Opinions

Boy meets girl

Maar dan net even anders dan je aanvankelijk zou verwachten. Dit muzikale drama begint suikerzoet, maar wordt naar verloop van tijd steeds meer met de realiteit vergelijkbaar. Aanvankelijk vroeg ik mij af hoe ik de film in godsnaam uit zou gaan zitten, omdat met name de eerste liedjes echt door mijn strot geduwd leken te worden. Echt catchy waren de meeste songs voor mij niet, wat niet bepaald bijdraagt aan het feit dat ik al geen musical fan ben. La La Land heeft dit niet opeens weten te veranderen, maar met name het krachtige slotakkoord heeft mijn eindbeoordeling van een magere zes, wel in een klap naar een zeven weten te brengen.

De regisseur heeft zijn sterkste troef duidelijk tot het laatst bewaard, want het verhaal werd in een rap tempo interessanter nadat er een sprong in de toekomst gemaakt werd. De alles veranderende auditie van Mia net hiervoor was ook al niet mis, maar het is met name na deze tijdsprong dat de film zijn piek bereikt. Buiten het feit dat het (zuiver instrumentale) slotakkoord muzikaal prachtig in elkaar steekt, maakt de hele scène indruk omdat hij zowel naast romantisch, eveneens tragisch is, en daarnaast ook voor heel veel mensen herkenbaar zal zijn. Het is op dit moment dat het hele verhaal in een klap een diepere laag krijgt, en dat is denk ik ook de hele kracht van deze productie.

Hoewel de diepere laag uitnodigt voor een herziening, sta ik hier niet meteen om te springen. Hiervoor vond ik het verhaal te traag op gang komen, en met name de liedjes tot aan de auditie voor Parijs te weinig indruk maken. De cinematografie was de gehele tijd wel dik in orde, met een aantal indrukwekkende lange shots, maar dit was niet voldoende om mij aan het scherm gekluisterd te houden. Wellicht geef ik La La Land over wat langere tijd wel alsnog een herziening, omdat ik met de kennis van het sterke slotakkoord wel eens heel anders naar het geheel kan gaan kijken. Maar voorlopig eerst maar eens deze eerste kijkbeurt laten bezinken.

3,5*

Waardeloos

Je kunt binnen twee minuten klaar met deze film zijn en alle ''goede'' stukken gezien hebben. Bekijk hiervoor de eerste scene wat ook gelijk het enige kippenvel moment is, en bekijk vervolgens de laatste paar minuten waarbij het verhaal even flink over de top gaat en compleet losgaat. Deze paar minuten bij elkaar opgeteld zijn nog wel aardig te noemen maar voor de rest is dit vervolg een grote nachtmerrie, en niet in de positieve zin van het woord.

Hoewel het eerste deel wellicht ook niet om over naar huis te schrijven was had deze nog wel degelijk zijn goede momenten en was de film in zijn geheel nog wel gemiddeld tot vrij aardig te noemen, maar hier gaat die vlieger beslist niet op. Dit vervolg is namelijk hoofdzakelijk saai te noemen omdat er 99% van de tijd gewoon geen klap gebeurd. Actrice Ashley Bell heeft mij in het vorige deel voldoende overtuigd als bezetene, maar deze kant krijgen we hier eigenlijk amper nog te zien. Ook de scene's met haar overleden vader zijn erg vreemd en voelen erg slecht en goedkoop aan. Er zit ook hier weer een uitdrijving in, zoals het hoort bij dit genre, maar ook dit is de meest saaie uitdrijving die ik tot nog toe in mijn hele filmgeschiedenis gezien heb. Verder komen er weinig tot geen schrikmomenten voorbij, is het acteerniveau in het algemeen erg onderontwikkeld en sluit de stijl van dit tweede deel totaal niet aan bij dat van zijn voorganger. Nee, ik heb zelden zoveel moeite gehad om mijn ogen open te houden als tijdens het bekijken van dit misbaksel van een vervolg. Snel uitdrijven en vooral niet in je dvd/blu-ray speler laten verdwijnen dus.

1,0*

Niets is wat het lijkt

Een film waarbij Eli Roth een bijdrage heeft geleverd. Dan kun je op zijn minst een hoop terreur en het nodige bloedvergieten verwachten. Opvallend is dat dit bij The last exorcism slechts zeer minimaal aanwezig is. De gore is zelfs praktisch volledig weggelaten waardoor de film op dat gebied zelfs gewoonweg braafjes te noemen valt. De terreur zet op een later moment in de film wel in maar weet nooit echt goed door te zetten. Zo waren er wel bepaalde momenten dat de spanning goed opliep maar omdat alles steeds met een sisser afliep kwam het geheel nogal tegenvallend over.

De beruchte eind scene komt echter wel compleet onverwacht uit de lucht vallen en wist me dan ook op een goede manier te verassen. De onheilspellende tekeningen van Nell bleken uit te komen maar wel op een volledig andere manier dan ik aanvankelijk in gedachten genomen had. Ook al speelt de film flink leentjebuur bij andere films voor zijn schokkende finale; toch was deze verrassend goed in elkaar gezet. De film opnieuw bekijken zou dan geen overbodige luxe zijn omdat je dan veel meer kleine verwijzingen die hinten naar de ontknoping op zullen vallen.

Op het gebied van de horror en de gore is de film echter minder geslaagd. De opzet van een bedriegende priester is goed gevonden maar tot we bij de climax aanbeland zijn gebeurt er té weinig.

De acties van de daadwerkelijk bezeten Nell, vallen tegen. Er zitten wel enkele sterke scene's in zoals de scene waarbij de bezeten Nell de camera zelf ter hand neemt maar echter verwacht je bij die scene's méér. Dit bleef ik voortdurend denken en ook verwachten. Helaas werd bij deze scene's nooit het niveau bereikt wat ik in gedachten had.

De film wist me verhaal technisch te verbazen en gaat me ook zeker langere tijd bijblijven. De horror en de gore blijft echter grotendeels achterwege waardoor de film op dat gebied grotendeels een teleurstelling vormt. Toch vond ik het verhaal goed verzonnen en gebracht aan de kijker waardoor de film er met een gemiddelde score vandoor gaat.

Bekijk deze film echter niet voor de horror elementen en de gore die opgewekt worden door de misleidende poster. Op enkele scene's na blijft deze namelijk volledig uit.

3,0*

Downtown

Het is mij nog net gelukt om een van de laatste voorstellingen (in Eindhoven althans) mee te pakken want ik moest deze zien! Zoals helaas wel vaker bij hoge verwachtingen viel Last Night in Soho mij vies tegen en kan ik mij maar moeilijk voorstellen waarom een horror icoon zoals Stephen King hier zo lyrisch over is.

Deze thriller met horror elementen en mysterie sausje komt in eerste instantie sterk over, maar vanaf het moment dat Eloise haar eerste trip naar de sixties maakt stort het geheel langzaam maar zeker steeds verder in elkaar. Het verhaal bleef namelijk veel dunner dan ik oorspronkelijk verwacht had, en was daarnaast ook slecht uitgewerkt.

Ik begreepdat Eloise een derde oog had, maar dit verklaarde niet het element dat ze hiermee opeens een soort van tijdreizen kon maken, of de jonge versie van Sandie kon zien terwijl zij nog niet eens dood was? En zo waren er nog een aantal andere ongeloofwaardigheden en oneffenheden. Zoals bijvoorbeeld de vergiftiging door Sandie. Haar acties in het verleden zijn te begrijpen, maar ze is in het heden opeens wel vrij eendimensionaal dat ze zo ver wilt gaan om een studente te vermoorden omdat ze de angst heeft dat haar geheim uitkomt. Terwijl ze zelf al in de 80 is en zeker op haar leeftijd ook het risico had kunnen nemen dat haar geheim veilig zou zijn. Daarnaast was het ook apart dat Eloise eerst bijna niet kan lopen van de pijn door de vergiftiging, maar de vergiftiging al snel steeds minder effect op haar lijkt te hebben.

Hoewel ik de laatste twist niet aan had zien komen, was de twist die hiervoor kwam niet bepaald subtiel en wel erg makkelijk gevonden. Evenals het voorspelbare liefdesverhaal tussen Sandie en haar pooier die toch niet zo mooi was als deze in eerste instantie leek te zijn. Gaap.. de vervaging tussen heden en verleden leek daarnaast ook steeds meer op een gimmick te lijken wat ook goed zichtbaar was tijdens de finale op de trap. En dan zagen veel van de effecten, zoals onder andere de inspiratieloze, totaal niet enge geesten, er nog lelijk en goedkoop uit ook.

Ik was maar al te graag geëindigd met een hogere beoordeling, maar als de soundtrack het hoogtepunt van je film is doe je als regisseur toch iets verkeerd..

2,0*

Terug van weggeweest

I'll be back riep Schwarzenegger al ooit, en deze belofte heeft hij inmiddels al talloze malen waargemaakt. Na een jarenlange tussenstop als gouverneur is Arnie wederom terug in zijn eerste hoofdrol (hij kwam al eerder voorbij in een bijrol in Expendables 2) om wederom te knallen en je te komen voorzien van een behoorlijke dosis actie. Dat de voormalig bodybuilder wat jaren ouder is geworden valt hem beter af te zien dan bijvoorbeeld collega acteur Stallone, maar gelukkig is hij zo verstandig geweest er deze rol op aan te passen en ook de spot te drijven met zijn leeftijd. Luchtigheid en jezelf vooral niet te serieus nemen zijn voor hem duidelijk de sleutel hier.

Mijn eerste indrukken van deze film waren overigens bovengemiddeld hoog. Ik had echt het gevoel naar een jaren 90' klassieker te kijken en de actie voelde ook heerlijk ouderwets aan. Er leek amper gebruik te worden gemaakt van CGI effecten en het tempo ligt constant erg hoog. Het verhaal is compleet over de top en ongeloofwaardig, maar dan wel op een hele positieve manier. Je wordt namelijk kosteloos vermaakt met de meest vermakelijke over de top actie scene's, een foute jaren 90' bad-guy die overal mee wegkomt en natuurlijk de aanwezigheid van meneer Schwarzenegger himself.

Het wordt na verloop van tijd helaas wel een heel stuk minder als Schwarzenegger en de foute jaren 90' bad-guy het een op een uit gaan vechten op de brug. Dit onderdeel duurt veel te lang en voelt ook veel te Amerikaans aan. De 60 plusser die een veel jongere man wel even de baas kan waren net iets too much, en hoewel alles natuurlijk over de top was voelde dit stuk een beetje te geforceerd aan waardoor het minder leuk werd. En hoewel de cast over het algemeen prima voor elkaar was vond ik de rol van Knoxville een beetje overbodig. Hoewel hij nergens storend werd (wat ik overigens wel verwacht had) vond ik zijn personage wel een beetje overbodig. En hoewel er veel treffers in de film zaten op het gebied van actie waren sommige grappen een beetje flauw, zoals de momenten dat Schwarzenegger letterlijk een eetcafé binnen valt en het personeel en de klanten voorzichtig komen kijken.

Hoewel mijn aandacht tegen het einde aan dus een beetje naar de achtergrond gedreven was, moet ik beamen dat met name de opbouw en het middenstuk met genoeg momenten grandioos zijn. En zoals Tarkus hierboven ook al vermeld; Als Arnie op deze weg door blijft gaan, mag hij wat mij betreft nog films blijven maken tot hij erbij neervalt! Een meer dan degelijke comeback

3,5*

Je perfect gedoseerde portie feel good!

Last vegas is een vermakelijke niks aan de hand titel die veel aan the hangover terug doet denken, alleen dan..met 60 plussers. Plezier hebben is hier het sleutelwoord, en het is dan ook het zichtbare plezier die in deze film gestoken is wat ervoor zorgt dat het allemaal zo lekker wegkijkt. En hoewel het verhaal weinig voorstelt en Las Vegas aanvankelijk slechts een leuke kapstok lijkt om het verhaal aan op te hangen, is de uiteindelijke twist aandoenlijk genoeg om het geheel een ziel te geven, mede door de sterke performances die stuk voor stuk door ster acteurs vertolkt worden.

Wat ik wel een minpunt vond was de geforceerde entree van het personage van Joanna Gleason die ik een beetje te gekunsteld over vond komen. De personages lopen wel erg gemakkelijk met deze vrouw weg, en ze is dan ook net iets te makkelijk in de omgang om geloofwaardig voor het verhaal over te komen. Liefhebbers van lopende band werk en platte humor kunnen Last Vegas overigens beter overslaan, want hoewel het genre wel overduidelijk die van de komedie blijkt te zijn, gaat het hier niet om de dijenkletsers maar om de onvoorwaardelijke vriendschap tussen vier vrienden die na al die jaren nog steeds ijzersterk is. Het verhaal kan bij het begin een beetje leeg en niet al te diepgaand aanvoelen, maar blijkt tijdens het slotstuk toch dieper te gaan dan je denkt en bovendien vrij emotievol te zijn. De weg hier naar toe is vooral te omschrijven als warm, en straalt dan ook hoofdzakelijk positiviteit en luchtigheid uit. Voor mensen met een winter dip kan ik deze najaarstitel dan ook van harte aanbevelen. Deze film trekt je er in een mum van tijd weer uit en zal er dan misschien wel niet voor zorgen dat je schaterlachend in je stoel zit, maar wel voor een constante lach op je gezicht.

3,5*

Ladies and gentlemen, please stay tuned for a live television first... as we attempt to commune with the devil.

Toegegeven: wellicht maakte Late night With the devil ook een minder grote impact op mij doordat ik deze op een klein schermpje in het vliegtuig bekeek, want echt onder de indruk raakte ik hier niet van.

Het verhaal komt allereerst te traag op gang en de originele opzet kan helaas niet verhullen dat het achtergrond verhaal waarbij Jack zijn vrouw aan de duivel geofferd had, vrij uitgekauwd aanvoelt. Wanneer de duivel compleet losgaat ziet dit er ook nog eens erg matig geanimeerd uit en neemt dit een groot element van de spanning weg. Ook het acteerwerk vond ik vaak niet super.

Desondanks heb ik genoten van de opzet en vond ik dit een originele benadering van het found footage concept. De uitwerking was alleen een stuk sterker geweest als de opoffering weggelaten was en er in plaats daarvan bijvoorbeeld een focus werd gelegd op het effect van de uitzending op de kijker thuis. Bijvoorbeeld door middel van het vertonen van nieuwsuitzendingen die naar aanleiding van het uitzenden van de talkshow werden uitgezonden.

3,0*

Ondergewaardeerd

Lage beoordelingen binnen de horror zijn vaak heel lastig in te schatten. Ik had mij laatst gewaagd aan Leatherface, die ik na verloop van tijd maar had afgezet omdat deze zo tenenkrommend slecht was, maar met het tot aan de grond toe afgebrande The Bye Bye Man, had ik bijvoorbeeld een prima avond. Het opzetten van een horror die op IMDB onder de 5,5 scoort is dus altijd een risico, maar soms pakken deze risico's verrassend goed uit. Een hogere beoordeling is tenslotte ook nooit een garantie voor een goede horror.

The Lazarus effect is beslist geen hoogvlieger, maar een ruime voldoende verdiend deze aangename horror wat mij betreft wel. De film is geregeld spannend, heeft een enkeltal aardige schrikmomenten en is lekker vlot. Ook was ik positief verrast dat Zoe niet alleen maar terugkwam uit de hel, maar uit haar persoonlijke versie van de hel. Was ze wellicht anders terug gekomen als ze de brand in het verleden niet aangestoken had? Het open en donkere einde geeft ruimte om zelf een verdere invulling te geven, wat mij betreft alleen maar een goede zet geweest is. Niet alles hoeft altijd aan de kijker voorgekauwd te worden door middel van vervolgen, soms is het juist krachtiger als je hier zelf een eigen voorstelling van in je hoofd kan maken.

Ik vroeg mij soms nog wel af in hoeverre Zoe nog als zichzelf terugkwam, en in hoeverre ze overgenomen was door een bovennatuurlijke entiteit, maar dit is ook een film waarbij je niet al te veel na moet willen denken. Zoe ging dood, werd tot leven gewekt, en kwam gewoon fucked up terug, klaar. Meer gecompliceerd hoef je het soms niet te maken, en met de verdere uitwerking zat het verder prima in orde.

3,5*

Dramatisch goed

Het moet de makers worden nagegeven: origineel is The ledge zeker. We krijgen een kijkje in het leven van Gavin Nichols die door samenloop van omstandigheden een einde aan zijn leven wil gaan maken. Agent Hollis probeert Gavin hiervan te weerhouden, maar ook hij heeft zo zijn personal issues. Een interessant gegeven al draait de film meer om Gavin en speelt de situatie met Hollis zich wat meer op de achtergrond af. De film neemt een verrassende loop naar zijn finale toe en is goed neergezet.

Perfect is de prent zeker niet want de film bevat een paar flinke nadelen. Zo wordt de film met vlagen slepend en kan het acteerwerk van Liv Tyler na verloop van tijd -door haar eentonige acteerprestaties in deze film- tegen gaan staan. Ook het personage van Gavin wekt soms de nodige frustraties op, echter moet ik wel zeggen dat ik zijn personage in de loop van de film meer en meer wist te waarderen. De homosexuele huisgenoot van Gavin snapte ik ook niet helemaal, want wat voegde dit in godsnaam aan het verhaal toe? Geen enkele toegevoegde waarde en van mij hoeft dat er dan dus ook echt niet in te zitten.

De film is niet bepaald toegankelijk voor het grote publiek doordat het met vlagen dus vrij slepend is allemaal. Dit zal er ongetwijfeld aan bijgedragen hebben dat de film alweer zo snel van de release lijst van Pathé verdwenen is. Als je hier echter doorheen kan kijken en de film een kans kunt geven zul je niet teleurgesteld worden. Bij mij deed het iets wat een film niet vaak voor elkaar weet te krijgen; het liet me achter met een flinke brok in mijn keel die wel even bleef hangen..

4,0*

Visueel spektakelstuk.

Op voorhand weinig zin in een animatiefilm over uilen, maar na het tegenvallende Sucker Punch was ik toch benieuwd naar het voorgaande werk van Snyder geworden omdat zijn voorgaande werk zoals 300 en Watchmen wel bijzonder goed te behappen waren. En wat blijkt? Zoals wel vaker blijken de films waar je het minste van verwacht uit onverwachte hoek nog best vermakelijk te zijn. Bijzonder vermakelijk zelfs!

Om een impressie te krijgen van de wonderschone animaties raadt ik je toch echt aan om de film zelf te gaan kijken, want in mijn ogen behoort deze animatie tot de absolute wereldklasse. Omgevingen worden uiterst realistisch weergeven waardoor je op sommige momenten niet eens door hebt dat het toch echt een en al animatie is wat de klok slaat. Ook de dieren zijn prachtig geanimeerd, waardoor je de veertjes op de uilen haast kunt tellen. Het gaat misschien ver om dit te zeggen maar zelfs wonderschone werken zoals Up en The incredibles uit de Pixar stal blijven achter bij dit visuele pareltje. Natuurlijk wordt er bij de films van Pixar niet zo gelet op het realisme van de omgevingen omdat de films meer een cartooneske uitstraling hebben, maar juist omdat het hier wel gedaan wordt valt het extra op. De prachtige, typisch kenmerkende slowmotion shots die Snyder in zijn meeste films veelvuldig naar voren laat komen zijn ook hier aanwezig en weten weer voor een daadwerkelijke toevoeging te zorgen wat bij zijn laatste werkje nog lang niet op alle fronten zo was.

Punten van kritiek zijn er echter ook te benoemen. Zo is de verhaal lijn van de film behoorlijk rechtlijnig. De film is duidelijker op een jonger publiek gericht, maar ook onder de volwassenen onder ons is het echter goed toeven. De film is met momenten kiddy, maar tijdens de gevechten weet de film toch behoorlijke indrukken achter te laten en een flinke portie geweld te tonen. Op het ijzersterke begin en de slotfinale na kakt de film tevens een beetje in. Maar te vervelen hoef je je echter nooit: het is altijd genieten geblazen van de vele mooie plaatjes.

4,0*

Levenslessen van een hagedis

Verassend sterke animatie. Het verhaal is dun (maar dit is dan ook eigenlijk een film voor kinderen) maar er zitten veel creatieve vondsten, leuke personages en geslaagde grappen in die ook voor volwassenen leuk zijn. Ik heb mij hier veel meer mee vermaakt dan ik op voorhand gedacht had.

4,0*

De beste horrorfilm van de afgelopen 20 jaar?

Laten we eerst maar even aan de orde stellen dat dit bij deze film absoluut niet het geval is, omdat horrorfilm alleen de lading simpelweg niet dekt. Back off with your arguments mister King..
Waar we wel mee te maken hebben is met een prachtig opgezet drama (met horror elementen) dat de ogenschijnlijk onmogelijke liefde tussen 2 jonge mensen laat zien. Vrij logisch dat dit niet werkt als een van de 2 menselijk bloed als eerste levensbehoefte ziet..

Toch groeit de band gestaag tussen de 2 kinderen, en dit is erg mooi en met veel oog voor detail neergezet. De film blijft zeer trouw aan het origineel en durf ik zelfs beter te noemen doordat het toegankelijker is gemaakt voor een breed publiek. Dan heb ik het niet alleen over de spreektaal (want dat soort zaken kunnen mij gestolen worden) maar over de film in zijn geheel. Het lijkt allemaal wat vlotter gebracht te worden aan de kijker. Waarbij ik echter moet melden dat de film zijn gehele speelduur vrij traag blijft en dat alsnog veel mensen de film hierdoor minder zullen vinden. Echter wordt deze remake door mij niet als storend ervaren, en is het petje af voor de makers!

Aan de acteer prestaties van Chloe Moretz en Kodi Smit-McPhee zal het alvast ook niet liggen. Wat een acteer prestaties zetten de jeugdige acteurtjes neer! De hele film staat of valt bij hun prestaties maar gelukkig valt te spreken over het eerste. Doet absoluut niet af aan de acteurtjes uit het origineel.

Een dikke 4 sterren beoordeling is wat de eindconclusie voor deze film wordt. Jammer dat het geheel als een horror sensatie gebracht wordt in de media terwijl dit element juist van ondergeschikt belang is bij deze film..

Wat me nog rest te melden is een klein puntje van kritiek: De eindscene kwam in het
origineel wel een stuk krachtiger over..

4,0*

Bittersaai

Licorice Pizza is een hate it or love it gevalletje want je gaat dit als kijker of helemaal fantastisch vinden, of geen zak aan. Ik val onder de tweede categorie en ik kan je vertellen dat wanneer je na het eerste uur moeite hebt om door te blijven kijken, het er niet beter op gaat worden.

In eerste instantie was ik gecharmeerd door de cinematografie, de dialogen en het feit dat ik geen idee had waar dit verhaal heen zou gaan, dat ik nog wel door het totaal onrealistische gedrag van de 15-jarige Gary Valentine heen kon kijken. Hij leek namelijk wel de levenswijsheid van een 30-jarige man te hebben waardoor zijn personage totaal niet realistisch op mij overkwam. Op het moment dat ik na een uur nog steeds niet wist waar de regisseur nu precies heen wilde met alle compleet willekeurige gebeurtenissen waar de twee personages in terecht kwamen, begon bij mij de verveling in te zetten. Het tweede uur dendert vervolgens maar een beetje door zonder een verdere indruk op mij achter te kunnen laten.

Het feit dat Licorice Plaza uniek in zijn soort is en een niet alledaagse opzet heeft zal voor sommige mensen een reden kunnen zijn om mijn kritiek weg te wuiven. Als je daarnaast na een uur nog steeds smult van alle dialogen en de absurditeit aan situaties waar de regisseur je mee bestookt, kan je dit mogelijk als een heerlijk wispelturig coming-of age drama zien, maar ik vond de film met name stuurloos en qua gebeurtenissen veel te willekeurig en gewoon niet pakkend genoeg. Dit is voor mij bijvoorbeeld totaal niet te vergelijken met het werk van een Quentin Tarantino die ook de meest bizarre situaties, en compleet willekeurige dialogen kan creëren waar je als kijker helemaal in meegesleept word. En juist het aspect van meegesleept worden ontbrak voor mij volledig. Toch hoor ik met name positieve geluiden terug waardoor ik de conclusie trek dat dit dan wel gewoon mijn ding niet zal zijn

2,0*

Al is de leugen nog zo snel..

Amazon Prime kondigde enige tijd geleden hun Welcome to Blumhouse lijn aan, die bestaat uit vier films. Op 6 oktober zijn The Lie en Black Box gereleased, en op 13 oktober volgen Evil Eye en Nocturne. Ik hoop dat The Lie en Black Box geen voorbode voor de overige twee films gaan zijn, maar ik ben er alvast bang voor.

The Lie was voor mij de grootste teleurstelling van de twee. Hoewel het verhaal een wending krijgt die ik niet aan zag komen, gaat deze helaas vooraf aan een heleboel matigheid en ongeloofwaardigheid. Ik krijg het idee dat The Lie binnen een redelijk kort tijdsbestek in elkaar gedraaid is en dat hier niet direct de meest talentvolle regisseur bij betrokken geweest is. Het materiaal waar hier mee gewerkt wordt heeft namelijk potentie maar de uitvoering is zielloos en met weinig vakmanschap gemaakt. De verassende wending schudde mij even wakker maar liet mij vervolgens alleen maar meer gefrustreerd achter omdat ik mij realiseerde dat deze drama/thriller (want dit is absoluut geen horror) zoveel beter uit had kunnen pakken met een meer talentvolle regisseur aan het roer.

2,0*

Zalig zijn de onwetenden

Over Life zijn zeer uiteenlopende kritieken te horen in mijn vriendenkring en op moviemeter, maar in het algemeen overheersen de negatieve kreten toch wel. Zelf was ik juist heel erg te spreken over Life en ik was verrast over het hoge tempo en de strakke spanningsboog waarvan hier sprake was.

Is Life een slap aftreksel van de Alien Quadrilogy? Geen idee. Hoewel ik enige tijd geleden de box heb aangeschaft heb ik nog geen titels uit de reeks kunnen bekijken. Het is in ieder geval wel gelijk duidelijk waar de vergelijking vandaan komt. Nu ik de vergelijking zelf niet kan maken omdat ik nog steeds geen Alien film uit de oorspronkelijke reeks gezien heb -Shame on me, I know- kijk ik dan wellicht ook met een andere bril naar deze Horror/Sci-Fi/Thriller.

Zalig ben ik als onwetende echter, omdat ik met volle teugen genoten heb van Life. Er was sprake van een lekker hoog tempo, een voelbare spanning, en een gedegen tegenstander waar je als kijker al snel een bloedhekel aan krijgt. Het lekker duistere einde voorzien van een ijzersterke muzikale begeleiding, maakte het vervolgens helemaal af voor mij. Zuurpruimen kunnen de regisseur wellicht betichten van weinig diepgang en originaliteit maar een ijzersterk en bloedstollend sfeertje neerzetten doet deze film toch wel als de beste.

Ik ga de rollen dus omdraaien; ik ben benieuwd of ik de Alien titels net zo interessant ga vinden. Binnenkort toch maar eens snel aan gaan beginnen! Tot die tijd blijft Life voor mij toch wel een van de betere films binnen dit genre.

4,0*

Embrace what makes you different

Ik start mijn review met een quote van de Disney Klassieker Dumbo. Geheel in de communicatiestijl van Owen die heeft leren communiceren door middel van Disney. Deze uitspraak vat goed de kern van deze docu weer, als je ziet waar het verhaal van Owen begon en waar hij nu geëindigd is. Het begint allemaal met de ouders van Owen die ontdekken dat Owen een alternatieve communicatiestijl heeft ontwikkeld, die ze hem vervolgens volledig hebben laten uitbouwen. Met andere woorden; ze hebben net als Owen in hun hart gesloten wat Owen anders maakt.

De docu is gefilmd tijdens een cruciaal moment in het leven van de jongvolwassen Owen, namelijk het moment waarop hij het huis gaat verlaten en in een beschermde woonomgeving komt te leven. De docu blikt terug naar de periode toen Owen plots niet meer kon praten en laat zijn belevingswereld door verschillende animaties knap in beeld komen waarbij de familie van Owen je door de jeugd van Owen heen praat. De afwisseling zorgt ervoor dat de docu nooit echt saai wordt, al ben ik wel van mening dat de docu ook wel gewoon in een uurtje had kunnen passen.

Duidelijk wordt al snel dat Owen een heel zware vorm van autisme heeft waarbij men ervoor moet waken dat men een zware vorm van autisme niet automatisch in verband brengt met laagbegaafdheid. Ik heb het hier ook al voorbij zien komen. Persoonlijk denk ik dat Owen nog niet tot zijn volle potentieel gekomen is en de weg ernaartoe dan ook nog aan het bewandelen is. Zijn spraakmakende manier van communiceren en zaken die genoemd worden -zoals het leren lezen en schrijven door middel van de aftiteling bij Disney films- getuigt wel degelijk van een hogere vorm van intelligentie. Tel daar een indrukwekkend tekentalent en een creatief denkvermogen bij op, en ik zie wel een baan bij Walt Disney Studios voor me

Naast het verleden gaat deze docu ook over het heden en over alledaagse levensgebeurtenissen waar we allemaal mee geworsteld hebben zoals het verliezen van een eerste liefde. Ook hier zal Owen ongetwijfeld zijn kracht weer bij Disney kunnen vinden. Want zoals Rafiki uit de Lion king ook al stelt: “Oh yes, the past can hurt. But from the way I see it, you can either run from it, or learn from it.”

3,5*

Zo vader zo zoon?

Het is algemeen bekend dat de omgeving waarin wij als kind opgroeien een grote impact op ons kan hebben. Een ongezonde dynamiek in het gezin kan van negatieve invloed zijn op de ontwikkeling van een kind. Er zijn echter ook genoeg tegengeluiden te horen vanuit mensen die een slechte jeugd hebben gehad, en hierdoor besluiten het júist heel anders te doen. Terwijl sommige mensen ontsporen terwijl zij juist wel uit een ogenschijnlijk warm gezin komen. Is een veilige en stabiele thuishaven een garantie dat een kind met de juiste normen en waarden opgroeid? Ik denk dat dit ongetwijfeld een positieve invloed kán hebben, net zoals een ongezonde thuissituatie een negatieve stempel kán drukken. In hoeverre is iemand zijn gedrag namelijk aangeboren en aangeleerd, en wanneer is het een combinatie van die twee?

Light as Feathers wil duidelijk een voorbeeld belichten van een situatie die een negatieve invloed op de ontwikkeling van een kind heeft, maar het grootste gebrek aan deze titel is dat het portret wat geschetst wordt een impact mist. Er wordt steengoed geacteerd en de film oogt zeer realistisch, maar is tegelijkertijd veel te onsamenhangend. Het feit dat de vader van Eric niet in beeld is en zijn moeder in het begin van de film een ongezonde relatie met een foute man lijkt te hebben, voelen een beetje gemakkelijk om als hoofdverklaring te dienen voor de manier waarop Eric in zijn relatie met Klaudia omgaat. Het is wel duidelijk dat dit een rol speelt en een invloed heeft op zijn ontwikkeling, maar het is ook niet zo dat Eric vanuit het gezin meegekregen heeft dat het normaal is om je wil erdoor te drukken en dat je een ander kan dwingen/negeren in iets wat de ander niet wil. Dit wordt goed duidelijk als Eric per se wil dat Klaudia wat eet en zijn oma als reactie geeft dat hij haar niet kan dwingen. Het was weliswaar wel duidelijk dat zijn gezinssamenstelling niet de meest warme was, maar toch zag je ook dat zijn moeder op haar manier wel van hem hield. Het was niet zo dat haar zoon niet voor haar bestond en dat haar moeder en oma niks met Eric te maken wilde hebben.

Eric mist sturing, gaat over de grenzen van anderen heen en is obsessief en bezitterig, zoveel is duidelijk. Evenals de factoren die hier in meerdere en mindere mate van invloed kunnen zijn. Het grootste probleem is zoals eerder vermeld, een impact die uitblijft omdat dit drama ook vol zit met veel overbodige scènes die langdradig zijn en niet per se veel aan het verhaal toevoegen. Dit maakt Light as Feathers een pittige zit omdat het hierdoor wat slepend wordt. Het thema wat wordt aangesneden is weliswaar enorm interessant, maar de uitvoering laat te wensen over.

Oh ja, wat bezielt het de moeder van Klaudia om na de geboorte van het zoontje van haar dochter weer doodleuk in dezelfde buurt te komen wonen na langere tijd te zijn weggeweest? Als zij per se wilt dat Eric uit de buurt van haar dochter blijft, plan dan een verhuizing, maar hier leek niet eens over nagedacht. Ook raar dat de moeder van Eric deze optie niet eens overwogen leek te hebben. Beetje jammer omdat dit duidelijk een te geforceerde setting leek om Eric weer in contact met Klaudia te laten komen.

2,5*

En toen was er licht

The Lighthouse is zonder meer een van de meest originele titels van 2019. De sfeer is goed en het mysterie is volop aanwezig. Daarnaast leveren zowel Dafoe als Pattinson indrukwekkende acteerprestaties af. De frustratie zit hem voor mij met name in de ongrijpbaarheid van het verhaal, zoals EIGER3970 een aantal posts boven mij heel treffend omschrijft. Ik had wel ooit van de Griekse Mythologie gehoord, maar dit was zo ver weggezakt dat ik de link met deze Mythologie totaal niet maakte. Hierdoor vroeg ik mij af wat het punt was wat de regisseur wilde maken, waar ik pas achter kwam na een zoektocht op internet. Soms kan een dergelijke verklaring een verhaal voor mij in een klap beter maken, maar dat was hier niet het geval. Ik kreeg namelijk het idee dat de regisseur expres vage scènes en dialogen wilde creëren, om een specifieke groep liefhebbers te pleasen. Liefhebbers van het soort, hoe vager hoe beter zonder dat het verder toegevoegde waarde heeft.

Hoewel The Witch van dezelfde regisseur ook niet bepaald een hapklare brok was, vond ik het mysterie hier het verhaal dienen, waar dit bij The Lighthouse alleen aanvankelijk het geval was. Jammer, want ik was in eerste instantie echt wel enthousiast, en nieuwsgierig welke kant het verhaal uit zou gaan. Helaas werd het alleen maar vager en langdradig, en hierdoor voor mij minder interessant.

2,5*

Slapen met het licht aan

Zo rond Halloween leek Lights out mij wel een geschikte kandidaat om de avond mee door te brengen. Met goede herinneringen aan de 2013 short met dezelfde titel waar deze film op gebaseerd is - en die overigens door dezelfde regisseur geregisseerd is!- had ik hier veel zin in gekregen. In de praktijk blijkt echter dat de regisseur wel raad wist om het concept voor een kortere tijd bloedstollend te houden maar dat 81 minuten iets boven zijn pet bleek te gaan.

Lights out trapt heel goed af; zeker in zijn eerste half uur moet ik bekennen dat ik me wel een aantal keren ongemakkelijk heb gevoeld. Zelfs het feit dat de schrikeffecten hier eigenlijk heel goedkoop waren mochten niet deren, want effectief waren ze wel en daar draait het tenslotte om. Echter veranderd deze titel meer en meer van bijzonder ongemakkelijk naar bijzonder vervelend naarmate de speelduur vordert en dezelfde schrikeffecten eindeloos herhaald blijven worden tot op het moment dat de verschijning waar het allemaal om draait gewoon helemaal niet eng meer is.

Wat daarnaast ook niet helpt is dat het vrij tam is allemaal. Aanvankelijk is er nog een vrij brute kill te zien die suggereert dat dit niet voor de kleine kijkertjes bedoeld is, maar vervolgens kan het middenstuk gemakkelijk door met een 12 + rating en het predikaat ''mijn eerste griezelfilm''. Dit is tot het einde als Diana toch nog enkele slachtoffers gaat eisen, met vervolgens een slotakkoord, wat helemaal niet bij de rest van de stijl van de film past.

Ik snapte de dood van de moeder niet zo. Hoewel Diana niet kon voortbestaan zonder haar was het ook duidelijk dat ze opnieuw levend verbrandde als ze in het licht kwam. Viel hier dan geen strategie voor te verzinnen? Dit einde leek mij passender en meer in lijn met deze vrij ''brave'' film. Nu voelde het aan of de makers zich geen raad met de afhandeling wisten, of een happy end kostte wat kost wilde vermijden om de kijker toch nog een keer te choqueren. Jammer maar helaas want dit voelde heel geforceerd aan en laat je ook afvragen waarom de moeder dit niet eerder gedaan had als ze dit als enige oplossing zag. Misschien omdat ze al die tijd seniel leek en oprecht geloofde dat Diana haar geen kwaad zou doen, totdat ze opeens besloot dat briefje aan haar dochter te geven? Deze vlieger ging bij mij niet op.

Lights out was enorm effectief als short, maar als avondvullende speelfilm is hij alleen in zijn opbouw effectief...net als de short trouwens.

2,5*

Dichtbij en herkenbaar

Like crazy deed me een beetje denken aan Cosa Voglio di Più die ik vorig jaar gezien had. Ik heb het hier niet over het onderwerp van deze prent maar wel over zijn uitwerking. Ook hier draait het niet echt om het verhaal zelf, maar puur om de emoties waar de personages mee te kampen krijgen. De prent blijft zich enkel op de twee hoofdpersonages focussen en de problemen waar ze tegenaan lopen zijn herkenbaar en echt waardoor je al snel een band met de personages krijgt.

De film duurt ook niet te lang en eindigt vrij abrupt waarbij het einde vrij open blijft voor eigen invulling. Al heb je als kijker wel een idee waar het allemaal heengaat, er wordt niks voor de kijker uitgetekend wat de kijk ervaring mijns inziens alleen maar sterker maakt. Sommigen kunnen dit echter ervaren als een nadeel en een concreet verhaal missen in deze productie.

Persoonlijk vond ik Like Crazy een mooie, realistische uiteenzetting van de liefde die twee mensen voelen voor elkaar en hoe dit in hun individuele leven doorwerkt als ze gescheiden raken.

3,5*

Vol op de rem

En dat is jammer want Limitless had best door mogen karren. Bij aanvang van de film wordt het gaspedaal flink ingedrukt om vervolgens flink op de rem te gaan en allerlei niet interessante plots toe te voegen. Leuk om De Niro weer in een rol te zien, maar zijn aandeel is stijfjes en weet niet te boeien.

Slecht wordt de film zeker niet, maar zeker met de eerste helft in gedachten had er meer uitgehaald kunnen worden. Het verhaal had beter klein gehouden kunnen worden en zich meer op Cooper kunnen blijven richten dan teveel andere partijen erbij te betrekken. Vooral het plot met de gangster die Eddie op de hielen zit en meer van zijn drugs wil krijgen voelt flauw aan en lijkt er alleen maar ingestopt om de film wat meer tijdrek te geven.

Ook al bevat deze recensie een sceptische toon, de film is zeker een vlot in elkaar stekende Amerikaanse productie. Maar wat ik jammer vind is dat met name de 2e helft teveel gericht is op een popcorn publiek. Nu weet de film een behoorlijke score binnen te slepen maar als de creativiteit uit het eerste gedeelte gebleven was had de film met gemak een 4,5 tot 5 sterren beoordeling kunnen verkrijgen. Nu gaat het 2e gedeelte teveel over op de automatische piloot en dat is zonde.

3,5*

Snel vergeten

De Lincoln Lawyer is een echte rechtbankthriller. Verwacht dan ook dat het merendeel van de film zich afspeelt binnen het gerechtshof. Niks mis mee natuurlijk, maar persoonlijk houd ik er van als er net dat beetje meer spanning gegenereerd wordt. Deze spanning ontbeert de film merendeels en maakte hem hierdoor voor mij meteen ook wat minder genietbaar.

De werkwijze van Mickey (McConaughey) is echter vermakkelijk en zeer gevat te noemen: zijn gladde praatjes door de film heen kunnen al snel gaan irriteren mits dit niet goed neergezet wordt. Echter levert McConaughey op dit gebied een topprestatie.

Over het script kan ik dit verder helaas niet zeggen. De casus waar het allemaal om draait weet bij het begin wel de interesse te wekken, maar deze ebt al snel weg naarmate de film vordert. Er is weinig tot geen spanning en de film levert vooral een hoop bla, bla. De climax dient dan nog verrassend te zijn maar tegen de tijd dat deze zich aandiende was ik al zo vermoeid door al het voorgaande dat deze me tevens nauwelijks wist te bekoren. Rechtbankthrillers zijn overduidelijk niet mijn type genre, maar als je zelf echter kan genieten van een titel zoals Fracture dan zul je je hiermee ook prima weten te vermaken.

2,0*

Overambitieus misdaaddrama

Affleck heeft de laatste jaren met titels als Argo, The town en Gone baby gone een aantal regisseursklussen afgeleverd die veel lof hebben ontvangen. In Live by night gaat de acteur/regisseur echter aan zijn eigen ambities ten onder door materiaal waar je met gemak een heel seizoen van een tv serie kunt vullen, in een krappe 128 minuten te willen stoppen.

Dit heeft tot gevolg dat de film een gehaast gevoel krijgt en je maar een minimale binding met de personages voelt. Ook wordt er enorm veel verhaal en geschiedenis in zo'n kort tijdbestek op de kijker afgevuurd dat ik er op een gegeven moment een beetje loom van werd. De overkill aan informatie zorgde er uiteindelijk voor dat ik het geheel ook als een beetje saai begon te ervaren. Dit kwam ook doordat met name het personage van Affleck hoofdzakelijk in de schijnwerpers stond en werkelijk iedere andere acteur tot bijrollen degradeerde. Hierdoor voelde het veel te veel aan als een on-man show doordat alle overige personages veel te veel op de achtergrond verbleven.

Wat wel uitstekend was uitgevoerd waren een car chase scené en een aantal indrukwekkende, rauwe shoot-outs. Het doet de film op dit soort momenten even opleven maar kan de tekortkomingen niet doen vergeten wat er juist weer voor gezorgd heeft dat ik Live by night zelf waarschijnlijk juist weer wel heel snel zal gaan vergeten.

2,5*

Welk dier ben jij?

Iedereen is wel bekend met online testen, interview vragen, of quiz onderdelen waarin deze vraag een rol speelt. Yorgos Lanthimos verweeft dit gegeven in een onconventioneel liefedesverhaal wat zich afspeelt in een dystopische samenleving. Nadat ik een aantal maanden geleden blij verrast werd met Dogtooth van dezelfde regisseur, greep het plot van The Lobster al snel mijn aandacht. Dit kon niet anders dan goed worden. En hoewel het verhaal goed in elkaar steekt moet ik helaas de conclusie trekken dat dit niet mijn type film is.

Ik kreeg al het gevoel dat dit een trage Arthouse productie zou worden op het moment dat je als kijker voor de eerste keer wordt meegenomen in een jacht, en er klassieke muziek ingezet wordt. Klassieke muziek kan een prachtige toevoeging zijn, maar het haalde hier alle spanning weg. Het voelde meer als een kunstvorm om een verhaal te kunnen vertellen. Veel te gestileerd en hierdoor te afstandelijk om een impact op mij te kunnen maken.

En helaas, naarmate de tijd verstrijkt raakt de regisseur mij steeds meer kwijt. Het monotone acteren wat weliswaar als doel had te tonen dat mensen geëvalueerd zijn in emotieloze robots droeg er niet aan bij dat ik meegezogen werd in het verhaal, maar maakte dit op den duur eerder een enorm vermoeiende zit waar maar geen eind aan leek te komen. Ook de komst van Rachel Weisz bleek het tij niet te kunnen keren.

Ik vind het erg frappant; waar ik Dogtooth aanvankelijk nog af wou zetten omdat mij deze veel te vaag en traag aandeed maar ik naarmate het verhaal vorderde steeds meer meegezogen werd, was hier juist sprake van het tegenovergestelde. Ik dacht dat Yorgos Lanthimos mij wel lag als regisseur, maar inmiddels ben ik hier niet zo zeker meer van. Ik was ook van plan om in de toekomst The Killing of a Sacred Deer in navolging van The Lobster te gaan bekijken, maar inmiddels staat ook dit idee op losse schroeven.

2,5*

Boetedoening

The Lodge is al net zo’n grote boetedoening voor de kijker, als dat het voor de hoofdrolspeelster is. Er is weliswaar volop sfeer aanwezig, maar dit blijkt niet genoeg. Een schokkende start hield mij aanvankelijk op het puntje van mijn stoel, totdat het verhaal steeds meer dood begon te bloeden.

Ik had het verhaal in eerste instantie ook niet begrepen, omdat ik dacht dat Grace begon te hallucineren vanwege het niet kunnen nemen van haar medicijnen. En hoewel het ongetwijfeld een aandeel zal hebben gehad in haar steeds verder afbrokkelende gemoedstoestand, blijkt een belangrijke factor het duivelse spelletje te zijn wat de twee kinderen met haar speelden.

Dit spel is zo intens gemeen en geraffineerd dat het er sterk op lijkt dat de twee kinderen twee psychopaten in de dop zijn. Echter is het naast deze twee aspecten met regelmaat ook sterk ongeloofwaardig. Ik noem het nep ophangen (en hoe professioneel dit eruitzag), het overlijdensbericht en het drogeren slechts als enkele voorbeelden. Deze zaken zijn veel ongeloofwaardiger dan wanneer Grace zich deze zaken in zou beelden ten gevolge van het niet nemen van haar medicijnen en waar ik in eerste instantie ook vanuit was gegaan. Wellicht ook het doel van de regisseur dat je hier als kijker niet meteen aan denkt, maar zorg dan wel dat je je plottwist kunt verkopen aan de kijker. De kinderen hadden wel een manipulatief spel met haar kunnen spelen, maar het was realistischer geweest wanneer dit veel minder professioneel en uitgebreid was gedaan.

Naast het feit dat de plottwist ongeloofwaardig was, ging ook het trage verloop mij steeds meer tegen staan. Ik kan mij daarnaast ook goed vinden in het bericht van cantforgetyou die stelt dat het einde te gemakkelijk open gelaten is. Potentie heeft deze film zeker, maar na een vliegende start wordt deze potentie helaas niet waargemaakt. Zonde.

2,0*

Nature made him a freak. Man made him a weapon. And director Mangold made it last too long.

De aanhef van deze review kan eventueel wat misleidend overkomen, want het laatste optreden van Jackman als The Wolverine is een waardige afsluiter voor de acteur. Het gemiddelde van een 8,6 die momenteel op IMDB prijkt wil ik dan wel weer even rechttrekken, omdat er toch nog wel een aantal haken en ogen aan deze hekkensluiter zitten waardoor het gemiddelde van een 7, dichter bij de waarheid zou liggen.

Om met de positieve punten te beginnen is met name de eerste helft van Logan nagenoeg perfect. Jackman ís Logan en Logan is Jackman. Het geweld spat hier ongenuanceerd van je scherm af (zoals iedere superheldenfilm wel zou mogen zijn, want voor de kinderen zijn er de cartoons al) en het tempo ligt hoog. Als dan vervolgens Stewart als Charles in beeld verschijnt zou je in de praktijk weinig meer fout bij mij kunnen doen. De roadtrip die vervolgens volgt met Logan, Charles en Laura (uitstekend neergezet door de jonge actrice Dafne Keen!) blijft het niveau constant hoog houden. Het gaat echter allemaal een beetje bergafwaarts nadat de confrontatie met de Wolverine kloon bij de Munson familie plaatsgevonden heeft en Charles op een wel heel knullige manier om het leven komt. Dit geweldige personage verdiend wat mij betreft een veel sterker uiteinde. Heel de film begint vanaf dit moment ook een beetje langdradig aan te voelen en ook de badguys lijken hun zaakjes niet meer zo goed op orde te hebben terwijl ze voorheen nog zo georganiseerd overkwamen.

De grootste misstap volgt als er vervolgens een heel blik aan kindacteurs wordt opengetrokken, die de ontsnapte kind mutanten uit het onderzoekslab dienen te vertegenwoordigen. Hun acteerprestaties liggen allemaal veel lager dan die van acteer talent Keen en daarnaast is het ook nog eens een overkill aan nieuwe personages die geen van allen een verdere achtergrond meekrijgen met als gevolg dat ze allemaal zo plat als een dubbeltje zijn. Dit gaf de film voor mij een beetje een leeg gevoel en deed me met weemoed terugverlangen aan het eerste deel van de film waarbij de nadruk lag op de dynamiek tussen Logan, Charles en Laura en de film op zijn sterkst was.

Ook de dood van Logan voelde een beetje geforceerd aan, omdat ons niet duidelijk genoeg gemaakt kon worden dat dit toch écht de laatste Wolverine film van de acteur zou zijn. Al met al zijn er slechtere manieren om voor de laatste maal de rol van een inmiddels iconisch geworden personage te vertolken. Logan is dan ook een waardige afsluiter voor Jackman, wat met name te danken is aan de eerste helft van de film.

3,5*

Colin faalt.

En dan niet vanwege zijn eigen acteerprestatie want Farrell, weet zijn personage -in tegenstelling tot het personage van Knightley overigens- op een leuke manier vorm te geven. Het script schiet hem vooral te kort door een verhaal wat lange tijd niet echt lijkt te weten waar het heen wil gaan. Op het einde worden alle losse eindjes ineens bij elkaar gebonden en wordt het geheel in een zeer rap tempo afgeraffeld. Gewoon, omdat het kan.

En dit is spijtig, want met de laatste minuten in ogenschouw genomen had de film nog best leuk kunnen worden als ze wat minder lang over de aanloop hadden gedaan en juist de afsluiting wat langer hadden laten duren, deze had namelijk best potentie. Nu zit je het merendeel van de film te gapen voordat het eindelijk eens interessant wordt, mislukte kans.

1,5*

Doden of gedood worden

Lone Survivor komt wat traag op gang. De opzet is hier behoorlijk doorsnee -ook al is deze gebaseerd op Operation Red Wings- en deed weinig met me. Als de slinger echter eenmaal is aangedraaid, en het geweld letterlijk losbarst, laat de titel zien meer in huis te hebben. Wat het Navy Seal Team overkomt begon mij te raken en de bordkartonnen randjes gingen hier ook wat meer van de personages af. Het was dus gelukkig niet alleen maar een beetje dom in het rond schieten. Wat ik ook goed vond was dat er ook een positieve kant van de Afghaanse cultuur belicht werd, in plaats van dat er een illusie wordt gewekt waarin iedere Afghaan wordt neergezet als een Taliban-strijder.

Nadelig vond ik dus dat het wat langer duurde voor de vaart er in kwam en het verhaal echt meeslepend werd. Of de titel nu wel of niet gebaseerd is op de gebeurtenissen van 28 juni 2005, doet hier niks aan af wat mij betreft. Dit geld eveneens voor de foto's die net voor de aftiteling getoond worden. Sympathiek, en het getuigt van respect voor de Navy Seal soldaten die zijn omgekomen tijdens de missie, maar gelukkig heeft de film dit niet nodig en kan deze prima op zichzelf staan. Uiteindelijk ben ik namelijk verrast geraakt, en dit had ik bij aanvang niet verwacht.

3,5*

Life of Matt

De totstandkoming van de relatie van Matt en Khani is uniek in die zin, dat de meeste mensen in een vergelijkbare situatie waarschijnlijk niet de helft van de tijd een camera aan hebben staan. Dit heeft er ook voor gezorgd dat deze productie er überhaupt gekomen is. Want zonder deze beelden zijn er meer dan genoeg mensen die zelf ook wel iemand kennen die een uniek liefdesverhaal hebben, of die er zelf de hoofdrol in spelen..

In die zin voelt Longest Third Date behoorlijk overbodig aan, maar als ik dit door zou beredeneren kan je natuurlijk een eindeloze lijst met producties benoemen die overbodig zijn. Lekker weg kijkt het allemaal wel en ik vond het wel prettig om een verhaal te zien ontvouwen wat niet scripted was. Al kan je het verloop vanaf de eerste minuut natuurlijk al raden.

Wel had ik het nog interessant gevonden om wat meer diepgang in de psyche van Khani, maar vooral ook van Matt te krijgen. Aan het einde van de documentaire geeft hij weliswaar de korte verklaring af dat hij verslaafd was aan het posten en de adrenaline boost van likes, maar ik vond de momenten dat hij aan het filmen was waarbij er feitelijk niks gebeurde, echt ronduit bizar. Benieuwd wat hier nog meer onder zou zitten wanneer hij hierover in gesprek zou zijn gegaan met een psycholoog. Dit element had ik dan ook het liefst uitgediept willen zien. Zeker omdat de band die je met een ander in het echte leven hebt, veel belangrijker is. Omdat dat juist de band is die er echt toe doet, en Matt dit zelf ook erkend. Enfin, het neemt niet weg dat het desalniettemin leuk is om de liefde tussen twee mensen, tijdens het vlogen te zien ontvouwen, maar een beetje oppervlakkig blijft het wel.

3,0*

Hysterische Cage

Long legs floreert met name op het gebied van filmstijl en een redelijke finale. De filmstijl doet met regelmaat terugdenken aan het geniale Breaking Bad waardoor ik mijn aandacht er aanvankelijk goed bij had. Wat mij echter een beetje uit het verhaal begon te trekken was de over acterende hysterische Cage, die net iets te hard zijn best lijkt te willen doen om een iconisch personage neer te willen zetten. Ik vond zijn personage met name heel geforceerd overkomen en nooit echt beangstigend. Hoe meer hij in beeld kwam, hoe minder spannend het werd.

De finale compenseert dit enigszins, al voelt het bovennatuurlijke element deels ook aan als een wat gemakkelijke oplossing om het verhaal af te ronden. De ijskoude vertolking van Alicia Witt weet de finale dan weer wel goed te verkopen waardoor deze alsnog wel behoorlijk bij mij binnen kwam. De opbouw hiernaartoe had echter een stuk sterker (lees enger) mogen zijn.

Overigens wel leuk om Maika Monroe weer terug te zien, die, net zoals in It follows, weer een meer dan degelijke acteerprestatie neerzet.

3,0*