Log

Another day at the toilets

​Perfect Days voelt zo alledaags aan dat ik me met momenten begon te vervelen. Ik betrapte mezelf erop dat ik eigenlijk meer van het verhaal verwachtte en ik bleef met een onbevredigend gevoel achter. Gezien de hoge beoordelingen betreft het hier wel een publieksfavoriet, waardoor ik denk dat dit concept minder aan mij besteed is.

Dit wil niet zeggen dat ik de boodschap niet kan waarderen: geluk kan in de kleine dingen zitten. In het nu leven en het volgen van je eigen pad blijven essentiële onderwerpen des levens. De film draagt dan ook zonder meer een steentje bij om hier als kijker bewust bij stil te staan. Ik geloof ook direct dat dit verhaal een grote impact kan hebben wanneer dit tijdens een retraite getoond wordt (wellicht gebeurt dit al ergens op de wereld); binnen een week of weekend waarin je hier sowieso al heel bewust mee bezig bent.

​Wellicht had ik Perfect Days ook aangrijpender gevonden als ik in een zelfreflectieve of meditatieve bui was geweest, maar de boodschap die de regisseur wilde overbrengen was voor mij te eenvoudig om mijn honger naar een aangenaam filmavondje te stillen. Tegelijkertijd is deze eenvoud ook de kracht van deze productie, waardoor ik het lastig vind hier een definitieve beoordeling aan te koppelen.

​Ik ga uiteindelijk voor een gulden middenweg. Ik had op het moment van kijken wellicht behoefte aan net wat meer plot dan wat mij die avond geserveerd was, maar anderzijds is het ook wel verfrissend dat een plot nergens heen gaat en je als kijker een inkijkje krijgt in het leven van een compleet willekeurig persoon.

Thema’s zoals een mogelijk verstoorde ouder-kindrelatie en de overdracht daarvan op een nieuwe generatie, het moeten afscheid nemen van het leven, het weer even kind kunnen zijn in een verdrietige situatie, materialisme en het vinden van je eigen identiteit komen voorbij, maar eerder op een manier zoals ze ook op een alledaagse dag in je eigen leven voorbij zouden kunnen komen (vaak heel subtiel). Hier ligt dus zowel de kracht als de zwakte van de film: door het gebrek aan een traditioneel plot ligt verveling op de loer, maar tegelijkertijd passeren de thema's hierdoor zo natuurlijk de revue dat het voelt alsof je naar 'een dag uit het leven van...' kijkt.

​3,0★

Michael Confusleone

Nadat ik recent (eindelijk) The Godfather had gezien en die al mijn verwachtingen overtrof, kon ik niet wachten om aan deel 2 te beginnen. Ik verwachtte opnieuw vijf sterren uit te delen, zeker gezien de torenhoge status die ook dit vervolg geniet. Des te groter was mijn verrassing toen ik merkte dat ik dit tweede deel aanzienlijk minder vermakelijk vond dan het origineel.

Dat heeft niet zozeer te maken met de kwaliteit van het verhaal, maar vooral met de manier waarop het verteld wordt. Ook het origineel is geen film die je met een schuin oog kijkt, maar zolang ik mijn aandacht erbij hield, kon ik het verhaal zonder al te veel moeite goed volgen. Bij Part II merkte ik regelmatig dat ik mij afvroeg wat er precies aan de hand was. Uiteindelijk heb ik zelfs Gemini om een recap van de Michael Corleone-verhaallijn gevraagd om alles weer op een rijtje te krijgen. Dat vormde een groot contrast met de verhaallijn van Vito Corleone, die juist verrassend eenvoudig en overzichtelijk verteld werd.

De eerste momenten van dit tweede deel waren weer ijzersterk. De schokkende dood van Vito's moeder, de zoektocht naar hem en zijn vlucht naar Amerika vormden een indrukwekkende opening. Ook de overgang naar de periode waarin Michael de scepter zwaait, vond ik minstens even sterk. De aanslag op hem komt als donderslag bij heldere hemel en sloeg bij mij in als een bom, waardoor ik direct op het puntje van mijn stoel zat.
Na die sterke start begon mijn enthousiasme echter langzaam af te nemen. De Michael Corleone-verhaallijn bleek voor mij veel lastiger te volgen dan de verhaallijn van het eerste deel. Niet omdat de gebeurtenissen op zichzelf niet interessant waren, maar omdat ik moeite had om grip te krijgen op de onderlinge verhoudingen, de motieven van bepaalde personages en de richting waarin het verhaal zich bewoog. Waar ik het eerste deel met de nodige concentratie goed kon volgen, had ik hier regelmatig het gevoel achter de feiten aan te lopen.

Dat werd voor mij vooral duidelijk tijdens de hoorzitting, die gevoelsmatig uit het niets onderdeel werd van het verhaal. Mogelijk speelt ook mee dat politieke intriges mij van nature minder aanspreken; de Michael-verhaallijn ontwikkelt zich op dat punt steeds meer in die richting. Achteraf kan ik niet anders concluderen dan dat het verhaal waarschijnlijk minstens zo sterk in elkaar zit als dat van het origineel. Toen ik eenmaal begreep hoe de vork in de steel zat, kon ik goed zien hoe zorgvuldig alles was opgebouwd. Juist daarom is het jammer dat de complexiteit tijdens het kijken ten koste ging van mijn kijkplezier, waardoor de impact van de gebeurtenissen mij emotioneel aanzienlijk minder raakte.

De Vito Corleone-verhaallijn leverde voor mij, ondanks de sterke start, ook gemengde resultaten op. Enerzijds vond ik het interessant om meer over zijn achtergrond te zien, maar anderzijds voelde het gedeelte tussen de moord op Vito's moeder en zijn uiteindelijke wraak onvoldoende uitgewerkt ten opzichte van Michaels verhaal. Ook had ik gemengde gevoelens bij de vertolking van Robert De Niro. De fysieke gelijkenis is treffend, maar de manier waarop hij Brando's manier van praten probeerde over te nemen, voelde voor mij soms wat geforceerd aan.

Hoewel de confrontatie met de moordenaar van Vito’s moeder onvermijdelijk was en bovendien passend voelt als afronding van die verhaallijn, lag deze ontwikkeling voor mij vooral in de lijn der verwachting. Daardoor maakte deze minder indruk dan gehoopt. Dat kwam mede doordat ik het gevoel had dat ik relatief weinig tijd met de jonge Vito had doorgebracht. Zijn verhaallijn richt zich voornamelijk op het uitschakelen van een machtige maffiabaas, terwijl zijn verdere opkomst veel minder aandacht krijgt. Wat mij betreft had hier voldoende potentie ingezeten voor een op zichzelf staande film. Nu had de verhaallijn in deze vorm misschien beter achterwege gelaten kunnen worden.

Mijn slotconclusie is dat The Godfather Part II waarschijnlijk minstens zo sterk in elkaar zit als het origineel, maar voor mij simpelweg een stuk minder plezierig was om te volgen. De complexe Michael Corleone-verhaallijn vroeg zoveel van mijn aandacht dat dit uiteindelijk ten koste ging van mijn kijkplezier. Wellicht kan een tweede kijkbeurt mijn beoordeling in de toekomst nog verhogen, nu ik beter begrijp hoe alle puzzelstukjes in elkaar vallen. Voorlopig sta ik daar echter niet bepaald om te springen. Hetzelfde geldt overigens voor de hekkensluiter van deze trilogie. Gezien de reputatie van dat deel begin ik daar met meer terughoudendheid aan dan aan Part II.

3,5★

Overbodig, maar vermakelijk

Ik hoorde veel kritiek op seizoen 4 van Klem (dat in eerste instantie als film is uitgebracht, vandaar ook deze review, aangezien ik normaal gesproken geen series recenseer). Hoewel dit nooit als filmklassieker de geschiedenis in zal gaan, vond ik de filmversie zelfs nog een stukje vermakelijker dan het derde seizoen.

Een veelgehoord kritiekpunt dat ik meekreeg, was dat het verhaal afgeraffeld en daarmee overbodig zou zijn, maar ik vond het vlotte verloop juist prettig. Een verhaal dat prima in lijn ligt met de eerste drie seizoenen, maar dan een stuk efficiënter verteld. Scheelt toch weer een uur of zes die je aan een andere serie (hopelijk zonder al te veel fillerafleveringen) kunt besteden .

Waar ik het meeste plezier uit haalde, was dat de plot toch net even anders in elkaar stak dan verwacht, en dat Kitty en Marius juist misleid werden bij een deal die te mooi bleek om waar te zijn, in plaats van dat zij zelf de oplichters waren. De creatieve oplossing die Hugo vervolgens verzint om hen uit de problemen te helpen, vond ik sterk geschreven. Dat geldt ook voor hoe een eerder, schijnbaar nietszeggend moment met ketsende steentjes terugkomt in de finale. Daarnaast vond ik het sterk dat Hugo niet opeens overkomt als iemand die zomaar weet hoe hij een vuurwapen moet hanteren. De manier waarop hij het geweer onder controle probeert te krijgen, vond ik creatief en realistisch gedaan. Het past goed bij het personage, en ik vermoed dat deze reactie geloofwaardiger is dan wat je in de meeste films ziet bij personages van wie wordt gesuggereerd dat ze nog nooit een vuurwapen hebben vastgehouden.

Eind goed, al goed? Volgens de berichten schijnt dit nu toch écht het laatste te zijn wat we van Hugo, Marius en Kitty zullen zien. Was deze film in de basis overbodig? Wellicht wel, maar dan wel vermakelijke overbodigheid.

3,0★

Feest voorbij

Mooi en oprecht drama over de relatie tussen een vader en zoon, die op scherp wordt gezet wanneer duidelijk wordt dat de vader ernstig ziek is. De roadtrip die zich vervolgens afspeelt, vond ik heel natuurlijk en intiem overkomen, waarbij de meer dramatische scènes klein en ingetogen blijven. Ook meer humorvolle en tedere momenten komen regelmatig voorbij, maar ook deze worden klein gehouden, wat bijdraagt aan het realisme en de geloofwaardigheid van het verhaal. Niet in de laatste plaats dankzij de natuurlijke chemie tussen Alkemade en Stapel.

Het einde kwam voor mij vrij abrupt, maar dit onderstreept naar mijn idee ook goed de boodschap die de regisseur, in mijn ogen, mee lijkt te willen geven: voor je het weet is het feest voorbij. Door het ontbreken van een verder narratief zag ik deze film als een klein en intiem portret van de laatste momenten tussen vader en zoon. Er wordt bewust niet te veel aandacht besteed aan de dood van de vader of zijn ziekte, maar juist aan de momenten daarvoor: de kostbare laatste momenten waarin je niet weet wanneer het feest écht voorbij is, en waarin je daarom moet genieten van alle momenten die je samen hebt.

De ziekte van de vader is enkel een aanleiding om de trip te starten. Ik denk dat hiervoor is gekozen omdat het voor veel mensen herkenbaar zal voelen als reden om een band aan te halen. Tegelijkertijd had er net zo goed geen ziekte aan de reis ten grondslag hoeven liggen, omdat voor ieder levend mens het leven van de ene op de andere dag voorbij kan zijn. Of dit nu komt door ziekte, een ongeval, ouderdom, of doordat het lichaam op een willekeurig moment simpelweg besluit ermee op te houden.

3,5★

Freaky Nikki

Er is al veel gezegd en geschreven over Obsession, en ook ik kan niet ontkennen dat het bioscoopdebuut van Curry Barker tot een van de sterkere horrors van de afgelopen jaren behoort. Tot de absolute top vind ik Obsession echter niet behoren; hiervoor laat de regisseur helaas een aantal kansen liggen of maakt hij keuzes die ik persoonlijk anders had aangepakt.

Ik doel hier hoofdzakelijk op Nikki, die Bear letterlijk vraagt of ze gevoelens voor hem heeft, waarna hij zich alsnog niet durft uit te spreken. Sterker was geweest als hij dit wel had gedaan en zij hem had afgewezen, alvorens hij zijn wens over haar zou hebben uitgesproken.

Daarnaast zijn er nog een aantal andere keuzes die ik liever anders had gezien, zoals Ian, die een groot geldbedrag wenst dat vervolgens wel heel letterlijk uit de lucht komt vallen. Het was geloofwaardiger geweest als er even later een cameraploeg met een cheque voor zijn deur had gestaan.
Ook had er meer gehaald kunnen worden uit het One Wish Willow-concept, bijvoorbeeld door Bear met iemand in contact te laten komen bij wie een wens ook volledig verkeerd was uitgepakt.

Tot zover mijn kritiek, want wanneer je naar mijn eindbeoordeling kijkt, kun je concluderen dat de positieve elementen de boventoon voeren. Dit komt niet in de laatste plaats door Inde Navarrette, die scène na scène steelt, de praktische effecten (waar ik een groot voorstander van ben) en een ijzersterke onderhuidse spanning die al snel onder mijn huid kroop en daar niet meer verdween. Goedkope jumpscares voeren gelukkig niet de boventoon; de nadruk ligt duidelijk op psychologische horror.

De onvoorspelbaarheid van Nikki is daarbij tegelijk eng, ongemakkelijk en op momenten ook grappig, terwijl de spanning constant aanwezig blijft. Daarnaast blijven een aantal elementen bewust mysterieus, zoals wie de man van de klantenservice eigenlijk was, welke wens de winkeleigenaar precies gedaan had, en waar de One Wish Willows überhaupt vandaan komen. Less is more: de verbeelding van de kijker zorgt uiteindelijk voor het sterkste narratief.

4,0 ★

​De aanhouder wint

​Aanvankelijk vond ik The Good Nurse vrij middelmatig en standaard overkomen; de film voelde een beetje aan als een dertien-in-een-dozijn ziekenhuisdrama zonder veel body of inhoud. In eerste instantie was ik hoofdzakelijk flabbergasted door het gegeven dat Amy haar levensbedreigende hartaandoening moest verbergen voor haar werkgever, omdat ze nog niet lang genoeg in dienst was om de operatie vergoed te krijgen (God bless America).


​Langzaam maar zeker werd mijn aandacht steeds meer verlegd naar seriemoordenaar Charles Cullen. Bizar hoe lang hij heeft kunnen doorgaan voordat hij uiteindelijk werd betrapt. Hoewel de belangrijkste vraag nooit wordt beantwoord (waarom deed hij het?), is het net dat zich langzaam om hem sluit, en de cruciale rol die Amy hierin speelt, fascinerend en spannend om te volgen.

​Al duurt het even voordat de film goed op gang komt. Het initiële onderzoek werd vrij routinematig in beeld gebracht, alsof er niet bepaald veel moeite werd gedaan om de kijker het verhaal in te trekken. De aanhouder wordt echter beloond: in de tweede helft wordt de spanning steeds verder opgevoerd, met een aantal memorabele momenten die een ruime voldoende rechtvaardigen.

​3,5★

A gift from cinema history you can’t refuse

Ik heb een bekentenis te maken: dit is geen herziening van een film die ik al had gezien vóór ik begon met reviews schrijven voor Moviemeter, maar simpelweg omdat ik The Godfather nog nooit had gekeken…

Toen ik jonger was, lag mijn focus vooral op blockbusterfilms. Naarmate ik ouder werd, heb ik meerdere keren op het punt gestaan om deze klassieker te kijken, maar liet ik mij telkens tegenhouden door de gedachte dat de film onmogelijk aan alle verwachtingen zou kunnen voldoen. Daarnaast hebben opmerkingen over de traagheid en complexiteit van het verhaal, in combinatie met de speelduur van bijna drie uur, mij er in het verleden van weerhouden om eraan te beginnen. Ook speelde mee dat ik bang was dat de film te sterk verouderd zou zijn.

Hoewel ik moet toegeven dat mijn 16-jarige zelf de schoonheid van deze film waarschijnlijk niet volledig had kunnen waarderen, schaam ik mij enigszins dat het zo lang heeft geduurd voordat ik dit unaniem geprezen meesterwerk eindelijk heb gezien. Na het kijken van The Godfather kan ik namelijk niet anders concluderen dan dat deze film tot de basisopvoeding van iedere filmliefhebber behoort. Mijn zorgen over eventuele overwaardering bleken volledig onterecht.

Wat betreft de vermeende traagheid en complexiteit: je moet er inderdaad voor gaan zitten en bereid zijn je mee te laten voeren, maar zolang je je aandacht erbij houdt, is het verhaal uitstekend te volgen. Al was ik zo nu en dan even in de war over wie nou precies wie was, kon ik de verhaallijn zonder verdere problemen volgen.

Ik kan deze film niet anders omschrijven dan als een geschenk uit de filmgeschiedenis. Een geschenk van bijna 55 jaar oud dat tevens als tijdscapsule werkt: gesitueerd in de jaren ’40, gemaakt in de jaren ’70, en nog altijd verrassend sterk overeind is gebleven. De vele iconische scènes en het natuurgetrouwe maffiasfeertje, dat als inspiratie heeft gediend voor talloze films, series en games, spelen hierin een grote rol. En natuurlijk mogen de uitmuntende acteerprestaties van met name Marlon Brando en Al Pacino ook niet onvermeld blijven

Aan iedereen die, om wat voor reden dan ook, nog nooit aan deze trilogie is begonnen: zet dit bovenaan je prioriteitenlijst. Ik kijk in ieder geval uit naar de overige twee delen. En daar ga ik nu zeker geen jaren meer mee wachten

5,0 ★

Punisher showcase

Doorgaans schrijf ik alleen reviews over films, maar omdat Punisher: One Last Kill officieel als film wordt betiteld, neem ik deze ook mee. De voormalige Netflix-serie heb ik ook gezien. One Last Kill lijkt daar grotendeels los van te staan, maar voelt tegelijkertijd wat gefragmenteerd aan. Het doet eerder denken aan een pilot voor een zachte reboot van de serie dan aan een echt op zichzelf staande special.

Een special die volgens mij bedoeld is om een inkijkje te geven in waar Frank Castle zich bevond, voordat hij mogelijk opduikt in de nieuwe Spider-Man. De release daarvan moeten we natuurlijk nog afwachten. Als “Ma” (de nieuwe vijand die in deze special wordt geïntroduceerd) daarin geen rol speelt, zou ik het vreemd vinden als hier geen losstaand vervolg op komt.

Dat vervolg hoeft wat mij betreft geen seizoen van dertien afleveringen te zijn. De serie zat goed in elkaar, maar had beter gewerkt in een format van vijf tot maximaal acht afleveringen, zoals ook bij Daredevil: Born Again is gedaan. Een kort seizoen van vijf afleveringen, in dezelfde vlotte stijl als deze special, had hier goed kunnen passen.

Nu voelt het vooral als een losse showcase van het personage, zonder echte toegevoegde waarde voor het verhaal van Frank Castle. Daardoor komt de special behoorlijk overbodig over en voegt deze voor mij persoonlijk weinig toe.

Dat gezegd hebbende, was het absoluut geen straf om naar de moddervette actie te kijken, die hier bruter dan ooit in beeld wordt gebracht op één slordig CGI-moment na. Petje af voor Disney. Hopelijk wordt er straks geen afbreuk gedaan aan The Punisher door hem in een 12+-productie op te laten duiken.

3,0 ★