Opinions

Nunsploitation-film van Bruno Mattei, die mede werd geschreven door Claudio Fragasso. Tja dat is de regisseur die verantwoordelijk was voor Troll 2 deze bezit de titel van één van de slechtste films die ooit gemaakt is. En ook deze film is maar een relatief tamme affaire zeker in vergelijking met anderen in het subgenre. Ikzelf zie deze dan ook als een van de ergste in zijn soort.

Is het, het werk van een seriemoordenaar of Satan zelf? Wie kijk dit soort film om daar om te geven? Deze film is ongelooflijk levenloos. De regisseur lijkt te zijn vergeten dat dit soort films, vragen om wat gore of naakt, maar we krijgen niets. Al is het wat betreft naaktheid misschien nog wel enigszins als positief te zien. Helaas is er ook niet echt gore of geweld buiten de openingsscène na. De knapste prestatie hier was om het vermoorden van nonnen totaal oninteressant te brengen, en dat lijkt me toch behoorlijk moeilijk!

In de score zijn dan wel de fijne klanken van Goblin te horen maar is compleet gerecycled (of gejat) uit andere soundtracks en wordt gebruikt op de meest ongeschikte plaatsen. De gebeurtenissen (scenes) zijn fragmentarisch (denk ernstige pacing-problemen) en meerdere ideeën zijn gewoon schaamteloos gekopieerd uit andere films. En mis de Mario Bava-rip-off niet! In de scènes op de zolder van het klooster, die zijn bijna sfeervol en verontrustend. Dat wil zeggen, totdat je jezelf afvraagt: "Wat doet een kamer vol poppen die aan kettingen hangen in een klooster"? Uiteraard eindigt het geheel in stijl met een armoedige finale.

Licht uitgedrukt is 'The Other Hell' gewoon niet zo'n geweldige film.

Een Cult B-film. Persoonlijk staan films over heksen me wel aan. Echter bij deze film leek het net of dat ik naar toneelstuk dat vastgelegd op film aan het kijken was. De film is lekker bloederig(rode verf) en de mooie decors maken dat deze film toch nog dik in orde is. Niet voor mensen die allergisch zijn voor schreeuwende vrouwen. Die komen in de film in overvloed voor!

Voorspelbaar, cliché en weinig spanning zijn bij deze film van toepassing. Anna en Beth zijn vriendinnen en gaan een weekendje weg. En natuurlijk is er één succesvol en de andere waarvan het niet mee zit. Met jaloezie tot gevolg. Tergend langzaam zien we een uur lang een mentaal gevecht tussen deze twee vrouwen. De psychologische oorlogsvoering tussen de twee vrouwen zag er misschien nog wel herkenbaar uit maar stelde qua spanning weinig voor. Dit moet de opbouw zijn voor een spannend eind confrontatie. Echter blijft die climax ook uit en is daarbij ook nog zeer simpel. Aan de actrices Mackenzie Davis en Caitlin FitzGerald lag het niet want die leveren nog puik acteerwerk af. Misschien dat deze film meer een thrillerachtige chick flick is. Waar ik als man de waarde wat minder goed van kan inschatten. Echter genoten heb ik niet van de film!

“I like my boys fattened up and my girls all skin and bone”

Fijne gemoderniseerde versie van Hans en Grietje. Nu zijn ze een tienerkoppel die een klasgenoot vermoorden, als een soort Bonnie en Clyde op zoek gaan naar het bos om daar het lichaam te dumpen, wat ertoe leidt dat ze verdwalen in het bos en worden gevangen door...een "Oger" Nadat Ozon met de begin scène de aandacht heeft getrokken, raakt hij een de moment kwijt. Echter zodra ze bij het boshuisje aankomen...waren er toch enkele rillingen. Geweldig ook de bizarre knipoog , wanneer regisseur/schrijver Francois Ozon met dat...idyllische Disneysprookjes-einde met diertjes, de boel laat opschrikken door de harde werkelijkheid. Deze film is een beetje verwrongen, rauw, provocerend en niet voor te conservatieve mensen. Maar ik vond het een heerlijke film!

Deze horror voor alle leeftijden kijkt best lekker weg. Nou ja horror dit was meer een kerstfilm die verhaallijnen van Scrooge en (klein beetje) Alice in wonderland combineert. Waarbij Mr. Blunden het witte konijn was dat "te laat, te laat" roept. Dit is Brits familie-entertainment van het oude soort. Met de vraag zijn het wel of niet-geesten van twee kinderen? 100 jaar gelden waren ze in gevaar zijn en vragen om hulp, bij twee andere kinderen. Die reizen terug in de tijd met een drankje om ze te helpen. Het wordt uiteraard nergens heel eng. Diana Dors blinkt uit als de gruwelijke mevrouw Wickens en het is maar moeilijk voor te stellen dat zij ooit een Brits sekssymbool was. De pogingen tot humor waren nogal wisselvallig. Er zijn veel logische fouten in deze film, maar blijkbaar is dat in een kinderfilm niet echt nodig. Misschien is het mijn leeftijd dat het niet veel impact meer had maar met tussenpozen was het een vermakelijke fantasie voor kinderen.

Als je bij het zien van de poster en het lezen van het plot denk hmm, dat klinkt fout, dan klopt dat helemaal! De film voldoet precies aan die verwachtingen. Tja en hoe goed je hem dus vind lig dan ook vooral aan hoe goed je Schlock-films vindt. Want dit is een soort van liefdevolle hulde aan van die gekke vrouwen-in-de-gevangenisfilms uit de jaren '70. Echter wel helemaal aangepast aan deze tijd. Over-de-top maar o, zo lekker! Je kan het eigenlijk zo gek niet bedenken en het is te zien! Stapels ontblote boezems, naaktgevechten, zombies, geweldige martelwerktuigen, seks-gas, bodemloze putten, karate-trappende KS-13 geheimagente Sixx (een yummy, Jordan Phipps) in een strak pakje en Ellie Church als een soort gereïncarneerde She Wolf; Inga Von Krupp. Wat wil je nog meer? Mijn advies is om de trailer te bekijken, en als je daar zelfs maar het minste plezier van hebt, dan zal ik zeker de film bekijken. Maar je bent wel gewaarschuwd; Het is Schlock van de bovenste plank!

Typisch big budget-actiefilm van Michael Bay. Deze remake van de Deense productie Ambulancen (2005) is een achtbaanrit, die is opgerekt naar ruim twee uur. Wanneer ex-soldaat Will (Yahya Abdul-Mateen II) om financiële hulp vraagt bij zijn criminele broer Danny (Jake Gyllenhaal)gaat het los! De geplande bankoverval loopt uit op een mislukking en twee broers kunnen alleen nog wegkomen door een ambulance te kapen, inclusief passagiers: de ambulancemedewerkster Cam ( ‘babe’ Eiza Gonzalez, die je onder meer zag in ‘Baby Driver’) en een gewonde agent. Wat volgt, is één lange adrenalinerush van een achtervolging waarin de kogels en voertuigen je om de oren vliegen. Met vliegensvlugge montage, zit de camera, de personages dicht op de huid, of stort zich van torenflats, scheert onder viaducten door, draait en tolt. Het ritmisch gebonk van de soundtrack doet de rest. Echter de speelduur van 136 minuten werkt wel in het nadeel van de film (ter vergelijking, de Deense versie duurde maar 80 minuten) Filmmaker Michael Bay doet aan onbezorgde actie en met deze doet hij dat best goed!

Wederom gevuld met een arsenaal aan fantastische sixties-mode, domme (seks)gags, te gekke gadgets, Dean Martin en prachtige vrouwen, is dit alweer het derde deel van de Matt Helm-spionageavonturen. Het verhaal is ietwat over-de-top, want werkelijk een vliegende schotel en pistolen die objecten kunnen laten zweven? Dameskleding zweven met zichtbare draden weg! Al was de levitatie-trucage met de fles die inschonk en de zwevende glazen door de kamer naar de handen van aanwezige, erg goed! En wat te denken van een opblaasbaar "camouflagehotel" toch is het, net als de anderen, superleuk om te zien. En ik kan geen hekel aan een film krijgen met een vecht-scène in een vat bier.

“I love to pose”

Dit was een aangename verrassing! Alhoewel deze Spookhuis-film zijn gebreken niet helemaal overwint, weet het plot de kijker voldoende te boeien. De Amélia uit de titel is een moeder waarvan één van haar tweelingzonen ontvoerd werd, jaren later keert de verloren gewaande zoon dankzij een DNA-test weer terug. Je weet dat er hier iets niet klopt, met de moeder en de tweelingbroer.

Er zijn al vroeg genoeg aanwijzingen in welke richting het plot zal gaan, zoals een schilderij waarvan wordt gezegd dat het van Francisco Goya was! Er zijn een aantal heerlijk enge scènes en een paar verwrongen, verdorven ideeën maar van mij hadden die misschien iets uitbundiger gemogen. De film vertrouwt gelukkig niet op jump scares maar op griezelige en verontrustende sfeer!

Naarmate de zaken vorderen, ontwikkelt het plot zich voornamelijk om de gebeurtenissen van Riley (Brigette Lundy-Paine, binnenkort ook in "I Saw the TV Glow" te zien) te volgen, onze feitelijke held. En dat is maar goed ook want Carloto Cotta is ondanks zijn dubbelrol niet de beste speler. Met effectieve make-up speelt Anabela Moreira, moeder Amélia in het nu, terwijl de schone Alba Baptista haar in korte flashbacks speelt. De film ontvouwt beetje bij beetje de spanning en ook al levert het niet al teveel verrassingen op, was het wel zeer goed geregisseerd door regisseur Guilherme Arante!

Amer is de debuutfilm van filmmakers Hélène Cattet en Bruno Forzani en is opgedeeld in drie momenten uit Ana's leven, beginnend bij de zesjarige Ana. Die openingsscène, en de broeierige angstaanjagend eerste half uur, zijn direct het hoogtepunt van de film. Meesterlijk camerawerk, woeste montage, hallucinante belichting en de ijzingwekkende geluidsband zorgen samen voor een vervreemdend en doodeng geheel. Na de meesterlijke openingsscène zakt Amer een beetje in. Ondanks dat de beelden minder bevreemd zijn, blijft het boeiend om naar te kijken, maar het wordt steeds meer een herhaling van zetten. Toch is het knap dat die benauwende sfeer nooit volledig weggaat. In het tweede gedeelte is Ana een dwarse puber en haar ontluikende seksualiteit wordt duidelijk door suggestieve shots onder haar wapperende rokje en gretige blikken van stoere motorjongens weergegeven. Mooiste scene was de symboliek van haar pubertijd met het wel en niet hand in hand lopen van moeder en dochter. Hierna zien we het afsluitende gedeelte en is Ana volwassen en keert terug naar haar ouderlijk huis in de taxi van een wellustige taxichauffeur. De kracht van de film zit hem vooral in de indirecte suggestie en de wrijving tussen verlangen en angst. Amer gaat ook niet om het verhaal, maar is een audiovisueel spektakel waarin de rede ondergeschikt is. Als je dus niet te veel naar houvast zoekt en de film over je heen laat komen, is het een onvergetelijke ervaring. Dwars, bizar, vervreemdend, tegendraads en uniek.

Deze film dankt zijn naam aan een citaat van Donald Trump tijdens zijn 16 minuten durende inauguratietoespraak gebruikte hij "American Carnage" om alles te beschrijven wat niet zijn ideale Amerika was. En met een opening waarin je een voice-over hoort (Amerika heeft een vijand nodig) en montage van politieke toespraken en nieuwsuitzendingen over immigratie ziet, is er geen twijfel mogelijk dit gaat over de immigratie problemen in Amerika.

De makers gebruiken het eerste half uur ofzo om de situatie op te zetten en ons kennis te laten maken met de personages uit de film. Je maak kennis met JP en zijn zus Lily Natuurlijk wordt JP in hechtenis genomen en gescheiden van Lily. Hij krijg een deal aangeboden waarbij, als hij zich vrijwillig aanmeldt om te helpen bij een bejaardentehuis, de aanklacht tegen hem zal worden ingetrokken. Als ze eenmaal bij Owl Manor zijn, duurt het niet lang voordat er vreemde gebeurtenissen plaatsvinden.

Tja...en met een cast van louter jonge spelers (waaronder Scream - actrice Jenna Ortega) is het niet gek dat dit meer een tiener-horrorfilm is! De laatste veertig minuten leveren wat spanning en akelige scenes op maar ondanks de titel en de "R" -beoordeling, is er niet veel bloedbad op het scherm te zien! Als ze meer op horror hadden gefocust, had het een veel betere film kunnen zijn. In plaats daarvan is er een beetje politiek commentaar, een paar schrikmomenten en een paar grappige momenten. Het is het bekijken zeker waard, maar ik denk dat het ook veel meer had kunnen zijn!.

Niet geweldig maar op één of andere manier vond ik dit verhaal over de generaties ruziënde families waar één van cryptiden waren wel gezellig knus. Het verhaal draait namelijk om een eeuwenoude vete tussen de verborgen cryptiden die zich voordoen als mensen, (handig voor het budget) de Carvers-familie en de monsterjagende Morrison-familie. Het script richt zich op de personages, hun relatie en familiedynamiek. Met meerdere romantische verwikkelingen en huiselijke conflicten. Het leek wel soms wel een monsterlijke romantische film. Uiteraard met enkele onverwachte onthullingen en wendingen. Het resultaat was wisselvallig boeiend. Voor een film over cryptiden schiet het echter wel tekort met het tonen van de wezens. Ze waren al goedkoop-ogend en ze dan alleen gebruiken in de climax is echt te weinig! Het uitgangspunt had best potentie maar het haalt nergens een niveau zodat er iets beters of iets interessanter mee werd gehaald!

American Honey is deels een coming-of-age verhaal, deels een roadmovie dat terloops een inkijkje geeft in het door armoede verscheurde moderne Amerika. De mislukte Amerikaanse droom? Andrea Arnold geeft (en wil) nergens een politieke boodschap verkondigen maar laat gewoon het 'echte' Amerika zien. Gewone mensen met allerlei achtergronden en hun eigen sores of dromen of idealen. We gaan mee op reis met een groep optimistische verschoppelingen, langs veelzijdige bestemmingen en onvoorziene situaties. Dit doen we door mee te kijken met het lot van Star (Sasha Lane) die uit haar penibele levenssituatie probeert te ontsnappen door zich aan te sluiten bij deze bonte groep straatverkopers. Op zich geen heel moeilijk script, echter is de uitvoering wel héél erg goed gedaan. Met de beelden wordt geprobeerd om de kijker mee te nemen op dat dromerige avontuur. Een reis van tegengestelde: glamoureuze rijke huizen, maar ook arme wijken. Met op de achtergrond de hedendaagse belangrijkste muziekstromingen van Amerika met veel opzwepende hiphop, country en catchy popdeuntjes. Verder maken we kennis met meerdere subculturen: de truckers bij een truckstop, de harde werkers op de olievelden, verveelde rijke cowboys, enz. Wat vooral knap gedaan is, is de manier waarop alles wordt gefilmd en gespeeld. Je voelt je eigen alsof je één van hen bent. Hoe het gelukt is om die speelse manier zo goed over te brengen is mij een raadsel? Maar het werkt fantastisch. Een groot deel is wel te wijten aan het goede acteerwerk van Sasha Lane en Shia LaBeouf en de rest van de cast. Al blijven alle wel in de schaduw van beide genoemde. Jammer vond ik wel dat de regisseuse niet goed weet hoe te eindigen. Nadat een prima muzikaal moment voorbij is gekomen om de zaak mee af te sluiten, besluit ze er nog een paar onnodige scènes aan toe te voegen. Enfin, eigenlijk wil je ook helemaal niet het groepje verlaten en is het vooral een film die je moet ervaren.

Mary Mason, een jonge medische studente in opleiding voor chirurg wordt de wereld van illegale chirurgie en lichaamswijziging (body modification) getrokken. Dat klinkt goed maar helaas is de uitwerking veel te oppervlakkig en braaf. Als er iets pijnlijk duidelijk wordt, is het wel dat er vooral teveel aandacht is besteed aan de juiste stijl. De juiste kleuren, de juiste gestileerde scenes, de juiste muziek en de juiste kleding. Echter wordt er compleet voorbijgegaan aan wat het voor een film is. De genre-aanduiding geef Horror aan. Dit zal moeten betekenen dat er op zijn minst een killer aan de gang moet zijn. Echter Mary Mason, krijg wel namen als dr. Mason of Bloody Mary maar is niet meer dan je sexy buurmeisje. Er is geen spatje bloed te zien? Ook als ‘rape revenge’-film stelt het enorm teleur. Er was geen wtf-moment zoals bij bv. de I Spit on Your Grave-films. Al zag dr. Grant er naar het (overigs niet getoonde) snijwerk van Mary er wel leuk uit. Maar ook hier was alles te netjes. Een karakterschets van de hoofdpersoon kwam er ook niet, als psychologische horror kunnen we het dus ook niet classificeren. Een aanklacht of fascinatie voor lichaamswijziging/verminking? Helaas nee, ook niet te zien. Alles wat ik daarin zag, was dat het thema leuk in het plaatje paste. Zo zien we ook de dames Soska zelf, die wat wijziging hebben en willen aangemeten worden. Ze maken een optreden dat wederom meer voor een mooi beeld is gemaakt dan echt interessant. Katherine Isabelle het meisje uit ‘Ginger Snaps’ deed het in dat op zich nog best aardig. Er is geen bloed, geen spanning, geen bloot en zelfs geen moordenaar. Behalve dan bij mij, daar was vooral véél verveling. Bah!

Deze film levert een beetje komedie, een beetje romantiek, een beetje actie en een matige hoeveelheid spanning terwijl het krampachtig probeert een flitsend neo-noir te zijn. Het maakt de film een beetje leuk, een beetje rommelig maar niet echt goed! Het script is een onsamenhangende puinhoop als het gaat om het vertellen van een vermakelijk verhaal binnen de dynamiek van kunst en misdaad. Het plot draait geheel om Andy Warhols Pink Marilyn waar verschillende excentrieke personages op zoek naar zijn. Een verhaal dat zich vanuit verschillende perspectieven afspeelt. Door op deze manier de verhaallijnen te maken, raak je ze allemaal kwijt...in de te lange 123 minuten Dit in combinatie met nogal saaie dialogen zorgt voor een vergeetbare film die nooit levert waar hij naar streeft. Hirsch, Meyers, Vega en Piven deden allemaal nog verrassend prima werk ondanks met wat ze krijgen... Maar de voor deze film oh zo belangrijke spanning bouwt zich niet op zoals je zou willen. Tja als de film niet afhankelijk was van de gimmick personages en het verwarrende gebruik van meerdere tijdlijnen, als niet zo hard zijn best deed om iets te zijn wat het niet is en het met meer had gefocust op een meer lineaire manier, had het iets opmerkelijks goed kunnen zijn. Nu valt het alleen maar op hoe onaantrekkelijk het eigenlijk is.

Verfilming van een boek van Bret Easton Ellis met dezelfde titel. Nu staat het boek te boek als aardig controversiële vooral door de aanwezigheid van excessieve geweld en vrouwenhaat. Echter hebben ze bij de film toch vooral voor veilig gekozen. Gruwelijke geweld wordt niet expliciet getoond en de meedogenloze vrouwenhaat is zo goed als niet aanwezig. Wat wel is gebleven is de aanklacht tegen de oppervlakkigheid van het consumentisme van de jaren '80

Patrick Bateman is de verpersoonlijking van het stereotype zakenman. De super-yuppie van de graaicultuur uit jaren '80. Superrijk en zijn belangrijkste bezigheden: lullen over onzin met zijn al even rijke vriendjes, reservaties bemachtigen voor de duurste restaurants van de stad, pochen met visitekaartjes, dure merkproducten of zich op een bijna pathologische wijze met lichaamsverzorging bezighouden. Zelfs de muziek vertegenwoordigd die decadentie. En dit alles zonder liefde of emotie.

Bateman wordt voortreffelijke gespeeld door Christian Bale en is niet meteen de cliché killer! Daarnaast zien we in bijrollen een reeks bekende acteurs en actrice langs komen. Het script was met zijn goed uitgemeten dosis van spanning en zwarte humor, best fijn. We kijken mee in de verdraaide geest van een gestoorde vent en een gestoord tijdperk. Het was dan ook jammer dat de film het wat laat afweten op het extreme geweld. Patrick Bateman is immers niet de meest liefdevolle persoon op aarde, maar omdat hij nogal platonisch is, ontstaat er nu ook geen afkeer van hem. De film doet een goede poging maat overtuigde mij helaas niet helemaal.

In navolging van Amazon Prime en Hulu is Epix nu de derde streamingdienst die samen met Blumhouse een reeks horror uitbrengt. En deze tweede in rij gaat over...kippen. Tja... Kippen kakelen heel wat af; ze vertellen elkaar hoe ze zich voelen en wat ze willen. Om de hiërarchie te bepalen, maken ze gebruik van hun snavel. Maar niet om te tokken maar om te pikken! Oftewel de pikorde...JA echt... je lees het goed, er wordt een bizarre metafoor gedefinieerd tussen overlevingsinstinct en de pikorde van kippen! Verder is dit een typische dystopische film. Je weet wel, held versus antiheld met ergens op de achtergrond een falende economie, 'survival of the fittest' en het onvermijdelijk conflict, als men eenmaal in de schuilkelder zit, tussen professor en oorlogsveteraan. Af en toe is er wel een beetje spanning maar net als die kippen, kakelen de acteurs veel teveel dialoog af. Tja samenwerkingen tussen Blumhouse en streamingdiensten zijn meestal maar middelmatig. Dat is met deze ook niet veel anders, dit was zelfs nog iets minder!

Tja...in de jaren '80 beleefde de 3D-film een comeback, en Amityville ontkwam niet aan die kortstondige hype. Regisseur Richard Fleischer had in 1953 al eerder een 3D-film gemaakt dus hij kreeg de eer! Naast het bekende thema van de geest-in-het-huis wijkt het een beetje af van de vorige Amityville-formule. Ten eerste is deze film meer gebaseerd op Stephen Kaplan, iemand die juist het verhaal van de Lutzen in twijfel trok! Daarnaast krijg in de film het kwaad meer de kans om naar buiten te gaan en de familieleden te volgen. Aan acteur Tony Roberts de taak om als een ongelovige Thomas het beruchte Amityville-huis (de link met de twee eerdere films) te kopen. Een opvallende verschijning is het vriendinnetje van de dochter Susan (gespeeld door Lori Loughlin, later bekend van Full House) Dit was beginnend actrice Meg Ryan in een toch wel enigszins opvallende rol. De film ziet er nu aardig gedateerd uit en er gebeurt over het algemeen aan het begin ook niet echt veel. De 3D-effecten zijn veelal alleen bedoeld om de film op te leuken, zijn best geslaagd maar ook (zoals bijna elke) niet heel bijzonder.Een klein beetje beter dan de het vorige tweede deel.

Onvoorstelbaar!? Dan kan je door de film direct op dvd/video wordt uitgebracht, beter uitpakken, kom je met gewoon een waardeloze film. Een groot fan van de serie ben ik niet, zal ik ook niet meer worden. Daar vallen de films toch te veel tegen voor. De continuïteit van de verhaallijn kan me dan ook niet heel veel meer schelen, maar ik hoop wel op het minst een beetje vermaak, en op dat vlak mislukt de film eveneens.

Doordat erop de naam "Amityville" geen rechten kunnen worden verleend (het is een plaatsnaam) en ze de rechten op Hans Holzers roman The Amityville Curse uit 1981 vermoedelijk voor weinig geld konden krijgen, is het ditmaal een Canadese film. Tja... en het was in de tijd (eind jaren '80 tot in de jaren '90) dat het populair was om van horrors een whodunnit te maken. Sowieso niet het beste idee maar hier nog slechter uitgewerkt als anders. De onthulling van de identiteit van de moordenaar is vanaf het begin al duidelijk.

De film ziet er echter goedkoop uit. De spaarzame effecten zijn armoedig en niet overtuigend. En als spookhuisfilm ontbreekt het geheel aan sfeer. Tja... en dat spookhuis is wel in Amityville, New York maar nee...niet dat spookhuis. In plaats daarvan was dit huis de pastorie van een kerk waar twaalf jaar geleden een priester werd vermoord tijdens de openingsscène. en nee... het is ook niet de kerk maar de meubels die werden verplaatst naar de kelder. In dat komen vijf ondragelijk yuppen bij elkaar. Zucht het was kijken naar remodellers, en er was niet veel interessants aan! De film transformeert in de laatste 10 minuten min of meer in een slasher-film, waar nog enige spanning werd opgewekt en wat de film nog net van de allerlaagste score weet af te houden maar dit behoorlijk armoedig!

In de loop der jaren zijn er misschien wel honderden horrorfilms gebaseerd op de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden in het beroemde huis in Amityville. Dat huis waarop deze film is gebaseerd, staat in Amerika bekend als "spookhuis" En het verhaal wat we krijgen te zien is gebaseerd op belevenissen van de familie Lutz, die ook echt in dit huis hebben gewoond. Of het allemaal is gebeurd weet niemand. Echter is de vraag niet of die vreselijke dingen echt zijn gebeurd, maar meer of er een vermakelijke film van is gemaakt.

Ja en vooral nee De film komt langzaam op gang is nogal chaotisch en we zien maar weinig choquerende gebeurtenissen Het is voornamelijk een reeks kleine onverklaarbare dingen die de bewoners van het Ocean Boulevard-huis overkomen. Ook ‘jump scares’ blijven uit en de film moet het vooral hebben van een naargeestige sfeer die continu aanwezig is. Het probleem is dat er in de echte zin niet veel is. We zien twee uur lang mensen bang zijn en ontzet worden, en we vragen ons af... waarvoor? In de slotfase zijn er nog een aantal speciale effecten die de paranormale activiteiten iets meer kracht bijzetten, maar echt huiveringwekkend wordt het nooit. Desalniettemin is het nog niet eens zo'n hele slechte horrorfilm. Maar uiteindelijk zijn de verhalen over Amityville angstaanjagender dan deze film.

In 1979 kwam de film The Amityville Horror (1979) uit, met daarin de belevenissen van de familie Lutz. Dit waren feiten zoals deze familie ze vertelt had, de film werd daardoor een niet zo'n goede horrorfilm. Deze reboot/remake neemt sommige van die gebeurtenissen (de opsluiting van de oppas, de vliegen en de verborgen ruimte) en verwerkt ze in een dertien-in-een-dozijn verhaaltje.

Gek genoeg zijn de zwakke punten van de film ook tevens de sterke punten. De film wordt overspoelt door de horrorclichés; het dochtertje Chelsea dat contact heeft met een kwaadaardig imaginair vriendinnetje, schaduwen net buiten zicht die door het beeld razen, flikkerende gloeilampen, het bloed druipt ergens vandaan waar het niet zou moeten, priester die een poging waagt om 'Het Kwaad' uit het huis te verdrijven en uiteraard omdat het een bezeten huis is de overbekende “Heeere’s Johnny”-act.

Maar niet alleen de clichés komen voorbij ook hoe het verder eruit ziet, valt in de categorie; dat hebben we eerder gezien. Ach de trucjes hebben zich bewezen dat ze werkte! En doordat deze veelal ontbraken in de eerste film (laten we over de andere 7 maar zwijgen) kan je, je met deze film net iets beter vermaken.

Twee toevoegingen waren echter nieuw en waren waarom ik de film toch net dat halve puntje meer geef! Zo is er een rockband Kiss-verwijzing.(ben geen fan) Niet dat deze iets van doen hebben met überhaupt de moorden maar ze traden wel voor het eerst op, zoals de wereld deze personages nu kent, in The Daisy in Amityville. De andere is de toevoeging van het 'fictieve' oorsprong-verhaal van 'Het Kwaad' in de vorm van Jeremiah Ketcham.

Enfin over het algemeen doet de film wat het moet doen en dat is het publiek 90 minuten lang een goede tijd geven. Echter meer dan een behoorlijk maar standaard horrorfilmpje wil het niet worden.

Dit tweede deel is een prequel, omdat het vertelt wat er in het huis gebeurde voordat de Lutzen uit het eerste deel in het huis kwamen wonen. Het is dan ook feitelijk een zeer losse hervertelling van de moorden die ook daadwerkelijk in het huis zijn gepleegd door Ronald DeFeo met een geweer Waarbij hij achtereenvolgens zijn ouders, twee broers en twee zusters heeft doodgeschoten. Echter heet het gezin hier nu dan Montelli omdat het anders juridische problemen gaf.

Helaas was de film niet heel erg goed! Het werd een rommelige brave voorspelbare film. Vanaf het begin valt het gezin al uit elkaar; de vader die de kinderen slaat bij elke kans die hij krijgt en rondloop met geweren, Zus Patricia Montelli (Diane Franklin) die Sonny verleidt om samen te slapen en de gelovige moeder die af en toe tegen haar echtgenoot opstaat, niemand is aardig door het huis...? Om het verhaal kracht bij te zetten, dat het huis op de familie een disfunctionele werking had, lag er zeer dik op. De laatste acte waar de film, de politie, advocaten en het proces, laat zien voelt helemaal gekunsteld.

Het minste van de film is de exorcismesequentie aan het einde, die een aantal volkomen onnodige creature / gore-effecten bevat. Het was het enige effect met shockwaarde ... behalve dan dat het niet heel schokkend was. Gevolgd door een krampachtig dramatische zelfopoffering in Exorcist-stijl die gewoon waardeloos overtrokken was! Tja... voor mij was dit minder dan een middelmatig haunting/possession-filmpje.

Films met Amityville in de titel zijn, volgens mij, net zo talrijk als Sharks-films. Dit is ook al het tweede bezoek van regisseur Thomas J. Churchill aan Amityville. Na een openingsscène waarin een paar probleem-meisjes proberen vluchten uit het St. Matthias Rehabilitation een door de kerk gerund opvanghuis, zal de kijker de komende veertig minuten verder niets meer krijgen te zien. Het verandert in een ongelooflijk trage en spraakzame puinhoop. Probeert er een mysterie over wat de de priesters en nonnen verbergen in te gooien...maar euh...er zit maan in de titel.. zal het dan niet een...tja het enige van belang was wie-o-wie is het? Het acteerwerk was dubieus en jonge meisje zijn hier gewoon vrouwen van net onder de dertig. Maar dan...in de laatste twintig minuten zijn er opeens goedkoop bloed, een aardige weerwolfcreatie en een old-school transformatiescène die zelfs best goed was! Ja props voor F/X-team! Helaas wordt dat overschaduwd door zoveel gebreken.

Tjonge na al zoveel vreselijke sequels, spin-offs en wat al niet meer van Amityville te hebben gekeken is dit de eerste Amityville-film die wel overtuigd! Ik schoof de film al een beetje voor me uit… maar wat was ik aangenaam verrast. De film kiest voor de echte tragedie van de DeFeo-familiemoorden die plaatsvonden op 13 november in het huis aan 112 Ocean Avenue. (The Amityville Horror uit 1979 en 2005 (en min of meer alle andere) baseren zich op het minder waarschijnlijke verhaal van de familie Lutz) De enige andere film die hier ook van verhaalt was Amityville II maar die film propte daar zoveel geruchten en onzin in dat de naam DeFeo werd veranderd in Montelli. Dit verhaal komt wat dat betreft wat meer in de buurt van wat er misschien gebeurd kan zijn. Uiteraard is voor wie het verhaal kent, er veel bekend terrein; er is niet zoveel nieuw in deze film dat nog niet is verteld? Vader Ronald DeFeo Sr. was een gewelddadige man die letterlijke met ijzeren vuist over zijn gezin heerste, zoon Butch is een instabiele jongeman met een ernstig drugsprobleem, moeder Louise is niet bij machte om iets aan de situatie te doen.(leuk feitje; actrice Diane Franklin speelde de zus Dawn in Amityville II) Ook op de vermeende link met de maffia en vermist geld werd ingegaan, gelukkig ook geen taferelen van hoe vroom de familie wel niet zou zijn! Doordat er vraagtekens zijn waarom alle slachtoffers werden gevonden met hun gezicht naar beneden in bed werd de oude vertrouwde indianen-begraafplaats erbij gehaald. Wel wordt er een oma die zich bezig hield met zwarte magie opgevoerd om wat meer bovennatuurlijke sfeer te creëren. En ja die scenes zijn erg goed en spannend! De geesten zijn zwarte vlekken zodat men zich blijf afvragen; Doorgedraaid door drugs of zijn er ook echt geesten? Met de beelden laat de regisseur ook zien dat hij ook duidelijk een mening daarover had. De film eindigt met dat de deur van het huis opengaat en een stem ‘de familie Lutz’ verwelkomt in hun nieuwe huis. Tot nu toe de film waarvan ik verreweg het meest genoten heb!

Werkelijk...? Zodra je de comateuze James bij Ocean Avenue 112, Long Island in New York ziet aan komen, weet je hoe laat het is! Nee...het zal toch niet....? Jawel echt wel! Tja uiteraard is er ook een moeilijke tiener die te weinige aandacht van haar moeder krijgt Zucht...uiteraard wat beproefd familiedrama er doorheen. De film ziet er nog wel verzorgd uit, Franck Khalfoun is zeker een fatsoenlijk regisseur. Echter dit is vooral een luie film. Men gebruik een paar elementen uit de welbekende geschiedenis van het beroemde spookhuis (rode kamer, vliegen) en vermengt dit met een drama van een schuldgevoel. Er is amper mysterie, bitter weinig spanning en de demon laat zich wel heel makkelijk verslaan. Ook de personages kunnen dit niet goedmaken? Nee, ook op dat vlak weet de film geenszins te boeien. Ondanks gerenommeerde acteurs als Jennifer Jason Leigh, Cameron Monaghan en Kurtwood Smith. Tja met weinig echte ‘scare’-scènes, een voorspelbaar verhaal en flinterdunne personages had dit beter goed verborgen op een plank kunnen blijven liggen.

Nadat de inkomsten uit de bioscoop afnamen ging de saga van "Amityville" verder op televisie. En dat is geen vooruitgang want waar de eerste Amityville en de twee vervolgen nog het vreemde huis en enge muziek hadden om de dreiging van de demon te ondersteunen, is dat nu een kwaadaardige, demonische… lamp. Ja echt! Je lees het goed... een alledaagse lamp met een grote ronde bol waar af en toe een duivels gezicht in verschijnt ...brr die geef me toch een gevoel van angst! Tja en dan werkt het natuurlijk ook niet mee dat het een televisie-rpoductie was. Hierdoor komen er interpersoonlijke dramascènes voorbij en de horrorscènes (waarvan er toch al niet veel zijn) hebben de impact van een zeepbel. De andere boosaardige huishoudelijke apparaten zoals theeketels, kettingzagen, afvalverwijdering of broodoven zijn totaal niet eng of erg bloederig eerder luchtige en komisch. Het leken wel persiflages op de eerder films en andere horror. Blijkbaar wist de regisseur Sandor Stern (had ook de film uit 1979 geschreven) het zelf ook niet meer...en transformeert de spookhuiservaring daarom maar in een moorddadig lampevenement.

Dat de film ergens in een B- of C-categorie ging vallen, was te voorzien maar dat deze zogenaamde horrorfilm, over Europese politiek, weerwolven, (vermoedelijk) vampieren en met Enfant terrible Lindsay Lohan, zo verschrikkelijke puinhoop van cinematische onbekwaamheid was, had ik niet verwacht!

In dit wanproduct zaten min of meer toevallig weerwolven, die voor de film van geen groot belang waren. Waren het eigenlijk wel weerwolven of waren het vampieren? Of een soort van weerwolfachtige vampier-dingen die gloeiende ogen hadden en de basisbeginselen van kung-fu onder de knie hadden? Misschien moest het een soort vervolg op; Underworld' worden waarin Europese politiek werd toegevoegd om het iets relevanter te maken. Euh, Brussel werd soms wel even verwisseld met Parijs? Het is domweg een slechte poging om er een politieke thriller van maken?

Het had voorkomen begrijpelijk kunnen zijn in een low budget-productie maar men beweert een budget van twaalf miljoen dollar te hebben gehad. Huh, waar is die twaalf miljoen aan uitgegeven? En Lindsay Lohan? Tja die word groots aangekondigd maar speelt een vrij kleine rol. En wat nog verrassender is, ze werd vaak vervangen door een dubbel die niet eens op haar lijkt of klinkt. Bovendien is haar dubbel nog overtuigender dan haar ook. Er zijn gewoon geen goede dingen over deze film te vermelden.

De film gaat over het zelfmoordpact dat de Duitse romantische dichter Heinrich von Kleist in 1811 met Henriette Vogel sloot. En aangezien ik niet echt op de hoogte was van de beste man, had deze film een gelegenheid kunnen zijn omdat te veranderen. Echter ziet de film er meer uit als een een reeks “levende schilderijen” waar ik net als de Berlijnse aristocratie van begin 19e eeuw, me eigen te pletter verveelde. Romantisch. Nee nergens. Komisch? Niet bepaald. Er wordt op een zeer theatrale plastische wijze, ellenlang tafereeltjes van mensen in gestileerde salon-interieurs getoond. Oké de werkelijkheid is vaak een stuk saaier maar dat dan ook te laten zien? Filosofische reflecties waar tussendoor liedjes worden gekweeld. Veel gebrabbel over hoop om gespaard te blijven van de naar Duitsland overgewaaide Franse ideeën over burgerschap en vrijheid, dat het schande is dat er binnenkort belasting zouden moeten worden betaald en het gevaar van verdere democratisering van de samenleving. En dit alles wordt op een emotieloze manier geacteerd. Teleurstelling alom.

Assassination zoals de Engelse titel luid is vooral een historische actie-film en zeer goed bioscoop vermaak. Centraal staan de jaren '30 een prima en dankbare periode om een film in te laten afspelen. Japan had Korea geannexeerd en rond de jaren '30 kwamen de Koreanen meer en meer in opstand. Het verhaal is redelijk simpel: het ombrengen van commandant van het Japanse leger Kawaguchi en Koreaanse industrieel Kang In-guk. Hiervoor worden vrouwelijk scherpschutter Ahn Ok-yun (Gianna Jun Ji-hyun), militair Chu (Cho Jin-woong) en explosieve specialist Hwang (Choi Dok-mun) ingeschakeld. Echter door de meerdere subplot wordt de film complexer. Zo zijn er nog de huurmoordenaar, het excuus voor de romantische noot, Hawaii Pistol (Ha Jung-woo) en zijn side-kick met gigantische snor (Oh Dal-su). Een logische rotzak in de persoon van Yeom Seok-jin en dan is er nog het subplot over een tweeling. Hiermee is Gianna Jun Ji-hyun direct te spil van de film en ik moet zeggen naast een zeer mooie vrouw droeg ze ook de film en acteerde ze zeer goed. Prima actiescènes, een vleugje humor, vlot vertelt verhaal en leuke karakters maken het tot een heerlijke film.

Vreemde arthouse-horrortrip met een feministische inslag. Eerder maf dan eng maar de mythologie was intrigerend en de sfeer was meer dan oké Maar ik heb op de een of andere manier het gevoel dat er meer potentie in had gezeten. De film lijdt nu onder een erg trage lange opbouw in het eerste gedeelte en tweede deel is bewust (of niet) erg vaag. Daarnaast zit alle informatie over waarom, in het einde, wat teveel is en het alleen maar meer verwarrend maakt. Ik vond de personages wel leuk en dan vooral Carla Juri, sommige van spaarzame horrorelementen werkten. Het was een aardig folk-horrorverhaal, een beetje pretentieus en mij gevoel zeg me dat niet alles klopte.