Opinions

De stilte film is in deze film deel van het verhaal. In stille film wordt zoals je eigenlijk ook al aangeef niet gesproken, omdat de maker soms wel iets moet kunnen verduidelijking, gebruikte men titelkaarten met tekst. Maar in deze film zijn het mensen die hun stem zijn verloren en communiceren met elkaar door titels. Hoe dit in werkelijkheid zou kunnen is mij niet duidelijk maar nu zijn die handig op het scherm geprojecteerd, Het past prima in de film! Echter nadeel is dat deze projectie in het Spaans was en er alleen de mogelijkheid is voor Nederlandse ondertiteling

Nou goed...in deze samenleving is iedereen zijn stem kwijt. Behalve een zangeres die haar gezicht verhult en haar zoontje dat niet kan zien. De boel wordt geregeerd door een zekere Meneer Tv, die van plan is de mensen hersenspoelen, ontvoerd haar en een uitvinder probeert haar vrij te krijgen. Veel is natuurlijk symboliek en die ligt er veel te dik bovenop, ook dit is enigszins nadelig voor de film.

Het was een leuk verhaal en kent op heel eigen manier harmonie tussen verhaal, beeld en geluid maar het is te summier om in de 99 minuten waarin het nu wordt verteld, lang te blijven boeien.. Of misschien is het toch het tempo want die gaat uitermate traag.

Toch ben ik positief over de film want de vormgeving en de aankleding zijn redelijk bijzonder. De visuele creativiteit is groot maar gelukkig nooit te experimenteel. Het zorgt voor een onderscheidende, vermakelijke ervaring. Kortom door voldoende visueel flair gewoon goede film, waarbij het relatief eenvoudige verhaal genoeg doet om het niet al te moeilijk te maken! Je kan het slechter treffen!

Een dag voordat ik deze film keek heb ik de eerste versie gekeken: Operation: Daybreak (1975) Beide films volgen de door de geallieerde getrainde Tsjechische soldaten, Jan Kubiš en Jozef Gabčík. Die in 1942 opdracht krijgen om nazileider Reinhard Heydrich te vermoorden. Deze film begint met echte zwart/wit beelden van Hitler, Himmler en Heydrich. Ondanks dat de film 2 minuten langer duurt worden er ook dingen weggelaten. Waar de andere film begint met de werving, begint deze met de landing van de parachutisten. Ook het verkeerd landen in de buurt van Praag ipv Pilsen zien we niet. Toch doen sommige dingen iets natuurgetrouwer aan. We zien sowieso meer over de relaties onderling. Reinhard Heydrich zien we verder ook niet dan alleen bij de aanslag. En ook de vernietiging van het dorp Lidice (en eigenlijk ook Ležáky) zijn niet in deze film. De 6 uur durende bestorming van de kerk zag er dan wel weer echter uit. De film is niet slechter en of beter dan de oude. En dit stukje geschiedenis verdiende zoveel jaar naar dato wel een 'remake.' Waarom die oude trouwens Operation: Daybreak heet is mij ook een raadsel want de titel Operatie Anthropoid is de daadwerkelijke titel van de operatie. Al met al heeft deze film toch lichtelijk mij voorkeur.

Andreas Schnaas maakte een remake van Antropophagus (1980) ter nagedachtenis aan regisseur Joe D’Amato. Nu heb ik het origineel nog niet gezien. Maar deze was nog net vermakelijk waarbij, hetgeen waarvoor je de film kijkt, de gore sfx er fatsoenlijk uit zagen. Echter kwam de film mij wel een beetje on-creatief over. Ik miste een spannende atmosfeer. Nu werd het toch wel voorspelbaar. Maar als korte tijdvuller met een paar goede gore- effecten was deze nog best aardig.

Wow, deze film was één grote trip. We zien het leven van Lou en Sadie vol met feestjes met drugs en drank. Totdat op een dag Lou zich niet goed voel en ze denkt dat ze waarschijnlijk zwanger is. En net zoals bij drugs-gebruik (van Lou) zien wij ook in de film bizarre hallucinerende beelden en wazige scene's. Na de opbouw veranderd de film (ongeveer in het midden) in een body-horror maar dan nog wel steeds één op drugs. Alhoewel er ook door de film heen wel wat freaky momenten zijn moet je geen film verwachten met een groot aanwezigheid van gore. Ook eond die tijd komt een zeer goed spelende Meg Tilly (Fame, Psycho II, Body Snatchers; en zus van Jennifer Tilly) ten tonele met een soort X-files- achtige theorie Hierdoor ontstaat er nog meer de vraag hoe komt ze zwanger? Wat uiteindelijk eindigt in een waanzinnige climax. Dat is zeker één van de WTF-momenten van het jaar! Is alles dan positief nee, soms is het geheel wat rommelig. En het lijkt alsof er scene's abrupt stoppen of niet goed doorlopen.
Het is min of meer het debuut van regisseur Danny Perez ( hiervoor heeft hij nog een soort visueel album van het Animal Collective) Oddsac (2010)
Deze film is waarschijnlijk niet voor een ieder weggelegd en heeft wel iets weg van het bizarre werk van David Cronenberg. Toch heeft de film heeft een soort van vreemde `90 jaren flow (wat zeker niet de sterkste jaren voor Horror waren) maar is daarnaast vooral zeer experimenteel.
Conclusie: "Antibirth" is a mess - but an interesting one."

"Celebrities are not people; they're group hallucinations."

Als je de zoon van de David Cronenberg bent, zullen vergelijkingen onvermijdelijk zijn. Zeker als je qua concept en stijl ook dicht in de buurt van je beroemde filmsmakende vader blijf. Of het een goed idee is om in zijn voetsporen te treden valt te betwijfelen, maar het getuigt alleszins van een flinke dosis lef. En het is ook niet zo dat Cronenberg senior nog films als deze maakt, dus daar viel eigenlijk ook een gat. Brandon werkte ook al eerder als special effects-assistent aan zijn vaders eXistenZ (1999) en regisseerde twee korte films voordat hij dit speelfilmdebuut maakte.

Toch is dit niet een fysieke body-horror pur sang het is allemaal soms eerder psychologisch. Alhoewel de climax wel zeker daaronder valt! Afspelend in een witte steriele en coole dystopie. Waarbij het de hipste trend is om jezelf te injecteren met dezelfde verkoudheid, griep of SOA en het eten van vlees die is gekweekt uit cellen van beroemdheden. Ziekte is het gewild product, en de massa koopt deze trendsettende kwalen, het is big business...

Het is een verademing, dat de film genoeg zelfverzekerdheid bezit om zijn eigen tempo te bepalen. Geen schrik-schrik-formules of lompe gore om de grote gemene deler te plezieren. Maar fijne onderhuidse horror. Je ziet (alsof het normaal zaak van de wereld is) onderarmen doorboord worden door naalden, gekweekte huidoppervlakken en vlees, en de rode vloeistof sijpelt soms wel degelijk! Alles heerlijk subtiel in beeld gebracht. Het is meer het soort horror waar horror-fijnproevers op zullen zitten te wachten! En dan is er nog de hoofdrolspeler een zeer ziekelijk bleek ogende Caleb Landry Jones, perfect gecast! Deze regisseur heeft duidelijk talent en een visuele en technische flair. Natuurlijk ook credit voor cameraman Karim Hussain!

Hoewel er veel potentieel is, weet de film in het laatste derde deel van het plot, niet helemaal te scoren. De climax was er zeker één die je blijf maar de ontknoping (reden) was niet iets makkelijk. Echter vergeef ik hem deze en wat andere kleine foutjes, want dit was een inventief en intrigerend fijne film-ervaring!

Nog een geluk dat ze er géén complete “elevated horror” van hebben gemaakt! Was er nu ook iets van verwijzing naar klimaatverandering? Tja de film zet net iets teveel in op drama; Julia en Paul delen een traumatische familiegeschiedenis, de twijfeling van Julia steeds in de winkel bij de alcohol of Lucas, een teruggetrokken jongen, vertoont gedrag van misbruik (de gebruikelijke tekeningen) JAja, er is een trauma-connectie met het monster. Een monster dat uit de folklore -verhalen van Noord-Amerikaanse inheemse bevolking stamt. En ja dat lang in donker gehulde schepsel ziet er erg knap uit wanneer die eindelijk in het licht stapt. Het helpt zeker dat Cooper een uiterst bekwame regisseur is en dat de cinematografie van Florian Hoffmeister er uitspringt, gebruikmakend van de onheilspellende sfeer, het gebruik van flikkerende politieautoverlichting die weerkaatst op personages, en opvallende schaduwen. Soms was de film echter ook wel iets te netjes, schuurde het wat tegen het randje van Lifetime-tv. Jesse Plemons & Keri Russell deden verder prima werk en het jongentje was niet irritant!. De film focus een beetje teveel op de trauma en metafoor, maar op andere momenten werkte het ook! De film was goed genoeg mede door het solide schepselontwerp.

Zeer goed gemaakte trow-back naar de seventies. Kinderverbeeldingskracht gecombineerd met Dante's inferno en symbolen voor rituele magie. (er komt volgens de film 170x een Sigil in beeld) Hier verwijst de subtitel; "de dodelijkste film ooit gemaakt" een beetje na. Deze vloek en het verhaal achter de film zijn uiteraard 100% verzonnen, en worden net als bij Cannibal Holocaust, A Servian Film of Blair Witch gebruikt als marketing- en promotionele buzz. De film is opgemaakt in een soort mockumentary-stijl. Het begint dus met een documentaire van ongeveer 8 minuten waarin de geschiedenis, tragedies en waarschuwingen rond de film worden beschreven en gaat vervolgens verder met de film zelf. De eigenlijke film omringt een broertje en zus die het bos ingaan en een gat in de grond graven waar de duivel uit de hemel is (en de poort naar hel zal zijn) gevallen om zo de ziel van hun onlangs overleden hond te redden. De uiteindelijk film is erg sterk, alsof je een spookhuisfilm kijkt maar dan in een bos. Rammelende kettingen, wezens net uit het gezichtsveld, wind en op de koop toe een paar Baphomet -aanbidders. Het creëert een griezelige sfeer waardoor je afvraagt of wat je ziet wel of niet "echt" is, mits je natuurlijk genoeg verbeelding bezit want … Nee er wordt bijna niets echt getoond, veel is suggestie. (tja daar komen die opmerkingen over saai en de onterechte 1 en 2* vandaan) Maar juist die suggestie maakt dat deze een horrorfilm redelijk griezelig, doordringend vreemd en zeer geslaagd was!

“You can’t win a moral argument with me … I’ve made a deal with the devil.”

Wow, dat een regisseur die bijna louter kerst en Hallmark-achtige films op zijn naam heb staan, zo kan verrassen met deze ingetogen donkere film of is dat juist daardoor? Het draait allemaal om de op leeftijd zijnde Audrey (Sheila McCarthy) en Henry Walsh (Julian Richings) je kent het wel het sympathieke type grootouders dat gezellig koekjes met je wil bakken. Echter ze zijn satanisten die bereid zijn alles te doen om hun enige kleinzoon terug te krijgen. Met een satanische boek en een zwangere vrouw moet het lukken...? De fijne horror komt van de nasleep van wat er gebeurt na het ritueel, en zie je een reeks gruwelijke bezoekers die uit de opening komen. De effecten in de film zijn geweldig, waarbij flossen hierna nooit meer hetzelfde zal zijn! De optredens van Sheila McCarthy (Die Hard 2, Antiviral) en Julian Richings (Man of Steel, The VVitch) waren perfect gecast als creepy verdrietige grootouders. Jaren werken in de kerstfilmfabriek werpt waarschijnlijk voor de regisseur zijn vruchten af want dit was efficiënt en vakkundig! En die efficiëntie loont want dit behoort tot één van de betere horrorfilms. Soms een beetje ruw langs de randjes maar dit maakt de film voor mij juist vermakelijker. Het is charmant, bezit een soort humor maar is eveneens griezelig en verontrustend. En absoluut een fijne film om het kijken!

Regisseur Jacques Malaterre, is een maker van voornamelijk tv-films en serie-afleveringen. Nadat hij de succesvolle tv-documentaire "L'odyssée de l'espèce" (2003) had geregisseerd, raakte hij blijkbaar geboeid door de menselijke evolutie. Er volgde de tv-documentaires Homo sapiens (2005) en Le sacre de l'homme (2007) en in 2010 mocht/kon hij het onderwerp verder onderzoeken voor deze film.

Het verhaal begint met het gemiddelde gewone leven van een Neanderthaler. Ao en de mensen van zijn stam gaan op jacht en verzamelen. Op een dag als Ao en ander stamlid op pad zijn om een roofzuchtige ijsbeer te doden, worden alle mensen van zijn stamgroep in hun grot vermoord. Hierna krijg je te zien dat Ao oorspronkelijke ergens anders vandaan kwam en dat hij daar een broer die Oa heet, heeft achtergelaten. Zodoende begin hij aan vermoeiende lange trektocht.

Sinds 2010 zijn er bewijzen gevonden die duiden op een vermenging van genetische informatie tussen Neanderthaler en Homo Sapiens. Dit is in de film verwerkt met een jongen-ontmoet-meisje verhaal. (jongen en meisje kunnen niet met elkaar opschieten / liefde is geboren / en ze leven nog lang en gelukkig) Tja...Neanderthalers die nog een laatste keer lol hadden met Homo sapiens voordat ze uitstierven. Alhoewel de wetenschappelijk benadering, zijn er ook een paar rare keuzes, die niets met de werkelijkheid van doen hadden.

Zo blijkt het ook een voorvader van Dr Doolittle omdat hij kan communiceren met dieren. En Ao schijnt over een moreel kompas te bezitten....want moorden nee dat doet hij niet...dit werd hoor je middels de voice-over. Die e voice-over van de gedachten was sowieso een zwak punt. Waarom een taal met gegrom en lichaamstaal ontwikkelen maar omdat de kijker die niet begrijpt, je toevlucht nemen tot commentaar in moderne taal om uit te leggen wat er gebeurt. Film is toch beeldtaal....?

Ondanks die paar details die te wensen overlaten, heb je wel echt het gevoel dat zich in prehistorisch Europa afspeelt. Er wordt voortreffelijke aandacht besteed aan de materiële cultuur van de prehistorische volkeren, er zijn prachtige locaties en de gezichtsmake-up van de Neanderthalers is overtuigend. JA dit was eigenlijk best goed en ook wel bijzonder want zoveel films over het paleolithicum zijn er ook niet!

Het is solide deze prequel van de horrorklassieker Rosemary’s Baby. Het voor de hand liggende probleem met elke prequel is dat je precies weet waar het zal eindigen, dus moet de rit ernaartoe vermakelijk zijn. Dat was het ook wel maar dit voelt veel meer als een moderne update, dan een film over wat er vooraf gebeurde.

Kenners van Rosemary's Baby herinneren zich het personage Terry Gionoffrio, de vrouw die Rosemary ontmoette in de wasruimte in de kelder van het appartementencomplex The Bramford. Uit dat korte gesprek weten wij dat de Castevets ook voor Terry zorgden, en dat Terry waarschijnlijk als eerste de beoogde drager van Satans nazaat was voordat ze uiteindelijk hun oog op Rosemary laten vallen. Julia Garner deed het aardig goed, net zoals de rest van de cast over het algemeen goed was!

De filmmakers vertrouwen duidelijk veel te veel op elementen uit Rosemary's Baby en het nieuwe in het verhaal is het bekende leven van een worstelende Broadway-danser. Wat je dus krijg is schrik en huiver van wat je al kent, afgewisseld met weinig interessante Broadway- dans-choreografieën om zich te onderscheiden. Dit alles culmineert zich in de onvermijdelijke slotscène. Tja en zo werd de film dus niet veel meer dan een nostalgische throwback zonder goede inherente waarde of echt memorabele momenten.

Tegenvallend filmpje met Bela Lugosi als aap. Er gebeurd te weinig interessants waardoor het algauw meer op een klucht ging lijken in en rond het huis van dr. James Brewster. Als zondagsmiddagfilm is het nog wel te doen.

Nee,, dit is niet de typische kannibalenfilm met halfnaakte inboorlingen die door de jungle rennen, grote schildpadden uit elkaar scheuren, een reden vinden om de vrouwelijke hoofdrolspeler te ontkleden, castratie uitvoeren, et cetera... Tja maar wat is het wel...want net als dat de film vele titels bezit, is het eveneens een mengelmoes van subgenres. Indirect speelt de film zich wel af in de jungle want als het start bevinden we zich in Vietnam en is het een heuse Vietcong'-film om vervolgens het kannibalisme-motief, dat destijds populair was in de Italiaanse horror te combineren met de 'zombiebeet als infectie'-idee uit Romero's levende dode films. Het lijkt dus heel erg op een vermomde zombievirusfilm. Het verplaatst zich naar de stedelijke jungle en veranderd ondertussen in een Vigilante exploitatiefilm en doet ook neigen naar een Biker-film. Ook opvallend is de vreemde kameraadschap tussen het kannibalenkwartet (was dat samen met de funkscore, een eerbetoon aan Dawn of the Dead; aangezien het om twee blanke mannen, een donkere man en een blanke vrouw gaat?) Een horror zoals deze zonder speciale effecten is natuurlijk onmogelijk en Giannetto De Rossi (van het sfeervolle zombiestuk The Living Dead at Manchester Morgue (1974) en ook samenwerkte met Lucio Fulci zijn zombiefilms) staat garant voor een paar gruwelijke beelden! Deze film stond ook op de Video nasties-lijst vanwege twee seconden waarin een rioolrat in brand wordt gestoken door een vlammenwerper. En als je sinister eindigend door te suggereren dat een kind de kannibalengekte voorzet, ben ik om, wat was dit een heerlijke vermakelijke film uit de de Italiaanse exploitatie.

Mel Gibson als regisseur lijkt te genieten van historische spektakels. Dit is dan ook alweer zijn derde en is zijn kijk op de Maya-cultuur. Geen historisch/culturele nauwkeurigheid maar wel fijne rauwe, brutale wreedheid. Gibson zet in op een solide actierijk avontuur Niets meer dan dat, maar ook niets minder. Met een niet bijzonder originele verhaallijn. De eenvoudige deugdzame dorpelingen die weggevoerd worden door de meer decadente stadse beschaving en de komst van de Conquistadores als redding...Als actiefilm moet het uiteraard een gemakkelijk te volgen plot bezitten. Met de achtervolging staat natuurlijk de uitkomst vanaf het begin al vast! Niet mis mee want gelukkig is de film flink bloederig met pijlen en speren die het lichaam doorboren, bijlen op het hoofd, harten worden uitgerukt, een panter verslindt het gezicht van een man , onthoofdingen enzovoort. Ook de wereld is perfect gerealiseerd; De kostuums, de Maya-versieringen, de tempels, alles oogt realistisch. Als het gaat om de brutaliteit, de actie en een eenvoudig wraakverhaal, is het behoorlijk vermakelijk. Maar als het om de historische nauwkeurigheid van Maya-beschaving gaat... is het "verschrikkelijk" Erg lekker

Veel te lang en verveeld. Een breed scala aan karakters wordt opgevoerd maar alleen twee meisjes in een zij-plot waren sympathiek. Deze teleurstellende film wil verder van alles zijn, in het begin krijg je wat commentaar over de hedendaagse tijd (jongere tijdens covid-19, milieu) dan ga je over op een reis naar en 'Project X' feest zelf en uiteindelijk krijg je een confrontatie met de ‘geïnfecteerde’. Maar die zombies zien er goedkoop uit en van een over-de-top bloederige climax was ook geen sprake! De zombies komen pas in de laatste 38 minuten opdagen en deze film duurt 2 uur...Tja plus men spreekt van een komedie maar erom lachen kon ik ook niet. Al kan dat natuurlijk ook een cultureel-dingetje zijn aangezien deze film Pools was. Half puntje meer voor het vegetarische Emo-zombiemeisje!

Een low-budget wraakthriller op één locatie en met een grimmige kerstsfeer! Het plot en de opzet zijn eenvoudig; Anna Gunn (Breaking Bad en Deadwood) speelt een vrouw die al twee decennia rouwt om de verdwijning van haar dochter Sally. Dan klopt er iemand op de deur...Het is Darlene's ex-zwager, Jack (Linus Roache) die zaken wil rechtzetten en zich verontschuldigen voor een niet bepaald verrassend onthulling. Met slechts twee/drie personages, geen al te verassende openbaring en door zich meer te richten op de emotionele schade die wordt veroorzaakt door "het niet weten", en of de waarheid Darlene toch zou bevrijden. Is er helaas nog maar weinig ruimte voor shock of horror in de 90 minuten durende film. De film werd dus nooit zo interessant of intens als ik had gehoopt, ook al doen de drie aanwezige acteurs het best goed.

Een solitair levende sekte op een eiland die een heidense Godin aanbidden,een rechtschapen man die erop onderzoek uit gaat na een verdwijning. Nee, dit gaat niet over de film 'The Wicker Man' maar dit is de laatste film van regisseur Gareth Evans we kennen hem van zijn actiefilms The Raid 1 & 2. Naast die film heeft de regisseur ook invloeden van Brimstone (kerkje) en Silence (Al waren het nu Chinezen die christenen vermoorden) in scenes gebruikt. Ach, het is hem vergeven want uiteindelijk overheerste een tevreden gevoel. Langzaamaan ontrafelt het geheim van de kleine gemeenschap. Echter, zo nu en dan worden de remmen losgelaten en zien we plotselinge uitbarstingen van geweld en bloederige actie. Net voor het einde vloeide het bloed rijkelijk maar wordt overschaduwt doordat in de slot-akkoorden nog cliché momenten te zien waren. Al is de film niet overal even geslaagd is het wel een solide, spannende en soms onverwacht gore horrorfilm waarin prima wordt geacteerd en die er ook prachtig uitziet.

Een vrij rustige film die vooral over vriendschap gaat. Tevens is het een western in hart en nieren, die zonder al te veel consequenties en met een beetje humor heerlijk voorbij glijdt. Deze western is niet alleen Ed Harris' tweede regieproject, het is ook zijn vuurdoop als scenarioschrijver. En op dat punt overtuigt hij wel iets minder. Maar wat een gezicht om Ed Harris en Viggo Mortensen als twee knappe revolverhelden te paard door weidse landschappen te zien rijden. Zo’n western kan eigenlijk al niet meer stuk en de belofte van een onderhoudende, aangename film wordt helemaal waargemaakt. Na al heel wat krachtvertoon achter de rug te hebben komt Renée Zellweger ten tonele en zij laveert continu tussen het uithangen van de aandoenlijke deerne en de irritante betweterige troela. Hierdoor wordt het al snel duidelijk dat de rol van Zellweger, niet goed in de film en setting past. Verder zien we de vanouds sterk spelende Jeremy Irons als de verraderlijke schurk en komt Lance Henriksen nog even langs. Deze min of meer ouderwetse western mag dan zo'n beetje alle clichés van het genre op zoeken, dat maakt hem niet minder prettig om naar te kijken.

Ja, deze horrorfilm is niet ver verwijderd van de paranormale dingen die in de meeste horrorfilms te zien zijn! Dat gezegd hebbende, probeert de film het wel met een sprankje van een ander uitgangspunt. Het begint met filmbeelden van een metafysisch onderzoek. Ze testen de theorie dat 'paranormale gebeurtenissen producten van de menselijke geest zijn, en dat geesten ​​alleen bestaan omdat we erin geloven'. Over die seance-achtige proef spreken ze in de titelkaart van het Charles-experiment, echter die naam is veranderd want het is Philip Experiment, wat in 1972 werd uitgevoerd. Kijk bonuspunten want de "based on a true story" kaart werd niet getrokken!

De spookachtige dingen in de film zijn daarnaast meer van oudere soort, die vertrouwen meer op suggestie, schaduwen en geluiden. De film is pre-volumeknop omhoog schrik en bijna een verademing tussen Aziatische schikmeisjes en "found footage" er is niets te zien, die toen populair was. Tja....het was niet de beste tijd om zo'n film uitbrengen en als je, je ook nog, met een van de meiden uit Twilight en de pestkop uit HP, richt op een jonger publiek...Al met al was de film een ​​behoorlijke productie, een ​​goede-ok film, maar door tegenwerkende krachten (regisseur, producer) werd het gewoon niet geweldig. In concept was het een redelijk goed idee dat echt veel verder en donkerder had kunnen gaan.

Voor films die zich afspelen in de middeleeuwen heb ik een zwak! En als het dan ook nog onder het genre horror vallen is het voor mij domweg een Must-see! Het was een tijd waar mensen diepgelovig en bijgelovig waren. Men had duidelijk lijn tussen goed en Kwaad en voldeed je daar niet aan, dan was je een Heks.. Heerlijk simpel en vaak was er ook erg bruut geweld.

Inquisiteur Mateho (Jake Stormoen) wordt naar een afgelegen dorp geroepen om de recente dood van een monnik in de dorpsabdij te onderzoeken. Hij wordt vergezeld door een soort beschermer Johnny (Hodor uit Game of Thrones 'Kristian Nairn) De dorpsbewoners, evenals Abt Scipio (Tv-bekende Michael Flynn) geloven dat het het werk is van het jonge meisje Isabel (Baylee Self), zij moet wel een heks zijn en die willen ze dan ook zo snel mogelijk op de brandstapel zien. Maar de Inquisiteur doet dingen op zijn manier en heeft uiteraard een persoonlijke geschiedenis met de labyrintische abdij.

Best interessant gegeven; monniken, moord, heks! Tja... en dat doet je natuurlijk ook een beetje aan 'The Name of the Rose' denken. De film haalt, zoals je ook wel kan begrijpen, nergens die kwaliteiten, al hangt er wel een goede sinistere sfeer en met de aankleding en het uiterlijk van de abdij zit het zeker wel goed. Ook is er weinig aan te merken op het acteerwerk. Nergens opmerkelijk maar het is wel degelijk.

Waar de film hapert, is helaas waar het sterkste in had moet zijn: een goed uitgangspunt. Nu is het onzeker of het nu een moord-mysterie of een bovennatuurlijke film wil zijn. Het zweeft nu tussen beide, maar slaagt er niet in één van beide kanten echt te omarmen. In de climax probeert de film voor beide genres met een conclusie te komen maar helaas komt die nu halfhartig over. Het moord-mysterie is een voor de hand-liggende onthulling die vanaf een mijl afstand te zien is, terwijl het bovennatuurlijke horror-element probeert om een emotionele draai aan de film te geven die juist plat valt. Daarnaast gaat de lange tijdsduur wringen, er worden teveel dingen getoond, waren onlogisch of deden er domweg niet toe!

Wel een pluim omdat het wel een leuke poging was en het zeker niet altijd heel beroerd. Deze film is zeker met liefde gemaakt, maar het struikelt net te vaak over zijn voeten. En dat is jammer...

Fijn filmpje hoor! In de film wordt je voorgesteld aan Hannah, een modeontwerpster die op een dag een mysterieuze uitgroeisel op haar lichaam ontdekt. Dit is een langer uitgewerkt idee van de gelijknamige korte film uit 2021. Defilm bezit een behendig tempo tussen vrouwelijke psychologie, sociale verwachtingen en horror en heeft daarnaast een verrassing in petto. De aanhangseleffecten zijn uiteraard niet nieuw en doen denken aan doen denken aan Basket Case of How to Get Ahead in Advertising (1989) Maar dat waren komedies, deze film neemt het allemaal wat serieuzer maar de speciale effecten zijn net als die jaren '80 films wel praktisch! Het verachtelijke wezen zelf is niet direct zo eng maar er zijn ook kleverige momenten, vooral als het om tongactie gaat! Plus Hadley Robinson draagt de film goed en is vertederend als de twintiger Hannah. Ja deze film had een frisse invalshoek en was veel beter dan wat ik had veracht!

Emily Boynton neemt dochter Nadine, haar drie stiefkinderen en haar schoondochter die dienst doet als verpleegster, mee op vakantie naar Europa. De grote detective Hercule Poirot is in Triëst waar hij vriendin Dr. Sarah King tegenkomt. Vanaf daar stapt dit gezelschap samen met Lady Westholme, haar secretaresse en archeologe, Miss Quinton, en advocaat Jefferson Cope op een cruise naar Jeruzalem en Qumran. Uiteraard duurt het niet lang of de excentrieke, wrede moeder wordt vermoord. Deze zesde verfilming van een boek van Agatha Christie over Hercule Poirot, met Peter Ustinov in de hoofdrol, is een stuk minder goed dan eerdere Poirot-films. Ook al zijn er grote namen bij betrokken of juist door de sterrencast want het laat zich niet moeilijk raden wie nu de dader is. Het middelste deel van de film bestaat zoals bij de meeste Christie-aanpassingen uit de rechercheur die verdachten ondervraagt, waarna aan het einde iedereen bij elkaar wordt geroepen om de tot de ontknoping te komen. Echter oogt de film eerder plichtmatig en de productiewaarde waren zuinig. (tv-film kwaliteit?) Regisseur Michael Winner weet ook niet goed hoe hij twee mensen interessant kan maken. De shots zijn te statisch, de optredens houterig. Maar uiteindelijk was het geen vervelende film.

De lichten uit, de popcorn en fris staan naast me, de breedbeeld-tv is er klaar voor, om me mee te nemen op een blockbuster-avontuur en dat kan je ook best aan regisseur James Wan toevertrouwen! Helaas ondergaat deze Waterman dezelfde negatieve recensies (DCEU zelfs nog iets meer dan MCU) als al die anderen, er is nu eenmaal een groep (en recensenten voorop) die graag superheldfilms basht. Oh, idd DCEU begon slecht en sommige zijn ook gewoon minder. Maar integendeel tot andere heb ik van deze tweede H2O -man toch ook weer best weten te genieten!

Oké eerlijk is eerlijk er waren een paar keuzes die het tot een iets mindere film maken dat zijn voorganger. Dat werd direct aan het begin wel duidelijk met een reeks scènes die de indruk wekken dat er iets ernstig mis is gegaan. Euh hij is supermenselijk waarom dan de actie en de macho-aanwezigheid van Aquaman met gekke humor ondermijnen? Nee dat was geen goed idee! Kwam ook niet helemaal meer goed want de relatie tussen Jason Momoa en Patrick Wilson is doorspekt met veel oneliners en komisch geklets. Komedie is gewoon niet de sterkste kant van James Wan.

Aan de andere kant vindt niet lang naar het begin de film zijn (goede) weg en maak indruk met een zeer cool uitziende onderzeeër en gevechtsscènes met eenmansinktvis-onderzeeërs met draaiende tentakels als propellers. De verdere film is gevuld met meer epische superheldische actie- en effectenspektakel; de invasie van de basis bij Devil's Deep, de reis over het eiland vol gigantische gemuteerde insecten en planten, een redding uit de gevangenis en de climax in de bevroren stad Necrus. Bij vlagen lijkt of scenes zo uit Journey to the Center of the Earth Star Wars of Trek of jaren zeventig James Bond film lijken te zijn weggelopen! Ja ik zag hier toch wel zeker een mooi stukje Edelkitsch in!

Het concept van een slasher in een waterpretpark is goed, (al was alleen al voor de briljante woordspeling van de titel) en het is verrassend dat ik geen enkele andere film kan bedenken die dit eerder heeft gedaan. Zo de titel heb je dan al mee! Daarnaast is er een vrij grote cast van potentiële slachtoffers, waarvan de meeste irritant genoeg zijn om te sterven en heeft de film ook een mooie compacte looptijd van 70 minuten. Hoe kan je dan een slasher-film verpesten? Ik dacht echt dit kan niet meer stuk.. Nou mooi wel dus want na een aardige opening laat de film je 50 minuten lang wachten om met één neppe bloederige kill uit te pakken. En doet dat ook nog eens in drievoud. Er is voor de 50 minuten nog een off-screen kill die niets voorstelt en daarna is het wachten en wachten op... terwijl je wat meisjes in bikini ziet, wat meisjes in bikini auto's ziet wassen, wat meisjes in geen bikini fluoriderende vloeistof over zich heen ziet krijgen. En verder zijn het vooral drugs en jongens die ruzie maken, of elkaar uitschelden of volwassen die ruzie maken of elkaar uitschelden. Oh ja en dat was er nog de jaren '80... nou gedurende de hele film, praten ze over moorden die daar 30 jaar geleden hadden plaatsvonden, zien we een Sony walkman en is het Cory Hart-nummer 'I Wear My Sunglasses at Night' te horen. Verder is dit gewoon 2018/19 en nergens ook echt goed.

Post-Apocalyptische overlevingsfilm waarin Nicolas Cage na een invasie van Aliens, twee baby's redt Na vijftien jaar te hebben overleefd in een afgelegen boerderij, zullen de gevaren die in het donker op de loer liggen de confrontatie weer aangaan! Wel wordt zonder echte verklaring vergeten door de ouders, aan de kinderen te vertellen waar de wezens vandaan komen....

De film is ook echt een Nic Cage feestje! Agent, manager en productiepartner van Nicolas Cage, Michael Nilon bedacht dit verhaal. En aangezien dat deze ook de producer was van regisseur Benjamin Brewer (deed hij samen met zijn broer Alex) film The Trust (2016) mocht hij in het regiestoeltje plaatsnemen. Vervolgens toonde RLJE Films (die ook zo'n beetje alle goede Cage-films van de laatste jaren uitbracht; Mandy (2018), Color Out Of Space (2019), Dog Eat Dog (2016) en Prisoners Of The Ghostland (2021) interesse, en deed het verdere werk.

Het verspilt weinig tijd, een voordeel van films met een niet extreem groot budget. Het werkt volgens het ‘less is more’ principe en die is in elke scène aanwezig En ja dat werkte goed. Er ontbreekt niets en er is precies de juiste hoeveelheid van wat we moeten weten en zien. Het CGI-werk waarschijnlijk tegengehouden vanwege het budget, was behoorlijk indrukwekkend. Tja niet gek want de regisseur had ook de leiding voor de visuele effecten bij de film Everything Everywhere All at Once (2022) Er is wel iets aan de manier waarop de film is opgenomen. (de cameraman kon hem niet altijd rechthouden)

Het begint als een survival-verhaal, waarin je langzaam drie hoofdrolspelers, hun familiedynamiek, buren en hoe ze in deze nieuwe realiteit leven, worden geïntroduceerd. De focus ligt vooral op de coming-of-age- van de tienerbroers en de verschrikkingen, doemen altijd op in het donker (houden handig niet van licht) Zodra de wezens eenmaal zijn onthuld, gaat de film snel van survival-slow-burner naar monsterlijk bloedbad. Ja van mij mogen er wel meer rare filmmonsters al deze uitkomen! Zeer leuke 92 minuten!

Wat een absoluut vrolijke absurditeit!

Deze tweede film van Guy Maddin is wederom een bizarre film. Geheel gemaakt in jaren '20-stijl van gedeeltelijke talkie (part-talkie) dus met sprekende delen maar ook met titelkaarten met tekst. De ‘basissituatie’ van het verhaal van de film komt uit de roman Back (1946) van Henry Green maar verplaats dit naar 1919 naar het Noord-Russische gebied Archangel, en speelt tijdens een kort historisch moment van Canadese interventie in de Russische Burgeroorlog na het einde van de Eerste Wereldoorlog.

Een van de Canadese soldaten die naar Archangel worden gestuurd, is luitenant John Boles (Kyle McCulloch), in het bezit van slechts één been en een urn met de as van zijn vrouw Iris erin. wordt hij ingekwartierd bij een plaatselijk gezin. De lieftallige moeder Danchuk wordt prompt verliefd op de dappere en mannelijke Boles maar die heeft meer oog voor de mysterieuze Veronkha, die sprekend lijkt op de verloren Iris. Echter het toeval wil dat Veronkha's echtgenoot Philbin lijdt aan geheugenverlies en na zijn trouwdag alles is vergeten. Wat volgt is een verwrongen liefdesdriehoek doordrenkt van verliefdheid en oorlog, en waarbij iedereen vergeet van wie hij werkelijk houdt.

Hoeveel je geniet van deze film zal in de eerste plaats afhangen van hoeveel je van oude stille films houdt En ten tweede van hoever je mee kan gaan met de bizarre beelden (zoals bv. een scène waarin soldaten in een loopgraaf door konijnen worden overspoeld) Het lijkt ook dingen te doen die de meeste filmmakers actief zouden proberen niet te doen (de hoofdpersonage lijkt zelfs in extase te raken door het geselen van een kind) Het komt allemaal bijna over alsof de Guy Maddin-filmproductie uit een alternatief verleden komt waarin het Witte leger de Russische burgeroorlog won.

Geweldige film met cheesy B-gevoel en campy acteerwerk. Een film die geliefden in een soort eindeloze Ouroboros plaats en zo zorg voor een onderscheidende ongewone kijkervaring. Tja en als de film waarschijnlijk met "Strangled by an intestine!" de meest vreemde titelkaart uit de filmgeschiedenis bezit en die darmverstikkingsscène ook nog gewoon is te zien dan ben ik om!

Het verhaal van deze film was erg mager en eenvoudig met maar weinig continuïteit of samenhang. De mensen in deze film zijn vaak bezig met roken. Toch was er enig low-budget potentieel. (locatie, uitgangspunt, enz.) Maar het mislukt jammerlijk. Bandleden gaan kanoën en kamperen en gebruiken drugs, en dan gebeuren er griezelige dingen. Het enige opmerkelijke psychedelische effect van de drugs was het rivierwater dat van kleur veranderde. Het verhaal ontwikkelt zich niet echt op een interessante manier. Het komt erop neer dat er een hoop tijd doorgebracht met "Whaaaa?" ik zie iets! Het begeleidende geluid was niet slecht maar de monsterkostuums waren goedkoop. Er is maar minimale schrik. Had van deze film gehoord/gelezen dat er een H. P. Lovecraft-link zal zijn, die moet worden gezocht in een inspiratiebron namelijk de Engelse auteur Algernon Blackwood en zijn korte verhaal "The Willows" Helaas werkt de film niet zo goed als de regisseur had gehoopt.

Deze 'boogschieter van duizend en één nachten' is een simpele maar vermakelijke fantasiefilm die ook geschikt is voor kinderen. Ondanks het 1001 Arabische nachten thema is dit een typische Italiaanse zwaard en sandaal of peplum B-film.Het maakt van de film een leuke manier om 90 minuten op een regenachtige middag te doden. De speciale effecten zien er wat gedateerd uit maar zijn nog best aardig. Vermoedelijk waas er dan ook een iets groter budget dan andere in dit genre. Het ziet er zelfs naar uit dat erop locatie is geschoten. En ook de studio-interieur sets en kostuums zijn behoorlijk mooi en gedetailleerd. Jammer was dat er is gekozen voor de aanwezigheid van komische elementen. Deze passen niet zo goed in de film maar de film heeft genoeg voordelen en is niet heel slecht (al zijn er ook veel betere)

Binnen luttele minuten zit je in de film al op het kleine Noorse toeristenschip en maak je kennis met de opvarenden. Niet lang nadat ze de haven hebben verlaten, merken ze dat er iets vreemds aan de hand is met de plaatselijke fauna. De film is duidelijk met een minuscule budget gemaakt! Afgezien van een paar CGI-dieren zijn er geen effecten of actiescènes. In plaats daarvan vertrouwt men meer op dialoog om enkele hints over de situatie te geven. Door deze benadering en een perfecte setting creëert men een soort Twilight Zone-gevoel. Ja het paranoia-gevoel van Pyramiden, (een kolenmijnwerkersgemeenschap gebouwd door de Zweden en in 1927 verkocht aan de Russen en dat sinds 1998 is gesloten), waar dit werd opgenomen, is zeer goed! Met zo weinig om mee te werken, creëert regisseur Darren Mann toch een paar aardige spannende momenten. Helaas is het einde een beetje een teleurstelling. Boom. Gedaan. Klaar. En een belangrijk plotpunt blijft onopgelost. De oorzaak van de problemen was nog goed maar in plaats van te eindigen met een stomp in je maag, dobbert het gewoon naar een zwak non-end. Desalniettemin kijkt het prima weg en is het een goed uitziende low-budget film.

De genreaanduiding geeft aan en de synopsis suggereert hier dat je een horrorfilm krijg te zien, maar wat ik zag kon ik op geen enkele wijze echt indelen als horror. Noem het een soort van hipster-roadmovie, waarbij hoofdpersoon Eli rondtrekt, mensen ontmoet en uiteindelijk met Anya, door overeenkomsten, een band krijg. Noem het een bizar liefdesdrama omdat beide elkaar vinden in de psychische aandoening Trichotillomanie (een aandrang om haren uit te trekken) en Trichofagie (het dwangmatig eten van haar) Nu is die romance best goed gedaan hóór. Maar de horror-gerelateerde aspecten zijn gewoon te mager. Het kan misschien enigszins als verontrustend overkomen maar eng? Niet echt!

Oké een verkeerde genreaanduiding zet je op het verkeerde been maar was voor mij niet het grootste probleem Nee, dat was het plot zelf, of eigenlijk het ontbreken daarvan. Weirdo Eli ontmoet een griezelig meisje, en dat is vrijwel alles wat er gebeurt. De enige actie is de ontluikende romantiek. Ik bleef dus wachten tot de film in de versnelling ging, en dat gebeurde domweg nooit.

De letter ‘B’ staat niet voor slecht maar voor een film die wordt gemaakt met een relatief klein budget. Niemand zal het voor Oscarwaardige cinema houden. Meestal is het decorontwerp, de productiewaarde, en camera en acteerwerk niet hoogstaand maar een leuke tijd kan je er wel mee beleven! En dat is precies wat je krijgt met deze nieuwe productie van "Mahal Empire" (crowdfunding gefinancierde films van de broers Michael en Sonny) Sowieso verantwoordelijk voor enkele van de leukere horror- en actiefilms met een lager budget.

De film speelt zich af in de toekomst van 2045 en op een gladiatorachtige manier plaatst het gevangenen tegenover zwaar gepantserde en bewapende moordenaars in een arena om een doodsspel op televisie te spelen waarin ze hun vrijheid kunnen winnen. Het verhaal zelf is een alledaags ‘Running Man’-, ‘The Condemned, Death Race’-achtig verhaal Verder is er ook niet veel meer aan de hand. De personages zijn flinterdun, er zijn regelmatig veel dialogen of zinloze scènes, de CGI is overvloedig aanwezig, maar naast al die mindere momenten en beperkingen was het ook vermakelijk!

Michael Madsen en Robert Donavan doen hier hun best als co-host van de Arena Wars-spelshow. Eric Roberts verschijnt hier soms op een scherm omdat... tja waarom in vredesnaam niet? Ook Robert LaSardo (de acteur met een eindeloze filmografie) speelt hier een gevangene. De rest van de cast bestaat uit stamgasten van het Mahal Empire, van wie sommige tot hun recht komen als acteurs en andere niet! Enfin het voelde echt alsof iedereen om het eindproduct gaf en niet alleen probeerden geld te verdienen of een 'zo slecht dat het goed is'-festijn ervan te maken. Leuke hersenloze B-actiefilm die doet wat hij moet doen!