ze, gezien haar talent voor vuistgevechten, nogal letterlijk opneemt. Ze is tegelijk de onbetrouwbare verleidster, in sexy lingerie, als ook de cynische antiheldin badend in neonlicht en met eighties-electropop op de achtergrond. Een actiefilm waarin personages er ook daadwerkelijk afgemat eruitzien na een slopend man tot vrouw gevecht; heerlijk! Tot bloedens toe, blauwe plekken, buiten adem en wankelend op hun benen. Charlize Theron is adembenemende in die vechtsequenties. Het lesbisch sub-plotje tussen Lorraine Broughton en de Franse undercover-agent Delphine Lasalle (Sofia Boutella) was voor mij meer een mannelijke crowd-pleaser dan dat het echt iets toevoegt aan de film. Tja, als man zijnde dus ook wel genoten maar toch?! Echter dankzij die aardige, wat afwijkende vormgeving, de decors (veel graffiti, dat neonlicht en een bioscoop waar Stalker van Andrej Tarkovsky wordt vertoont) en twee uitmuntende actiescènes stijgt Atomic Blonde boven de middelmaat uit en is het een creatieve, eenentwintigste-eeuwse pulp-actiefilm.

Yup en wederom een routine B-sciencefictionfilm uit de jaren 50. Waarin een nucleair aangedreven onderzeeër, de Tiger Shark, een reeks mysterieuze verdwijningen in de buurt van de poolcirkel gaat onderzoeken. Het verhaal van deze film is interessant omdat een combinatie is van de buitenaardse indringerfilm en de toen beginnende onderzeese thrillers. Het grootste probleem met deze film was dat er ontzettend veel gepraat werd en de documentaire-achtige manier met een didactische voice-over. De cast was in orde maar Oscarwaardig waren hun vertolkingen niet. Pas tegen het einde van de film zijn er beelden van het buitenaardse wezen. Hoewel de cyclops slechts een handpop is die nooit in hetzelfde shot verschijnt als een van de acteurs, ziet hij er niet slecht uit, ze hebben hun best gedaan met het beschikbare budget. Plus dat de houding van Kapitein Richard Holloway (Arthur Franz) af te schilderen als heethoofdig en minder dan wenselijk, druist de film in tegen de stroom van sciencefictionfilms uit de jaren vijftig. Hoe het ook zij, de film is bescheiden effectief.

De vijfde film waarin de Franse tegenhanger van James Bond, Hubert Bonisseur de la Bath aka OSS117 wederom gespeeld door Frederick Stafford na de verdwijning van een buitenlandse agent op onderzoek uitgaat in Japan. Als je denkt dat sommige scènes wel heel sprekend lijken op de vroege Bondfilms, dan klopt dat! Want hoe kan je beter op een Bondfilm lijken dan regisseur van het eerste uur Terrence Young (Dr. No; From Russia With Love; Thunderball) mee te laten schrijven? (en niet gebaseerd op een van de OSS 117-romans) De films kiezen door een gebrek aan budget, voor een meer ingetogen benadering. Er zijn dus minder gadgets maar daarvoor terug krijg je mooie setting van Japan, in de jaren '60 en er is ook geen sprake van yellowface zoals in de Bond-film van een jaar later. Kortom ook deze was weer een zeer geslaagde Franse spionage-thriller

Kapitein Cooney (Eddie Albert) van de Fox Compagnie wordt algemeen beschouwd als incompetent. 14 mannen werden gedood in een recent gevecht met de vijand, en Cooney krijgt de schuld, vooral door luitenant Costa (Jack Palance). Het moreel is dus slecht. Het verhaal speelt zich grotendeels af in een gedeeltelijk gebombardeerde buitenstad in België. Echter is de film zelf geregisseerd met een klein budget in tweeëndertig dagen op een achteraf-terrein van RKO Studio's met een kleine cast en een paar militaire uitrustingen, hierdoor kan het zijn oorsprong als toneelstuk helaas maar moeilijk verbergen. De beperkende gebruiken van het podium zijn hier regelmatig zichtbaar. Over de uitvoeringen van Lee Marvin en Jack Palance en de meeste andere uit de cast was verder niets op aan te merken maar er wordt teveel in kelders of andere kleine ruimtes doorgebracht, waar ze alleen ruzie maken of langdradig praten. De climax van de film komt zwak en moralistisch prekerig over. Gelukkig waren er wel een paar redelijk leuke actiescenes waarvoor ik het een half puntje meer geef.

Dit filmpje is gemaakt in 1983 door een groep amateurs die een leuk idee hadden over een man die zijn gezicht verbrandt met zuur en die het verhaal besloten uit te breiden naar... nou ja, dit...Toen in 1984 er ene Joe Dante met lelijke poppenbeesten een zeer lucratief succes had, begon iedereen die maar een camera kon vasthouden films met haveloze poppen te maken. Zo zagen Ghoulies (1984), Critters (1986), Munchies (1987) en Hobgoblins (1988) het daglicht. Tja en als je dan gek genoeg nog een low-budget horror met poppen onder de titel Hell Island op de plank heb liggen...?

Het is 1920. Ergens crashen zes mensen met een boot op een eiland. In het begin gaat alles goed. De overlevenden plukken bessen, verzorgen hun gewonden en praten over dingen waar je over praat als je vastzit op een eiland. Daarna bestaat de film voornamelijk uit personages die over het eiland trekken op zoek naar een manier om te ontsnappen aan...ja wat? Gemuteerde pygmeeën ofzo? Er gaat ook geen enkele echte dreiging van deze wezentjes uit!

Hoewel het zich met een strak gezicht afspeelt, betwijfel ik ten zeerste of iemand bang zou zijn voor iets in deze film. Hun aanvallen zijn vooral hilarisch onschuldig. Ook best een rare samenleving: want doorat ze maar een paar poppen gebruiken lijkt elk lid hetzelfde te zijn. Maar blijkbaar zijn de wezens echter op zijn minst enigszins intelligent, want je ziet ze een groot afgodsbeeld aanbidden. De beestachtige wezens hangen verder alleen aan kleding en worden op hun plaats gehouden door de acteurs, worden ook regelmatig naar slachtoffers of van zich af gegooid, of ze hangen gewoon in bomen en struiken.

Het is dan ook verwonderlijk dat er ook getoond wordt hoe ze rondrennen. De kleine armpjes zwiepen heen en weer en worden begeleid door een kolibrie-achtig fladderend geluid. Dat is naast een paar goede maar amateuristische gore, verreweg het beste van de film, plus dat het enthousiasme van de kant van de cast en crew er ook best een aardig cheesy filmpje van wisten te maken.

Heerlijke flauwe zondagmiddagfilm voor het hele gezin. Helaas heeft de tijd deze film ingehaald. En lijkt het meer een avonturenfilm dan horror. Toch is het geen slechte film maar het steek ook nergens met kop en schouders boven uit zoals andere klassiekers. De krabben vond erg aandoenlijk.

Vermakelijk was het nog wel binnen de grenzen van jaren ’50 films met een klein budget. Zoiets als een B-film die je zal opzetten op een regenachtige zondagmiddag. Natuurlijk rammelt het verder aan alle kanten. Een paar opmerking kan ik niet laten om te benoemen. Zo zijn het wel hilliebillie maar zulke domme dingen, doet echt niemand. Word er vooral geleend bij "Creature from the Black Lagoon" alhoewel het monster wel wat armtieriger was. Is er een rare liefdesverhouding, waarbij de bedrogen wel heel toevallig opeens in het moeras kwam. Sowieso was het nogal ongeloofwaardige relatie van Playmate Yvette Vickers. Zijn er onderwaterbeelden maar blijven die bij een dappere poging want goed geslaagd waren ze niet allemaal. En waarom dan wel onderwater maar in de nachtelijke scenes geen belichting? Je moet dit soort pulp-horror kunnen waarderen, want veel is er slecht gedaan, maar doe je dat dan kan je wel een uurtje vermaken.

Deze film is (mede) geschreven en geregisseerd door Bert I. Gordon. Die ook de verantwoordelijkheid had voor de SFX (achterprojectie) En die de speciale effecten zijn niet eens zo heel slecht. De regisseur veroverde in de jaren vijftig zijn eigen plekje, het zit al in zijn naam, door mensen of dieren te vergroten. Hier gebeurd eigenlijk hetzelfde maar ditmaal worden de gebruiksvoorwerpen vergroot waardoor het lijkt alsof de personages zijn gekrompen. Dit is ook een film met een beetje misleidende titel want de 'poppenmensen' vallen niet aan. En meer dan wat de eerste regel van het plot zegt, doet de film ook niet; een gekke poppenmaker is bang om alleen achter te blijven, en ontwikkelt een machine die gewone mensen kan laten krimpen. Wel weten de schrijvers dingen te verknoeien; de kleintjes in slaap, in buizen laten stoppen? En werkelijk een liedje en een deel van Colossal Man in een drive-in scene recyclen? Dat was wel jammer! Het kleine beetje dreiging komt nu de meest van de tijd van de rebellie van de kleine mensen, tja een echte horrorfilm is het dus niet. Wel een typisch American International Pictures (AIP) jaren '50 film! Deze studio bracht low-budget films uit, gericht op een tienerpubliek. Hoewel de acteurs in deze film hun tienerjaren al ver voorbij waren. Het meeste acteerwerk is wat amateuristisch, met uitzondering van de poppenmaker John Hoyt. Toch zijn John Agar (Tarantula, The Mole People, Invisible Invaders), June Kenney (Earth vs. The Spider) en Susan Gordon (The Five Pennies) geen onbekende voor de liefhebbers van low-budget films; Dit was ietwat zwak ondanks een behoorlijk concept maar ook verre van verschrikkelijk.

Deze film werd opgenomen met een budget van een paar honderd , waarna de post-productiekosten van o.a. het geluidsontwerp nog ongeveer $ 900 waren. En ik kan niet anders dan zeggen dat dit voortreffelijke solide film van 39 minuten is, geworden! Het verhaal gaat over de Jack-O-Lantern-moordenaar die met pensioen is en de gepeste middelbare scholier Daniel, die voldoende tijd had om de ware identiteit van de killer te ontdekken. De productie is ongekend hoog, de acteerprestaties zijn goed, degelijk en niet verschrikkelijk. Het is verder ook vrij simpel, met voldoende speelduur en geen overbodige opvulling en het masker voor de moordenaar was best cool ! Qua humor is het misschien een beetje cheesy, maar vond die aanpak hier ook goed passen. Kortom een uitstekende slasher!