Opinions

Fake- docu over het Atticu Instituut. Waar natuurlijk iemand dan zogenaamde krachten bezit. En dan gaat het mis. Beelden van het onderzoek worden afgewisseld met interviews van familie of collega/ betrokkene. Totaal niet spannend dus! En dat dan 92 minuten lang.

In deze driedelige miniserie erft de jonge Lisa (Veerle Baetens) een huis van een man die ze niet kent. Als ze erin gaat wonen, belandt ze in een parallelle wereld die zich achter de muren schuilhoudt. Samen met Julian, een soldaat uit een ander tijdperk, moet ze daarop haar weg terug proberen te vinden.

De decorbouwers en setdressers hebben prima werk geleverd om de geheimzinnige sfeer achter die muren zo goed mogelijk over te brengen. De kamers in het huis springen van een Victoriaans interieur naar een gotische kerk of naar een in dikke mist gehuld bos. En zijn erg knap gedaan.

Ook regisseur Hervé Hadmar levert uitstekend werk af en weet de claustrofobische sfeer in het labyrint goed over te brengen. Je weet niet wie of wat er schuilt achter elke nieuwe deur en Lisa en Julien zijn enkel op zichzelf aangewezen. Veerle Baetens en François Deblock spelen hun personages met overgave en vakmanschap.

'Beyond the Walls' vormt een afgerond geheel en na drie aflevering zit de reis van Lisa erop. Verwacht echter niet om een antwoord te krijgen op alle vragen die worden opgeworpen maar het einde sluit deze miniserie op een bevredigende manier af.

Een kluchtig verhaal over vier au pair-meisjes uit verschillende landen en hun naakte avonturen in Engeland. Maar voordat het zover is; worden de eerst zeven minuten in beslag genomen door een ondragelijke themalied terwijl vliegtuigen opstijgen en landen...

Heel bijzonder was deze seks-komedie van regisseur Val Guest nu ook niet. Niet verwonderlijk want het verhaal is naar een idee van de Engelse pornofilmproducent David Grant, en wat de plot betreft, is het dus gewoon een excuus om de jonge dames uit hun kleren te halen. Guest was over het script zelf ook niet enthousiast, herschreef het meerdere keren in de overtuiging dat het beter kon.

Ik kende Val Guest eigenlijk alleen als een behoorlijk regisseur. Nou ach ja, denk dat iedereen de rekeningen moet betalen, dus het is misschien niet zo vreemd dat hij ook aan een seks-komedie werkte, gezien hoe populair dit soort films waren in de jaren '70. Voordeel is dat de film niet ordinair of plat is en het is niet zo dat dit in de buurt komt van porno of zoiets. Maar dat betekent echter niet dat ze ook goed zijn om naar te kijken. Al deze films zijn in wezen gewoon meer van hetzelfde...

Zoals gezegd gaat verhalen over vier Au Pair Girls; Anita uit Zweden (Astrid Frank) die waarschijnlijk het dichtstbij slapstick-onzin van de genre komt. Niks is beter dan dat als je bent aangekomen jezelf eens goed inzeept onder de douche. Randi uit Denemarken (Gabrielle Drake, zus van sing-songwriter Nick) krijgt te maken met Richard O'Sullivan, die elke vrouw naakt droomt...Wie had ooit gedacht om Sgt. Wilson van Dad's Army mt de borsten van secretaresse te zien spelen? Enfin na een val in een waterbak moet zo'n natte jurk wel uit!

De enigszins meer serieuze verhaallijn komt vande Aziatisch Nan Lee (Me Me Lay) die verliefd wordt op een idioot die er als 25 uitziet maar zich gedraagt ​​alsof hij 12 is. Als goede daad neemt ze hem mee naar bed. Was dit een geile Mary Poppins-fantasie?! De laatste was Christina uit Duitsland (schoonheid Nancie Wait) maar wat moet ik van die verhaallijn denken...? De dochter van au-pair gezin maakt het tot haar missie om de hitparadesensatie Ricky Strange het maagdelijke meisje te nemen. Nog gekker wordt het als de daad is gedaan, en Ricky's manager binnenkomt voor seks met haar.

Tja liefhebbers die op een leeftijd zijn dat Benny Hill nog kennen en daar ook warm van werden, kunnen dit misschien nog enigszins waarderen. Met dat verschil dat er hier geen tien minuten voorbij gaan zonder dat er ook een uitzicht is te zien op de heuvels en valleien van een actrice. Persoonlijk vond ik de humor niet grappig, het plot niet echt om naar huis te schrijven en de film is ook gewoon te gedateerd. Nou vooruit omdat de meisjes schattig zij zal ik 2 sterren geven.

Van regisseur Robert Wise (veel bekender van West Side Story en The Sound of Music) zag ik al de sfeervolle horrorfilms The Body Snatcher (1945) en The Haunting (1963) en tja... ook zijn alle-begin-is-moeilijk mislukte horror The Curse of the Cat People (1944) het kon dus eigenlijk twee kanten op; helaas was dit meer als het laatste!

Ik verwachtte een horrorfilm of gezien de leeftijd op zijn minst een bovennatuurlijke thriller. Oké misschien zijn er nog een paar minuscule horror-elementen aanwezig, maar de film draait niet om demonische bezetenheid, maar meer om een familiedrama en schakelt daarna over naar een rechtszaaldrama. Met als het doel om een argument van wel of niet een reïncarnatie in de rechtszaal te plaatsen. Mag toch hopen dat een rechtbank meer geïnteresseerd is in strafbare feiten? Nu kan het blijkbaar nog erger want ik las dat in het boek de rechtszaak bijna driekwart van het verhaal besloeg!

De film gaat gebukt onder een langzaam tempo en een langdradig en statisch script. De dialoog zelf wordt als spanning gebruikt...en dat is helaas niet voldoende! Er zijn wel enkele effectieve scènes, bv. die waarin er brandwonden op de handen van het meisje verschijnen als ze ze op een koud raam legt. Tjonge... dat meisje Susan Swift deed trouwens ook aan een beroerd staaltje over-acteren! Gezien wat ik heb gelezen over het bronmateriaal kan het denk ik ook niet heel veel beter...maar het is bepaald geen uitstekende film!

Kon hier niets mee! Soms kom je zo`n film tegen die je helemaal niets zeg of doet! Voor mij is dit er zo één! Verliefd worden in een alternatieve werkelijkheid zucht! Veel zag er nogal kunstzinnig uit. Filmshots die worden genomen voor het mooie plaatje. Mooie beelden en Escherachtige werelden, mij deed het helemaal niets! Ik vond het saai en een ongelooflijke lange zit.

Film in drie hoofdstukken die van rouwverwerking via rechtbankdrama naar wraakthriller loopt.

Geen van de drie hoofdstukken overtuigd echt goed, maar de derde spant de kroon, en help de film om zeep. Veel scenes zitten ook op het randje van voorspelbare cliches. Katja (Diane Kruger) aan de coke, huilend in het bedje van haar zoon, een zelfmoordpoging in bad. In dit eerste deel speelt actrice Diane Kruger wel haar beste gedeelte van haar rol. Waardoor de film nog enigszins sterk overkomt. Het tweede hoofdstuk volgt de rechtszaak tegen de verdachten. De daders en advocaat worden kleurloos en uitermate zwart/wit geportretteerd. Alles staat in teken om de uitspraak harder te laten overkomen, inclusief de rechter die in slow motion de rechtszaal binnenwandelt.Uiteindelijk is er dan nog de laatste akte; en dat is niets minder dan een knullige thrillerachtige wraak.

De Duitse regisseur Fatih Akin inspireerde zijn film op de extreem-rechtse terreurgroep Nationalsozialistischer Untergrund die tussen 2000 en 2007 moorden begingen op Duitse ondernemers met een migrantenachtergrond, het merendeel Turks. Echter de regisseur die van Koerdische afkomst is, concentreert zich vermoedelijk meer op zijn eigen "rechtlijnige" emoties. Ondanks het prima acteerwerk van Diane Kruger en de soundtrack van Josh Homme (de frontman van Queens of Stone Age) vond ik helaas dat de film maar weinig recht doen aan de pijnlijke periode uit de recente Duitse geschiedenis.

Zeer mooi vorm gegeven SF. Helaas vertoont het verhaal wel zijn gebreken. En wil het niet overal vlotten. Soms uit dit zich in saaie of totaal onlogische scene`s. En op een of andere manier vond ik de actrice Birgitte Hjort Sørensen verreweg het beste spelen. Geen topper wel een charmante Spaanse SF- film

Voor iemand die begon met het schrijven van scenario's was dit toch behoorlijk slecht geschreven...Het lijkt alsof regisseur Gierasch een leegstaand ziekenhuis afhuurde en er een film omheen heeft bedacht. Zo hebben we ow, ow, ow geestelijk gestoorde patiënten die onheilspellend door de gangen dwalen...maar waarom...alleen omdat het eng was? En de 911-opartor stuurde denk ik de meest domste agent die ze kon vinden …

Niemand van de vijf vrienden vind het gedrag van ziekenhuispersoneel vreemd. Daarnaast werd er ook behoorlijk slecht geacteerd. En de domme acties van de personages helpen dus ook niet mee... Uiteraard is er de cliché-drugsgebruiker want zo weet je een paar extra mensen te choqueren. Tja en wordt er veel heen en neer gerend door de donkere, verlaten ziekenhuisgangen. De schrikmomenten zijn daarbij ook totaal niet effectief.

Het zou gewoon een shitty horror uit de jaren 00 zijn als het er niet een aantal geweldige bloederige praktische effecten waren. Ja de gore was geweldig met zelfs een paar vreemde bijna surrealistische gore decorstukken. Een "Tree of Organs" tegen het einde van de film was misschien wel één van de mafste dingen die ik ooit heb gezien. Maar ook hier een Euh... longen zijn ook organen...hoe kan die jongen praten? Die stukjes met gore weten de film net boven de middelmatigheid uit te brengen.

kijk hier wordt ik blij van! Een nieuwe film van regisseur André Øvredal. De man die mij verraste met het fantastische Trolljegeren (2010) Een found-footage creature film. Nu is hij terug! En hoe? Een film over een vader en zijn zoon die een slachtoffer (Jane Doe) onderzoeken van een mysterieuze moord, maar zonder duidelijke doodsoorzaak. Daarom is er met een pathologische onderzoek haast geboden. En terwijl ze Jane Doe ontleden vinden ze steeds meer gruwelijk details. Wij kijken mee over hun schouder naar de autopsie, wat ongemerkt gruwelijke beelden oplevert. Hierdoor is zeker voor veel mensen het eerste uur een ruime voldoende. Nadat uur schakelt de film over naar minder bloederigheid en komt de verklaring aan de beurt. En die is toch zeer verrassend en goed gevonden. Een en ander heeft te maken met Leviticus 20:27. Verder zijn er natuurlijk ook wel de cliché deuren die open gaan en dergelijke maar de manier waarop die gebracht worden is toch wel net even anders. Misschien dat de locatie van het mortuarium hiermee te maken heeft? Naar mijn mening klopt alles aan deze film: verhaal, spanning, acteerwerk enz. Hierdoor is het zeker één van de betere horrorfilms van 2016. Het is gewoon jammer dat deze (nog) geen bioscooprelease heeft gekregen. Want regisseur André Øvredal blijkt een uniek talent! Wederom verrast hij mij met deze zeer goede film.

"They're making love. We just screw."

Journalist Walter Mancini (Franco Nero, Django, Keoma) en zijn mooie maar lankmoedige vrouw, Eve (Corinne Cléry), zijn op vakantie in het zuidwesten van Amerika. Walter is een bullebak die zijn vrouw schoffeert, beledigt in het bijzijn van vreemden, seksuele grappen maakt en haar neemt wanneer hij zin heeft. Zeggen dat dit paar huwelijkscounseling nodig heeft, is een understatement.

Echter bij het oppikken van lifter Adam Konitz en $ 2 miljoen dollar, stapt er een gevaar in de auto wat verschillende effectieve wendingen in de plot opgang brengt! Het scenario is lekker bloederig en brutaal en ook al zijn de mannen vrouwonvriendelijk, blijkt de vrouw in kwestie emotioneel sterker en volwassener dan de mannen. Wat ervoor zorgt dat de film werkt en meer is dan alleen een doorsnee gijzelaar en ontvoerder-film.

Hoewel veel van de actie plaats vindt in de claustrofobische omgeving van de auto zijn erg genoeg spannende momenten ingebouwd. waaronder een scenea la Steven Spielberg's Duel (1971) Door regelmatig onbedekte lichaamsdelen van de aanwezige zeer mooie Corinne Cléry te tonen en in de climax zelfs compleet naakt, kreeg de film ook een fijne erotische lading mee.

Ondanks dat de film volledig in Italië was gefilmd, zijn de locaties een geloofwaardige vervanging voor Amerika. Ergens in de beginscènes struikelt en verwondt Walter zijn hand, waardoor Eve de rest van de weg moet rijden. (Dit werd gedaan om de gebroken hand van Nero op te vangen, gewond op de set van Keoma) Minder is de score van Ennio Morricone! Een of ander suf en dom kampvuurliedje wordt regelmatig herhaald en de climaxscène werd door de niet passende muziek ook vakkundig om zeep geholpen.

Ach, er was genoeg sleaze en een klein beetje substantie, dat van deze film een echte aanrader maakte!

Eens in de zoveel tijd verschijnt er wel een actiefilm waarin een karakteractrice de heldin mag spelen. Na Scarlett Johansson, Charlize Theron en Jennifer Lawrence is het nu de beurt aan Jessica Chastain om zich uit te leven in een stel vechtscènes. De film is niet de sterkste die in het rijtje past, maar biedt toch een vermakelijke anderhalf uur. Waar het regisseur Tate Taylor (The Help, The Girl on the Train) helaas aan ontbreekt is finesse tijdens de actiescènes. Daarnaast slaagt het er nooit echt in om het drama en de actie soepel samen te voegen, er zijn nogal wat losse verhaallijnen. Maar Jessica Chastain is gelukkig goed genoeg om deze middelmatige film te dragen. Ze speelt mannelijke collega's Colin Farrell en John Malkovich moeiteloos van het doek. (hadden ze misschien last van de #MeToo-beweging?) Want het is Geena Davis die hier voor prima tegenspel zorgde. De film was niet zo slecht maar iets te veel de dertien in een dozijn girl assassin film.

Oké het uitgangspunt is best bijzonder. Maar dat er geen horrorfilms zijn over wat gebeurd naar een demonische bezetenheid heeft denk ik ook een reden want wat is precies het nut ervan? Je haalt daarmee de horror uit het verhaal. Daarom moet deze film ook verschillende zij-plotjes gebruiken om het verhaal gaande te houden. Al dan niet met wat horror-elementen. Gelukkig weet het, met een lichte flair en mild drama, erg leuk te brengen. Grote verdienste was dan ook de luchtige sfeer. Ook het speelse camerawerk, de (neon) belichting en de details van de aankleding waren hierin een belangrijke factor. En dan was er natuurlijk nog Louisa Krause, haar frivole verschijning en idem dito acteerwerk, maakte dat het redelijk aangenaam is om naar de film te kijken.

Plotseling wordt de hele wereld, behalve het gebied rond Moskou, een deel van Wit-Rusland, Oekraïne en Finland, in duisternis gehuld. Het lot van miljoenen mensen is onbekend.

Een Sciencefiction verhaal van ruim twee uur waarin het Russische Leger, of wat er van over is, het opnemen tegen buitenaardse indringers.De scènes van het leger zijn zo te zien gefilmd met echte tanks en ander materiaal. De CGI voor de rest is redelijk goed! En die epische actiescènes zijn de belangrijkste attractie. Ze zijn talrijk en goed geënsceneerd, geven zelfs soms ook wat CGI-bloed. En met een aantal aardige concepten weet het voldoende om zich te onderscheiden van andere buitenaardse invasiefilms. Kleine opmerking was dat ik wel iets meer van de aliens had willen zien en een beetje minder van de menselijke slaven (leken zombies). Maar tja daar zal er niet genoeg budget voor zijn geweest. Ach het einde maakte zeker nog veel goed!

The Asylum is een filmmaatschappij die bekend staat om zijn slinkse wijze van meeliften op blockbusters. Oftewel ze maken "mockbusters" Deze ‘Avengers Grimm’ hoopt dan ook een graantje mee te pikken van het succesvolle ‘Avengers: Age of Ultron’ en de hit-serie 'Once Upon a Time'. Het verhaal is vooral simpel; Assepoester(Milynn Sarley), Doornroosje(Marah Fairclough), Sneeuwwitje (Lauren Parkinson), Rapunzel(Rileah Vanderbilt) en Roodkapje (Elizabeth Peterson) belanden door een magische spiegel in onze wereld en moeten voorkomen dat de superschurk Repelsteeltje bezit neemt van de aardkloot. De uitwerking is eigenlijk niet het vermelden waard, computereffecten zijn goedkoop, de cast afgezien dat een leuke dames zijn, niet heel bijzonder zoals ook de regie niets bijzonders is. Echter vermakelijke (het is en blijft een Asylum) is het allemaal nog wel!

Net als bij het Marvel Universum volgt er na een Avengers Grimm deel 1 natuurlijk een deel 2 (of misschien eerder een derde want het blijkt dat sommige personages uit deze ook voorkomen in Sinister Squad (2016). Ondanks dat vele die eerste film al helemaal niets vonden, zag ik als één van de weinige daar nog wel de lol van in! De aantrekkingskracht van die film zat hem vooral in de stoere prinsessen die heerlijk knokkend hun mannetje stonden. Tja en logischerwijs haal je juist dat element uit de film? De (niet zo) super-schurk is hier Magda, de koningin van Atlantis, die met haar leger soldaten de oceaan uit kom stormen. Nou ja vier soldaten en voor de rest waren het niet erg goede digitale gekopieerde en geplakte figuren. Ondanks de titel Time Wars een directe verwijzing was naar Infinity War, is deze film veel meer een rip-off van 'The Ant-Man' Avengers Grimm 1 was goedkoop maar had nog genoeg Gonzo-energie om voorbij te glijden, echter was deze alleen maar goedkoop.

Puur amusement op zijn Frans! Geregisseerd door Luc Besson en gebaseerd op een stripreeks van de Franse striptekenaar Jacques Tardi.(de Isabelle Avondrood-reeks (vanaf 1976) die als belangrijkste inspiratiebron: de pulproman van de jaren 1900 had. In hoeverre de film de strip aan houd weet ik niet? Al las ik wel ergens dat de auteur zichtbaar schik in het lezertje-pesten had door monsters gelijk weer af te voeren, of lullige plotwendingen extra lang te rekken. Dus misschien is het niet al te trouw aan de originele strip (ik heb ze niet gelezen)

Enfin, Miss Adèle Blanc-Sec is geen gewone begin twintigste eeuwse Parijse jongedame, maar een avontuurlijke, zelfstandige stoere schrijfster van detectives die nergens voor terugdeinst. Het type heldin zoals ik ze maar al te graag ziet! Louise Bougoin als de personificatie van Adèle is prachtig, charmant, slim en bovendien grappig. Ze schittert in fijne periode-kostuums en loopt door prachtige decors uit het Parijs van 1912.

Een prehistorische pterodactylus die uit een ei in het (bestaande) natuurhistorische museum Le Jardin des Plantes komt gekropen, telekinese, een geheim Egyptische graf en pratende mummies. Het verhaal is nauwelijks geloofwaardig te noemen maar dat kan de pret niet drukken!

De film heeft veel elementen die je aan andere films doet denken. De gevangenis-scenevdeed wat denken aan de slapstick uit de "Pink Panther" films. Terwijl de rest deed denken aan een mengeling van The Mummy, Lara Croft en Indiana Jones. En qua uiterlijk deed het je wat denken aan de eveneens Franse regisseur, Jean-Pierre Jeunet. (van Amélie,die ook eerst de beoogde regisseur was) Dit was echter zeker een plezierige en zeer amusante film. Visueel is de film net zo indrukwekkend als zo'n beetje elke andere Besson. Als je dus aan een avondje pure ontspanning toe bent, is deze film zeker geen slechte keuze.

Blijf nog even hangen als de aftiteling rolt want er komt een nog cliffhanger. De film was ook eigenlijk bedoeld als trilogie. Waarom die er nooit (of nog niet) is gekomen, is mij een raadsel!

Het scenario is gevuld met de clichés van films over natuurrampen. Stadje Kiruna bij een mijn staat op het punt te maken te krijgen met de toorn van de Aarde. Gebroken gezinsdrama erin voor wat emotionele impact in de catastrofe. Geheel voorspelbaar natuurlijk dat er personages overleven en sterven (hetzij nutteloos, hetzij door een heldhaftige offer te brengen). Kijk je dit voor de entertainmentwaarde, om het vervolgens weer net zo hard te vergeten, dan is het vermakelijk genoeg.

Het experiment van Milgram was een wetenschappelijke onderzoek naar de bereidheid om te gehoorzamen aan wat wordt ervaren als legitiem gezag, zelfs als dit inging tegen het eigen geweten. Het is dan ook geen toeval dat de voor de kerstdagen, samengekomen familieleden de naam Milgram dragen en overgeleverd zijn aan een mysterieuze en ongeziene "autoriteit" die ervoor kiest om via hun televisie te communiceren.

Dit eenvoudige plot van een tv die berichten en opdrachten uitzendt met eenvoudige, tekst is briljant in zijn eenvoud en uitvoering. Bovendien bevat de verrassende slotact, een ​​aantal op Cronenberg geïnspireerde fantastische praktische effecten, waar genre-fans toch hun vingers bij af kunnen likken! De film is als een lange Twilight Zone- aflevering, alleen één die nog nooit gemaakt was ... en combineert op zeer fijne manier familiale conflicten, met sciencefiction en horror!

Film die de terminale slaapziekte genaamd Fatal Familial Insomnia (het niet kunt slapen totdat je sterft) verbindt aan bezetenheid en exorcisme. Maar ondanks dat het een onafhankelijke horrorfilm is, die doorgaans meer creatieve vrijheid kunnen permitteren, vertrouwt het op zo'n beetje elk bezetenheid gerelateerd cliché dat je maar kunt bedenken. Je kent het wel; de wetenschap kan niet alles doen, dus het is wel zo handig om een priester bij de hand te hebben. Om het mysterie te ontrafelen (en de film vooruit te helpen) zijn er wat spullen nodig, die oh zo wonderlijk worden gevonden. Een VHS-band met archiefbeelden om de “found footage” -formule erin te verwerken. Een twistje om het nog wat spannender te maken. Tja het is er allemaal wel! Ach het was verder een vakkundig gemaakte film met een paar aspecten die zeker de moeite waard waren. En als je niet al te erg veeleisend ben, hou je aan deze horrorfilm nog best een tevreden gevoel over.

Was dit een goede film? NEE absoluut niet! Was dit een vermakelijke film? JA, ik beleefde hier toch in zekere mate plezier aan! Het is het soort low-budget wezens-films waar met enige regelmaat Asylum of SyFy meekomen. Alhoewel er net iets meer CGI-gore en één paar ontblote borstjes waren.

Deze productie begint in 1894 met Grizzly Adams (Dan Haggerty) en enkele andere houthakkers die in stukken worden gehakt door een misvormde gek in een geruit hemd. 118 jaar later wordt een groep jonge eerste overtreders (STUMPS, als in Stupid Teenagers Under My Protection) als alternatief voor gevangenisstraf, naar de bossen gestuurd.

Nu was ik niet bekend zijn met Paul Bunyan, maar Wikipedia vertelt dat dit inderdaad een personage uit de Amerikaanse folklore. Dit is een reusachtige houthakker die steevast werd vergezeld door zijn blauwe os, Babe. Zodra die drie meter hoge reus Bunyan verschijnt, begint hij de kampeerders te decimeren met waardeloze CGI-effecten

Tja zoals ik al zei; het is geen goede film en hoe meer het vordert, hoe meer de problemen duidelijk worden. Maar het was ook geen vreselijke manier om 90 minuten tijd te doden. Het mist echter iets om zich te onderscheiden van al die de andere honderden films die elk jaar op deze manier worden gemaakt.

Een horrorfilm die om waargebeurde feiten heen is gebouwd. In de nacht van 9 op 10 juni van het jaar 1912 in Villisca, Iowa werden er zes leden van de familie Moore en twee genodigde meisjes Stillinger vermoord. Deze moorden zijn tot op heden onopgelost gebleven en lenen zich goed voor een spannende horror. De film valt echter regelmatig plat omdat de angsten enigszins voorspelbaar zijn. Ook het plot waarin drie moderne tieners binnensluipen bij één van Amerika's meest spookachtige locaties met alle gevolgen van dien, is natuurlijk vrij standaard. Daarnaast helpen de first-person cameraweergave die af en toe opduiken nu ook niet echt. Je hebt het allemaal al eerder gezien, een vrij basic horror met een minimaal aan "genot" Niet heel slecht maar ook niet heel goed.

Hoe goed je deze film vind, hangt een beetje af van hoe goed je vermogen is om mee te gaan in de post-apocalyptische wereld, er is namelijk zo goed als geen achtergrondinformatie. Waarom de wereld is vergaan, waarom er zwartgeblakerde wezens rondlopen of waarom het hoofdfiguur Azrael (Samara Weaving -‘Ready or Not’)met haar geliefde Kenan zijn verstoten uit de sekte (als ze het als zijn) er komt géén antwoord op! Het heeft ook een abrupt einde want dit is slechts één dag uit het leven van Azrael die weigert om vermoord te worden. Mede daardoor is het een aaneenschakeling van achtervolgingen en vechtscènes, waarin niet bezuinigd werd op bloed. De personages worden ook niet gehinderd door ellelange dialogen want de sekteleden hebben hun stembanden laten verwijderen omdat spreken een zonde zou zijn! Na toch wel meerdere films zonder spraak/geluid voelt het gebrek aan dialoog nog steeds niet als geforceerd of vermoeiend. Ja voor mij als horrorliefhebber was dit genieten; bij vlagen best spannend en in ieder geval lekker bloederig.