Opinions

In 1973 werd regisseur George A. Romero benaderd door de Lutheran Society. Deze wilden een educatieve film maken over de slechte behandeling van ouderen in de samenleving. Romero accepteerde de opdracht en maakte een film in documentaire-stijl gecombineerd met surrealistische beelden over leeftijdsdiscriminatie. Blijkbaar was de film te verontrustend voor de Lutheran Society en het is dan ook nooit uitgebracht. Totdat 46 jaar later er een afdruk werd gevonden, geremasterd en beschikbaar kwam op de Shudder-streamingservice.

Deze film is niet bepaald horror, het ziet er ook (uiteraard) oud uit, maar als absurdistische nachtmerrie is het nog best een fascinerend artefact. Ik kan niet zeggen dat ik de film echt leuk vond, maar het is zeker goed gemaakt, relevant en aangrijpend. Het is vrij hardhandig met de metaforen, maar dat is misschien ook het punt van de film. In de hoofdrolspeler zie je Lincoln Maazel, die later ook de hoofdrol speelde in Romero's horror Martin uit 1978. Alle andere senioren op het scherm zijn ​​vrijwilligers. Het is zeker geen standaard film! Toch is het best een interessante werkje met verschillende thema's, scènes en ideeën die dit het kijken waard maken! Tja en dan op een dag ben je oud.

Vooral erg vermoeiend...

De B- film "Anaconda" was in 1997 een onverwachte hit in de bioscopen. Die film werkte gek genoeg ook beter dan het zal moeten en ja dit was lekkere entertainende film. Regisseur Tom Gormican maakt voor deze, een redelijk gewaardeerde veilige film met een zelfreferentiële Nic Cage, die qua opbrengst helaas tegenviel. En aangezien zijn recente film (waar dit een soort slap aftreksel van lijkt) en een voorliefde voor komedie, kreeg hij de regie over het nieuwste product van de lopende band.

Het pleit wel voor de film dat dit niet zomaar een standaard reboot of simpele remake was. Maar werkelijk... een stel oude vrienden met een passie voor de film "Anaconda" die samen naar Brazilië willen, om te werken aan een remake. En vervolgens allerlei komische situaties zowel voordat ze gaan als in de jungle laten zien En de reusachtige slang een bijrol in zijn eigen film laten spelen? Die pogingen tot komedie zijn op zijn best middelmatig, Het grootste probleem is dat het er domweg niet in slaagt om de kijker echt te boeien. Het is meer een Jack Black en Paul Rudd-film dan een monsterfilm Conclusie; het amusement dat er te vinden is, is ofwel te geforceerd of te oppervlakkig om de moeite waard te zijn.

Twee en een half uur lang langzaam informatie onthullen en toelichten over worstelingen in een relatie na een tragische gebeurtenis via een rechtszaak is eerlijk gezegd niet echt boeiend. Drie halve sterren voor Messi de hond die de meeste indruk achterliet!

Lichtvoetig middeleeuws filmpje waarin bijgeloof en bovennatuurlijke gebeurtenissen door elkaar heen lopen. Een gevangengenomen Franse ridder moet als losgeld dienen om de plaatselijke heerser vrij te krijgen. Terwijl de kerk vertegenwoordig wordt door een corpulente bisschop die met lithografische porno duidelijk maakt aan de vrouw van de heerser wat hij met haar van plan is. Op hetzelfde momenten vallen er doden die zowel pestbuilen als Latijnse teksten bezitten. Natuurlijk wijze de aanwijzingen naar de mysterieuze Fransman en langzaam aan wordt dan de dorpsvloek onthuld. Het verhaal is dan ook niet veel meer dan een thrillerachtig wraakverhaaltje en is nergens echt schokkend. De film valt heden ten dage vooral op doordat Lena Headey (GOT) erin mee speelt. Echt heel veel voegt zij ook niet toe aan de film en is het vooral de eerder genoemde bisschop een rol van Ian McNeice, die opvalt. Het meest verschrikkelijke is de aanwezigheid van de kuisheidsgordel, en de hardnekkige mythe over het gebruik van dit kledingstuk. Dat de donkere middeleeuwen niet zo plezierig tijd waren, werd dan weer wel mooi gedetailleerd vormgegeven. Alles was grauw en vuil, tot zelfs aan de opvallend vieze tanden toe. Het was ondanks het onevenwichtig verhaal wel het bekijken waard maar ontstijgt ook nergens de charme van een Tv-film.

En geschreeuwd wordt er zeker in deze gotische horrorfilm, Nou en of! Regisseur Roy Ward Baker (bekent van de Hammer-film The Vampire Lovers) brengt de roman Fengriffen van horror-schrijver David Case tot leven met een lichte focus op melodramatiek ditmaal voor Amicus Productions.

De jonge vrouw Catherine (Stephanie Beacham, DRACULA A.D.) staat gerant voor goede schreeuwen en uiteraard een appetijtelijke decolleté. Precies hetgeen je kan verwachten in een Britse horrorfilm uit de vroege jaren '70. De huwelijksnacht van de arme Catherine blijkt echter veel meer te zijn (en voor baron Charles Fengriffen (Ian Oglivy) 'een stuk minder) dan verwacht. De vermeldde horror-icoon Peter Cushing (psycholoog Dr. Pope) verschijnt pas ergens halverwege. Verder weinig op aan te merken aan deze solide horrorfilm met prima spelers. Liefhebbers (en dat ben ik!) van horrorfilms met een Victoriaanse setting, kunnen zich hier goed mee vermaken.

Nu was ik eigenlijk op zoek naar And Soon the Darkness uit de jaren 70 waar twee Britse vrouwen door Frankrijk fietsen maar die kon ik niet vinden. Dus werd het deze remake waarin de meisjes van Brits naar Amerikaans gingen en de locatie van Frankrijk naar Argentinië.

Probleem is wel dat ik nu niet weet of het aan deze film lig of omdat er in de loop der jaren meerdere films zich op dit plot hebben gebaseerd! Want helaas is het de voorspelbaarheid van de film die dit zwak maakt, het plot verloopt precies zo als je verwacht zonder enige verrassing.

Aan de andere kant het is 2010 en om met zo'n onopvallend film komen? Je zou verwachten dat de twee hoofdpersonen in deze film voor een meer sadistische en gruwelijke uitdagingkomen te staan ​​dan wat er nu is getoond? In 2005 & 2006 (en in 2008 ook zo iets) hadden we ook een paar films met toeristen in een vreemd land waar het slecht mee afliep!?

Dat de versie uit de jaren 70 meer inzette op een goed verhaal en minder op gore en speciale effecten begrijp ik...maar deze versie van het verhaal miste eigenlijk alles; goed verhaal, spanning of bloed! Het was geen thriller, geen horror maar eerder een film die twee mooie meisjes in bikini volgt en dat is het zo'n beetje...

Niets in deze film houdt de kijker op het puntje van zijn of haar stoel, maar het is ook niet slecht genoeg om de film uit te zetten. Het levert gewoon niets bijzonders op gedurende de looptijd van 91 minuten.

Ach dit was niet eens zo slechte Zweedse horrorfilm, het zag er nog best netjes uit als het gaat om het neerzetten van een griezelige sfeer maar het is gewoon dezelfde film die je al 30 keer eerder hebt gezien. Het is gewoon dat je constant weet dat je het allemaal eerder hebt gezien in populaire horrorfilms uit de VS en Japan. Dat begint al met de titelkaart met; “Geïnspireerd door echte gebeurtenissen” Tja en dan krijg je een familie (met uiteraard een onverwerkt trauma) die verhuist naar een nieuw huis met een enge kast of zolder (de makers konden niet kiezen en nemen ze gewoon allebei!) De bal die wordt gegooid door iets, het zoontje wat bevriend raakt met een onzichtbaar vriendje en de tekening. (ze maken altijd een tekening!) Hierna zoekt de vrouw de geschiedenis van het huis online op en praat met de vorige eigenaar Niet heel veel later ontstaat het afsluitende gevecht met de bovennatuurlijke entiteit. Tja... de film is competent en bevredigend uitgevoerd maar eveneens een beproefd recept wat je al zo vaak heb gezien dat het geen ene verrassing meer biedt.

Als je je eigen kan verplaatsen naar het tijdsbeeld van 1971 heb je aan deze film een zeer goede en spannende film. Voornamelijk door de Split-screens en een thema dat lichtelijk voortvloeit uit de koude oorlog. Echter heel gedateerd ziet het er niet uit, de special effects zijn zeer goed. De scene in het dorpje is lekker akelig. Het decor van de moderne research facility is prachtig en het onderzoek naar het virus is en blijf spannend.

Fijne verfilming van Elizabeth Taylors gelijknamige roman uit 1957 door regisseur François Ozon. Voor hem zo te zien zelfs zijn eerste Engelstalige productie. En dit melodrama gaat over de straatarme dromerige, dwarse puber Angel Deverell. Ze droomt ervan om schrijfster te worden en als vanaf een zeer jonge leeftijd haar boeken worden gepubliceerd, kan Angel het zich veroorloven om haar hele leven in te richten als een van haar verhalen: zoet, kitsch en ver, ver weg van de realiteit. Angel, gespeeld door Romola Garai, heeft werkelijk geen enkele verzachtende karaktertrek meegekregen, een irritant, onsympathiek schepsel is ze. Een mooi tegenwicht voor het kasteelromannerige verhaal. Een goede keuze van Ozon. De aankleding is weelderig, kostuums en decors zijn kleurrijk en oogstrelend, het spel is melodramatisch als betrof het de verfilming van een boek van Angel Deverell zelf. De scènes in voertuigen, met expres knullige achtergrondprojectie, zijn overduidelijk een ode aan de klassieke Hollywood film uit de jaren 40 en 50. Echter is het wel een moderne film aangezien er veel bloot-scenes te zien zijn. Doordat de grens tussen echt en onecht, mooi en lelijk, en kunst en kitsch moeilijk te bepalen zijn, wordt het nooit meeslepend of ontroerend en maakt, zo naar het einde, het wat minder interessant. De film eindigt, terugkijkend op het dramatische leven van Angel met de woorden: Which life? The life she lived or the life she dreamed? En met deze kernvraag worden we achtergelaten.

Opmerkelijke bescheiden productie van Luc Besson waarvan ik het niet zo goed weet. Enerzijds is er een eigenzinnige aantrekkingskracht, anderzijds stoot het mij ook een beetje af. Het ziet er prachtig uit als zwart-wit liefdesbrief aan Parijs. Waar op de voorgrond, een onwaarschijnlijke romance opbloeit. Het misdaadverhaal is nogal basic, maar de surrealistische en romantische aspecten maken het spannend. Hij, is André een miezerige verliezer met schulden, zij is Angela, een blonde engel van 1,80 meter. Zij rookt en hangt rond, hij kreunt en zeurt. Ook al kent deze film memorabele momenten is het vreemde koppel ook uiterst spraakzaam, het lult en lult maar door....zo veel dialoog dat ik als kijker begon te wensen dat een van hen in het begin was verdronken.... Over het algemeen is het stijlvol en vermakelijke maar ook geforceerd en praterig. De poging van Besson om iets anders en alternatiefs te maken dan zijn voorgaande producties wordt zeer gewaardeerd, hoewel niet alles werkte, was het wel leuk.

Ik kon de oude films uit de jaren `60 niet. En ging dus zonder verwachting of idee naar deze film kijken. En de film is erg goed! Actrice Nora Arnezeder is een prachtige vrouw die haar rol fantastisch speelt. En ook Gérard Lanvin als graaf Peyrac was goed gecast. De film heeft alles wat ook in goede Musketiersfilms aanwezig is! Zat te twijfelen of ik de film 4 sterren geef. |Ik rated hem toch iets lager, voor het geval de oudere nog beter zijn! Wat mij betreft hoort Angélique thuis tussen de drie Musketiers en Robin Hood. Deze "helden zijn ook al menigmaal verfilmd. Zowel in goede als slechte versies. Maar ik krijg er (net als veel mensen) niet genoeg van!

In dit derde deel is zien we Angélique weer terug nadat ze net voor de tweede maal weduwe is geworden. Haar charmes worden nu gebruikt door koning Louis XIV - de Zonnekoning, om de Perzische ambassadeur te bespelen. De scriptschrijver(s) zijn er in dit deel, beduidend beter in geslaagd om er een fijn spannend verhaal van te maken. Het was een genot om te zien hoe Angélique, meerdere machtige mannen van zich af houd en ondertussen de vrouwelijke concurrentie aan het hof zonder veel moeite weet te pareren. Ook haar vriend Desgrez (Jean Rochefort) is weer van de partij, apotheker Savary (Pasquale Martino) was een goede toevoeging en aan het einde een verassing. Michèle Mercier aanwezigheid en de aandacht voor leuke details maken dat deze film nog steeds erg fijn werkt. Vol met avontuur, romantiek en passie ten tijde van de zeventiende eeuw is deze uit de jaren ’60 stammende film wederom heerlijk kijkvoer/plezier.

Vijfde en laatste deel over de avonturen van Angélique en ik vond deze de zwakste. Eigenlijk is dit, in combinatie me deel vier, niets meer dan een langgerekte film. Waarbij deze maar vrij weinig had te bieden. Veel van de film gaat over Osman Ferradji die probeert Angélique op diverse manieren over te halen zich te schikken in haar lot Er zijn nog wel enkele leuke scenes en mooie beelden, zoals van de tocht door de woestijn. Maar er is teveel oninteressant gedoe, zoals over de tegenstelling van moslims en christenen. Veel spanning is er niet in dit het avontuur, eveneens romantiek, of veel intriges. Zelfs Michèle Mercier ziet er minder sprankelend uit. Het ontbreekt de film aan goede charme, en is daarmee een lichtelijke teleurstellende afsluiting van een verder leuke onderhoudende reeks.

Tegen de achtergrond van het Frankrijk, van koning Lodewijk de Veertiende maken we in dit eerste deel van een reeks films naar de romans van het echtpaar Anne en Serge Golon, kennis met Angélique de Sancé de Monteloup, de dochter van een vooraanstaande familie van het Franse platteland. De film is onvervalste kasteelromantiek met weelderige kostuums, fraaie decors, zoete muziek en een veelheid aan intriges, liefdesperikelen en avonturen. Toch is dit best een fijne ‘cloak & dagger’ film. Dit komt vooral doordat we hier een held met decolleté zien. Weliswaar wel veilig en dus geen hele stoere avonturierster maar een sterke femme fatale, die menigmaal nog wel moet worden gered.De acteerprestaties van Michèle Mercier die de zeer vrouwelijke hoofdrol speelt, zijn niet heel groot maar ze doet wel precies wat de film nodig heeft. Haar tegenspeler Robert Hossein, vlotte dialogen en een goed regisseur doen de rest om hiermee een erg fijn startsein te geven voor de serie van vijf films.

De film Frankenstein (1931) valt onder het “The Mad Scientist” genre dus als het slimme jonge meisje Vicaria door haar buurt loopt en 'Gekke wetenschapper' wordt genoemd, is dat natuurlijk duidelijk een hommage aan de film waar deze schatplichtig aan is! Dit is namelijk een soort eigentijdse her-uitvinding van Mary Shelley's roman. Een serieuzere Frankenstein in da Hood.

Helaas verschuift de horror nogal eens naar de achtergrond en maakt het plaats voor hedendaagse sociale kwesties; bendegeweld, dood en racisme. Hierdoor was monster iets te onderontwikkeld... maar doet het je wel de wereld begrijpen waarin Vicaria leeft... en waarom ze zo wanhopig is om die te veranderen. Het verhaal lijdt dus ook een beetje omdat het te veel in die bubbel zit.

De film gaat over tieners wat ook betekent dat de moorden niet al te heftig werden getoond maar de camera draait ook nooit weg! De film is ook geholpen door het sterke optreden van Laya DeLeon Hayes. Niet slecht maar als horrorfilm was de impact niet al te groot.

De film werd gemaakt in 1960 en op dat moment was er nog niet veel wetenschappelijk bekendheid over hoe het op Mars eigenlijk was. Voor een low-budget Science-Fiction ui de jaren '60 natuurlijk géén groot probleem. Het plot is vrij standaard, een groep wetenschappers komt terug van Mars en ze zijn allemaal op de een of andere manier beïnvloed door een mysterieuze substantie. Om te achterhalen wat er gebeurd is, zijn ze aangewezen op exobioloog Iris. Enige probleem; ze is een vrouwelijk wetenschapper, die in shock is, uitgeput en zich niets kan herinneren wat er is gebeurd. De rest van de film wordt dus verteld door middel van een reeks flashbacks.

De film wordt ook vrij routinematig geregisseerd. Alle Martiaanse scènes worden in 'Cinemagic' uitgevoerd. Wa eigenlijk niet meer inhoud dan dat er een rode filter over de lens werd geplaatst. De buitenaardse planten en de stad zijn slechts tekeningen. Toch had di wel wat! Natuurlijk wordt er een verscheidenheid aan monsters gezien. variërend van een vleesetende plant, een langbenige en harige "batratspinkrab" en een amoebe met draaiende ogen, echter gebeurt er niet heel veel. Oh en het acteerwerk is ook echt slecht, met niemand die een gemiddelde prestatie levert. Ik kan niet zeggen dat een geweldige film was, maar als low-budget Sci-Fi uit de jaren 60 was het nog best redelijk!

Tot slot nog een paar overdenkingen; overlijden aan 5 tot 6 G-kracht? Dan zullen er ieder jaar vele sterven in een achtbaan? Een rechterarm geheel bedekt met een vreemde groene slijm en niet in quarantaine. De Aarde is gedoemd om weggevaagd te worden door een buitenaardse plaag, bedankt, jongens...

"The fear in her eyes and the knife in the chest - that is my last memory of mother."

Een gevangene die zich scheert in zijn cel en een voice-over die deze openingszin uit het vreemde gedachtegoed van de jongeman verwoord. Het is de start van de film die ons een kijkje geeft van wat er in de geest van een seriemoordenaar afspeelt. Het is vooral een morbide nieuwsgierigheid naar wat er zoal in zo'n zieke geest omgaat. Gerald Kargl wil ons dat met Angst laten ervaren. En dan in de meest onvergetelijke soort... De film is losjes gebaseerd op verklaringen van de seriemoordenaar Werner Kniesek en de voice-over citeert tevens uitspraken van andere seriemoordenaars zoals Peter Kürten, de vampier van Düsseldorf. Maar de film heeft veel meer te bieden dan alleen de gedachtegang van een killer. Ook vanuit een cinematografisch oogpunt is dit een bijzondere film. De POV-stijl en andere camerastandpunten in deze film zijn namelijk erg bijzonder. En dan is er nog Klaus Schulze's soundtrack die de film een nog onheilspellender gevoel mee geef. Het is een diepe duik in waanzin. In een groot aantal landen was de film verboden voor het extreem gewelddadige karakter. Echter betekent het niet dat er nu veel gore te zien is. Op dat punt kunnen mensen dan ook teleurgesteld kunnen zijn. Het is dan ook vermoedelijk geen film voor iedereen!

‘Love Boat in space’

Het verhaal is gebaseerd op een gedicht (uit 1956) van de Zweedse Nobelprijswinnaar Harry Martinson en betreft het relaas van het gigantische passagiers-ruimtevaartuig Aniara die in drie weken kolonisten naar Mars transporteert. De aarde is namelijk door klimaatverandering en milieuvervuiling zo goed als verwoest. Na een ongeval wordt het schip uit het zonnestelsel geworpen en aan boord ontstaat een existentiële crisis.

De eerste helft van de film hield me op het puntje van mijn stoel en het uitgangspunt van de film levert spannende momenten. Maar als de film de tweede helft ingaat, gaat hij van de rails en verliest het wat hem zo spannend maakte. Visueel blijf het erg mooi speelfilmdebuut maar de verloren koers van het schip wordt symbolisch voor het verloren potentieel van de film. De tweede helft wordt geplaagd door pacing-problemen, die het aanzienlijk vertragen en focus zich ook op een romantisch verhaal tussen MR en een van de scheepspiloten, Isagel. Over het geheel genomen wordt het een beetje een allegaartje; de liefdesrelatie, een cultus, Libidel genaamd, inclusief ‘bevrijdende’ orgies, de geboorte van een kind, een acid-trip of een sonde. We zien verschillende momenten in de loop van meerdere jaren, waarvan sommige een plot volgen en sommige onsamenhangend aanvoelen. Het slaagt erin om zichzelf weer een beetje terug te vinden en eindigt dan ook sterk, maar dan is het net iets te laat. Bijzonder is het zeker en visueel prachtig, zeker gezien het budget, maar was het net iets meer coherent geweest, had het een veel spannender geheel gegeven

Aardige Australische misdaadfilm met als thema "van je familie moet je het hebben." De film pakte me niet echt. Dit kwam mede doordat ik James Frecheville verschrikkelijk apathisch vond acteren. Hij leek wel een bange zoontje van Sylvester stalllone. Hij onderging alles zo gedwee. Nergens geen echte woede-uitbarsting. Ben Mendelsohn vond ik dan weer wel goed. Toch mistte ik echte spanning of iets waardoor je kon meeleven met de personages. Alles was zo afstandelijk. Visueel was het degelijk maar niet echt spectacular. Helaas viel het wat tegen.

Tja, deze zombie-muzikaal met kerstthema maakte mijn verwachting meer dan waar! Echter bedoel ik dit niet op een positieve manier. Aan het zombie-genre valt nog maar weinig toe te voegen. Alles is zo'n beetje wel eens gedaan. Ook deze film voegt daar niet heel veel nieuws aan toe. De film bevat verder alle de benodigde clichés en stereotypes. Op zich nog geen struikelblok, wat erger was is dat de film ook een te grote zoetsappigheid van feel-good-kerst bezit. Daarnaast zijn de gebrachte muziek-nummers nogal twijfelachtig (ik vond er maar weinig aan) en het verhaaltje en danschoreografie zijn teveel geïnspireerd op soortgelijke Disney-producties. Nog verschrikkelijker voor de film was dat het mij te sterk deed denken aan een andere Britse zombiekomedie oftewel 'Shaun of the Dead' Tja...en die film was voor mij al geen succes! Dat deze dat dan ook niet deed was dus helaas geheel volgens mijn verwachting!

Van het boek Anna and the King of Siam uit 1944 van Margaret Landon wordt dankbaar gebruik gemaakt, aangezien er in 1951 een musical The King and I werd gemaakt. Deze kreeg in 1956 ook een filmbewerking. Ook in 1999 werd de film nog eens verfilmt met dit keer Jodie Foster in de hoofdrol. Echter dit is de eerste verfilming en is nog in zwart/wit. En ook al is het verhaal gebaseerd op waren feiten die zijn opgetekend door Anna Leonowens, er zijn genoeg feiten die incorrect zijn. Het is1862 en Anna Owens, een gouvernante uit Engeland, gaat naar het koninklijk paleis van Siam (Thailand) om de 46 kinderen van de heerser Mongkut les te geven. Echter heeft een vrouw een zeer lage positie in Siam maar zij is te koppig om zich overal zomaar bij neer te leggen. Vooral die wisselwerking tussen Irene Dunne en Rex Harrison is erg prettig om naar te kijken. Irene Dunne draagt trouwens een keur aan prachtige jurken, die zo uit een sprookje lijken te komen. Zoals vele films uit deze tijd worden alle rollen vertolkt door blanke en zijn degene die voor Thai moeten doorgaan geschminkt. De film is verder degelijk gemaakt maar heel bijzonder is het ook niet. Toch kreeg de film twee Oscars; 1 voor Best cinematografie en 1 voor Best Art Direction. Het was leuk om nu ook eens het origineel te hebben gezien. Leuk maar ook niet veel meer.

Spin- off over de pop uit de zeer goede "the Conjuring" . Alleen haalt deze het echt niet bij die film. Op sommige momenten zat er best nog wat spanning in. Maar tja, als je veel horror kijk schrik je ook minder gauw denk ik. En nu waren de schrikmomenten toch al dun gezaaid. De pop was redelijk eng. Al had ik al vanaf het begin een beetje van hum, wie wil er nu zo' n lelijke pop in huis? (Ook al was het dan een speciale pop die in haar collectie hoorde). Doordat het waarschijnlijk allemaal gefilmd is onder supervisie van Wan is het zeker bekijkens waard. Want laten we eerlijk wezen niet elke film kan ook een topper en verrassend zijn

Ondertussen zijn we, met deze film aangekomen bij de zevende horrorfilm binnen de Conjuring-franchise en is het derde film waarin pop Annabelle een hoofdrol speelt. Nou ja, alleen in de titel dan want met de introductie van een hele reeks nieuwe spookkarakters; The Ferryman, The Samurai, The Demon Hound en The Cursed Bride is de pop gedwongen om genoegen te nemen met een iets grotere bijrol. Positief was dat de ondertussen wat plichtmatige jump-scares uit de schrikmachine van het universum hier iets beter lijken te werken.(tenminste waren ze niet zo belachelijk als in het tweede deel) Verder is behoorlijk netjes, er valt geen druppeltje bloed te bekennen, waarmee het lijkt te hopen op een zo breed mogelijk publiek. Voor échte horrorfans is er hier dan ook maar weinig te beleven! Het is geen slechte film, maar heel goed wordt het ook niet.

Dit is de prequel op een film die dan zelf weer een Spin-off was van de film 'The Conjuring'? Maar waar de 'the Conjuring' en het vervolg opvallen door hun sfeervolle regie, mooie camerawerk, goede spanningsopbouw en degelijke scenario's, scoort Annabelle: Creation op al die vlakken heel wat lager. Nu is Annabelle: Creation wel net iets beter dan Annabelle maar veel verschil is er niet. En ten opzichte van David F. Sandbergs vorige film Lights Out is dit wel een tegenvaller!

Veelal worden er hier goedkope schrikeffecten toegepast, die begeleid worden door steeds maar weer aanzwellende muziek die tegenwoordig voor horror moeten doorgaan, maar eigenlijk vooral voorspelbaar zijn. De krakende vloeren, piepende deuren, griezelige schaduwen van een echt spookhuis zijn er wel maar de regisseur vind het te vaak nodig om de schrikmomenten te ondersteunen met geluid. De "moderne" horrorkijker kan schijnbaar niet meer zonder?

Horrorfilms moet je natuurlijk met een korreltje zout nemen, maar enige interne logica is toch ook wel vereist. Echter ontbreekt het in deze film daar ook nogal aan; Het ene moment kan de demon een jarenlang gesloten kastdeur openen, om vervolgens een minuut later een barrière bij een gesloten kamerdeur te ondervinden. Puur omdat het bonken tegen die deur eng is en dit dus beter uitkomt voor het script. Dit werkt juist tegen de film en gaat ten kosten van de spanning. De jonge actrices acteren prima, de setting van de jaren vijftig was fijn en de thematiek van religie versus duistere krachten waren zo gek nog niet. Helaas komt het nooit echt goed van de grond doordat het allemaal niet griezelig of uitdagend is.

Bij de film Annihilation is het bijna onontkoombaar om het niet over de dump op Netflix te hebben. Was het terecht dat Paramount naar een filmseizoen vol commerciële flops (Baywatch, Mother!) de keuze maakte om deze film niet uit te brengen in de bioscopen? Het Amerikaanse testpubliek vond het te 'ingewikkeld' en het blijf natuurlijk dan een gok maar ik denk van niet! Cinematografisch is het juist een film die bij uitstek er één is om op het witte doek te bekijken. De getoonde beelden zijn onovertroffen mooi. De film zal dan ook hoge ratings ontvangen voor mensen die van visuele pracht houden. Echter snap ik de filmmaatschappij, die door het test-publiek en de recente flops deze keuze heeft gemaakt, wel! Ze spelen met deze film zeker niet op veilig!

De scifi-film is gebaseerd op het boek van Jeff Vandermeer. Hij schreef een serie genaamd Southern Reach waarvan Annihilation dan het eerste deel is. Deze schrijver staat erom bekend dat hij experimenteer-zuchtig is.Toch blijkt dat er gezien het bronmateriaal er moet gesteld worden dat Garland zich vooral heeft laten inspireren en niet zozeer echt een boekverfilming heeft gemaakt. Het centrale mysterie en bijbehorende setting uit het boek zijn weggelaten en de plot is versimpeld. De reden waarom Annihilation was afgekeurd; 'te intellectueel en ingewikkeld' voor algemeen publiek is daardoor misschien te sterk overdreven! (alhoewel het verhaal minder makkelijk is als het vergelijkbare Avatar) Want juist het enige minpuntje van de film is het verhaal zelf. Er wordt juist vrij weinig uitgelegd en het wetenschappelijke is nogal vrij slordig te noemen. Het gevoel van ‘Maar dat klopt toch niet’ of 'waar diende die informatie voor' overheerst en dat is soms een klein beetje jammer.

De film wordt ook 'onnodig' complexer gemaakt doordat er drie verhaallijnen door elkaar heen lopen; het minder er toedoende verhaal van Lena samen met haar man voordat die is vertrokken, het verhaal van Lena tijdens een verhoor (dit geeft onbedoeld gedeeltelijk het einde weg) en Lena tijdens de expeditie. Deze expeditie is verreweg het mooiste van de film en eigenlijk is er ook niet veel meer verhaal dan dat een bioloog (Natalie Portman), een psycholoog (Jennifer Leigh), een natuurkundige (Tessa Thomspon), een antropoloog (Tuva Novotny), en een paramedicus (Gina Rodriguez) op een expeditie gaan naar "De Glinstering" (The Shimmer) een mysterieuze in quarantaine geplaatste zone. Zeer goed gespeelde rollen van alle vrouwelijke actrices!

Ondanks dat ik 'te ingewikkeld' dus zwaar overdreven vind, er genoeg aan-of opmerkingen zijn te maken en je dus de film alleen op Netflix kan bekijken, weet de film door de manier van filmen er toch voor te zorgen dat het nooit echt saai werd. Zo zijn er verschillende goede horror-elementen die de razend spannende tocht door verraderlijk onbekend terrein lekker spannend weten te houden. Voor sommigen zal het tempo wellicht wat laag liggen en menig kijker die door trailer of het genre actie deze film gaat kijken zal minder spreken zijn over de film. Dat Annihilation niet op het grote scherm te zien is, is vooral jammer vanwege de indrukwekkende, surrealistische beelden en voor het lef dat de film heeft om nieuwe wegen in te slaan.

Rauwe oorlogsfilm die is gebaseerd op het gelijknamige boek van Marta Hiller (1911-2001). Het verhaal beschrijft de maanden april tot en met juni 1945 door de ogen van 'Anonyma', een Berlijnse vrouw, die nadat Berlijn het "Die Rote Armee" is binnengetrokken, moet zien te overleven. Wat de Duitse vrouwen moesten doorstaan ​​vanaf het moment dat het Russische leger in de stad is, is ontmenselijk. De film is vooral knap omdat regisseur Färberböck er niet voor kiest om de Russen af te schilderen als grote boemannen en de vrouwen alleen als zielige slachtoffers. Niemand ontkent dat nazi-Duitsland de Sovjet-Unie en haar bevolking immens leed heeft toegebracht. Want iedereen die iets weet van de tweede wereldoorlog weet ook wat voor barbaarsheden de nazi's zijn begaan in Rusland. Maar is dat een excuus om je ook beestachtige te gedragen? Wie heeft er gelijk en wie heeft er ongelijk in deze film? Is de wraak van de Russen op Duitsland gerechtvaardigd? Voor wie heb je medelijden? Zijn de vrouwen kinderen en oude mannen even schuldig aan de oorlog en oorlogsmisdaden? Uiteindelijk een film die laat zien hoe ellendig oorlog is.

Nope... Dit viel me nogal tegen. Het is de eerste 45 minuten best goed en het begon hoopvol à la Pretty Woman (1990) maar minder preuts en dan lopen er een paar Russen het huis binnen en begint het geschreeuw. Uiteindelijk zal het meisje uit haar droom moeten ontwaken, maar ze nemen een ellenlange omweg langs irritant luide komedie. Moet geschreeuw en gescheld tegen elkaar en iedereen grappig zijn? Het was het gewoon ronduit irritant geblèr. Hmmm...en waarom heet dit eigenlijk Anora? Een film die twee uur en twintig minuten besteedt aan een poging ons kennis te laten maken met hoofdpersoon Ani. Het is niet echt knap als je erin slaagt om haar van hoofdpersonage naar een ondersteunend personage te brengen? Je kwam zelfs meer te weten van Ivan en zijn hele familie. Eerlijk gezegd sloeg bij mij de verveling toe naar een uur want het bleef maar doorgaan. Film-technisch geen slechte film maar de tijdsduur, geschreeuw en platte muziek (bleh...gadver regelmatig dat nummer Greatest Day van Robin Schulz en Take That)

Volgens idmb heeft Brit Marling deze film geschreven omdat ze alleen maar rollen kreeg aangeboden voor het leuke blondje in een horrorfilm. Het gekke is dat ze in deze film voor mij dus het leuke blondje in een drama is. Heel veel SF was er niet te bekennen in de film. En dit terwijl de titel toch anders deed vermoeden. We zien verder niet veel meer dan beelden van een tweede aarde. En daarnaast wordt het links en rechts wat aandacht aan besteed. Helaas is het drama-gedeelte ook niet al te verheffend. Zelfs zeer voorspelbaar! Het acteerwerk was verder wel ruim voldoende. Al was het vele zwijgen van Brit (wat haar gekwelde ziel zeker moest voorstellen?) nu niet het meest prettige. Naast het drama lag ook de symboliek er veel te dik op tweede aarde, gespiegeld, je zelf in de spiegel kijken? Bah.

Zoals al werd belooft in het eerste deel komt Wolf-Cop terug met een opvolger. Al is het wel drie jaar later dan dat ze eerder dachten. De eerste Wolf-cop was een gave verrassende film, ik vond die film geweldig. Ik was dus best benieuwd naar het vooruitzicht om een nieuwe knokpartij van Lou Garou te zien. En ja ik weet wat ze zeggen over verwachtingen maar dat is hier niet het geval.Ik was enthousiast over een nieuwe film, maar dat enthousiasme verdween naarmate ik de film verder keek. Ik realiseerde me al snel dat deze film geen goede ideeën had. De Wolf-Cop doet er nauwelijks iets in en de grapjes zijn vooral flauwe.

Deze keer probeert politieagent en weerwolf Lou Garou (Leo Fafard) de duistere zakenman Sydney Swallows (Yannick Bisson) te weerhouden om het stevig bier - Chicken Milk - aan de man te brengen en zo de inwoners van Woodhaven te bezwangeren met de reptielachtige gedaantewisselaars. Het resultaat is domweg niet zo effectief, het vervolg mist de frisheid van het origineel. De Wolf-mobile verdwijnt al vrij gauw en de film kent vooral meer domme dialoog en minder gore. Er zijn vooral meer minder succesvolle toevoegingen; dieptepunten zijn Kevin Smith als burgemeester Bubba en ook Lou's teruggekeerde sidekick Willie (met een pratende penisparasiet die groeit uit zijn maag) slaagt er niet in de bedoelde lach te genereren. Het leukste idee was de seks van Lou met de zes-borstige Weer-kat (Serena Miller) die nog wel een glimlach of twee waard was. Maar die uiteraard niets te maken had met Gore of horror. De finale bij een ijshockeywedstrijd had een bloederige climax kunnen worden maar helaas is deze het zwakst van de heel film.

Aan het einde werd er wederom kenbaar gemaakt dat er vervolg zal komen maar naar het zien van deze film weet ik niet of ik daar nog wel trek in heb?

Actie -film die losjes is gebaseerd op feiten uit de geschiedenis van het Koreaanse schiereiland. In het jaar 645 waren er drie koninkrijken; Goguryeo, Silla en Baekje. Het koninkrijk Silla valt samen met de Chinese Tang-strijdkrachten Goguryeo aan. Keizer Taizong veroverde een groot gedeelte van Goguryeo en leek klaar om op te marcheren naar de hoofdstad Pyongyang maar tussen Taizong (Park Sun-Woong), vergezeld door zijn 200.000 troepen, en de hoofdstad is het fort van Ansi, dat wordt verdedigd door Yang Man-chung (Jo In-sung) en zijn 5000 krijgers.

De film bevat dan ook een enorme hoeveelheid aan epische massale gevechten.Uiteraard meerdere gevechten op de muren van het fort. Vooral daar werden ze regelmatig verfraaid door ze in slow-motion te tonen. Ook waren er wapens om een bestormingen te stoppen met domme namen bv; 'wolf teeth striker' Of schiet Yang Man-chung op een bepaald moment, met een boog op oliezakken, dat dan tot 5 maal toe herhaald wordt. De film richt ze veelal op actie maar die genoemde keuzes maakte het er niet beter op!

Een ander probleem is het onvermogen om personages en subplots goed uit te werken, ondanks dat er met 135 minuten toch tijd genoeg was, om dit te doen. De vrouwelijke helderziende of Sa-mul’s missie werden zo af-en-toe eens erbij gehaald maar nooit uitgewerkt. Dit was misschien niet zo belangrijk omdat de actie de hoofdattractie vormt, maar als onderdeel van de film was het wel fijn geweest.

Tenslotte kwam er een climax in de vorm van een berg en een tenenkrommende opoffering. Uiteindelijk blijkt deze film dan ook niet meer te zijn dan een degelijk popcorn-actie-epos. Plezierig om eens naar te kijken, echter maar weinig historisch en met personages die maar mager zijn uitgewerkt.