Opinions

"Don't you touch me, you snake squeezer!"

Met een naam die meelift op Alien(s) maar die met een soort gigantische radioactieve krab meer een eerbetoon brengt aan de monsters uit de jaren '50 is dit een fijne vermakelijke Italiaanse sci-fi-actiefilm die volkomen hersenloos is maar zich met een snel genoeg tempo afspeelt. Een multinational met onverantwoordelijk kernafvalbeheer; ze gooien het allemaal in een vulkaan, wat natuurlijk leidt tot problemen met een monster van zwarte slang en banden en krabklauwen.... Er is niet veel monster of bloed, maar Margheriti stopt tussen de chaos van de climax een 'ontsmettingsscène' die slechts een excuus is voor de aantrekkelijke blonde hoofdrolspeler om de rest van de film rond te rennen in een nat topje en slipje. Het heeft slechte nasynchronisatie, aandoenlijke miniaturen en een zes meter hoog buitenaards wezen dat nauwelijks kan bewegen. In mijn ogen een behoorlijk goede film dus!

Filmmaker Don Dohler bracht eind jaren zeventig en begin tachtig verschillende films uit, die bijna liefdesbrieven aan de sciencefiction uit de jaren vijftig zijn. Weliswaar wel met een kleine upgrade want er zijn ook wat computer-geanimeerde graphics. Let wel het acteerwerk is bar slecht, de meeste zijn zo van de straat getrokken. En er zit zelfs een beetje slechte stop-motionanimatie in de climax Dit was Dohler's zijn eerste film en vertelt het verhaal van drie buitenaardse wezens die amok maken en mensen vermoorden in de buurt van het klein stadje Perry Hill in Maryland. Tja je ziet hier de standaard wetshandhaving-dingen van wat zal het toch zijn wat de burgers ombrengt, waardoor het met horten en stoten maar leuk is en spanning biedt eigenlijk nog minder. Er is zelfs flink wat vulling met een scène van of andere lokale band die een heel nummer uitvoert in een bar. Maar deze film draait eigenlijk helemaal om de monsters, de zelfgemaakte wezenspakken en het enthousiasme van de filmmaker! Geenzins een goede film maar de doe-het-zelf-mentaliteit maakte hier veel goed! Het krijg van mij dezelfde waardering als twee films die ik al zag, gewoon omdat het ondanks no-budget een leuke films is!

Onvoorstelbaar dat een film zolang kan duren! (volgens mij was het zelfs meer dan de 1 uur en 34 minuten?) En dat terwijl er geen tekort is aan Actiescènes? Ugh, met veel vuurgevechten. Het probleem is dat weinig ervan enige emotionele investering voor de kijker heeft, en het werd gewoon achtergrondgeluid. Plotsgewijs is het niets nieuws. De film begint met de welbekende meteorenregen, die buitenaardse wezens naar de Aarde brengt. Maar helaas bezit de film een te laag effecten-budget en krijg je alleen zombie-achtig geïnfecteerde mensen met oranje contactlenzen die wapens kunnen afvuren. Wat regelmatig werd onderbroken door scenes met drama. Olivia Okoro deed het nog best uitstekend als hoofdrolspeler maar het sluipschutter-gedeelte was er werkelijk bij gesleurd om nog iets van de titel goed te hebben! Naar een buitenaardse sluipschutter was het zoeken! Voor een low budget film was het misschien iets beter dan vele andere, maar het plot is al zo vele malen eerder gedaan en het budget was niet toereikend genoeg om er echt iets van te maken waardoor het een vermoeide zit werd!

Vermakelijk maar ook niet meer! Op een gegeven moment zegt één van de karakters in de film: Dit houdt hier allemaal geen steek. Op dat ogenblik had je zoiets van: ja inderdaad! Alles was nogal voorspelbaar en hangt van toevalligheden aan elkaar. En ook de plotwendingen komen niet als echte verrassingen. Nog iets anders wat echt minder was, waren de bijrollen. Echt meeleven met de personages was er niet bij! Zo is daar Katherine Waterston als "huilebalk" Daniels. Waarvan het er dik bovenop lig dat we als de kijker vanaf het begin van de film met haar meeleven omdat de kapitein die levend verbrand (een cameo van James Franco) haar man is. Helaas missie mislukt. Zo is het ook bij de rest van de crew, niemand blijft hangen. Is dan alles kommer en kwel nee dat ook weer niet. Michael Fassbender als David, de synthetische robot uit Prometheus en als Walter de robot die meereist aan boord van de Covenant laat maar weer eens zien hoe goed de man kan acteren en weet deze dubbelrol feilloos te spelen. Daarnaast zijn er gelukkig ook een stel prachtige beelden te zien. En dan de xenomorph, tja die is er! Misschien zelfs wel teveel? Met als dieptepunt een pasgeboren xenomorph. Conclusie: Alien: Covenant is niet de film die zijn verwachtingen waarmaakt.

Tja we bevinden ons in een tijdperk waarin vrijwel elke succesvolle genrefilm met sequels, prequels, of what ever...nieuw leven wordt ingeblazen...Nu waren de Alien-films misschien niet altijd even succesvol maar hadden altijd wel de ambitie om iets eigens toe te voegen.

Echter nu aanbelandt bij het zevende deel worden ambities overboord gegooid en wordt er alleen nog slim gesampeld of opnieuw geordend. Dat ze film laten afspelen tussen de eerste en de tweede is natuurlijk ook niet handig want je kom dan eigenlijk direct uit bij een ongeïnspireerde herhaling... Nou vooruit er zijn ook praktische effecten dat was tenminste goed!

Het start leuk met een meisje en haar synthetische ‘broer' in een mijnkolonie maar zodra het potentiele slachtvoer bekent is, wilde ik nog maar één ding! Hopen dat de Xenormorph deze mensjes gauw en pijnlijk laat sterven! Wat inwisselbaar slecht waren die! Werkelijk moet er spanning komen van een tikkende klok in de vorm van een botsing? Of van een Humanoïde die je al dan niet kan vertrouwen?

Tja je voeg gewoon een hele reeks goedkope referenties toe om het een eigen verhaal te versterken en de kijker te herinneren aan de betere dagen van de franchise. En... Wie dacht dat het oké was om de gelijkenis van Ian Holm hierin te gebruiken? Waarom met deepfake-technologie een overleden acteur tot leven wekken? Sommige verwijzingen wordt ronduit onnozel (of denigrerend) omgegaan.

De film hangt eerlijk gezegd zo aan elkaar van teleurstellende dingen, dat je gewoon niet echt kan spreken van geslaagd. En natuurlijk is er het derde bedrijf van de film, die het voor mij gewoon liet ontsporen. Tja misschien is het qua hoe het eruit ziet een meer eigentijdse film maar als dat betekent dat het bombastischer moet zijn en de verwijzingen naar de eerdere films je om de oren vliegen...geef ik er toch de voorkeur aan om gewoon de oudjes nog een keer op te zetten!

In 2001 maakte de heren Lucky McKee en Chris Sivertson direct naar hun afstuderen een (video)film. Volgens de heren was het 12 jaar later tijd voor een remake. En zodoende kwam deze Teenie-bopper-met-een-twist nogmaals uit. Voor regisseur McKee's doen is deze film eigenlijk erg basic en veel minder goed uitgewerkt dan andere films die ik van hem zag. Toch zien we ook verschillende van zijn typerende elementen terug; Vrouwen, vrouwenkwesties en lesbisch onderonsjes.

De film bleef dichtbij een onderwerp dat beide heren toentertijd goed kende; de high-school, Helaas vermoed ik dat ze verhaaltechnisch maar weinig hebben veranderd. Cheerleaders zijn nogal oppervlakkige wichten zonder inhoud , wat ook geldt voor het football-team, hun lot laat je koud. En zoals de titel al deed vermoeden is de film een beetje cheesy. De special effects ogen goedkoop en kitscherig, maar dat geeft deze film tegelijkertijd wel iets eigens. Toch verveelt ‘All Cheerleaders Die’ gelukkig niet, omdat er een onvoorspelbaar geheel van is gemaakt. Doordat er aantrekkelijke dames in weinig kleding voorbij paraderen en de aanwezige hekserij was het nog aardig om te kijken maar heel erg noemenswaardig vond ik dit niet. Een zeer magere 3 *

Bah, wat een lange zit was dit, bij dit absolute gedrocht! Direct vanaf het begin gaat het al mis. Vier actrices zijn in een kamer en de vijfde(en zesde) is te laat. Dit wordt zo slecht geacteerd dat het gewoon pijn doet. Tot overmaat van ramp hangen er posters aan de muur van films, waaronder deze film. Ik heb de regisseur op gezocht en het bleek dat de rest van de filmposters ook van haar was. Had dit maar eerder gedaan want haar andere films krijgen ook alle geen goede ratings hierop Moviemeter (zeg niet altijd alles over de films). Toch was het eigenlijk een teken om direct te stoppen maar niet gedaan! De gore is summiere en van weinig originaliteit. Wat rest zijn een stel mutsen die totaal niet kunnen acteren in een bos. Een halve ster voor de mooie poster!

De film is opgedeeld in twee gedeeltes: Het ene gedeelte gaat over een schaars gekleed meisje Chloe (Caitlin Stasey), die opgesloten zit met meerdere andere schaars gekleden meisjes in een kamer. Het andere gedeelte gaat over Andrew (Markus Taylor) die een telefoontje krijgt van een mysterieuze Rus en hierna voor hem gaat werken. Uiteindelijk moeten die twee verhaaltjes bij elkaar komen, echter lijkt dat eeuwen te duren. Nu is de film niet heel slecht maar zeker ook niet heel goed. Vooral hoe de film eruit ziet is positief. Doordat er niet veel dialogen zijn in de film is over het acteerwerk eigenlijk ook niet veel te zeggen. Markus Taylor heeft de meeste tekst en deed het prima. De dames zijn te zien in hun ondergoed en kreunen, huilen en gillen braaf op de juiste momenten. En zoals je van horror-babes mag verwachten reageren ze op de meest onlogische manieren en vaak ook nog tergend traag. Nu is de killer niet veel slimmer. Dat scheelde dan weer voor de dames. Het is daarom al knap dat de film me wel bleef boeien. Verder zal deze standaard-film algauw in de vergetelheid raken.

"We could do it ‘Lady and the Tramp’-style?”

Enigszins snap ik de mindere beoordeling ook wel...er gebeuren maffe rare dingen in deze film. Vanaf het eerste moment zit het boordevol raarheid. Benny die vader wil worden? En daarom een seksspeeltje-babypop koopt...ongelooflijk pervers Of ogenschijnlijk normale regenwormen die een psychedelische trip veroorzaken als ze worden gegeten of gesnoven. Ja echt er is een scene waar mannen regenwormen snuiven...

Deze film met een door drugs gedreven avontuur van regisseur Alex Phillips is ook geen A24-mooifilmerij met een diepere betekenis...dus ook geen punten van fanatieke adepten. Nee dit heeft de look en feel van sleazy films. En het mist veel van alles wat je een plot zou kunnen noemen, het zijn een stel willekeurige personages die elkaar tegenkomen. Wel zijn er een enthousiaste cast en de effecten zijn praktisch!

Of het nu komt door de bijna onaangepaste creativiteit, het grillige film-maken (weerbarstige montagekeuzes), of de bewust overdreven dialoog maar de film kent een onvergetelijke rit vol charme. Voor mij was dit toch wel low-budget film-maken op zijn best. Maar ja dit is een echte love-it-or-hate-it..

Pete's oude maten van de universiteit organiseren voor zijn verjaardag een schoolreünie op een familielandgoed. Echter Pete begint het gevoel te krijgen dat A) ze nooit volwassen zijn geworden, B) ze zich allemaal tegen hem hebben gekeerd en C) een of andere "vreemde Harry" die ze uit de pub hebben meegenomen, zit erachter.

Dit was een nogal aparte film want waar het bij horror meestal bedoeld is om de kijker angst aan te jagen is de horror hier meer voor hoofdpersonage Pete. De angst om in het ooitje te worden genomen, om er niet bij te horen of zich geen houding weet te geven in het groepje oude chique vrienden. Sociaal onhandig ...of toch niet? Ze halen herinneringen op, hoewel Pete zich dingen anders lijkt te herinneren, vitten een beetje op elkaar, wat meestal wordt gevolgd door "grapje" of "neem de dingen niet zo serieus" Hier weet je nooit helemaal zeker of deze mensen proberen om Pete's leven tot een hel te maken of dat alles gewoon een onschuldig toeval is.

Door de regie van Gaynord kan Pete's paranoia zachtjes koken en sudderen. Het is denk ik ook het soort film dat eigenlijk alleen in Groot-Brittanie gemaakt kan worden. De absurde, hilarische situaties die in de film worden afgebeeld zijn herkenbaar, het is niet alleen lachen om de wonderbaarlijke absurditeit van dit alles, maar ook verbonden voelen met de sympathieke, gevoelige hoofdrolspeler Het resultaat is dus zowel onaangenaam als boeiend, als herkenbaar en een deel van de humor is erg donker.

Standaard horrorwerk is dit sowieso niet en hoe goed je de film kan waarderen hangt af of je zwarte humor leuk vind! Maar één ding is zeker...anders dan al het andere was het wel!

De film All Quiet on the Western Front speelt zich af aan het westfront tijdens de Eerste Wereldoorlog en belicht het verhaal van Duitse soldaten. Het leven in de loopgraven eiste zowel fysisch als psychisch een hoge tol van de soldaten. De zware omstandigheden van dit mensonwaardig bestaan zoals modder, ratten, luizen, dagenlange artilleriebeschietingen, verveling en eenzaamheid komen op een prachtige manier aan bod in de film. Regisseur Milestone laat de soldaten in de film de vraag stellen die bij veel mensen op de lippen zal branden: voor wie vechten we eigenlijk? En juist die moedeloosheid, die waanzin van oorlog komen erg sterk tot zijn recht in de film. Dat is vooral door het vakmanschap van de regisseur en de onverwoestbare kracht van zijn pacifistische boodschap En maakt dat dit zo'n sterke film is en blijft. Hierdoor is de film de moeder aller oorlogsfilms, een filmisch hoogtepunt dat zijn status van klassieker meer dan waard is.

“Met grote leuzen dreven onze opvoeders de jeugd naar de oorlog; als kanonnenvoer werden wij behandeld. Weg grote idealen.”

Deze Eerste Wereldoorlog-film is een soort van remake van een Amerikaanse film uit 1930, die gemaakt is voor de televisie. Beide films zijn dus gebaseerd op een Duits boek van Erich Maria Remarque uit 1929 "Im Westen nichts Neues". Die titel is afkomstig van een communiqué dat de Duitsers aan het eind van de oorlog verspreidden. Het is ook zeker geen slechte film maar wel duidelijk meer van tv-film kwaliteit. Zodoende overtreft het zijn voorloper niet! De historische betrouwbaarheid van de film was redelijk groot! Er was duidelijk aandacht voor veel details. Doordat de film in kleur was zijn bijvoorbeeld de wirwar aan kleuren van de uniformen te zien. En ook de helmen veranderde naar verloop van tijd. Zo ook uitspraken, oorlogshandelingen en oorlogsmateriaal. Het is alleen jammer dat er Engels in gesproken wordt. Duits zou de film nog authentieker gemaakt hebben. De film verhaalt net als de bron over het blinde patriottisme dat geleidelijk plaats maakt voor een besef van menselijk leed dat aan beide kanten wordt ondergaan. Op een sobere manier krijgt de kijker zicht op hoe het thuisfront zich onwetend hield ten opzichte van de oorlog en hoe de soldaten meer en meer vervreemden van het gewone leven. De boodschap; Nooit meer oorlog werd helaas algauw weer in de wind geslagen!

De kerst-horrorfilm en de anthologie-film zijn beide subgenres binnen de horror. Dit regiedebuut van man en vrouw David Ian en Rebekah McKendry combineert beide tot een makkelijke en luie wegkijk film. Hier dan ook geen verschillende regisseurs die voor de shorts zorgde.

Op kerstavond ontmoeten Max ( Graham Skipper, Beyond the Gates, Carnage Park) en Jenna ( Ashley Clements) elkaar om in een klein theater naar de productie genaamd "All The Creatures Were Stirring", te gaan kijken. Een regisseur (Maria Olsen) onthult op het podium steeds via een titelkaart de naam van het verhaal, en drie artiesten beelden minimalistische aan het begin en eind het uit.

De eerste is 'The Stockings Were Hung', kerstfeest op kantoor, het is meer een verplichting dan een vreugde voor de werknemers. Als de werknemers (onder hen Jocelin Donahue, Doctor Sleep,The House of the Devil) om beurten een cadeautjes pakken, blijkt een gek spelletjes te spelen. Hoewel het, ondanks onwaarschijnlijk momenten, wat spanning opbouwt, eindigt het voordat het er echt van profiteert.

De tweede 'Dash Away All' Eric (Matt Long) is op kerstavond op het laatste moment aan het winkelen en staat op het punt om naar huis terugkeren, maar het lot, een griezelig busje en twee vriendelijke jonge vrouwen hebben andere plannen. De onthulling wordt goed afgehandeld en de make-up en speciale effecten zijn indrukwekkend.

De derde "All Through the House" is niets anders dan een horror-versie van Charles Dickens 'A Christmas Carol' Leukste aan dit segment was dat de personages uit een zwart-wit film via zijn televisie tegen Chet praten. Verder vergeetbaar en niet zo grappig als het hoopt te zijn.

De vierde "Arose Such a Clatter" Guy (Mark Kelly) rijdt naar huis als hij een rendier raakt dat midden op de weg stond. Bij thuiskomst ontdekken hij en Suzy (Megan Duffy) dat de rendieren Guy zijn gevolgd en uit zijn op wraak. Klinkt als behoorlijk goed en bloederig horror-materiaal? Helaas niet met dit budget.

De vijfde en laatste "In a Twinkling" waarin Steve (Morgan Peter Brown) kerstavond alleen wil doorbrengen maar zijn vrienden Gabby (Constance Wu), Mary (Stephanie Drake), Jill (Tiffany Elle) en Marcus (Craig Lee) verschijnen alsnog voor de deur. Dit laatste segment zou zich thuis voelen als aflevering van Black Mirror,The Twilight Zone revival, of reboot van The Outer Limits. Het combineert slim zwart-wit cinematografie met heldere kleuren die worden gebruikt om vreemde kerstgewoonten te benadrukken.

Het idee dat elke short op het podium wordt gespeeld, was best origineel.Het is aardig amusant om het eigenlijke stuk te zien versus de minimale podiumopvoering. Toch werkt het hele performance art-ding helaas niet zo goed als bedoeld. De regie is verder goed, en de acteurs hebben plezier. Het is duidelijk dat de McKendrys het genre kennen (evenals veel mensen uit de horror-scene van Los Angeles), maar deze film blijf vooral in aardig hangen. Nergens stijgt naar iets beters.

In deze The Asylum rip-off van "Indiana Jones and the Crystal Skull," zijn gek genoeg geen tempels of schedels te vinden. Wel is er Allan Quatermain maar of dat veel had uitgemaakt? In het kort de film doet er een half uur over om de reizigers bij elkaar te laten komen om ze daarna rond de 30 minuten te laten reizen naar hun doel. Zucht, de helden lopen in deze film wat af! Ondertussen worden er beelden getoond van Afrikaanse dieren in het wild en landschappen, zo van het Discovery kanaal. Echter dat doel is niet de tempel maar gevangenschap? Met National Geographic dansjes van inboorlingen en uiteindelijk ook nog een groot plot -gat tot gevolg. Meestal stopt men in een film wat gevaarlijke ontmoeting zodat er wat actie ontstaat. Tja... hier zijn wel CGI-sprinkhanen, een (echte) neushoorn en inboorlingen maar die zijn nergens een echte bedreiging. Nee, ik vond dit niet goed!

In wezen een Anthologiefilm, maar waar andere vaak filmpjes van verschillende regisseurs met elkaar verbinden, is deze gemaakt door regisseur. Dit is namelijk het regiedebuut van nu-metal rockgroep Powerman 5000-zanger Spider One, het jongere broer van een zekere Mr. Rob Zombie. En hij voegt eigen gemaakte korte filmpjes tot één compleet verhaal. Het is daardoor behoorlijk sterk qua stijl en verhaalvertelling. In elk van de vijf verhalen waaruit deze bloemlezing bestaat, komen kunstenaars van verschillende aard in gruwelijke situaties terecht.

Het openingsverhaal bestaat grotendeels uit John Ennis, die acteerleraar Robert Anderson Wright speelt en die op een oorverdovend volume dingen over de puurheid van toneelvoorstellingen en je innerlijke monster oproepen, naar zijn studenten schreeuwt. De verlegen jonge actrice Brody (Krsy Fox) krijgt de volle laag totdat... Moet jhet bevlogenheid voorstellen of was het gewoon irritant?

De volgende gaat over een abstracte schilder genaamd Marcus. Er is niet veel anders in het segment dan een paar telefoontjes van zijn agent en vriendin Brody waarna hij bezoek krijgt van een entiteit en er speciale make-upeffecten kunnen worden getoond. Het is niet helemaal duidelijk wat men hier mee wil...

Je gaat verder met horrorscenarioschrijver Eddie Park, die een scenario schrijft over een seriemoordenaar genaamd "The Whistler", die misschien reëler is dan hij zich had voorgesteld. Hij zal wensen dat hij over een lichter onderwerp had geschreven. Bloederig maar net iets te kort om het interessanter te maken...

Beetje saaie nerdy John die op date gaat met Scout Taylor-Compton (Laurie Strode uit de Rob Zombie-Halloween films) als de ex-vriendin van Marcus en beeldhouwer Ivy. Ze lijkt een beetje wild voor hem en het is de ongemakkelijke eerste date. Het is direct duidelijk dat dit meisje niet valt voor hem dus je kunt al vroeg zien dat ze meer in petto had. Toch was hun geklets best aangenaam om naar te kijken.

In het laatste en langste vijfde filmpje zie je het meisje Brody terug, die samen met huisgenoot Hope kijken naar een slasher-film die Eddie heeft geschreven. Na de film keuvelen de dames nog wat en Brody belt haar vriend Marcus. Hierna gaat Hope met haar band, waar ze leadzanger van is, oefenen. Een van de bandleden van Hope zegt dat hij de zes noten heeft ontdekt die kwaad kunnen manifesteren. Hope krijg de muzieknoten en speelt ze thuis op de piano waarna de cirkel met Brody rond werd gemaakt.

Door kleine dingen in elk van de verhalen te zien, bleef het mijn interesse behouden. Je krijg genoeg goede praktische dingen. Leuk dat dit bijna naadloos in elkaar overgaat. Wel jammer dat de meeste filmpjes geen hardere klap met meer schrik of bloed uitdeelde. Maar dit was zeker de moeite waard om te bekijken en het vliegt voorbij met een speelduur van slechts zo'n zeventig minuten

Aan het einde van de film hoor je Gloria vragen of er ook een liefdesfilm draait en duidelijker kan je de film niet omschrijven. Een liefdesfilm maar dan wel één met een extreem bloederige randje.

Fabrice du Welz neemt als uitgangspunt de legendarische Lonely Hearts Killers: Raymond Fernandez en Martha Beck, die in de jaren ’40 van de vorige eeuw zo’n twintig vrouwen vermoordden. Eenzame zielen, die in de val werden gelokt met een contactadvertentie.

En zo begint dan ook, de over vier aktes verdeelde film. Laurent Lucas speelt de rokkenjagende gladjanus Michel die in Gloria (Lola Dueñas met zowel grandioze als waanzinnige mimiek) echter vrij gauw zijn kompaan vindt. Het feit dat Gloria obsessief verliefd op Michel is, blijkt al snel voor- en nadelen te hebben. Ze worden op een desastreuze manier slaaf van hun emoties. Volkomen verliefd, volkomen van elkaar afhankelijk en elkaar volkomen manipulerend. Dat bloederige spel van de twee hoofdpersonages kan alleen maar leiden tot hun morele ondergang.

Dit alles speelt zich af op druilerige Waalse locaties, en met de afwezigheid van kunstlicht, close-ups en het handheld camerawerk lijkt het soms alsof al het goede is vertrokken met de noorderzon. Alles draagt bij aan een prachtige maar ongemakkelijk drama, waarin veel mooie scenes maar ook zeer bloederige scènes voorkomen.

Helaas, is dit geen hele beste film. Al snel in het begin zien we iets wat lijkt op moord. Hierna volgt een zeer mager verhaaltje waarbij de wereld van fietskoeriers lijnrecht tegenover de wereld van de Engelse politiek komt te staan. Maar doordat we al weten wie er betrokken zijn bij die moord is elk spoortje van spanning al weg. En zo'n beetje alle Engelse detectives of Zweedse politieke thrillers pakken het spannender en ingenieuzer aan dan deze film. Zelfs de plotwending om het geheel nog wat spanning mee te geven mislukt omdat je al gauw door hebt wie de dader daarvan is. Wat rest zijn wat mooie locaties van Londen.

Gelikte spionagethriller over een missie in 1942 in Marokko waar de Canadese geheim agent Max Vatan (Brad Pitt) de Franse verzetsstrijder Marianne Beauséjour (Marion Cotillard) elkaar ontmoeten. Als ze de missie overleven besluit Max Marianne te vragen met hem mee terug te gaan naar Londen en met hem te trouwen. Maar eenmaal terug in Londen komt hun relatie op scherp te staan. De film lijkt per deel in verschillende genres te kunnen worden opgedeeld alle in de gebruikelijke Hollywood-stijl. In het eerste deel van de film staat de actie centraal gevolgd door de romantiek. In de tweede helft van de film slaat de sfeer om en komen we in een echte thriller terecht met de bekende spanning en vragen. Deze afwisseling in de verhaallijn zorgt voor een goede spanningsopbouw. Af en toe zijn de scènes echter net even te veel over de top! bevalling op straat tijdens luchtaanvallen en de daarop klappende erehaag of het neerstortend vliegtuig tijdens een feest Visueel gezien pakt de regisseur Robert Zemeckis flink uit. Zoals bv. het prachtige openingsshot van de parachutist boven de steeds dichter naderende woestijngrond of het virtuoze shot waarin een in nylon en naaldhak gestoken damesvoet over gebroken ruiten op een Londens trottoir paradeert, dit zijn slechts een paar hoogtepuntjes. Echter gaat hij ook over de schreef met een verschrikkelijke Titanic-achtige seksscène in een auto middenin de woestijn. Ondanks dat het een film is die in oorlogstijd afspeelt heeft het een ‘zachte sfeer’. De acteurs spelen ingetogen. Bij sommige scenes speelt Brad Pitt zijn rol puur en ingetogen. Op andere momenten lijkt het alsof hij zich inhoudt. Marion Cotillard als de Franse verzetsstrijdster steelt de show met haar prachtige overtuigende rol.
Verder zijn er zowel Frans en Engels gesproken delen, waar het bijna te bizar is dat de Duisters hun moerstaal niet machtig zijn. Wat dus nogal jammer is. Doordat de film startte met het gegeven over een romance in het Marokko van de tweede wereldoorlog kan je niet anders dan dat het doet denken aan Casablanca (1942) Die klassieker overtreft Zemeckis nergens maar de film biedt genoeg vermaak.

Regisseur Lewis Teague, een voormalig protegé van Roger Corman, keert met deze uitstekende actie-horror terug naar de monsterfilmformule van de uit de kluiten gewassen wezens uit de jaren '50 en de latere 'Nature Gone Amuck' uit de jaren '70. John Sayles (Piranha ,The Howling, Battle beyond the Stars), een andere Corman compagnon, baseerde het script op een stedelijke legende uit 1935 en een kortstondige rage om babyalligators als huisdier te houden. Zijn scenario is doorspekte hij met verschillende spitsvondigheden. Een monsterfilm met alle facetten van het sub-genre; illegaal in het riool gedumpte honden vol met hormonen laten het groeien tot een reusachtig formaat en militairen, politie en wetenschappers die de bevolking proberen te beschermen. De tweede helft doet dan ook erg denken aan eveneens fijne Them! (1954) De claustrofobische rioolstelsels met het altijd aanwezige geluid van druipend water voegen daarnaast veel sfeer toe. Robert Forster is perfect in de rol van rechercheur David Madison. Heerlijk naturel en ongedwongen (gaaf was de terugkerende grap over het haaruitval) Het bloed is niet extreem, maar het is er in overvloed. Er is een groot aantal scènes waarin slachtoffers verschillende ledematen verliezen, of in stukken worden gekauwd. Twee scènes sprongen er voor mij bovenuit; de eerste keer dat de krokodil verschijnt in de achtergrond en de jongen op de duikplank terwijl de lichten aangaan. Met een enorme hoeveelheid aan entertainmentwaarde; goede uitvoeringen, geestige script, en prima spanning en schrik momenten, is dit voor mij tot nu de beste krokodillenfilm die ik heb gezien (misschien zelfs wel de allerbeste die er tot nu toe bestaat!)

Ondanks dat men dit Alligator twee noemde is dit géén sequel, maar eerder een herbewerking van de eerste. Het is eigenlijk hetzelfde verhaal, maar met veel minder interessante personages, veel minder alligatoractie en veel minder ‘fun-factor’ Een vervolg dus dat in veel opzichten minder is dan zijn voorganger. Zelfs best lui ook want zelfs de slechterik Vincent Brown (Steve Railsback) lieten ze dingen doen om maar te benadrukken dat hij slecht was. Verder nog een paar bekende gezichten onder de cast o.a. Richard Lynch, Dee Wallace en zelfs Kane Hodder (Jason Voorhees) was even te zien. Wel erg knap dat ze in jaren '90 zelf een gigantische alligator nog konden gebruiken om te dienen als katalysator voor gentrificatie. Dit was niet best doordat er te veel nutteloze praat was en te weinig spanning en de alligator ziet er soms zo slecht uit dat het bijna grappig werd.

Leuke horrorfilm uit de jaren '50. Waar een beetje de geest van de klassieke Universal Monster-films (is van 20th Century Fox) in rondhangt Uiteraard nu meer iets voor een middagvoorstelling met zijn lichte griezeligheid. Maar in mooie opvallende cinemascope zwart-wit beelden. Heerlijke sfeervolle setting van een landhuis omringd door moerassen van Louisiana met een laboratorium voor gekke wetenschapper en een charismatische vrouwelijke hoofdrolspeler. Elke scène die zich in het moeras afspeelt is behoorlijk goed met veel echte en nep-alligators, drijfzand, en slangen En als toetje een dronken alligator-hatende haakhand aka Lon Chaney Jr. JA... alles is verpakt in precies de juiste hoeveelheid cheesiness. De omkaderende scènes aan het begin en einde met de hypnose bij de psychiater waren niet echt nodig

"Why is that goat eye-fucking us so hard?"

Deze film vertrouwt sterk op zijn "vage vreemdheid" om zo spanning en interesse op te wekken. En ondanks dat het best wat tijd besteedt aan het opbouwen, lukt het de film aardig goed! Vanaf het begin als Alma (Li Jun Li). bebloed, op blote voeten en met een bloederig bundeltje in haar handen langs kant van de weg wordt gevonden, houdt de film je geboeid. Maar ondanks de titel gaat dit psychologisch, onbetrouwbare verhaal eigenlijk over hulpsheriff Ren Accord (Ethan Embry) die zijn vermiste, vervreemde zoon probeert te vinden.

Ondertussen zijn er veel vreemde zaken; Want is er een sekte? Wat is dat met die wolf? Wat of wie is die weerwolf? as Alma wel werkelijkheid? Wat is er met die schapen aan de hand? Waarom wordt iedereen in de stad ziek? En waarom veranderen plots de sets en locaties? Er komt een antwoord maar helaas voelde die ontknoping voor mij uiteindelijk een beetje als een soort bedrog. Het productiedesign is sfeervol, (erg mooi beeld van hulpsheriff Ren in het hoge gras met een rode ballon) de droomsequenties zijn voldoende horrorachtig en visueel inventief en de soundtrack draagt eveneens bij aan een unheimische sfeer. Hoewel dit niet het type "horror" is waar ik doorgaans veel mee op heb, weten oudgediende regisseur Michael Patrick Jann (Drop Dead Gorgeous) en acteur Ethan Embry (Late Phases, The Devil's Candy) een prima film die werkte voor mij. ervan te maken

Opmerkelijk speelfilmdebuut van Joe Begos. Het verhaal refereert duidelijk naar 'Xtro' (1982) en de Philip Kaufman-versie van 'Invasion of the Body Snatchers' (1978) aangevuld met John Carpenter en fijne bloederige jaren 80 slasher-scènes. Het uitgangspunt volgt verder de bekende sci-fi en horror-traditie uit de klassiekers. Iets nieuws doet de film niet! Maar dat hoef ook niet altijd want dit is ondanks zijn lage budget, verrassend goed gemaakt. Elke beslissing die wordt er genomen is een liefdevol eerbetoon in een of andere vorm. De soundtrack is een geweldige mix van Carpenter-achtige synth en orkestrale muziek. Een klein minpuntje was het gevoel dat ik kreeg bij bepaalde momenten, vooral in de derde act, waarbij het leek alsof het was opgevuld om de film de 80 minuten te laten halen. Echter dit is verder een heerlijke goed gemaakte throwback horrorfilm!

Verfilming van Jeder stirbt für sich allein van Hans Fallada, een boek uit 1947. En gaat over Otto en Anna Quangel, een Duits arbeidersgezin, die het nieuws ontvangt dat hun enige zoon is gesneuveld op het slagveld. Daarop besluiten ze een tegenactie te starten tegen het naziregime. Nu is het schrijven van briefkaarten met verzetsteksten erop niet het alle spannendste onderwerp. Wat waarschijnlijk ook de reden is, dat ondanks de film zich afspeelt in de hoofdstad van nazi-Duitsland: Berlijn van 1940, er iedereen Engels (met Duitse tongval) spreekt. Dat is vermoedelijk voor commerciële overwegingen en zeker één die wel nodig is omdat de film bijna volledig draait om Emma Thompson en Brendan Gleeson als het echtpaar Quangel. De enige andere is Daniel Brühl, als politie-detective Escherich. Alle prima acteurs en er is dan ook niets op aan te merken. Echter is de film enorm traag en kent maar weinig echte (goede) beelden van Berlijn in de oorlog. Twee scenes sprongen er voor mij echt uit en dat waren: Het prachtige begin met de zoon die door het bos rende en uiteindelijk sneuvelt. En de andere scene is: als Otto uitleg waarom hij de kaarten achter laat. Hij vergelijk het nazi-regime met een machine en de kaarten als de korrel zand, die uiteindelijk funest zal zijn voor de machine. Aardig dat we eens wat beelden zien van mensen die het totalitaire regime in twijfel trokken maar heel spannend of opzienbarend vond ik het niet!

Het is een goede film, die enkele en alleen in de jaren '80 kan zijn gemaakt. Het valt in de categorie slasher, maar eigenlijk is het meer een home invasie-film met enkel slasher-elementen. Een stroomuitval (ja echt waar) zorgt ervoor dat vier mentaal onstabiele patiënten ontsnappen. En ze hebben een doelwit; ze hebben het namelijk in hun hoofd gehaald om een van de artsen te vermoorden en zijn familie te terroriseren. Wat het verhaal betreft is het de gebruikelijke; "XY breekt uit om ABC te doden om reden Z" Iets dat je al een paar keer meer heb gezien en maar het is (als het lukt) steeds weer een solide prestatie. En het is er zich ook bewust van...dus plaatst het enkele knipogen naar de grote voorgangers Het verhaal is boeiend en de regie is strak en spannend met een paar slimme wendingen en een einde dat grenst aan het geniale. Wat het ook bijzonder maakt, is het feit dat twee van de ontsnapten Martin Landau en Jack Palance zijn! Deze mannen lijken speciaal gemaakt te zijn om deze rollen te spelen. En alsof dat nog niet genoeg is, is er Donald Pleasanc en een heel jonge Lin Shaye! Ja deze film is een echte topper voor horrorfans!

De filmindustrie had het uiteraard ook zwaar tijdens de Covid-pandemie. Lockdowns en sociale afstand waren niet echt bevorderlijk! Tja zodoende deed Emily Bennett vermoedelijk bijna alles zelf! (met het vermoeden dat Justin Brooks, haar vriend/man is) Ze is te zien als actrice, scheef het script en was eveneens de regisseur. Een beperkt script dat wel, het handelt over een vrouw die in hun appartement in Brooklyn, reikhalzend uitkijkt naar de komst van haar partner. Hoe langer ze wacht, hoe meer ze gevangen zit in een helse koortsdroom De film speelt zich dus bijna volledig af in het appartement, met af en toe een flashback naar een verlaten strand. Veel van de horror berust op suggestie en sfeer, hoewel er een kleine uitbarsting aan het einde is. Bennett speelt niet slecht voor iemand die in elke scène van de film aanwezig was Alleen beste vriendin Thea (Dora Madison , Bliss, VFW, Lapsis) en haar moeder (Barbara Crampton, heeft geen introductie nodig denk ik?) verschijnen soms in de film via een telefoon of computerscherm om met de hoofdpersoon te praten. Ja, er werd sociale afstand bewaard! Heel slecht was nu ook weer niet, echter ontbreekt het de film aan echt verrassende momenten!

Bijzondere en intrigerende film van Zwitserse nieuwkomer Tobias Nölle. De film schetst het ellendige bestaan van de aan de Capri-Sun nippende, depressieve detective Aloys Adorn (Georg Friedrich) die zich verstopt achter zijn camera en alleen via de lens contact heeft met de wereld. Voor zijn werk gebruikt hij de camera om bewijs voor klanten te leveren, de rest van de obsessief door hem gemaakte, gecatalogiseerde en opnieuw bekeken opnamen zijn voor persoonlijk gebruik. Maar wat gebeurt er als zo'n man z'n levenswerk verliest en gedwongen wordt achter de camera vandaan te komen. Als de tapes worden gestolen moet de detective uit zijn appartement kruipen om het leven weer te ervaren in plaats van het vast te leggen. Een mysterieus meisje belt hem op en stelt voor om te “telephone walking,” een Japanse vorm van meditatie waarbij je je een voorstelling probeert te maken van een virtuele wandeling die aan de andere kant van de lijn beschreven wordt. De film is een zeer melancholische film over een eenzame voyeur in een bizar liefdesverhaal waarin realiteit en verbeelding in elkaar gaan overlopen. Dit alles verpakt in een prachtige visuele stijl. Voor sommige kijkers kan het langzame tempo tegen gaan staan en werkt de switch van verbeelding naar realiteit niet de gehele film lang. Echter is het wel een mysterieuze en mooie film die goed werkt als een tegengif tegen het alledaagse. En tot slot deze prachtige quote: “Every party must end, and left behind are the lonely people.” om te eindigen.

Een prototype van kunstmatige intelligentie komt in een disfunctionele familie. Typisch sciencefiction-horrorfilm die het versleten idee van een robot die welwillend is maar uiteindelijk doordraait. Met Robots die het vermogen hebben om te leren loopt het nooit goed af! Een low-budget film dus het uiterlijk van deze Alpha is behoorlijk beperkt. En de horror is door de opzet van de film natuurlijk pas in de laatste akte als Alpha wraak neemt. Helaas betekent het lage budget ook dat we niet veel zien. Zelfs de wending is niet echt een verrassing. Er zijn ook veel logische fouten en het acteerwerk is uiteraard slecht. Het is absoluut een goedkope low-budget film Hoewel ik ik nog wel waardeer wat ze probeerden te doen, denk ik ook dat ze misschien een beetje te hoog mikten.

Hier in Nederland is het minder bekend, maar in Engeland en Duitsland behoort When Hitler Stole Pink Rabbit, oftewel Als Hitler das rosa Kaninchen stahl, tot de bekende jeugdlectuur. Het boek en deze film gaan over de impact van de opkomst van de nazi's gezien door de ogen van het Joodse meisje Anna Die samen met haar ouders en broer Michael na de opkomst van Hitler en de nationaalsocialisten, Duitsland ontvluchtte en achtereenvolgens in Zwitserland, Frankrijk en uiteindelijk Engeland belandt. Het gezin moet weliswaar vluchten voor wat er in de wereld gebeurt, maar als kind zijn sommige dingen niet voldoende duidelijk. De film toont dus nooit de historische feiten, maar richt zich meer op de beleveniswereld van het meisje. Terwijl jij als kijker dit uiteraard wel weet. Het is 1933 dus de wereld stond nog niet in vuur en vlam. De film slaagt er goed in om de harde realiteit te vereenvoudigen zonder daarbij de angel er helemaal uit te halen. Netjes verfilmd en zeer geslaagd voor het beoogde jonge publiek

Bij vlagen was het een spannende film. Helaas hield de film deze spanning niet vast. Hoopte dat de reden/ plot van de film veel eerder in de film kwam zodat er meer te griezelen viel. Heel stiekem vond ik dat ze het verdiende Ze gingen naar een Coldplay-concert en dan vraag je er toch wel een beetje om!!