Log

Mystery-Thriller met drama-elementen of Mystery-drama met thriller-elementen?

De meeste op games gebaseerde films die ik kijk, heb ik zelf gespeeld (of op zijn minst van gehoord), maar Exit 8 viel niet onder die categorie. Doorgaans betekenen gameverfilmingen niet veel goeds, en een hoge beoordeling hoeft niet per se garant te staan voor een goede film. Het hulpeloos overgewaardeerde Resident Evil van Zach Cregger is hier wat mij betreft een goed voorbeeld van. Wellicht bieden adaptaties van specifiek indiegames meer hoop. Al schijnt de Slender Man-verfilming ook niet om over naar huis te schrijven te zijn

Er valt dus nog steeds genoeg te skippen wanneer we het over videogameadaptaties hebben, maar Exit 8 is hier gelukkig geen voorbeeld van. Hoewel het aan de uitwerking vanwege twee specifieke redenen voor mij aardig schort, zat ik het overgrote deel van de film gefascineerd te kijken. Het zit allemaal verrassend sterk in elkaar.

Zeer positief vind ik dat de regisseur over het algemeen subtiel blijft en veel ruimte overlaat voor het mysterie. Hoewel ik dit zelf duidelijk als een Mystery-thriller met drama-elementen zie, spelen de diepere emotionele lagen zo'n centrale rol dat je het bijna kunt kwalificeren als een Mystery-drama met thriller-elementen. De eindeloze lus waarin het hoofdpersonage verzeild raakt fascineert, en het concept is er een dat mij nog lang na de aftiteling bij zal blijven.

Ik had gehoopt hier 5 sterren aan uit te kunnen delen, maar helaas zijn er twee elementen die mij daarvan weerhouden. De film is subtiel, op één specifieke scène na. Toen deze scène zich aandiende, was ik bijna geneigd te stoppen met kijken. Ik doel dan op de scène met de gemuteerde ratten. Die zien er vreselijk uit, en dan niet op een goede manier, maar eerder op een verkeerde keuze van de regisseur om juist in deze scène níet subtiel te zijn. Door deze stijlbreuk werd ik met een ruk uit het verhaal getrokken en het duurde even voordat ik er weer goed in kwam.

Gelukkig keerde waar ik voor vreesde niet terug: meer van dit soort misplaatste en goedkoop ogende scènes. Het is zonde dat dit de regiekamer heeft kunnen verlaten, omdat het een smet werpt op een vakkundig opgebouwde sfeer. Daarnaast vond ik het slot iets te abstract en had ik op een bevredigender einde gehoopt. Als je de boodschap achter het slot begrijpt, realiseer je je weliswaar dat deze helemaal niet slecht in elkaar zit, maar toch bleef ik verlangen naar meer.

Al was het maar een glimp geweest van iemand anders die na The Lost Man in de lus terecht zou komen. Of wat meer context over de man en vrouw die nooit meer uit de lus wisten te ontsnappen, maar tegelijkertijd nog wel aanwezig waren in de echte wereld. Nog altijd worstelend met dezelfde levensvragen waarmee zij de lus binnenstapten, terwijl een deel van hen daar nooit meer uit kan ontsnappen. Of zoiets .

Buiten deze kanttekeningen vond ik Exit 8 echter zeer geslaagd. Ondanks mijn kritiekpunten is dit een film die mij nog lang bij zal blijven, en daarmee zijn die 4 sterren voor mij zonder meer verdiend.

4,0*

De stilte van de krekels

Net zoals Aterrados uit 2017 is When Evil Lurks een frisse wind. Ook is het weer eens iets anders dan de Amerikaanse horror waar het merendeel van de horrorfilms die ik kijk toch wel uit bestaat.

De kritiek die ik had op Aterrados van dezelfde regisseur, blijft ook hier grotendeels overeind. Het is een deel van de charme dat niet alles aan de kijker wordt uitgelegd en dat je gedurende de speelduur slechts een vaag beeld krijgt van wat er precies speelt. Vragen als waarom juist dit dorpje getroffen wordt, waarom de overheid wel genoemd maar tegelijkertijd zo pijnlijk afwezig is, en of dit allemaal een bewuste keuze is (waar volgens mij wel naar gehint wordt), blijven onbeantwoord.

Het slot toont namelijk aan dat de overheid er alle belang bij heeft om deze epidemie van demonische bezetenheid zo snel mogelijk de kop in te drukken. Juist daardoor bleef ik mij afvragen waarom diezelfde overheid wel aanwezig is op de achtergrond van het verhaal, maar vrijwel afwezig blijft wanneer de situatie volledig escaleert.

Gelukkig blijft er meer dan genoeg over om van te genieten. Zoals hierboven al vermeld vond ik het niet-Amerikaanse sausje heerlijk om naar te kijken. Daarnaast kent de film nauwelijks grenzen en ook kinderen en dieren worden niet gespaard. Mensen die hier niet tegen kunnen, dienen daar wel op voorbereid te zijn.

Wat de regisseur goed doet, is een constante dreiging creëren. Niemand is veilig in het dorpje en het kan op ieder moment fout gaan. Jumpscares komen eigenlijk niet voor. In plaats daarvan bestaat de horror vooral uit de gruwelijkheden die expliciet in beeld worden gebracht. De regisseur leunt dan ook meer op expliciete gore dan op het creëren van zoveel mogelijk schrikmomenten.

Wat sterk bijdraagt aan de geloofwaardigheid van het verhaal, is dat er hoofdzakelijk met praktische effecten wordt gewerkt. Een keerzijde daarvan is dat deze effecten, met name tijdens de finale maar ook op enkele andere momenten, soms een klein beetje knullig kunnen ogen. In combinatie met de beperkte acteerervaring van de kindercast deed het mij af en toe denken aan een theatervoorstelling van een amateurvereniging.

Tegelijkertijd geeft dat de film ook een ongepolijste en rauwe uitstraling, wat weer zijn eigen charme heeft. Het is duidelijk dat deze productie met veel liefde voor het genre is gemaakt. Tegenover de knullige momenten staan dan ook minstens zoveel huiveringwekkende momenten.

Echt eng wordt het voor mij nooit. Over het algemeen krijg ik eerder slapeloze nachten van horror die net wat subtieler is en meer onder de huid kruipt. Hoewel ik dus zonder nachtlampje in slaap kon vallen, neemt dat niet weg dat ik als liefhebber van het genre genoten heb van de sfeer en het originele verhaal, en mij met regelmaat ongemakkelijk voelde bij alle gruwelijkheden die zich op het scherm voltrokken.

Toch ben ik van mening dat sommige zaken meer uitleg konden gebruiken. Zo bleef de werking van Mirtha's apparaat voor mij onduidelijk en waren er enkele plotgaten die mijn wenkbrauwen deden fronsen. Neem bijvoorbeeld Pedro, die niet bezeten raakt terwijl hij urenlang rondloopt in kleding die in contact is geweest met The Rotten. De hond raakt vrijwel direct bezeten zodra hij eraan ruikt. Ik geloof best dat expliciet aan die kleding ruiken het risico vergroot, maar hoe kan het dan dat Pedro zelf niet bezeten raakt? Hij ruikt op een bepaald moment ook aan zijn eigen kleding en handen en benoemt zelfs expliciet de stank.

Kleine smetjes die ik prima los kan laten, maar die mij persoonlijk wel opvielen. Deze Argentijnse horror had op een aantal vlakken nog net wat sterker kunnen zijn en scoort daardoor niet zo hoog als hij had kunnen scoren. Gelukkig is het eindresultaat alsnog ruim voldoende om deze film van harte aan te kunnen bevelen.

3,5★

Element of the Surprise

Strange Darling is een aardige thriller die je van begin tot eind op het verkeerde been zet. Aanvankelijk voelde ik mij behoorlijk gedesoriënteerd door de niet-lineaire vertelstructuur, maar al snel bleek het verhaal verrassend makkelijk te volgen. De film blijft vervolgens een tijdlang spannend genoeg, maar vanaf het moment dat de agenten The Electric Lady vinden, begint de kwaliteit af te nemen.

Dat kantelpunt wordt ingeluid doordat diezelfde twee agenten zich compleet absurd gedragen. Het voelde voor mij als een geforceerde grindhouse-scène die duidelijk richting Tarantino wil leunen, maar die niet helemaal werkt. Tarantino is heer en meester in het creëren van bizarre situaties die juist door zijn dialogen overtuigen. Hier had ik vooral het gevoel dat de regisseur een vergelijkbare Tarantino-energie probeerde op te roepen, maar dat hij hiervoor net de finesse mist.

Ondanks een matige slotakte heb ik mij over het algemeen prima vermaakt met deze thriller. Tijdens de eerste minuten was ik bang met een vage arthouseproductie van doen te hebben, maar dat gevoel verdwijnt gelukkig snel. Het verhaal is flinterdun, maar wordt naarmate de speelduur vordert steeds pakkender en weet een sterke suspense op te bouwen.

Er is al veel geschreven over de prestatie van Willa Fitzgerald, maar terecht. Ze acteert fenomenaal en laat met deze film goed zien wat ze in haar mars heeft. Finesse mist de film hier en daar echter wel. De verschillende hoofdstukken worden wat geforceerd geïntroduceerd en het beperkte budget is, met name in het camerawerk, af en toe zichtbaar. Ik doel dan niet op de gekozen filmtechniek, maar op bepaalde shots die soms het gevoel geven dat je naar een B-productie zit te kijken.

Ook leek de inspiratie richting het slot een beetje op te raken. Hoewel Willa Fitzgerald tijdens de laatste momenten van The Electric Lady erg sterk is, miste ik een bepaalde creativiteit in de manier waarop haar verhaallijn wordt afgerond. Zeker in vergelijking met de wijze waarop het personage van Kyle Gallner eerder aan zijn einde komt.

Kortom: er is voldoende potentie aanwezig, maar de regisseur heeft naar mijn idee niet alles uit dit concept gehaald wat erin zat.

3,5★

Gone but not forgotten

De laatste keer dat ik een Toy Story-film zag kan ik mij niet eens meer herinneren. Wel weet ik dat het bij het eerste en tweede deel gebleven is. Ik heb er nooit de tijd voor genomen om deel 3 en 4 te zien. Mijn vriendin heeft de voorgaande delen echter al meerdere keren gezien, waardoor ook ik mij aan dit deel gewaagd heb.

Hier zag ik eigenlijk wel een beetje tegenop. Voor zover ik mij kan herinneren keek ik deze reeks namelijk nog door de ogen van een kind, waardoor dit deel in mijn beleving alleen maar tegen zou kunnen vallen. De realiteit was dat de film voor mij niet mee-, maar ook niet tegenviel.

De animatie voelt tijdloos en het is gaaf dat dit speelgoed al sinds 1995 gevolgd wordt. Wel vond ik dat de makers soms net iets te veel op nostalgie aan het varen waren. Ik zou dezelfde stemacteurs alleen blijven gebruiken wanneer dit geloofwaardig blijft. Bij Woody en Buzz is dat wat mij betreft het geval, maar Jessie vond ik ergerlijk om naar te luisteren. Haar oudere vrouwenstem voelde als een complete mismatch met haar gladgestreken poppengezicht. Ik snap dan ook niet zo goed dat juist het personage dat het minst geloofwaardig overkwam deze rol kreeg.

Verhaaltechnisch zit de film prima in elkaar. Naar mijn idee besteden ze hier bij Pixar altijd veel aandacht aan. Echt bijzonder wordt het echter nergens. Waarom ik dat vind, kan ik lastig inschatten. Ben ik de films zelf ontgroeid, of wist het script mij simpelweg niet echt te raken?

Een aantal grappen vond ik geslaagd, maar daarvan waren er voor mijn gevoel te weinig aanwezig. De vondst dat Jessie zich vergeten voelde, maar vervolgens ontdekte dat haar vorige eigenaar Emily haar dochter naar haar had vernoemd, vond ik vertederend. Het plot waarin Bonnie moeite heeft met het maken van vriendjes deed mij daarentegen een stuk minder. Al kan ik mij voorstellen dat kijkers, waaronder ouders die eerder met deze realiteit te maken hebben gehad, veel meer geraakt zullen worden door dit onderdeel van het verhaal. Dat ligt dus mogelijk ook een stukje bij mijzelf.

Onder aan de streep voel ik mij neutraal tegenover deze film. Ik heb mij zeker niet verveeld, maar een topper kan ik dit voor mij persoonlijk ook niet noemen. Hiervoor voelde het verhaal, ondanks dat het prima in elkaar zat, toch net iets te veel op de automatische piloot geschreven. Zonder echte dieptepunten, maar ook met weinig momenten die er voor mij echt uitsprongen.

3,0★

Ugh videogames...

Als liefhebber van de games had ik Resident Evil zó graag leuk willen vinden. Na het zien van Weapons kon ik bovendien niet wachten op het eindresultaat van deze gameverfilming. Helaas belandt Zach Gregger voor mij definitief in de categorie twijfelachtige regisseurs. Met Barbarian liet hij in de basis potentie zien, maar werd de uitwerking gaandeweg steeds beroerder. Weapons was daarentegen een aangename verrassing waar ik met volle teugen van genoten heb. Maar Resident Evil is voor mij wederom huilen met de pet op. Hoe kan het kwaliteitsverschil met Weapons opnieuw zo groot zijn?

Het begin vond ik nog aardig. De scène waarin Bryan de verlaten autotunnel inloopt was spannend en ook de scène met de zombies die van de daken springen vond ik sterk. Daar houdt het voor mij echter grotendeels wel op. Over het algemeen viel ik namelijk van teleurstelling in teleurstelling. Austin Abrams vond ik prima in zijn bijrol in Weapons, maar als hoofdrolspeler overtuigde hij mij totaal niet. De overdadige, veelal misplaatste humor en de bordkartonnen personages zijn daarnaast ook funest voor de sfeer. De film is hierdoor namelijk totaal niet spannend of eng.

Daarnaast kent de film ook momenten met belachelijk slechte effecten. Toen de eerste zombiehond ten tonele verscheen, vermoedde ik al niet veel goeds. Helaas wordt het er niet beter op wanneer de tentakelachtige verschijningen en samensmelting van zombies het hoofdpodium betreden. Als de games ons iets hebben geleerd, dan is het wel dat de delen die vol inzetten op horror verreweg het sterkst zijn. De delen die zwaar leunen op actie komen doorgaans minder sterk uit de hoek. Helaas lijkt de regisseur die les niet ter harte te hebben genomen.

Ik merk ook dat ik verbaasd ben over de overwegend positieve reacties die ik teruglees en het feit dat deze film zelfs tot een van de beste gameverfilmingen wordt gerekend. Misschien gaat die hype nog liggen, maar op het moment van schrijven lijkt daar in ieder geval nog geen sprake van.

Het uitgangspunt van de regisseur is goed. De kans op een succesvolle gameverfilming lijkt mij groter wanneer het verhaal slechts losjes op de games gebaseerd is. De verhaallijnen in de Resident Evil games werken prima, maar het is lastig voor te stellen hoe die succesvol naar het witte doek vertaald kunnen worden. Dat bronmateriaal vervolgens echter als excuus gebruiken om personages acties te laten uitvoeren die alle wetten van de logica tarten, met de liftscène als persoonlijk dieptepunt, maakt dit nog geen goede film.

Wel kan ik daar een positieve noot tegenover zetten. De scène waarin Bryan de deur boven de afgrond openschiet, waardoor deze de zombiemassa naar beneden liet storten, werkte wat mij betreft wel goed. Al dempte de geforceerde 'yeah videogames'-uitspraak mijn enthousiasme vervolgens weer meteen.

Ik heb dit soort overdreven actie inmiddels al meer dan genoeg voorbij zien komen in de Mila Jovovich-reeks. De eerste twee delen uit die reeks zijn naar mijn idee overigens een stuk beter, al kan de tand des tijds mij daarin mogelijk misleiden. Herzieningen zouden dat uit moeten wijzen.

Hoe het ook zij: deze versie uit 2026 vond ik in ieder geval een verspilling van mijn tijd. Na het zien van Obsession eerder dit jaar rijst bij mij ook meteen de vraag of dit project niet veel beter in de handen van Curry Barker had kunnen vallen, omdat deze regisseur wél weet hoe je subtiel kunt zijn.

2,0★

Een betere wereld begint bij je eigen samenleving

Quo Vadis, Aida? toont het schokkende resultaat van een ons-tegen-hen-situatie, waarbij een complete gemeenschap volledig uitgehold is. Het is helaas het zoveelste voorbeeld van een oorlog waarin mensen in monsters veranderen, nadat stukje bij beetje de overtuiging is ontstaan dat groepen mensen gescheiden van elkaar zouden moeten leven. Deze ontwikkelingen kwamen in een stroomversnelling toen het communisme in grote delen van Europa instortte.

Toch blijft het bijna onvoorstelbaar dat dit kon gebeuren, amper vijftig jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog. Maar oorlog is als een pan die jarenlang op het vuur heeft staan pruttelen. Tegen de tijd dat deze overloopt, is het vaak al te laat. Ondanks alle lessen uit het verleden zijn er nog steeds talloze plekken op aarde waar oorlog woedt. Helaas kent de wereld nog altijd vele voorbeelden van de onverbeterlijke menselijke natuur.

Precies daarom is het goed dat er films over dit soort onderwerpen gemaakt blijven worden. Hoewel je je er ook machteloos door kunt voelen, omdat oorlog steeds opnieuw blijft terugkeren, biedt het slot toch een sprankje hoop: een toekomstige generatie hoeft de geschiedenis binnen een samenleving niet per definitie te herhalen.

Door dit soort verhalen te blijven vertellen, wordt de kans op oorlog hopelijk op zijn minst op een aantal plekken in de wereld verkleind. Al blijft de trieste realiteit dat mensen altijd met elkaar in conflict zullen blijven komen, of de aanleiding nu religie is, de wens om meer land te bezitten of een hele andere aanleiding heeft.

Wat ik wel heb gemist bij deze oorlogsfilm, zijn portretschetsen van het hoofdpersonage. Wie waren Aida en haar gezin voordat de pleuris uitbrak? En hoe is hun leven door de jaren heen veranderd en beïnvloed geraakt door de oorlog?

Als kijker val je midden in een situatie die zich jarenlang heeft opgebouwd. Persoonlijk had ik daarom behoefte aan een uitgebreider totaalbeeld. Het leven voor de oorlog. Hoe de situatie vervolgens stap voor stap veranderde. Verschillende perspectieven vanuit onder meer de Bosniërs, Kroaten, Serviërs en de Verenigde Naties. Ook ontbrak de vreselijke tocht door de bossen vrijwel volledig. En zo kan deze opsomming nog wel even doorgaan. En juist daarom denk ik dat hier relatief eenvoudig een miniserie van gemaakt had kunnen worden, in de stijl van bijvoorbeeld Band of Brothers of Chernobyl, die de hele Bosnische oorlog vanuit meerdere perspectieven en over meerdere jaren volgt.

Als ik hier meer over wil zien, heeft het internet weliswaar uitgewezen dat er verschillende films en documentaires beschikbaar zijn, maar als je kijkt naar de enorme hoeveelheid producties over de Tweede Wereldoorlog, dan ontbreekt er naar mijn gevoel nog steeds een productie die de Bosnische oorlog als geheel in beeld brengt.

Dat vormt voor mij het grootste mankement van deze film. Tegelijkertijd wil ik daar nadrukkelijk aan toevoegen dat het vooral goed is dat deze film gemaakt is. De film kan alleen al voor educatieve doeleinden goed worden ingezet, omdat hij mensen een fractie van deze geschiedenis laat zien: de gruwelijke conclusie ervan, in de vorm van afschuwelijke massamoorden die zich in Bosnië en Herzegovina hebben afgespeeld.

3,5★

De zwakste Corleone

The Godfather Part III kent, in tegenstelling tot deel 1 en 2, een meer verdeeld publiek en wordt over het algemeen beschouwd als het minste deel van de trilogie. Hoewel ik dit laatste deel (ik heb de Coda-versie bekeken) ook het minste van de reeks vind, vond ik dit vervolg wel veel gemakkelijker te volgen dan zijn voorganger.

Het tempo leek hoger te liggen en de aanval met de helikopter vond ik zelfs ronduit spectaculair te noemen. Andy Garcia vond ik geweldig als Vincent Mancini. Ook het bekritiseerde acteerwerk van Sofia Coppola viel mij alleszins mee. Heel goed is het allemaal niet, maar ik heb mij geen moment aan haar gestoord.

Waar ik mij wél aan stoorde, waren een aantal ongeloofwaardigheden in het gedrag van Michael. Met name zijn kerkelijke biecht vond ik, ondanks het feit dat hij inmiddels een stuk ouder is, niet helemaal in lijn met het personage zoals we dat uit de eerdere films kennen.

Het meest ergerlijke vond ik echter de finale. Die was voor mijn gevoel erg traag en voorspelbaar. Voor sommige kijkers zal deze misschien wel spannend zijn geweest, maar ik voelde die spanning nauwelijks. Ik vond het slot eerder stroperig en de setting bovendien nogal clichématig overkomen. Persoonlijk had ik veel meer interesse gehad in een scenario waarin Mary en Vincent als een soort Bonnie & Clyde op de vlucht waren geslagen.

Dat Mary uiteindelijk het slachtoffer wordt in plaats van haar vader zag ik niet direct aankomen, maar de momenten daarna vond ik wat zwak uitgewerkt. Ik begrijp dat de Coda-versie een focus legt op de spirituele dood van Michael Corleone, in plaats van de fysieke dood die in de originele versie wel expliciet getoond wordt. Aangezien ik de originele versie niet heb gezien, maar wel benieuwd was naar de verschillen tussen de Coda-versie en het origineel, heb ik online gelezen dat Michaels fysieke dood daarin pas jaren na de dood van zijn dochter volgt. Persoonlijk had ik het dramatischer en krachtiger gevonden als Michael ter plekke was gestorven aan een gebroken hart. Maar goed, dat is waarschijnlijk vooral een kwestie van persoonlijke smaak.

Waar ik bij deel twee de kans op een verhoging zie bij een herziening, acht ik bij deel drie juist een verlaging niet uitgesloten. Dat is jammer, want de eerste helft van deze film vond ik een stuk vermakelijker en gemakkelijker wegkijken dan een groot gedeelte van deel twee.

3,0★

Stramme start, strakke finish

The Judge vond ik steeds beter worden naarmate de speelduur vorderde. Pakweg het eerste uur had ik meer moeite om in het verhaal te komen. De opzet greep mij aanvankelijk nog niet echt. Ik vond het personage van Jeremy Jones behoorlijk clichématig en geforceerd gespeeld, net als sommige scènes. Zo moet C.P. Kennedy voor bijna ieder optreden in de rechtszaal overgeven, waarna Hank Palmer uiteindelijk naast hem staat om hetzelfde te doen. Dat voelde voor mij wat gemaakt aan. Ook het zijplot met Samantha Powell en haar dochter voegde voor mij weinig toe aan het verhaal. Daardoor dacht ik aanvankelijk dat dit een lange, slepende zit zou worden.

Aanvankelijk was ik bang dat de focus te veel op oninteressante zijplotjes zou liggen. Gelukkig wordt alles een stuk beter na ongeveer het eerste uur, wanneer de rechtszaak zich verder ontwikkelt. Zodra de aanloop eenmaal achter de rug is, wordt duidelijk dat het moordmysterie en de band tussen vader en zoon, zoals ook in de plotomschrijving wordt beschreven, daadwerkelijk het hart van de film vormen. Naarmate langzaam maar zeker duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit, ontvouwt zich een hartverscheurend drama dat veel dieper ging dan ik in eerste instantie verwacht had. Ik werd alsnog volledig in het verhaal gezogen, terwijl ik dat op dat moment niet meer verwachtte.

De aanleiding voor het kijken van The Judge is mijn herziening van Better Call Saul, die ik samen met mijn vriendin kijk. Zij ziet nu voor het eerst het volledige Breaking Bad-verhaal in chronologische volgorde (waar ik overigens enorm jaloers op ben :O). In seizoen 3 staat een juridisch conflict tussen twee broers centraal, wat haar aan dit verhaal deed denken. Hoewel ik in eerste instantie het idee had dat dit verhaal nog niet in de schaduw kon staan van de dynamiek tussen Jimmy en Chuck, bleek ik uiteindelijk ongelijk te hebben. Hoewel The Judge voor mij wat stroef van start ging, vermoed ik dat liefhebbers van Better Call Saul hier uiteindelijk veel plezier aan zullen beleven zodra het verhaal eenmaal op gang gekomen is.

4,0★