Opinions

"Elementary, my dear Watson, Elementary"

De tweede en tevens laatste film gebaseerd op het personage Sherlock Holmes gemaakt door 20th Century Fox en met Basil Rathbone in de rol van de meester-speurder Holmes en Nigel Bruce als Dr. Watson. Hierna zullen ze nog minstens 13 films voor Universal Pictures maken. De film schept een prachtig sfeer van 221B Baker Street en Victoriaans Londen, inclusief sfeerverhogende mist in de straten en het geluid van een fluit. Het was ook de laatste van de Basil/Bruce-film die zich afspeelt in deze tijdsperiode. Ook was het heerlijk om Holmes het hoofd zien te bieden tegen zijn duivelse tegenstander Professor Moriarty, hier grandioos gespeeld George Zucco. Anders dan de titel doet vermoede is dit echter niet gebaseerd op het boek van Arthur Conan Doyle maar op een toneelstuk van William Gillette. Deze speelde zelf ook nog Sherlock Holmes in 1916 Fijne film die zeker niet verveelde!

De perikelen in een meisjesschool. Tja... en die meisjes doen de standaardfilm dingen; Bitchen tegen elkaar, stiekem roken, met elkaar hangen in hun ondergoed, vriendjes daten, sportleraar verleiden of als je ziek ben de dokter, dagje naar het museum. Oh en ook heel handig om te weten; in de musea van Italië staat er alleen alarm op de schilderijen dus kan je 's nachts altijd naar binnen! Euh...maar wacht ik ging toch naar een horrorfilm kijken i.p.v. één of ander onopvallend wel en wee van meisjes? Ja klopt er is ook een vrij zwakke mix tussen Amerikaanse slasher en films met een bovennatuurlijk thema. De kills die daar uit voortkomen zijn ook het enige waar deze film nog een beetje zich mee onderscheidt. Tsja, helaas zijn ze echter erg braaf, bijna bloedloos en gore is amper aanwezig, (Lucio Fulci maakte toch furore met zijn gore?) Terwijl de scènes die er zijn, gewoon erom smeken! Al zijn de kills van moordende dubbelganger, slakken of een standbeeld nog wel innovatief te noemen! Ja als hier meer gore in had gezeten dan had de film moeiteloos een extra punt gekregen! Maar nu schiet het tekort op de cruciale elementen en is het eindresultaat een weinig opzienbarend filmpje die ook sommige dingen leent uit andere horrorfilms. Duidelijk (en ook pijnlijk) dat de uitzinnige Fulci-koek wel een beetje op was!

Toen de film van start ging, dacht ik: "Nee niet weer zo'n vreselijke found footage film …Meestal zijn het van die reportageachtige films met amateuristische filmfragmenten. Vaak te slecht voor woorden. Uiteraard zijn er ook uitzonderingen in het sub-genre; Natuurlijk de film die het subgenre begon “Cannibal Holocaust” maar ook Trolljegeren mocht er erg wezen, en zo zijn er nog wel een paar te noemen. Al zijn er niet veel! Wat me dan bij deze film brengt want ook deze film was een aangename verrassing! Het allereerst wat opvalt was het visueel gedeelte, het was een stuk minder schommelend dan veel andere found footage. Daarnaast zijn de camera’s van een betere beeldkwaliteit en wordt er ook gebruik gemaakt van meerdere exemplaren. Een slim ideetje van de makers om Clif een documentairemaker te laten zijn. Plus dat er nog stel goede “First person shooter” beelden voorbij kwamen. Deze cameratechniek zorgt ervoor dat de low-budget-horror toch puik uit de hoek komt. Direct het tweede wat positief was aan de film. De horror en het verhaal. Het begin nog erg geforceerd met een beetje de standaard-beelden; feestjes, vakantiefilmpjes, blabla je kent het wel? Maar als het dan mis gaat wordt het interessanter. Waar het eerst nog grappig is, door de opeens verworven 'superkrachten' van Derek, gaat algauw over in licht bloederige en griezelige horror. De regisseurs laten hiermee zien dat je met een flinke dosis creativiteit en enthousiasme, wel degelijk een geslaagd experiment in de categorie “low-budget“ kan afleveren.

Zoals iedereen weet, heeft Adolf Hitler zichzelf tegen het einde van de tweede oorlog weten te redden en is per onderzeeër naar West-Afrika naar de kust van Ghana gevlucht. Om vanuit daar met zijn kameraden, de Japanse opperbevelhebber Hideki Tojo en de donkere "Horse-Man Göring" de wereld opnieuw te veroveren. Daarbij krijg hij de hulp van zijn in Japans karate opgeleide gehersenspoelde "Ghan Aryans" Alleen de Chinese kungfu-school van de schaduwslang staat hem in de weg. Ja, dat klinkt als een hoop onzin. En dat is een hoop onzin! Denk aan de martial arts-komedies van de jaren 70 maar dan uit Ghana. Lang leven Nollywood of Ghallywood De film is geregisseerd door Sebastian Stein, een in Duitsland geboren, in Japan gevestigde producent; die hier ook nog de Führer speelt. De film ziet er soms best gelikt uit, alsof men een videoclip opnam voor een popgroep. Wel een paar geslaagde grappen zoals de vrouwelijke getinte actrice die Eva heet....wahahaha een nieuwe Eva Braun! De gevechtsscenes werden nog best overtuigend gepresenteerd, echter is veel te vaak herhalend. Waardoor het wat eentonig werd. Alle acteurs zijn voornamelijk lokale mensen. En het acteren was natuurlijk niet heel goed. Wel hadden ze een grappig Afrikaans-Engels of was dit maar nagesynchroniseerd? De speciale effecten zijn eveneens behoorlijk goedkoop. De film neemt zichzelf helemaal niet serieus, en als je dat ook niet doet was dit niet eens zo heel slecht!

Zucht, nee dit vond ik echt niks! De hele film was niet meer dan een rustig romantisch drama met wat incidentele horror-elementen om de metafoor vorm te geven. Saaie monoloog over hoe moeilijk relaties wel niet zijn. Voor 95% van de film zie je Hank daar moeite mee hebben of je ziet in flashbacks herinneringen aan zijn goede tijden met vriendin Abby, gespeeld door de leuke Brea Grant. Die andere 5% is voor een lange tijd onzichtbaar monster. Dit kan je ook nauwelijks een horrorfilm noemen, eerder een langzaam en niet boeiend drama met teveel oninteressant geklets. Dieptepunt was een Lisa Loeb karaoke-scène. Wel een gave poster maar nee, deze Hillbilly-mumblecore was niet mijn ding.

Een post-apocalyptisch actie-film met goede stunts, en een gebrek aan diepgang zoals het ook wel een beetje hoort! Wie zit er nu op drama of uitverdieping van personages te wachten in dit soort rechtaan rechttoe knokfilms? Qua verhaal is gewoon heerlijk simpel. Je heb de held Dave Bautista met een stoere chick Olga Kurylenko en een schurk Kristofer Hivju. De inzet een kluis ergens in Frankrijk met de Mona Lisa....waarom niet? Je kan maar beter direct elke vorm van logica overboord gooien.Destructieve zonnenvlammwn jaja.De actiescènes waren clichématig, maar goed en lekker bloederig gedaan. Deze film is zeker niet voor iedereen weggelegd, (kijk maar naar het gemiddelde) en het is ook niet de beste maar ik vond dit echt een solide leuke cheesy actiefilm

'Hell is other bitches'

Een uitspraak die in de film voorkwam en die een verbastering is van Jean-Paul Sartre's "De hel zijn de anderen" En in deze film, geregisseerd door Gez Medinger en Robin Schmidt, zien we eveneens personages (vier vrouwen en een man) die zich bevinden na hun dood in een huisje ergens in een limbo wereld tussen leven en de dood. Het enige ander gebouw is een nabijgelegen vuurtoren, die één keer in de zoveel tijd een pijnlijke lichtstraal naar binnen werpt. En net als in dat theaterstuk treden de personages voortdurend met elkaar in discussie in een poging om aan hun situatie te ontsnappen. Mijn vermoeden bestaat dan ook dat we hiervan doen hebben met een versie van die eenakter.

Deze Britse film ziet er verder wel goed uit met zijn grijze filters, en lijkt niet erg op een low-budget-film. De cast was redelijk competent. Helaas moesten ze soms houterige dialogen uitkramen en hebben ze de verhaallijn helaas niet tot zijn volledige potentie ontwikkeld. Maar het bleef wel mijn aandacht houden, misschien ook omdat dit buitenbeentje wel enigszins wat charme bevatte! Het gaf me zowel amusement als ergernis. Over het algemeen is dit dan ook geen film die ik nog een keer zal willen zien, maar het is er wel één waar ik nog met enig plezier naar heb gekeken.

Aftermath is makkelijk te verwarren met Poklosie een Poolse film met dezelfde naam die ook uit 2012 komt. Ik ging echter voor de post-Apocalyps rampenfilm, echter was deze film ietwat teleurstellend. Zoals de meeste kleine films, richt de film zich vooral op de onrust tussen de personages en die vond ik niet zo interessant. Het acteerwerk van de cast hielp ook niet echt mee om een betere film ervan te maken. Je krijg geen medeleven met de personages doordat er geen achtergrond is en de rest van het verhaal is ook nogal rommelig. Het is niet niet erg om te zien hoe een dozijn mensen langzaam sterven aan stralingsvergiftiging, maar er moet meer te zien zijn dan alleen dat. Nu was het enige wat we nog meer zien krijgen, de anderen van buitenaf, die meer op een soort zombies lijken. De meeste actie zit aan het einde en wordt getoond met slow-motion beelden. Hierdoor missen de ze ook veel van hun impact. dee film lijkt veel meer op een zo'n Amerikaans overheids-promo-filmpje om mensen te waarschuwen dan dat het entertainment was.

Eind juli 1943 bombardeerde de Britse RAF tijdens Operatie Gomorra, het hart van Hamburg, zo heftig dat de stad werd veranderd in blakerend puin. Tienduizenden lichamen zijn toen, vaak letterlijk, tot as vergaan. Die naweeën van die verschrikking uit de Tweede Wereldoorlog speelt zich echter op de achtergrond van de film af en gaat meer over zaken als persoonlijke schuld en vergiffenis, liefde en rouw. Het is een gestileerd relatiedrama.

Op regisseur James Kent zijn naam staan veel BBC-tv-films. Veel Klassiek Brits (kostuum)drama. Oerdegelijk en gelikt materiaal dus. Deze film doet dan ook niet onder voor de rest van zijn BBC-oeuvre. We zien Rachael (Keira Knightley) zich bij haar man Lewis (Jason Clarke) voegen in het naoorlogse platgebombardeerde Hamburg. In een groot landhuis waar de architect Stefan (Alexander Skarsgård) en zijn dochter ook nog vertoeven. Het is een begin van een romance tussen twee mensen die elkaar wantrouwen, maar ook een verlies delen. Die gestileerde werkelijkheid wordt nog net niet saai en stoffig doordat we te maken hebben met sterke acteurs. Maar verder is (en blijft) het vooral een degelijke, maar geen uitzonderlijke film. Het is dat ik een zwak heb voor Keira Knightley en dat ze wederom in fijne kledij mag rondlopen want voor de rest zijn er maar weinig emoties en is het geheel nogal voorspelbaar.

Een film over de 11 dagen dat Agatha Christie (Vanessa Redgrave) verdwenen was. De film berust op waargebeurde feiten maar verder is het vooral fictie. Dit komt ook wel doordat de schrijfster nooit iets heeft vertelt over haar verdwijning. De film doet alsof ze die elf dagen reconstrueert maar in feiten zien we een soort Agatha Christie complot. En niet eens een heel spannend gebeuren ook. Er wordt verder een onschuldige affaire geveinsd met de Amerikaanse journalist Wally Stanton (Dustin Hoffman) Het geheel deed meer aan als een drama/detective tv-film dan een echte film. Het acteerwerk was goed en script aardig ondanks dat veel fictie was. Een feit dat gelukkig wel klopte was dat Agatha Christie al vanaf dag één in de Noord-Engelse stad Harrogate, zat waar ze dan ook haar intrek nam in het hotel Hydro. We zien daar leuke beelden van een kuuroord uit die tijd. Verder is haar toen zevenjarige dochtertje buiten de film gelaten. Echter zien we wel Timothy Dalton als haar man.

Nadat in 2018 rond kerst de Britse televisiefilm, de erg fijne Agatha and the Truth of Murder (2018) uitkwam voor Channel 5, was dit een succes. Vandaar dat het dan ook een soort vervolg kreeg. Soort van want het is geen direct vervolg en evenmin is de cast van vorige film teruggekeerd. Waarbij ik me allereerst afvraag waarom Ruth Bradley, die Agatha Christie fantastische speelde werd vervangen?

Wel keert schrijver Tom Dalton die de 'alternatieve geschiedenissen' heeft schreven waarin Agatha Christie in haar vrije tijd moorden oplost, terug. (een derde film is al in de maak of klaar) De film laat ditmaal zien dat Agatha Christie van haar man gescheiden is (1928) en naar Irak reist om bij vrienden te logeren die daar bezig zijn met archeologische opgravingen. (Mesopotamië ) Ze wil inspiratie op doen om romantische verhalen te schrijven. In plaats daarvan vindt ze de liefde met de jongere man, Max Mallowan (Jonah Hauer-King). In het echte leven trouwde Mallowan uiteindelijk met Christie. En tot zover de werkelijkheid! Het fictieve moordmysterie in Irak begint als aap Ella wordt gevonden, bungelend aan een galg in een koloniaal landhuis.

De film was een stuk lichter van toon dan de vorige film. Maar ik ben er niet van overtuigd dat het daardoor een betere film is geworden. Ruth Bradley werd zoals ik me net al afvroeg vervangen voor Lyndsey Marshal en dit vond ik geen goede vervanging. Ze mist als hoofdactrice een zekere charisma (en is een stuk ouder) en zet Agatha neer als een beetje chaotische klungelige vrouw. Wat bedoeld was als komische element. Echter vielen veel van die grappen plat. Gelukkig waren die grappen, van het ongedwongen soort waardoor ze de film ook niet heel vervelend maakte.

Als een Agaha Christie-mysterie was het overtuigend en solide genoeg (lijkt op iets wat Christie had kunnen schrijven maar Agatha zelf had ongetwijfeld er meer uit kunnen halen), het grote herenhuis, een huis vol verdachten en de uiteindelijke verklaring met de overgebleven mensen rond een tafel. De film was dan ook een aardig secundair Christie-mysterie, dat er qua uiterlijk meer dan charmant uit ziet.

Twee mysteries uit de jaren twintig vormen de basis van deze Britse televisiefilm. Het eerst mysterie was de verdwijning van misdaadschrijfster Agatha Christie die in 1926 elf dagen spoorloos was. ze lag in scheiding met haar echtgenoot, leed aan een writer’s block en had het zwaar in de mannen gedomineerde auteurswereld. Het tweede mysterie is dat van Florence Nightingale Shore, petekind van de beroemde Florence Nightingale, die in de trein wordt vermoord. De film is dus een soort mix tussen het echte leven en fictieve elementen.

Het mysterie dat Agatha Christie onderzoekt, (onder het werkelijke pseudoniem ‘Mary Westmacott’) voelt aan als één van haar verhalen, misschien ook enigszins geholpen door de manier waarop de tijdsperiode wordt vastgelegd. Het flink aantal verdachten die ze verzamelt in het landhuis, elk met hun eigen motieven, worden sterk gespeeld Ook erg leuk was dat Christie zich algauw realiseert dat echte mysteries toch een beetje anders zijn. Het is dan ook Ruth Bradley die met charme en overtuiging Agatha Christie weet neer te zetten. Wie goed oplet ziet trouwens titels van boeken voorbijkomen en ook andere verwijzingen naar gebeurtenissen en situaties.

Fans van Britse detectives in het algemeen en Agatha Christie in het bijzonder kunnen zich zeker anderhalf uur prima vermaken met deze zeer aangename tv-film.

Een leuke en romantische film. De onsterflijkheid van Adaline speelt geen al te grote rol in de film. Om die onsterfelijkheid is het liefdesverhaaltje heen gebouwd zodat de onbereikbaarheid van de liefde een rol kan spelen. Het resultaat is een ik hou van jou maar kan niet van je houden. Wat dus uiteindelijk eindigt in het eind goed al goed! Actrice Blake Lively was zeer overtuigend als de onsterfelijke Adaline. En ook de Nederlandse Michiel Huisman deed het niet onaardig als hunk!

Ondanks dat de regisseur Scorsese gebruikmaak van kleuren om emoties van de verschillende personages te onderstrepen. (Bij een fade-out kleurt het scherm soms geel of rood. Een techniek die al was te zien in de films Black Narcissus (1947) en Rear Window (1954). Ook de kleuren van jurken, rozen en interieurs benadrukte de emoties van de personages. Wekte de film in mij als kijker nergens enige emotie op. Eerder was het afstandelijk en stijfjes.

De filmdecors zijn een perfecte ogende reconstructies van het New York van de jaren 1870. Er worden vele (avond) maaltijden genuttigd (en de sociale gebruiken en machtsverhoudingen die ermee gepaard gingen) en aan de muur hangen schilderijen van de grote meesters. Daarnaast gebruikte de regisseur ook opvallende belichtingstechnieken en iris shots (populair tijdens de silent film era) om bepaalde gebeurtenissen te accentueren. TJa, op het vlak van; de decors, de kostumering, de kleurschakeringen is er dan ook heel veel oog voor het detail.

Het is dan ook vooral jammer dat ik nergens enige compassie voor de rijkere bovenklasse van het New York kon krijgen. Nergens waren de onderdrukte emoties voelbaar. Doordat het vanuit mannelijk perspectief werd verteld was Daniel Day-Lewis, uiteraard de betere speler. De kleinere rol van Winona Ryder was ook geen verkeerde vertolking. Echter het was Michelle Pfeiffer die er eerder uit zag als een grijze muis dan een vrijgevochten dame. Begrijp me niet verkeerd ze was een prachtige verschijning in haar weelderige japonnen maar haar situatie is te magertjes weergegeven. Het is dan ook vooral te danken aan het sterke verhaal van Edith Wharton, dat ik de film toch met een positieve waardering weet te belonen.

Bij fantasiefilms is er vaak sprake van een hoge vanzelfsprekend dat het niet erg goed is, maar verrassend genoeg is dit nog niet eens zo'n complete verspilling van je tijd. De film gaat over de jacht op een witte draak door kapitein Ahab die op een lomp landschip met wielen de Piquod, die in een eerdere confrontatie met het dier is verbrand. Ja voor de oplettende dit was het verhaal van Herman Melville's Moby Dick (1851) bewerkt als fantasiefilm. Waarbij de film verrassend trouw aan het verhaal blijft, de namen van de personages zijn niet veranderd en ook veel van de dialogen komen erin terug. Wel was er romantisch toevoeging in de vorm een (geadopteerd)dochter. Het resultaat werkt nooit helemaal. Er is wel meer karakteropbouw en literaire ambities dan gebruikelijk voor een B-budgetfilm Wat ten kostte gaat de actie en van de fantasiewereld zie je weinig details. Het is een goedkope productie dus de digitaal gemaakte draken zijn uiteraard niet van hoge kwaliteit. En het geheel lijkt op een aflevering van de Hercules-tv-show uit de jaren 90 inclusief budget en acteerwerk De film valt verder nog op door een aantal bekende castleden; zo zie je Danny Glover als kapitein Ahab en de Britse voetballer die acteur is geworden Vinnie Jones, is de Tweede stuurman Stubb. Nee echt goed was de film niet maar voor een film in het low-budgetsegment was het nog aardig!

Prachtige film van Alejandro Amenábar (Abre los Ojos, The Others) gemaakt met voor waarschijnlijk Europese begrippen astronomisch budget van vijftig miljoen euro. We worden mee genomen naar het Alexandrië van de vierde eeuw na Christus. De Romeinen waren over het hoogtepunt van hun macht heen. Hier maken kennis met Hypatia de eerste vrouwelijke wiskundige, filosoof en een astronoom gespeeld door Rachel Weisz die in de wereldbefaamde bibliotheek van Alexandrië zich bezighoudt met wetenschappelijk onderzoek. Ze wordt begeerd door twee aanhangers: haar persoonlijke slaaf Davus en leerling Orestes. Maar er is meer dan alleen een ontroerend liefdesverhaal, een accurate (her)vertelling van de nadagen van het Romeinse Rijk en een reconstructie van het leven van Hypatia. Het is ook een verhaal over de gevaren van religieus fundamentalisme, de eeuwig durende strijd tussen religie en wetenschap en de nietige plaats van de mens in het universum. Het is zeer sterk en spannend in beeld gebracht hoe het voor de christelijke fanatici/fundamentalisten van belang was dat mensen dom werden gehouden. Met als doel macht. De film laat zien dat dus fundamentalisme van alle tijden is, voor komt in alle religies en duidelijk altijd even slecht is. De film prikkelt hiermee de geest, maar zorgt er met een prachtige vormgeving en innovatief camerawerk ook voor dat je ogen tekort komt. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de geweldige Rachel Weisz, die de film praktisch in haar eentje draagt. Episch, meeslepend, filosofisch, avontuurlijk en uitdagend. Het enige puntje van kritiek is dat de thema’s in slechts twee uur speelfilm zijn gepropt.

De nieuwste Chan-wook Park is wederom weer een prachtige film. Misschien zelfs nog wel mooier dan alle voorgaande. De film is gebaseerd op het verhaal Fingersmith van de Britse schrijver Sarah Waters. (niet gelezen) Maar de film is geslaagd om Victoriaans Engeland naar Korea te halen. Wat een bijzondere, vreemde thriller in drie delen vol met erotische geladen scenes. Een waar visueel hoogstandje. De film speelt zich af ergens in de jaren '30. Veel Japanners bezitten land in Korea en zo erft Lady Hideko (Kim Min-hee) dan ook een groot landhuis en veel geld. De zichzelf graaf (Ha Jung-woo) noemende oplichter probeert dit op slinkse wijze te bemachtigen. Hij huurt hiervoor wees en dievegge Sook-Hee (Kim Tae-ri) in. Deze wordt als dienstmaagd aangenomen en krijgt de zorg over de erfgename. Zwoel en langzaam komen beide dames dichterbij elkaar. Om vervolgens te belanden in deel 2 en zien we wat we zagen uit een ander oogpunt. Hoe verder je in de film komt, hoe meer je de erotische spanning voelt en de erotiek ook explicieter in beeld wordt gebracht. Park schotelt dit keer geen keiharde actie toe, daar in de plaats krijgen we een veel subtielere vorm van agressie. Een fantastische film van Park die net als het bizarre huis van de oom het westerse en oosterse samenvoegt tot één van de meest onweerstaanbare romantische films. Schitterend!

Deze film is nogal vreemd, maar op een goede manier! In zijn kern is het een film over bezetenheid maar het volgt niet het geijkte pad die je al in vele andere films heb gezien. De film opent met twee meisjes die seks hebben en dan wordt er in hun huis ingebroken door een seriemoordenaar die een van hen probeert te vermoorden. Hierna volgen we een getrouwd stel die tijdens een familie-uitje hun kinderen laten wandelen op dezelfde berg. Het ontoombare gebeurd de kinderen verdwijnen, maar worden gek genoeg teruggevonden. Onnodig te zeggen dat de kinderen na hun verdwijning niet meer hetzelfde zijn!

De film is low budget maar de cast doet goed werk en het uiterlijk van de hele film heeft een interessante kwaliteit. Er is die broeierige 70's grindhouse-sfeer Ook heeft deze film verschillende prima bloederige effecten! Echter is het verhaal op zichzelf al interessant om het vermakelijk te maken. Doordat je niet precies weet waar de film na toe wilde was het een behoorlijk zenuwslopend rit. Een ​​verademing binnen het demonische bezetenheid -genre Ja dit was een frisse kijk op een paar bekende concepten.

***Waarschuwing***

Deze film bevat 79 minuten lang de meest absurde maffe beelden, veel gegil en andere gekkigheid!

***

Wat krijg je als je de muziek van Stanley Kubricks A Clockwork Orange (1971) combineert met een Terry Gilliam en Wes Anderson aankleding en dit op het scherm tovert op de manier die nog het meest lijkt op van Lars von Triers Idioterne (1998) maar dan wel alle (inclusief kijker) aan de LSD.

Euh... tja dat was een poging om een beeld te scheppen wat je kan verwachten. Maar haalt bij lange na niet de werkelijkheid. Het is een film-ervaring als geen ander. En niet iedereen zal de psychedelische steampunk-nachtmerrie ook kunnen waarderen. Ben er zelf nog niet eens uit of dit nu een zak gebakken lucht was of een meesterwerk.

Regisseur van dit bijzondere werkje is Hooroo Jackson. Deze man heeft ooit een graphic novel 'The Tragic Death of Aimy Micry' gemaakt. Deze film is dan ook een verfilming daarvan. Naar verluidt heeft hij al zijn bezittingen verkocht en geïnvesteerd in Bitcoins. Nu zijn die in de loop der jaren sterk gestegen in waarde en kon hij deze film maken.

Het plot is vreemd maar simpel: Een tienermeisje Aimy Micry, gespeeld door voormalig Disney-sterretje Allison Ashley Arm, is te creatief, te wild en te opstandig. Totdat grootmoeder er genoeg van heeft en de illegale Wolworth-operatie op haar laat uitvoeren. En op de achtergrond is er dan ook nog de uitbraak van het Apollo Virus, een besmettelijke waanzin. We volgen via radio en tv de onfortuinlijke baby Louis, het eerste bekende slachtoffer.

Verder zijn er nogal wat personages die opgevoerd worden die alle even maf zijn. Ik ga ze niet allemaal opnoemen, maar een paar vielen erop ten eerste de altijd intrigeerde Crispin Glover, compleet met gouden tand en bling-ring. Daarnaast is er natuurlijk grootmoeder, en dat is niemand minder dan de 87-jarige Oscarwinnares Terry Moore. Ook zien we Paz de la Huerta (Enter the Void, The Editor) als Caroline Devanshire de 'tutor' een soort gekke zuster die over veel mumbo-jumbo kletst met de familie.

Op zowel het acteerwerk, als ook het camerawerk is verder maar weinig aan te merken. Echter zal niet iedereen genieten van deze film. Voor sommige zal al die gekte afschrikken. Teveel. te vaak en te lang bizarre beelden trekt niet iedereen. Niettemin heeft de film ook een fantastische ​​charme en is van onbetwistbare waarde voor degene die mee kunnen gaan in deze krankzinnige wereld. Voor mij is de film gewoon te gedenkwaardig om alles behalve briljant te zijn. (wil sowieso een herziening met Nederlandse en of Engelse subs) Het enige wat je bij deze film kan doen is hem kijken en er achter komen of je ervan houd of dat je het haat?

Weet je nog dat voor IJslandse vulkaanas, het luchtruim werd afgesloten en vluchten geannuleerd ? B-filmstudio The Asylum wist hiervan blijkbaar een rampen-versus film van te maken! Knap hoor maar ook ronduit belachelijk! De setting van de film, een passagiersvliegtuig dat onbewust over digitaal opgepopte vulkanen vlieg om zo problemen te veroorzaken. Redder in nood is Lois & Clark:-Superman Dean Cain, die het gevecht aangaat met de automatische piloot. Vrijwel elk element van het plot bestaat uit briljant onwaarschijnlijke onmogelijkheden. Dit alles maakt de film er niet beter op maar wel absurder en grappiger. Het is een net zo leuke film als alle andere van dit soort films... Gekeken wegens de The Asylum Movie Club op LetterBoxd

Sinds de 18e eeuw wordt het bestaan van sultana Zaphira en haar gebeurtenissen al in twijfel getrokken maar desondanks was dit een meeslepend portret van een heldin uit het verleden. Zaphira of Zafira van Miliana zou de echtgenote zijn geweest van Selim al-Toumi, de emir van Algiers in de 16e eeuw en de moeder van hun twaalfjarige zoon. In 1510 hadden de Spanjaarden zich gevestigd op een klein eiland voor Algiers en dwongen emir Selim een ​​eed van gehoorzaamheid af te leggen aan Ferdinand van Aragon. Daarom nodigde hij in 1516 de kaperbroers Aruj (Oruç) en Hayreddin Barbarossa uit om de Spanjaarden te verdrijven. Vanuit die machtspositie maakte de kaperAruj in het geheim plannen om emir Selim in bad te laten wurgen en te trouwen met de sultana Zaphira. Dit verhaal lijkt op een soort Shakespeare-tragedie, een met passie gemaakt historisch drama-avontuur. Het is een zeer weelderige productie, met redelijk accurate kostuums en decors van Algiers en Tlemcen (het El Mechouar Palace) en prima gechoreografeerde gevechtsscènes. De film bezit misschien hier en daar wat tekortkomingen (script technisch) door een niet groter budget maar dit werd gecompenseerd door zeer goede cinematografie. Een Algerijns kostuumdrama die zo goed, meelevend en mooi is is denk ik zeldzaam!

De film werp je direct middenin de actie Die actie is in first person-perspectief zoals je die twee jaar eerder al zag in Hardcore Henry' Na deze opening keert het terug naar 'normalere' beelden en vertelt het achtergrondverhaal van Sook-hee die een opleiding krijg van de Zuid-Koreaanse geheime dienst. De film volgt daarmee het typische femme fatale-verhaal maar dan met de nodige Koreaanse flashbacks en emotionele scenes. Echter het zijn de actiescenes die de meeste lof verdienen en met genoeg grafisch geweld. Ook bezitten die actiescènes uitstekende cinematografie. Deze zijn vaak uitgevoerd met verschillende cameratechnieken; ze lopen van gewone naar handheld en van drone naar camera's ergens op gemonteerd. De motorachtervolging uit deze film werd zelf gekopieerd voor het derde deel van een zekere film met Keanu Reeves erin! Misschien dat de film ietsje teveel blabla dan bang bang was, maar gelukkig is het eindproduct een verbazingwekkende plezierige film!

Grandiose film en mijn eerste kennismaking met regisseur Shinya Tsukamoto. Keiko Kirishima, is op eigen verzoek overgeplaatst naar de afdeling moordzaken en krijgt als eerste zaak een wel heel bizarre. Er zijn mensen die zichzelf vermoorden in hun slaap. Hierna start ze een onderzoek en krijg daarbij hulp van een soort superheld met bovennatuurlijke krachten: De Nightmare Detective. Prachtig camerawerk en dat camerawerk is zelfs gruwelijk tijdens de spannende moord-droom scene's. En als we dan in de nachtmerrie/droom van Keiko belanden wordt het pas echt weird. De horror zit door de hele film heen verweven daardoor valt hij niet heel erg op maar is zeker op sommige momenten best heftig. (zoals het hoort!) Mijn enige minpuntje was dat ik actrice Hitomi , weliswaar een prachtige Aziatische vrouw vond maar teveel hetzelfde gezicht zag behouden. Er was maar weinig emotie te zien. En de conclusie was misschien ook iets te makkelijk maar met zo'n bijzonder onderwerp en visuele prachtig is dat vergeven. De begin scene met de ironische sneer van dat haar vond ik hilarisch!

Held tegen wil en dank, Kyoichi is terug en wordt ditmaal ingeschakeld door Yukie Mashiro, een vijftienjarige scholiere die na het plagen van een medescholier nu zelf word geplaagd maar dan door nachtmerries. Afgezien dat dit een sequel is, heeft de film alleen Kyoichi Kagenuma als overeenkomst en is verder alles anders. De stijl, het thema en naar wat vermoed ook het budget. Ik miste namelijk de spannende moord-droom scene's, de gore en ook wel het weirde. Alles is vooral veel 'rechtlijniger' als dat dan mogelijk is met deze regisseur? Om aan te geven hoe groot het verschil ongeveer is, is het zoiets alsof je nu CSI moet gaan vergelijken met de Ghost whisperer. Maar het is wel een Tsukamoto en zijn verschrikkelijk mooie manier van filmen en vertellen. Hierdoor is de film wel zeker geslaagd. Cinematografisch is het werkelijk waar prachtig. Er hangt een heerlijke mysterieuze atmosfeer, tel daarbij op het prachtige acteerwerk van vooral Ryûhei Matsuda maar dit keer ook van de rest van de cast en je krijg wederom een unieke film. Zeker één die ver boven de gemiddelde dertien in het dozijn uitsteekt!

YES... eindelijk gezien! Had al gehoord van deze Uruguayaanse Giallo-slasher maar het lukte maar niet om hem te kijken! De film kent het eenvoudig plot van een willekeurige maniak die losgaat op zijn publiek maar doet dit effectief met voldoende spanning en bloederige moorden om je de hele tijd te vermaken.

In Red Screening (wat een betere titel is) van Maximiliano Contenti worden kijkers getransporteerd naar Montevideo uit 1993. Op een koude, regenachtige dag, is er een handvol bioscoopbezoekers in de Cine Opera bioscoop voor de film Frankenstein – Day of the Beast, de laatste filmvoorstelling van de avond. Er zijn natuurlijk geen illusies over wat er zal gaan gebeuren. De enige vraag is; Hoe?

Vanaf het begin valt op dat de liefde voor horrorfilms simpelweg van het scherm spat! Het bezit de perfecte liefdesbrief aan Dario Argento en slashers. Neonreclames reflecteren op de natte straten, het theater verlicht zichzelf in blauwe, rode en gele tinten. En op ware Giallo-achtige-manier is er een mysterieuze moordenaar met een donkere regenjas en zwarte handschoenen. Terwijl de muziek lijk te zijn geïnspireerd door een Goblin-soundtrack.

Verrassend genoeg is dit geen whodunnit die typerend is voor de giallo. Een slasher staat of valt natuurlijk met de aanwezige moorden. En daar hoeven ze zich niet voor te schamen, er zijn een paar inventieve moorden (Body Count; is 14) Alle spetterende speciale effecten zijn praktisch en van hoge kwaliteit. Ze komen van Christian Gruaz (deed ook al overtuigend werk in Deus Irae (2023) Ze maken deze film ongelooflijk leuk. Een Slasher-film zal niet gauw wat nieuws brengen maar als het zo als deze goed is uitgevoerd, blijft het toch enorm genieten!

Edit; Overigens is het de film die op het scherm wordt vertoont Frankenstein: Day of the Beast , dit is echter een film, uit 2011, niet uit 1993. De reden dat deze film is te zien, is vermoedelijk omdat de regisseur Ricardo Islas hier de moordenaar speelt.

Deze film trekt de 'gebaseerd op een waar verhaal'-kaart maar meer dan dat er een legende over Spring-lawn Farm bestaat en die inderdaad bekent staat als Albino-boerderij is dit niets minder dan clichématig formule-werk. We zagen dit al in “House of 1000 Corpses”, “Wrong Turn”, “Hills have Eyes”, “Dying Breed” en zoveel andere films. In deze film wordt er als uitleg nog gerefereerd naar een misplaatst bijbel-citaat Leviticus 21:16. Positief was het uiterlijk van de gemuteerde rednecks, dit was uitstekend prothetische effecten. Helaas werden alle intense scènes 's nachts of in donkere grotten gefilmd en is er maar weinig goed te zien. Bij het bekijken van de eind-credits krijgen we te zien dat een aantal van de ongewoon ogende beesten ook namen dragen; “Pig Bitch”, “Smash Face”, “Big Eye”, “Split Lip”, Bird Girl” en “Pin Head”…uh nee...het was niet Doug Bradley! Als ik de film moet omschrijven met één woord zal dat woord: 'Onopvallend' zijn! Als het geweld begint, is het nog relatief vermakelijk, maar helemaal bevredigend is het niet!

Ik heb eerlijk gezegd geen idee waar ik moet beginnen en ik vraag me nog steeds af of ik het nu goed vond of juist niet? Is het eigenlijk wel een horror? Minimalistisch is de film wel, twee acteurs en een kat zijn de enige die we zien. We volgen Sean die woont in een caravan/huisje midden in het bos. Verder wordt er niet veel verklaart en zien we hem onder het genot van pillen en uiteenlopende muziek, chemische experimenten uitvoeren en nog wat andere dingen. Ruilt hij nu zijn ziel voor het maken van goud? De meest van de tijd zien we Sean in zijn trailer dingen doen of door het bos lopen. Moeilijk te zeggen of hij nu gek is, eenzaam of stoned of dat er ook daadwerkelijk iets is? Sean wordt gespeeld door Ty Hickson en ik moet zeggen hij doet dit erg goed! Door zijn charme blijf je kijken. De enige andere mens die we zien is Cortez die soms wat boodschappen en pillen komt brengen. Nu had ik al gezegd dat de film erg minimaal was en hoop ik dat er al niet teveel is weggeven? De enige voorbeelden die een beetje in de buurt komen zijn Blair Witch Project en Pop Skull maar eigenlijk zijn die films ook weer totaal geen goed vergelijkingsmateriaal. Het is zo anders dan anders? Doordat dit een apart en zeer interessant geval was laat ik de uitslag naar de positieve kant uitslaan want zoiets mag zeker beloont worden!

Deze film is gebaseerd op een graphic novel van Kim W. Andersson. Meisjes kostscholen zijn een dankbaar onderwerp met voldoende horrorpotentieel en met deze Zweedse film is het ook niet anders! Het duurt niet lang voordat het titulaire personage de aandacht trekt van het populaire kreng van de klas. Tja... het valt niet mee op zo'n school! Voordat je weet zit je midden in; pestende meisjes, potjes lacrosse, leraren die je niet begrijpen, verwarde (lesbische) gevoelens, mede-buitenstaande Fabienne en een geheim ongelukkig verleden. De "draai" die volgt zullen de meeste kijkers allang zien aankomen....Maar toch, deze YA-horror is best mooi gemaakt en niet-(te)cheesy ondanks de formule-aspecten. Daarnaast is het einde passend en opvallend. Was het een happy eind of niet?

Ach... de jaren '70. Het decennium dat een stortvloed aan XXX versies bracht. Deze was ook gebrekkig, zeker, maar deze is...ook een beetje maf. Het is een muzikale XXX-versie van Lewis Carroll's Alice's Adventures in Wonderland. Ja echt...er zijn tussen de symfonische muziek, bigbandjazz en gezongen liedjes, expliciete beelden van porno.... Alice is een maagdelijke en verlegen bibliothecaris. Ze zingt een lied over leren vrij te zijn en dhr. Rabbit duikt op....ze volgt hem en in haar achtervolging ontmoet ze een verzameling gekke personages die haar proberen te overtuigen dat seks misschien toch niet zo erg is. Op een steen leert ze haar eigen te bevredigen, de Mad Hatter leert haar fellatio te gebruiken, waarna Tiedeldie en Tiedeldom haar het hardcore werk laten zien. Yup, Kristine De Bell dwaalt met een zalige onwetendheid door Erotisch Wonderland terwijl de inwoners haar een cursus geven om op 50 manieren je minnaar te helpen. Kortom seks en zang. De muziek en liedjes zijn precies wat je van 35 jaar geleden zou verwachten. Ik gaf er niet echt om...Het zag er nog steeds goedkoop en amateuristisch uit, toch kan ik niet zeggen dat het allemaal slecht was omdat er duidelijk een poging is gedaan om iets gedenkwaardigs te maken.

Na het 'verrassende' succes van Alice in Wonderland (zelfs 2 Oscars: Art Direction en Custom Design misschien toch maar eens kijken) Kon het niet uitblijven dat er een vervolg kwam. Ditmaal ging James Bobin (bekend van The Muppets) op de regiestoel zitten en trad Tim Burton alleen op als producer. De film start met een vleugje girl power en begint wanneer Alice (Mia Wasikowska), na drie jaar op zee, terugkeert naar de Engelse beschaving. Het geloof in het onmogelijke is ze nog niet verloren, maar haar wilde plannen houden niet lang stand. Wanneer voormalig verloofde Hamish (Leo Bill) dreigt het schip The Wonder van haar af te nemen besluit Alice nog een keer terug te keren naar Wonderland. Dit maal niet down the rabbit hole, maar door een mysterieuze spiegel, geleid door niemand minder dan vlinder Absolem, ingesproken door Alan Rickman (zijn laatste rol.) Daar aangekomen blijkt de Mad Hatter (Jonhhy Depp) depressief omdat hij zijn familie mist. Alice gaat naar hen op zoek en komt oog in oog te staan met de Tijd (Sacha Baron Cohen) zelf. De film oogt wel spectaculair en fraai maar de personages hebben weinig diepgang. Wat niet aan de acteurs ligt maar puur aan het verhaal wat dan ook erg mager is. Dit resulteert in een vrij lange zit waarin vooral de kleinere dingen de film nog wel aangenaam maken. Het tijd-kasteel is bijvoorbeeld goed doordacht en visueel het mooiste van de film. Helaas is alleen een visueel pareltje niet genoeg om van Alice een gave film te maken.