Opinions

Dubbel zien

Dit is een van die titels die ik al lange tijd voor me uit zat te schuiven omdat het thema me allerminst aanspraak, maar eenmaal bekeken, kan ik concluderen dat The devil's double aardig is om een keer gezien te hebben. De nadruk ligt hier sterker op het vermaken van de kijker dan dat het allemaal heel diep gaat en een serieus portret van Uday Hussein wil neerzetten. Kijkt met name lekker vlot weg doordat je direct midden in het verhaal wordt geplaatst, wat misschien nadelig klinkt maar het in dit geval niet is.

De kleine twee uur die je zit te kijken vliegen zo voorbij waarbij met name de knappe dubbelrol van Dominic Cooper mij bij is gebleven. Absoluut het speerpunt hier en een indrukwekkende prestatie. Het is ook leuk dat er een Nederlands tintje aan de fim zit wat je als kijker ook terug kunt zien in de bijrol van Mimoun Oaïssa, die we allemaal nog wel kennen van titels zoals het schnitzelparadijs en Shouf shouf habibi.

3,5*

De herrezen vader

Doodgaan is onvermijdelijk, maar toch is de eindigheid van het leven iets waar de meeste mensen liever niet al te veel mee bezig willen zijn. Met betrekking tot onszelf, maar bijvoorbeeld ook met betrekking tot onze ouder(s). Het liefste zouden we willen dat onze geliefden onsterfelijk zouden zijn.

Documentairemaakster Kirsten Johnson maakt dit gevoelige onderwerp bespreekbaar, terwijl zij inzoomt op het onvermijdelijke overlijden van haar eigen vader Dick Johnson, die inmiddels ver in de tachtig is. Zij probeert zijn naderende dood te relativeren op een unieke manier. Dit doet zij door samen met haar vader meermaals zijn eigen dood in scène te zetten en daarnaast een voorstelling te maken over hoe zijn leven er in het hiernamaals uit zou kunnen zien. Dit alles doet zij met veel humor. Het resultaat is een van de meest bijzondere films van het jaar geworden. Hoewel het onderwerp natuurlijk zwaar is, weet Kirsten Johnson de zware materie naadloos af te wisselen met een grote glimlach op je gezicht, waardoor de kijkervaring behapbaar blijft.

Wij mensen zijn het enige zoogdier dat in staat is zijn eigen niet-bestaan voor te stellen, ofwel, onze eigen dood. Dit bijzondere werkje brengt hier bewustwording in, al kan het onbewuste, (opnieuw) bewust maken, soms best heftig zijn. Zo realiseerde ik mij dat het al jaren geleden is dat ik samen met mijn vader op de foto gegaan ben, simpelweg omdat ik zijn bestaan (onbewust) als vanzelfsprekend ben gaan beschouwen. Dit alleen al maakt dit een van de meest bijzondere en pure documentaires die ik ooit gezien heb.

5,0*

Huilen met de pet op

Ik ga volledig met de mening van Zinema mee, met als enige verschil dat ik de film zelfs nog geen 2* waard vind. De dictator is tot nu toe overduidelijk het minst succesvolle typetje wat Cohen naar het witte doek heeft gebracht. Er zitten enkele leuke momenten in de film maar deze zijn met gemak op één hand te tellen, en dat is toch erg magertjes voor een kleine anderhalf uur als op die ene hand nog niet eens alle vingertjes omhoog gaan.

Zoals mijn voorganger hierboven al omschrijft wordt de semi-documentaire achtige insteek losgelaten waardoor de film zijn eigen smoel krijgt ten op zichte van Borat en Bruno die qua verloop daardoor nogal op elkaar leken. Deze opmerking bedoel ik allerminst positief omdat The dictator gewoon totaal niet grappig is. Slechte grappen worden afgewisseld met nog slechtere grappen die in de vorige films nog wel werkten maar nu volledig doodslaan. Dit heeft alles te maken met het feit dat ze in deze film over het algemeen gewoon saai en uitgemolken zijn en het niveau van een Scary movie film lijken te hebben (De latere delen welteverstaan). Dit typetje van Cohen is ook gewoon minder gevat en komisch dan zijn andere personages en hij lijkt ook maar een fractie van de speeltijd op zijn oude niveau te zitten.

De personages waar Cohen mee in aanraking komt zijn zowaar nog saaier dan het hoofdpersonage zelf. Met name het personage van Anna Faris die hier met haar kapsel als twee druppels water op een jonge versie van de huidige Sien uit Sesamstraat lijkt is té aanwezig en haar rol geeft de film op de een of andere manier ook een te braaf karakter. Ik kreeg ook constant het gevoel dat ze Cohen onbewust zat af te remmen om grappig te zijn. Overigens toepasselijk dat deze actrice ook in de scary movie films speelde waarbij de latere delen ook absolute miskleunen waren, wat dat betreft past ze hier dus goed in thuis. Ook een speciale vermelding gaat uit naar Nadal (personage van Jason Mantzoukas) die samen met Cohen de ultieme combinatie van niet grappig was.

Grappen zijn in deze film in hoge mate aanwezig, en het is logisch dat er dan veel grappen doodslaan. Dit was bij de voorgaande films ook zo, maar doorgaans kon ik me hier nog prima mee vermaken en waren het zeer vermakelijke films. Dit in tegenstelling tot dit wanproduct waar 90% van de grappen gewoon niet aanslaan. Zonde van je tijd.

1,0*

Bittere afdronk

Het diner begint als een hele luchtige film die je geboeid weet te houden omdat er een duidelijke aanwezige spanning heerst tussen de twee echtparen die hebben afgesproken om een avond uit eten te gaan in een luxe restaurant. Ik had nog weinig over deze titel gehoord en hierdoor had ik aanvankelijk ook geen idee wat er nu tussen de personages speelde, behalve dan dat het iets met de eigen kinderen te maken had. Dit komt door de vele mogelijkheden die het verhaal in zijn eerste helft creëert, en informatie die maar mondjesmaat aan de kijker wordt opgediend. Het beste en leukste is dus ook om hier zo onbevangen mogelijk in te stappen.

Onder begeleiding van het personage van Jacob Derwig werd ik als kijker behoorlijk in het verhaal opgenomen die zijn cynische, spottende en schaamteloze gedachtegangen maar al te graag met de kijker deelt. Met name in de eerste helft levert dit meer dan eens hilarische momenten op en heb ik dan ook hartelijk om de beste man moeten lachen. Of dit helemaal de bedoeling van de film was weet ik niet, maar deze opmerkingen waren voor mij beslist het hoogtepunt van de film.

Voor de rest vond ik het namelijk allemaal maar wat tegenvallen. Als eenmaal duidelijk is wat de olifant in de kamer nu precies is valt de spanning al snel weg en is de plot (hoewel tragisch) simpelweg te mager om de resterende speelduur boeiend genoeg te blijven. Er wordt vanaf dit punt ook nergens naar een climax toegewerkt waardoor ik maar een beetje zat te wachten tot het afgelopen was. Verveling sloeg op dit punt ook toe, mede doordat de scherpzinnigheid van Jacob Derwig tezamen met het verhaal ten onder leek te gaan. Het overige gebakkelei tussen de personages voelt op dit punt ook alleen maar puur aan om speeltijd te vullen. Het diner begint best boeiend, maar blijkt uiteindelijk niet boeiend genoeg.

2,5*

Vandaag met goede verwachtingen de bios ingelopen en aangenaam verrast door deze film op de meeste punten. Wat jammer was dat het etentje (waar de titel van de film aan gewijd is) slechts een klein gedeelte van de film bevat. De opbouw hierna toe vond ik vrij langdradig en had wat vlotter gemogen.

Je kijkt naar een comedy en je verwacht dat deze ook wat vlotter verloopt.

Als we praten over comedy dan praten we over Carell, want deze man zet een hele grappige rol neer. De kracht van deze acteur is dat hij zijn personage niet te overdreven neerzet in deze film waardoor het leuker wordt om hem samen met Tim van de ene in de andere rare situatie te zien rollen Rare personages zijn er overigens zat vooral op het diner natuurlijk Helaas komen deze niet allemaal even goed uit de verf. Ook een leuke bijrol van Dunham in de film waar helaas ook meer mee gedaan kon worden. Zijn optreden in de film viel een beetje tegen. Evenals dat deze film de cliche's van relatiethema's (break up to eventually make up) wederom gebruikt. Kan er in die comedy's nou nooit eens iets anders verzonnen worden?!?

Gelukkig wordt hier minimaal de aandacht aan besteed, en is het maar een bijzaak wat maar goed is ook omdat de vriendin van Tim scheitirritant was en over alles zat te zeiken

Het doet verder niet veel af aan de ervaring van de rest van de film.

3,5 sterren voor het geheel. Met een kortere speelduur, bepaalde cliche's die ontweken werden en meer speeltijd op het diner zelf (wat absoluut het hoogtepunt vormde van de film) had deze film hoger gescoord. Maar alsnog is deze prent bijzonder vermakelijk, zeker in verhouding tot de meeste comedy's die de laatste tijd uitgekomen zijn.

Daytona Beach!

Dirty Grandpa begon erg leuk. maar werd hoe langer hoe flauwer met een ontknoping die je al van mijlenver aan zag komen. Op zich gebeurt dit bij 99% van de comedy's wel, maar als vervolgens ook het niveau van de humor steeds verder naar beneden zakt en de film richting het einde ook net wat teveel serieuze momenten heeft duurt ruim anderhalf uur toch wel erg lang.

Vond het ook wel apart dat De Niro zich liet lenen voor een comedy met dit bedenkelijk lage niveau, want vergeleken hiermee zijn titels zoals Malavita opeens meesterwerkjes.

1,5*

Leuk in elkaar gezet brits werkje

Met waarschijnlijk niet het grootste budget achter de hand hebben de makers van deze kleine Britse productie toch een indrukwekkend werkje neer weten te zetten. Er wordt een verhaal aan de kijker voorgedragen wat op het eerste gezicht standaard over kan komen, maar door twist na twist aan de kijker voor te schotelen toch in een ingenieus werkje veranderd.

Dit ligt mede aan het sterke acteerwerk van Arterton en Marsan. Het personage van Compston begon me al snel te irriteren door de Goofy achtige acties die het personage had, en die een heuse (te overdreven) illustratie van hoe creëer ik achterdocht bij mijn partner lieten zien.
Daarnaast viel het einde zoals hier al eerder werd vermeld enigszins uit de toon omdat de gehele prent vrij deprimerend was en het einde hierbij enigszins uit de toon viel. De opbouw naar dit einde is echter goed, en weet je dan ook vele malen op het puntje van je stoel te brengen.
De homoseksuele inslag had er van mij niet in gehoeven en hadden ze beter anders uit kunnen werken maar desalniettemin is deze film een originele uitwerking binnen een thema waarvan ik dacht dat het inmiddels wel volledig uitgemolken was. Klasse!

3,5 *

Zwemmen met kleren aan

The Discovery heeft een heel interessant uitgangspunt die mij als het ware naar de film toetrok. Gematigde recensies en trailers temperde mijn verwachtingen al drastisch maar nu ik eenmaal alsnog gekeken heb ben ik nog meer teleurgesteld geraakt dan ik op voorhand al verwachte.

Zoals Onderhond in zijn post ook al aangeeft verdrinkt de film conceptueel een beetje en gaat dit veelbelovende project aan zijn eigen ambities ten onder. Ik merkte al snel dat de verwachtingen die neergezet worden simpelweg niet waargemaakt kunnen worden door de regisseur. Hij lijkt hier zelf ook bewust van te zijn dus in plaats van de focus op een wetenschappelijk bewezen hiernamaals te leggen, legt hij zijn focus volledig op de ontluikende liefde tussen de twee hoofdpersonages. Heel het concept om de film heen voelt dan opeens ook als een goedkoop lokkertje om je maar naar de The Discovery te laten kijken. Als deze twee personages dan ook nog eens verre van interessant zijn vanwege de levenloze, slepende dialogen waarbij geen enkele vorm van chemie te bekennen valt, raak je al snel geneigd om in plaats van hiervan gewoon The story of God met Morgan Freeman op te zetten, in de hoop dat hij wel een goed verhaal voor je heeft.

Hoewel de speelduur slechts een ruime anderhalf uur bedraagt voelt dit echt als een veel langere en slopende zit. Het begint in eerste instantie nog wel interessant met een prikkelend interview waardoor je meer over ''de ontdekking'' te weten wilt komen, maar de uitleg wat die ontdekking nu precies is blijft altijd een beetje vaagjes en veel te veel op de achtergrond aanwezig. Het einde vond ik dan wel mooi gevonden, maar tegen deze tijd was ik al zover afgestompt vanwege de vele levenloze, inspiratieloze en slapeloze scene's dat het me nog maar weinig kon interesseren.

1,5*

Black lives matter

Django Unchained levert niet alleen een goede kritiek op de slavernij, maar is in het licht van de Black Lives Matter beweging nu actueler dan ooit. Voorop staat wel dat dit met name een groot filmfestijn is, met heerlijke spitsvondige dialogen en over de top actie, zoals alleen Tarantino deze neer kan zetten. De geweldige acteer prestaties van met name Waltz, DiCaprio en Jackson zijn daarbij de kers op de taart.

De rol van Foxx vind ik persoonlijk minder geslaagd. Hoewel zijn rol nergens heel storend wordt steken zijn acteerprestaties gewoon heel schril af als je ze vergelijkt met de rest van de cast. Ook leek hij een flow over zich heen te hebben die leek te zeggen: "kijk mij eens in een Quentin Tarantino film spelen". Ik heb mij niet eerder aan deze acteur geïrriteerd, maar in deze rol had hij een bepaalde arrogantie over zich heen. Ook het slot voelde een beetje gekunsteld aan: alsof er aan het einde van het filmen plots nog wat budget over was en er besloten werd om het verhaal nog een staartje te geven. Het slot was sterker geweest als deze ophield na de shootout in de mansion. De gevangenneming van Django waaruit hij vervolgens weer ontsnapte voelde voor mij als een onnodige toevoeging.

Buiten deze punten niks meer dan lof over deze Tarantino productie. Wanneer je er even goed voor gaat zitten vliegt de tijd zo aan je voorbij en val je van de ene verbazing in de andere. Met name de scène aan de eettafel met het personage van Dicaprio is simpelweg legendarisch te noemen. Jammer van de nadelen zoals hierboven benoemd, anders had mijn beoordeling zomaar de volle mep kunnen zijn.

4,0*

It's a dark hungry world out there

Mijn verwachtingen waren betrekkelijk laag voor dit bijna 40 jaar oude vervolg op The Shinning, totdat ik hoorde dat Flanagan aan het roer stond. Hoewel dit wel een regisseur is die wisselende resultaten bij mij boekt, is het wel duidelijk iemand die passie voor het genre heeft.

Wat mij meteen opviel was dat dit meer een fantasy met horror elementen was dan een volbloed horror, en de focus kwam daarnaast ook veel meer op de verhaallijn te liggen dan op goedkope jumpscares. Gelukkig maar, want hoewel ik het bronmateriaal nooit gelezen heb geeft deze verfilming mij wel het idee dat deze voldoende diepgang biedt. Gelukkig wordt deze verdieping hier ook opgezocht zodat Doctor Sleep ook interessant kan zijn voor niet horror fans onder ons, maar bijvoorbeeld ook voor de liefhebber van de meer duistere superhelden films. De link met The Shinning vond ik aanvankelijk nog wat ver gezocht, maar werd richting de finale steeds duidelijker, met een zeer bevredigende samensmelting van verschillende genres.

De focus van Doctor sleep ligt echt op het creëren van sfeer en karakter ontwikkeling, wat ook duidelijk zichtbaar wordt in de speelduur van 2,5 uur. De opbouw verloopt erg traag en rustig waardoor ik het in de eerste helft lastig vond in te schatten wat ik nu precies van de film moest vinden, maar gaat in de tweede helft een steeds duidelijkere koers varen. De spanning wordt dan ook steeds hoger opgebouwd, en hoewel Flanagan wel wat kleine steekjes laat vallen, zet hij over het algemeen een indrukwekkend en bevredigend eindresultaat neer.

Toch hebben de steekjes wel hun invloed op de eindbeoordeling, want waren deze er niet geweest dan had dit zomaar een 5* beoordeling kunnen worden. Men kan mij nu als een muggenzifter zien, maar als Flannagan een aantal punten nog net wat meer bijgeschaafd had kon dit nu zomaar een moderne klassieker zijn geweest.

Allereerst vond ik het jammer dat Shelley Duvall en Jack Nicholson niet terugkeerden in hun oorspronkelijke rollen. Nu weet ik dat beide acteurs al tijden niet meer geacteerd hebben dus waarschijnlijk stonden ze er niet meer voor open of waren ze er niet meer toe in staat, want anders was een verjongingstechniek wellicht de oplossing geweest. Of Flanagan had ervoor kunnen kiezen beide acteurs helemaal niet meer in beeld te laten komen. Hoewel ik moet zeggen dat met name de barman in het hotel verdomd dicht in de buurt kwam van het personage van Nicholson, was het toch jammer dat het niet om de acteur zelf ging en hadden ze hem er dan beter uit kunnen laten. Ook vond ik de laatste momenten in het overlook hotel, hoewel deze eveneens gaaf gevonden waren, wel een grens opzoeken. Alle geesten uit het hotel leken even geforceerd terug te willen komen voor een cameo, waardoor de film met momenten begon te neigen naar een goedkope spookhuishorror, en nog net binnen de bocht kon blijven. Ook vroeg ik mij af waarom Danny het Overlook hotel niet veel eerder verbrand had? Wellicht is dit wel benoemd maar is het langs mij heen gegaan, of werd het in het boek beter uitgelegd, maar na al het kwaad wat het hotel had aangericht vond ik het vreemd dat deze nooit platgebrand was.

Wat men tot slot ook nog als een nadeel kan ervaren is dat dit vervolg totaal niet eng is en voor sommigen wellicht teveel naar fantasy leunt, maar ik vond de verdieping die je hiervoor terug kreeg, veel waardevoller. Wel vond ik de rol voor de jonge Kyliegh Curran als Abra soms wat zwaar, en hoewel ze het alsnog verdienstelijk deed, kreeg ik soms het idee dat ze de rol nog maar net kon dragen.

Bovenstaande punten ter zijde is Doctor Sleep zonder meer je geld en tijd waard, en een van de grootste verassingen van 2019. Eveneens is het ook een mooie aanleiding om het origineel (die ik alweer om en nabij de 10 jaar niet meer gezien heb) opnieuw te bekijken.

4,0*

Marvel on LSD

2016 is alweer bijna ten einde, dus Marvel knalt er nog even snel een laatste film uit om nog wat centjes binnen te harken. En wat is daar dan van geworden? Opnieuw een origin story en omdat deze van een relatief onbekend personage is, voelt deze gelukkig nog niet uitgekauwd aan. Heel de opzet voelt eigenlijk wel als een frisse wind en hoewel ik nooit veel met Cumberbatch op heb gehad stoort zijn personage me hier nooit zo heel erg. Ik kan zelfs zeggen dat deze rol hem eigenlijk uitstekend past.

Wat mij wel stoorde was de omslag die de film maakte op het moment dat Doctor Strange in Kamar-Taj in contact kwam met de Ancient One. Hoe gemakkelijk zij hem bekend liet worden met een ''world beyond time'' door hem door middel van een klap buiten zichzelf te laten treden en hem binnen no-time zijn derde oog kon laten openen ging allemaal opeens wel heel erg snel. Hoewel de beelden die hiermee gepaard gingen mij het idee gaven dat ik een Hallucinogene drug achter de kiezen had, wat op zich best gaaf gedaan was, kwam dit ook wel een beetje erg plotseling uit de lucht vallen. Hoe snel en gemakkelijk Doctor Strange opeens de meest complexe toverkunsten onder de knie krijgt -je hebt immers een fotografisch geheugen of niet-, die de toverkunsten van Harry Potter zouden doen verbleken en hij binnen no-time de beste tovenaar van Kamar-Taj lijkt te zijn geworden was dan ook een beetje too much voor mij.

De film kakte op deze momenten eigenlijk steeds een beetje meer voor mij in, wat ook kwam omdat Marvel er wederom weer in gefaald heeft om een fatsoenlijke schurk neer te zetten. Kaecilius was gewoon slaapverwekkend en ik had dan ook meer van Mikkelsen verwacht. Lijken ze dan echt helemaal vergeten te zijn hoe je een goede schurk neerzet? De eerste confrontatie tussen Doctor Strange en Kaecilius -terwijl eerstgenoemde pas zeer recentelijk voor de eerste maal in contact is gekomen met de wondere wereld van magie- wordt gelijk in het voordeel van Strange beslecht. Dit komt grotendeels doordat hij hulp krijgt van een magische cape, die zo een geüpgrade versie van het magisch tapijt uit de Aladdin films lijkt te zijn. Op dit punt was ik eigenlijk helemaal klaar met deze film, totdat hij in zijn slotakkoord aan komt zetten met twee geweldige scene's die de gehele film naar een hoger niveau weten te tillen. Dit is allereerst de scene waar alles achteruit gaat -ook visueel overdonderend, met een aantal leuke creatieve vondsten- en het ''eindgevecht'' tussen Strange en Dormammu die totaal anders verloopt dan gebruikelijk is en ook nog eens een hele leuke komische ondertoon heeft. Dit zorgt er uiteindelijk voor dat deze titel met een hele ruimte 3,0* naar huis mag gaan, want zonder deze leuke en creatieve scene's was er zeker geen sprake van een voldoende geweest.

3,0*

Terug van nooit weggeweest

Het is inmiddels zes jaar geleden dat Doctor Strange zijn eerste stand alone optreden had. In de tussentijd heeft hij zijn gezicht nog wel een aantal keer laten zien waardoor hij inmiddels een vast onderdeel van het MCU geworden is.

Helaas doet ook dit vervolg onder aan het niveau van de films waarbij de Sorcerer Supreme geen hoofdrol speelt, want net als in 2016 is er sprake van gemixte resultaten. Tijdens het eerste solo optreden van het personage heb ik met name genoten van twee geweldige scènes richting het slot. Deze wisten de gehele film naar een hoger niveau te tillen, wat uiteindelijk in zijn totaal niet al te hoog lag. In dit vervolg is het niveau meer constant en komen er met regelmaat kleine leuke momenten en ideeën voorbij. Het probleem is dat het hier bij blijft omdat, alle creatieve ideeën ten spijt, deze nooit goed van de grond weten te komen. Je ziet de potentie van Sam Raimi als regisseur, maar het lijkt of hij zijn volle potentie nooit goed kan laten zien. En dit komt niet alleen vanwege de PG-13 rating. Ook als we het hebben over het multiverse concept wordt hier niet uitgehaald wat erin zit, zoals bijvoorbeeld wel het geval was in No Way Home en Into The Spider-Verse. De scène dat Chavez en Strange door verschillende universums heen vallen spreekt aan, maar dit is kortstondig en ik had hier graag meer van willen zien.

Tijdens veel van mijn Marvel reviews haal ik het aan: over het algemeen vind ik dat Marvel te pas en te onpas een overdaad aan CGI inzet, en ook hier is dit weer het geval. Alsof ik naar een videogame zit te kijken. Ik denk dat wanneer je hier over een jaar of twintig naar terug kijkt de effecten hulpeloos verouderd zullen zijn. Maar goed, dit is iets wat Marvel blijft doen, en ook niet snel zal veranderen.

Ik kan hier doorheen kijken op het moment dat het verhaal je vastgrijpt en niet meer loslaat maar juist hier wordt stevig tekort geschoten. Waar het publiek nog compleet uit zijn dak ging bij het verschijnen van Tobey Maguire en Andrew Garfield in No Way Home, zo makjes reageerde de zaal op de cameo van Professor X. De andere leden van de Illuminati wisten evengoed geen indruk te maken en voelde inwisselbaar aan. Mede daarom werden zij ook direct afgemaakt door de Scarlet Witch en wisten naast Doctor Strange zelf,  America Chavez, dokter Palmer, en Wong alles te overleven. Terwijl ik met name dokter Palmer en Wong altijd maar als twee losse aanhangsels gezien heb die nooit veel aan het verhaal toegevoegd hebben of op zijn minst leuke, charismatische of humorvolle personages zijn. Chavez zou een interessant personage kunnen worden, maar de actrice heeft mij (nog) niet kunnen overtuigen in haar spel.

Tot slot kan ik de Scarlet Witch niet overslaan. Om haar draait het verhaal uiteindelijk. Frappant vind ik dat haar uitspraak dat zij in eerste instantie redelijk blijft in haar aanval richting haar mede Avenger ook goed van toepassing op de Multiverse of Madness in zijn geheel. De slachtoffers die de Scarlet Witch maakt hebben alleen maar betrekking op inwisselbare personages waardoor ik haar nooit echt als een dreiging kan zien. Alsof er geen echte slachtoffers mogen vallen. Hoe zij verslagen wordt is dan, net als in 2016 wel weer erg gaaf gedaan, maar het ging om niet meer dan een tof idee in een matig verpakte film, waardoor een impact uitblijft. Jammer maar helaas: het is allemaal gewoon niet pakkend genoeg om écht goed te zijn.

3,0*

De gebroken man

Hard en ontroerend tegelijk. Dat is het Italiaanse Dogman, van de regisseur van Gomorra. En dan heb ik het niet over de serie variant, omdat er namelijk ook een speelfilm uit 2008 met dezelfde naam blijkt te zijn. Hoewel ik deze film (nog) niet gezien heb ben ik wel bekend met de naamgenoot als serie, en was ik in eerste instantie in de veronderstelling dat de regisseur van Dogman, ook aan het roer van deze serie stond. Toen dit niet bleek te zijn was ik hier in eerste instantie verbaast over. Niet alleen vanwege twee producties met dezelfde titel, maar ook omdat ik de rauwe, realistische hardheid in dit criminele drama, erg vergelijkbaar vind. Het gaat dus nog een stuk verder dan alleen dezelfde taal en hetzelfde genre.

Maar deze knappe Italiaanse productie is meer dan dat. Het is daarnaast ook een wraakverhaal. Een survival of the fittest. Eten of gegeten worden. Een hondenkapper die de speelbal is van een verslaafde, zware crimineel. En die het uiteindelijk niet meer pikt om zijn speelbal te zijn. Misschien kun je dit verhaal zelfs wel zien als een origin story zoals het verhaal van Walter White, of als een heel duister sprookje.

Hoewel het slotakkoord net iets te lang door ebt zit de vaart er over het algemeen goed in, en vliegt de tijd voorbij. En dat dit verhaal ook nog eens gebaseerd is op ware gebeurtenissen, draagt daarnaast ook weer net dat extra beetje aan de totaalbeleving bij.

4,0*

Man’s best friend

Dogman is met gemak een van de grootste verassingen van 2023 te noemen. Dit is met name te danken aan Caleb Landry Jones die de hele film van het begin tot aan het eind draagt met zijn fenomenale en Oscarwaardige vertolking van het hoofdpersonage. Gelijk vanaf het begin had de acteur mijn aandacht en zijn personage werd gedurende het verhaal alleen maar interessanter.

Het gelijk grijpen van mijn aandacht was hard nodig, want een van de grootste mankementen van deze productie vond ik de flashbacks naar de kindertijd van Douglas. Meer specifiek doel ik dan op zijn gezinssituatie. De knullige en ongeloofwaardige manier waarop Douglas opgesloten werd in de kooi, en daar gevangen gehouden werd, vond ik erg slecht uitgevoerd. Ik doel dan onder meer op het vertrek van zijn moeder die haar zoon niet meeneemt, of op zijn minst anoniem de politie inlicht. En de kooi zelf, die er ook weer niet zo stevig uitzag dat je er met geen mogelijkheid uit kon ontsnappen. De matige acteerprestaties van dit deel van de cast, inclusief de jonge Caleb zelf, zorgde er bij mij voor dat ik deze momenten volstrekt ongeloofwaardig vond. De eerste flashbacks lieten mij daarom bijna stoppen met kijken, als ik niet zo gegrepen was door de eerste momenten die aan deze flashbacks vooraf gingen.

Zodra Douglas uit de kooi komt blijft het niveau stijgen, en raakte ik geïnvesteerd in het verhaal. Dit is knap, kijkende naar de combinatie van drama met volstrekt onrealistische actie momenten die compleet over de kop gaan. Omdat je wilt juichen voor Douglas werken ze, en daarnaast zorgt het hoge entertainment gehalte voor de overige compensatie. Ik heb met volle teugen genoten toen het verhaal steeds meer op gang begon te komen.

Helaas stelde het slot mij dan weer wel behoorlijk teleur, al gaat het dan gelukkig alleen om de allerlaatste scene. Deze was mij iets te poëtisch en op god gericht en het klopte voor mij niet dat Douglas zichzelf om het leven bracht net nadat hij door zijn honden bevrijd was. Verder niks dan lof over deze film die met een minder sterkte vertolking van Caleb met gemak van 4* naar 3* sterren had kunnen gaan.

4,0*

De film van je leven.

In het geval van het door Antonio Banderas gespeelde personage Salvador Mallo gaat bovenstaande vlieger letterlijk op, en zijn er ook een aantal raakvlakken met het leven van regisseur Pedro Almodóvar, zelf. Kijkende naar de plotomschrijving had ik Pain and Glory nog wel wat rijkelijker gevuld verwacht, aangezien er met name werd ingezoomd op een bepaalde periode uit de kindertijd van het hoofdpersonage, zijn seksuele oriëntatie en één specifieke jeugdliefde. Op de relatie met zijn moeder word ook ingezoomd, maar ook hier had ik de relatie willen beschouwen tijdens meer verschillende levensfasen van Salvador. Daarnaast had ik verwacht dat er bij meerdere thema’s uit zijn leven op een leuke en creatieve manier werd stilgestaan, zoals men in het begin kort deed toen er ingezoomd werd op zijn medische klachten.


Zoalscantforgetyou in zijn recensie ook al benoemd is dit inderdaad echt zo’n typische filmhuis productie die een ongekende emotionele diepgang, en ongetwijfeld een eindeloze hoeveelheid aan diepere lagen zal hebben. Ik kon ze in ieder geval niet ontdekken omdat het verhaal hiervoor bij mij te weinig om het lijf had en simpelweg te weinig te vertellen had in ruim anderhalf uur. Hierdoor ervoer ik het verhaal al snel als slepend en te traag en had het van mij allemaal wel wat vlotter gemogen.

Positief is dat je wel zit te kijken naar een sterrencast en het verhaal qua cinematografie soms oogstrelend mooi is, maar van een mooi bord alleen kan ik niet eten.

3,0*

Hoogmoed komt voor de val

Don Jon is pakweg de eerste 3 kwartier puur genieten en met momenten een feest van herkenning voor het mannelijk publiek. Hoewel sommige acties voor mij wel erg onbegrijpelijk waren (direct na de seks behoefte hebben aan het kijken van porno) waren sommige uitspraken en acties wel erg herkenbaar en heb ik hier dan ook hartelijk om kunnen lachen. En hoewel de meningen over het type wat Scarlett Johansson hier neerzet, verdeeld zijn vond ik het een geweldige toevoeging aan het script en vond ik het begrijpelijk dat ze Don Jon (Joseph Gordon-Levitt) het hoofd op hol bracht. Maar dit zal wellicht een mannen ding kunnen zijn

Het wordt allemaal wat minder als het personage van Julianne Moore een meer en meer prominentere rol begint te spelen en de band tussen haar personage en dat van JGL steeds ongeloofwaardiger begint te worden. Moore is niet bepaald het type MILF waar een gast als JGL makkelijk voor zou kunnen vallen, en al helemaal niet voor de langere termijn. De film eindigt ook ineens heel plotseling: erg abrupt en zonder een bevredigende conclusie. Ik vroeg mij dan ook af wat de clue van het verhaal was en liep met een onbevredigd gevoel de zaal uit. Een conclusie kun je er wel uithalen, maar ik vond deze niet echt in lijn met de rest van het verhaal en gekunsteld en geforceerd overkomen.

En dit is jammer want het begon allemaal zo sterk. Nu is Don Jon gewoon een leuke en behoorlijk goede film die een vliegende start maakt met 150 kilometer per uur, maar voor de finish in elkaar zakt waardoor de film in zijn geheel gezien toch op bepaalde punten teleurstelt. Het kon slechter, maar het is jammer dat de kwaliteit uit de eerste 3 kwartier niet gehaald werd en er niet meer met het einde gedaan werd. Hoogmoed komt dus daadwerkelijk voor de val, want de score had veel hoger uit kunnen pakken voor deze titel als er gekozen was voor een andere invulling van de tweede helft.

3,5*

Boontje komt om zijn loontje

Don't breathe komt met een soortgelijke belofte als de eerste film die deze zelfde regisseur uitbracht. Het ging toen om Evil Dead, die trots verkondigde dat je als kijker te maken zou gaan krijgen met de meest angstaanjagende film die je ooit mee zou gaan maken. Don't breathe zou zelfs de engste horrorfilm van de afgelopen 20 jaar zijn..terecht?

De waarheid is dat dit verre van is en dat deze belofte overduidelijk op grootheidswaanzin lijkt te duiden (of het is gewoon een slimme marketingstunt). De uitspraak horrorfilm van het jaar was realistischer geweest, maar ook deze uitspraak kan deze film niet nakomen. Je krijgt hier namelijk gewoon een hele degelijke middenmotor voorgeschoteld, met een aantal sterke scene's maar meer dan bovengemiddeld wordt het nooit, vanwege de vele knulligheden die hier weer tegenover staan.

Laat ik voorop stellen dat het opbouwen van de spanning hier wel vrij goed gebeurt. Zeker als het allemaal op gang komt en de jagers de prooi worden zijn er genoeg scene's die als spannend bestempeld kunnen worden. Hoogtepunt daarbij is beslist een specifieke scené in het donker die door de regisseur sterk is neergezet. Ook een van de laatste scene's met de achtervolging door de hond vond ik erg sterk. Het probleem hier is helaas alles er omheen. De hoofdpersonages zijn gigantisch onsympathiek, egoïstisch en oppervlakkig en hoewel de oude man waar het verhaal om draait nu ook niet bepaald iemand is waar ik gezellig mee aan de koffie zou willen zitten hoop je wel dat hij de jongeren eens even goed te grazen neemt voor het inbreken in zijn huis.

Maar het dieptepunt vond ik toch wel het meisje wat vastgebonden zat in de kelder en vooral de reden waarom ze daar zat. Deze was namelijk te belachelijk voor woorden en deze plotwending deed het verhaal dan ook meer kwaad dan goed. Wat ook niet echt meehielp was dat er dan wellicht wel vrij veel spannende momenten in de film zaten, maar dat het nooit ook maar een klein beetje eng wilde worden. Daarnaast had de film ook nog een paar domme fouten en was de hele opzet bij voorbaat gewoon al niet eng genoeg. Ik laat me dan vervolgens graag verassen, maar in dit geval heb ik mijn verwachtingen niet bij kunnen stellen. Don't breathe is eigenlijk precies wat ik ervan verwacht had. Een solide middenmoter, niet meer en niet minder.

3,0*

Binnen het maaiveld

Don’t Worry Darling is prima om een keer te zien wanneer je je verwachtingen laag houdt en niet op zoek bent naar een diepgravend verhaal. Al mis je er tegelijkertijd niks aan wanneer je deze overslaat.

Dat er iets niet pluis is in de utopische gemeenschap waar Alice en Jack een ogenschijnlijk prefect leven leiden is al snel duidelijk. Maar er wordt ook niet bepaald subtiel rondgestrooid met hints dat er iets niet helemaal in de haak is. Toen eenmaal duidelijk werd hoe de vork in de steel zat voelde ik met name veel herkenbaarheid, aangezien ik dit concept al in veel vergelijkbare vormen voorbij heb zien komen.

Gebrek aan originaliteit hoeft op zich geen probleem te zijn als de verdere uitvoering bovengemiddeld sterk is, maar dat is bij deze productie niet het geval. Nergens steekt deze thriller boven het maaiveld uit. Niet in de laatste plaats door de nogal eendimensionale karakters en een script wat wel erg rechttoe rechtaan is.

Slecht wordt het nergens waardoor ik de film wel een voldoende wil geven, maar de kans is groot dat je niet al eerder iets vergelijkbaars – en beter uitgevoerd – gezien hebt.

3,0*

I'm impressed..
De film moest even op me inwerken voordat ik er de kracht en schoonheid van in kon zien. De film duurt vrij lang en was continue wazig waardoor ik meerdere keren moeite had om mijn aandacht bij het verhaal te houden. Vond het ook op meerdere momenten écht een hele matige film, die ontoegankelijk was, weinig spanning genereerde en waar geen touw aan vast te knopen was. Bepaalde gesprekken en gebeurtenissen die in de film voorkomen gaan echt helemaal nergens over en ik vraag me af of ze er gewoon voor de lol inzitten inzitten of dat ze ook allen een diepere betekenis hebben; je weet het nooit met deze film.
Voorbeelden zijn de scene's waarbij het nieuwe meisje de klas binnenkomt en de lerares haar opdraagt langs de jongen te gaan zitten die ze het leukste vindt. Of de smurfen scene..die voornamelijk echt bijzonder grappig is maar heeft die nou bijvoorbeeld ook een betekenis? Tijdens het kijken van de film fronste ik meerdere keren mijn voorhoofd maar toen de film ten einde liep merkte ik dat hij iets met me gedaan had..de rest van de avond en nacht en nu ook de dag erna probeer ik voor mezelf uit te vogelen hoe het geheel nu precies in elkaar steekt.
Met de film kan je zoveel kanten op en het verhaal is zo grotesk met meerdere uitgangspunten van waaruit je de film kan begrijpen..
Om het geheel te begrijpen dien je de film mijns inziens ook wel een keer of 3 gezien te hebben en zelfs dan zullen er altijd kleine stukjes onverklaarbaar blijven.
Kortom; het verhaal en de wazige manier waarop het gebracht wordt maken dit een rechtstreekse topper. Met recht heeft deze film een plek in de top 250 verdiend naar mijn insziens..enige grote nadeel vond ik dat de film mij echt niet meer dan 2 uur op het puntje van mijn stoel heeft gehouden..door de ontoegankelijkheid en die vele wazige scene's die non-stop voorbij kwamen was het moeilijk voor mij om mijn aandacht bij de film te houden en vond ik hem soms ook een beetje saai..een groot nadeel wat mij betreft wat de film een punt aftrek geeft waardoor hij helaas geen 5 verdiend..maar een 4 betekend voor mij nog steeds een bijzonder sterke, aparte en trippy kijk ervaring die ik niet snel zal vergeten..

Theo op zijn best

It's all over the news these days; geweld door en tegen ambulance broeders maar ook politie ambtenaren. Een ethisch vraagstuk wat bij veel mensen vragen op roept. Want wanneer kun je spreken van verdediging en wanneer gaat men te ver hier in? Persoonlijk vond ik het incident wat in Rotterdam plaatsvond -op het moment van schrijven een paar dagen geleden- waarbij een politieagent een weerloze zwerver toetakelt absoluut onze maatschappelijke norm overschrijden. Anderzijds las ik ook het bericht dat een ambulance broeder een kopstoot verkocht werd, op het moment dat hij een slachtoffer probeerde te helpen waarbij we weer kunnen spreken van een ander uiterste.

Het verhaal van ambulance broeder Max haakt hier perfect op in waardoor de film meteen ook erg actueel en bekend op de kijker over zal komen. Ethische vragen zoals waar trekt men de grens en of Max het juiste gedaan heeft zijn vragen die veel naar voren zullen komen en de kijker aan het denken zullen zetten.Persoonlijk kon ik mij verplaatsen in de actie van Max, die gewoon een onevenredig gevolg opleverde, als je je bedenkt waarvoor Max het deed. Zeker omdat er ook absoluut geen intenties tot doodslag waren.
Dit blijft een persoonlijke mening die mijn beoordeling van de film echter niet veranderd.

De film laat een aantal interessante voorbeelden van het kudde gedrag van de mens zien die me veelal lieten denken aan het conformisme in de Asch-experimenten uit de jaren 50. Met name de cabaret voorstellingen waarbij Max op het podium staat zijn hier een uitstekend voorbeeld van. Dit waren dan ook erg interessante ontwikkelingen om te zien en deze liet de film sterk uitkomen. Een leuk pluspunt voor mij persoonlijk was dat de film in mijn eigen stad (Eindhoven) was opgenomen waar de filmlocaties varieerden van het centrum waar ik wekelijks kom, tot scene's die een paar straten achter mijn huis plaats vonden.

Echter ben ik niet mild als het aankomt op de inhoud; doodslag laat namelijk flink wat steken vallen. Zo vond ik het jammer dat er minder tijd in de verschillende relaties die de personages met elkaar hadden gestoken werd. Ik doel dan op Max en zijn buurvrouw en Max en Amira. Eerstgenoemde verdwijnt net zo snel als dat ze weer gaat, vooral omdat je benieuwd bent hoe hun ''relatie'' nu precies tot een einde is gekomen. Sommige scene's lagen er ook iets te dik bovenop waardoor ze ongeloofwaardig werden. denk hierbij aan de taxi chauffeur die een wapen voor Max regelt, en de cabaretier die de ziekenbroeders in een van de eerste scene's publiekelijk voor het blok weet te zetten. Dit is jammer, omdat het zeker niet aan de prestaties van de hoofdrolspeler ligt. Maassen acteert subliem en laat hiermee goed zien dat hij meer kan dan alleen grappen maken. Dit bewees hij een aantal jaren geleden ook al met TBS, waarbij het script hem helaas wel wat beter gezind was.

Met name de eind scene voelt abrupt, en niet bevredigend genoeg waardoor ik toch liever had gewild dat de film wat langer had geduurd en er meer aandacht aan de onderlinge relaties zou zijn besteed. Nu is er te weinig diepgang waardoor ik toch met een leeg gevoel achtergelaten werd. Doodslag is al met al een leuke vermakelijke film maar had op sommige punten wat meer diepgang en verduidelijking mogen geven.

3,0*

Leuk geprobeerd van de makers maar helaas..het eerste half uur toen de film nog in zijn opbouw zat was ik vrij verrast. Het zou toch zomaar nog iets kunnen worden terwijl ik van het slechtste uitging. Het verhaal werd simpel maar nog best aardig opgezet dus wachtte ik vol spanning op de eerste actie scene..

Helaas ging ik al de fout in op het moment dat ik dacht dat de film zowaar interessant kon gaan worden..want dat werd hij dus niet..
Toen de eerste monster/zombie/geïnfecteerde (of hoe je het ook wil noemen) in beeld kwam was dit echt een lachertje.. Er werd gebruik gemaakt van een zeer matige opmaak wat er voor zorgde dat het er allemaal vrij fake uitzag..om nog maar te spreken over de volledig gemuteerde monsters waarbij je zo overduidelijk zag dat er gewoon acteurs in een pak in rondliepen..dit kon in de jaren 80 nog, niet anno 2005 toen deze film uitkwam..
Het verhaal is verder nog wel vrij goed verzonnen voor een game-verfilming maar dat doet er verder niet toe. Het zou een excuus voor een strakke actieknaller met horrorelementen moeten worden. Maar actie is er weinig..en als het er is dan is het matig..met als dieptepunt (inderdaad wat ik hier meerdere hoor zeggen) Het FPS gedeelte..Dit was dramatisch slecht en oogde als de meest goedkope B-film rommel..tot op één bepaald punt in die scene! Het stukje aan het einde wanneer er aangevallen wordt door de gemuteerde man in de rolstoel..het leek of het meeste geld in dat kleine stukje was gaan zitten want dat zag er wél goed uit..en was een glimp van hoe veel beter de film had kunnen zijn als ze er gewoon meer werk in hadden gestoken en meer van dit soort computer geanimeerde monsters in de film hadden gestopt...Ik heb er niks op tegen als er een minimum van CGI effecten in een film gebruikt wordt maar laat het er dan in godsnaam wel goed uitzien mensen.. Gemiste kans!
1 ster voor het verhaal waar nog wel wat moeite in is gestoken en nog erbij 0,5 voor het kleine strakke stukje in de FPS shooter scene aan het einde..

Evil Chose her

Toegegeven: over het verhaal van deze Thriller is goed nagedacht. Deze is best creatief gevonden en ik heb talloze titels binnen het genre gezien die een zwakker verhaal hadden. Echter heb ik óók talloze titels binnen ditzelfde genre gezien die een sterkere uitwerking hebben dan deze film. Dan kan je verhaal nog niet eens zo slecht bedacht zijn, als de rest gewoon complete bagger is zal dat je publiek nog steeds niet tevreden stellen. Mij in ieder geval niet.

Deze complete bagger komt overigens neer op over het algemeen waardeloos acteerwerk, een slechte cameravoering en een enorm hoog B-film gehalte. Een van de dieptepunten hier is Dorothy zelf, want ik heb toch zelden zulk slecht acteerwerk gezien! Carice van Houten deed het hier eigenlijk als een van de weinigen nog niet eens zo heel slecht , maar het Nederlandse accent ging mij na verloop van tijd toch enigszins tegen staan. In Game of Thrones weet Carice dit een stuk beter te verhullen, omdat ik me er daar niet zo aan wist te storen. Verder wil ik geen woorden vuilmaken aan deze titel, en laat ik mijn beoordeling verder voor zichzelf spreken.

1,0*

The House That Dreams Built.

Will Atenton heeft een wel heel aparte vorm van PTSS, wanneer hij na de moord op zijn gezin, zijn vrouw en kinderen blijft zien. Deze twist dient zich al redelijk snel aan, waarna er nog een aantal plottwists volgen. Mysterie alom in deze film en het hele verhaal sprak mij enorm aan, maar de uitwerking hiervan niet. De regisseur lijkt namelijk niet goed te weten hoe hij het verhaal naar het scherm vertaalt waardoor een impact uitblijft.

Het voelt een beetje rommelig en klungelig naargelang je ontdekt hoe de vork in de steel zit, en hoewel de cast zijn best doet, zijn ze geen van allen echt overtuigend. De personages van Watts en Csokas bleven daarbij ook veel te eendimensionaal, en hoewel Craig het aardig deed als main lead deed de impactloze uitwerking van het script, zijn acteerwerk al snel te niet. De spanning wilde duidelijk aanwezig zijn, maar de ontknoping had de impact van een ontknoping uit een doktersromannetje; weinig impact vol dus. Dream House is sterk op papier, maar deze uitwerking daarvan, was dat dus overduidelijk niet.

2,0*

Just another day at the office

Een dag uit het leven van Judge Dredd zoals een van de vele anderen, althans zo laat de film het ons geloven. Er wordt geen tijd verspild aan een uitgebreide inleiding over de geschiedenis van het ontstaan van Mega-city one waar het verhaal zich afspeelt, maar plaatst de kijker direct midden in de actie. Er komt een oproep binnen waar op gereageerd wordt, en dit is eigenlijk wel zo'n beetje de complete hoofdlijn van het verhaal. Naast zijn zijde staat Casandra Anderson, die ook aardig van zich blijkt af te kunnen bijten en ook voor de nodige girl power weet te zorgen.

De setting doet een beetje game-achtig aan en Dredd zelf is al net zo'n geoliede machine als het personage van Robocop/Terminator die met uiterste precisie als een eenmansleger een compleet gebouw leeg ruimt. Op uiterst spectaculaire wijze, dat dan weer wel.

Wat ik persoonlijk een domper vond waren sommige slow-motion shots. Deze moeten in de 3D versie mogelijk een betere indruk hebben achtergelaten, maar in de reguliere ''normale 2d-versie'' kwamen enkele scene's op mij een beetje nutteloos over. Dit kan ook te maken hebben met de overzetting waar member De_Hollander het op de voorgaande pagina over heeft. Ook vond ik de actie wel gaaf, maar kon het soms wat grootser aangepakt worden zoals de scené met de mini-gun en de prachtige slow-motion shootout.. Al met al heb ik echter goed kunnen genieten van anderhalf uur vol pretentieloos vermaak.


3,5*

Anders betekend niet in alle opzichten beter

Een lastig te beoordelen film. Aan de ene kant snap ik de commotie om de film heen wel degelijk. Het is verfrissend en anders dan menigeen film uit Hollywood. Dit wil echter niet zeggen dat het ook meteen beter is. Zo is het verhaal (hoewel origineel) in zijn eerste helft toch behoorlijk tam, en ook al wekt het verhaal wel je interesse; je zit steeds te wachten op spectaculaire scene's die niet vlug komen. Als deze scene's uiteindelijk komen gaat Drive ongegeneerd los en is de film ook ineens behoorlijk expliciet in zijn geweld. Het mag dan ook gezegd worden dat de film op dit gebied ook absoluut niet teleur weet te stellen. Deze scene's zitten erg sterk in elkaar en kunnen ook met gemak een cult-status gaan bereiken.

Toch wordt de film in mijn optiek een beetje overschat. De film is met name in zijn eerste stuk veel te traag. Hierdoor lijkt het of het daadwerkelijke verhaal van de film pas in de tweede helft van de film naar voren komt. Kortom: in de eerste helft van de film gebeurt er gewoon te weinig.

Wat Drive eigenlijk wil doen is de heist film naar een nieuw niveau tillen door arthouse achtige elementen in zijn film in te bouwen. Dit creert een aperte sfeer die men normaal niet vlug in een hollywood film zal verwachten wat de film direct al gauw uniek en in dit geval ook populair maakt. De Deense Regisseur Refn die ook bekend is van de Pusher trilogie heeft een uitstapje naar Hollywood gemaakt en zal naar dit ongekende succes dan ook ongetwijfeld wel blijven hangen. In het geval dat hij films zoals Drive levert is dit ook helemaal niet erg want de film is namelijk vrij sterk. Echter kan ik hem de status van klassieker niet toebedelen omdat de film (met name in zijn eerste helft) gewoonweg te rustig is en ook hier meer ''drive'' had kunnen gebruiken zoals in zijn tweede helft wel van toepassing is.

3,5*

Hel van een rit

Meerdere malen wordt er hier in de berichten aangehaald dat Drive Angry echte exploitation is en voornamelijk interessant is voor de doorgewinterde pulp liefhebber. Nu kan ik van mezelf zeggen dat ik Planet terror een geweldige exploitation vond en ik me met Machette ook behoorlijk wist te vermaken. Maar toen ik Drive angry voorgeschoteld kreeg was ik (op de verschijning van Amber Heard na dan ) allesbehalve tevreden.

Het begint allemaal best leuk met een behoorlijke introductie aan personages en een redelijke opbouw. Maar vanaf het moment dat het verhaal zich uit de doeken begint te doen zakt het hele zooitje al helemaal genadeloos in. Vanaf het moment dat er beelden van het leven van de dochter van Milton (Cage) worden getoond door middel van een aantal lelijk gemonteerde flashbacks gaat het al snel downhill met deze exploitation productie.

Het maakte mij verder niet uit dat de acties van de personages compleet ongeloofwaardig en over de top waren maar zorg dan nog wel voor effecten die dan niet pijn doen aan de ogen. lelijke explosies, overmatig blue screen gebruik en effecten die zich op sommige momenten zelfs kunnen meten met het misbaksel wat zich Sound of thunder noemt..dan hoor ik hier verder wel terug dat de film zijn accenten hier ook niet op wenst te leggen, dat je je er aan gaat irriteren als kijker lijkt me dan ook niet echt de bedoeling.

Ook miste de actie scene's naast niet storende effecten sowieso net dat beetje flair. Een voorbeeld vind ik de gunfight during sex scene die gewoon toch een bepaalde sfeer mist en die in een film als Shoot em up veel beter werd neergezet.

Misschien is dit genre niet voor mij weggelegd en waren beide films die ik in het begin van mijn recensie benoem toevalstreffers geweest maar ik betwijfel het ten zeerste. Binnenkort staat Hobo with a shotgun op de planning en kan ik definitief vaststellen of deze prent gewoon een zeer matige vertoning was of dat het te wijten valt aan mijn persoonlijke smaak.

1,5*

Microdosing

Waarom vinden we alcohol drinken normaal, terwijl het zo slecht voor ons is? De behoefte de boel zo nu en dan even de boel te laten, en de remmen los te gooien is groot in een maatschappij waarin we vaak ook controle moeten opbrengen. De Deense filosoof en psychiater Søren Kierkegaard gaat nog een stapje verder dan jouw gemiddelde vrijmiborrel of stapavondje. Hij heeft namelijk de theorie bedacht dat mensen worden geboren met een te laag alcoholpromillage in het bloed. In Druk, besluiten vier uitgebluste docenten dit uit te testen door elke dag een promillage van 0,5 te handhaven.

Het resultaat levert een geslaagde tragikomedie op die richting het slot neigt iets te veel door te slaan naar de dramatische kant. De negatieve aspecten van alcoholgebruik worden er dan iets te dik bovenop gelegd. Hoewel de negatieve gevolgen van alcohol gebruik nooit onderschat mogen worden blijft de film in de eerste plaats een in alcohol gedrenkte ode aan het leven, én hervonden levenslust. Regisseur Thomas Vinterberg heeft uitgesproken hoe het verliezen van de controle volgens hem ook mooi kan zijn en hier legt hij in de film dan ook de focus op. Met een schitterende rol van Mads Mikkelsen, die ondanks zijn succes in Hollywood, zijn thuisland niet vergeten is.

4,0*

Bijzonder leuk!

Robert Downey weet in zijn laatste films altijd een leuke rol neer te zetten. Ook nu doet hij dat weer als cynische brompot Peter die geheel toevallig in contact komt met Ethan (Galifianakis) die zijn leven tot een ware hel weet te maken. Peter kan Ethan wel schieten, maar toch groeien de 2 in de film gestaag naar elkaar toe. Er zit het nodige standaard sentiment in de film verwerkt die gelukkig het merendeel van de film nergens storend wordt. Alleen het einde schiet op een foute manier volledig uit de bocht en was weer eens ouderwets zoetsappig Amerikaans met de flauwe grapjes daarbij niet uitgezonderd.

De weg hiernaar toe is echter wat Due date zo leuk maakt: 2 acteurs die zeer goed op dreef zijn en wat van het verhaal maken. De gezichtsuitdrukkingen van Galifianakis en Downey zijn meerdere malen onbetaalbaar en lieten de tranen vaak nog net niet over mijn wangen rollen van het lachen. Met name de masturbatie scene, het drinken van de as van de vader van het personage van Galifianakis, en een stonede Downey lieten me over de grond rollen van het lachen. Ook voor de liefhebbers van een populaire sitcom is het genieten geblazen met een leuke grap die hierover in de film terugkomt, maar aangezien ik de serie zelf nooit kijk had ik er zelf bijzonder weinig mee. Wel leuk voor de fans echter!

Als conclusie kan ik trekken dat ik me met deze film meer dan heb weten te vermaken. Als het einde beter in balans was geweest en de opbouw wat sterker was mijn beoordeling hoger uitgevallen. De film begint namelijk niet heel bijzonder en de betere grappen vangen pas veel later aan. Over de gehele linie is de film echter meer dan geslaagd te noemen!

3,5*

Back to the good old days?

In 1994 kwam Dumb & Dumber uit, inmiddels een klassieker binnen het genre van de komedie. Een vervolg (in de vorm van een prequel) kon niet uitblijven, en deze kwam er een kleine 10 jaar later dan ook. Deze werd allesbehalve een succes en het leek er dan ook op dat de reeks een stille dood gestorven was..tot dat er in 2014 nog een vervolg uitkwam, dit keer met de twee originele hoofdrolspelers. Hoewel ik in 2003 de prequel links heb laten liggen, was ik wel benieuwd naar dit vervolg op het origineel.

Ik moet bekennen dat ik niet weet of ik het origineel nu nog steeds leuk zou vinden, aangezien het omstreeks 15 jaar geleden is dat ik deze gezien heb, maar wat me nog wel bijgebleven was, is dat ik het origineel in ieder geval stukken leuker vond dan dat ik dit slappe aftreksel nu vind. Dit zal misschien voor een heel stuk met beleving te maken hebben, maar ik voel me na dit vervolg niet bepaald uitgenodigd om het eerste deel binnen afzienbare tijd weer eens te gaan herzien.

De reden hiervan is dat dit vervolg het grootste gedeelte van de tijd gewoon niet leuk is. Bij het begin heeft het nog wel een bepaalde charme. Het is dan nog leuk om de twee hoofdrolspelers na 20 jaar hun rollen weer te zien oppakken. De kinderachtige en inspiratieloze stroom grappen die elkaar in een rap tempo bleven opvolgen zorgden er uiteindelijk echter voor dat ik er genoeg van had. Tussen de vele grapjes kon dan regelmatig wel iets leuks zitten, maar de grapdichtheid ligt hier zo hoog, dat dit er in de praktijk op neerkomt dat dit om één leuke grap per 10 grappen gaat. Dat de bijrollen vervolgens ook allemaal ingevuld worden door acteurs die stuk voor stuk vergeetbare en oninteressante rollen neerzetten, maakt het geheel er niet bepaald beter op.

Met een dik gedraaide joint of heel veel bier zou je deze film weleens in een heel ander licht kunnen gaan zien, maar op een reguliere zaterdag waarop ik hier met 3 andere vrienden naar keek, viel er maar bar weinig écht te lachen.

2,0*

A beginning is a very delicate time

Bovenstaande quote slaat de spijker op zijn kop voor iedere nieuwe filmreeks. Want, als filmmaker wil je natuurlijk dat het publiek door het dak gaat bij het zien van je productie. Het verfilmen van Dune is daarbij een extra grote uitdaging, omdat het geen gemakkelijk verhaal om naar het scherm te vertalen is. Villeneuve heeft een succesvol resultaat afgeleverd aangezien het vervolg inmiddels al aangekondigd is, maar dit wil niet zeggen dat ik Dune zelf als een overweldigend succes ervaren heb.

Om positief te beginnen vind ik de wereld die Villeneuve probeert te creëren een geloofwaardige wereld die soms haast aanvoelt als een Game of Thrones sci-fi variant, waar gemakkelijk een serieformat omheen geproduceerd had kunnen worden. Het is daarnaast ook goed zichtbaar dat er sprake is geweest van een aanzienlijk budget, want Dune ziet er in de meeste gevallen tot in de puntjes verzorgd uit. Mijn grootste belemmering was dat ik aanvankelijk nog wel redelijk in het verhaal kon komen, maar dat ik mij op termijn begon te vervelen omdat het allemaal zo stijfjes en serieus bleef. Het had soms best wat losser met wat meer humor gemogen. Qua actie wordt het allemaal een beetje magertjes in beeld gebracht, en blijft de echte ''wow factor'', te allen tijde uit.

Bovenstaande punten zorgen ervoor dat Dune haast een bewegend kunstwerk is om naar te kijken, maar dat je op een gegeven moment uitgekeken raakt en je aandacht verliest. Althans, dit was mijn beleving. Groen licht voor een vervolg laat zien dat er niet onverdienstelijk gescoord is aan de box office, maar ik heb hier niet per se interesse in wanneer Villeneuve opnieuw aan het roer staat en dezelfde stijve aanpak hanteert.

3,0*

Ter land, ter zee en in de lucht

Dunkirk moet het met name hebben van zijn cinematografie en de prachtig geschoten actie. Met name op het gebied van de personages blijft dit oorlogsepos te vlak, en het is hierdoor onmogelijk een band met de personages te krijgen.

Dit is het grootste gemis van Dunkirk: het verhaal gaat van de hak op de tak zonder dat er fatsoenlijke introducties gedaan worden. Hierdoor mist er een stuk emotionele diepgang.

Het zijn met name de actie momenten die zinderen van de intensiteit, en die mij uiteindelijk het verhaal introkken. De zinderende soundtrack zet daarbij de puntjes op de I. Maakt het gebrek van emotionele diepgang Dunkirk een slechte film? Absoluut niet. Had het de film meer diepgang kunnen geven? Zeker wel. Dunkirk laat hier punten liggen, maar doordat er tegelijkertijd ook voldoende sterke punten aanwezig zijn is dit nog steeds een goede titel. Alleen niet zo goed als dat deze had kunnen zijn.

3,5*