Log

Inspiratieloos horrorcircus

Hoe Evil Dead Rise van dezelfde regisseur als The Mummy kan zijn, is iets wat ik haast niet kan bevatten. Er zit zo'n bizar groot kwaliteitsverschil tussen deze twee titels dat ik dit maar lastig kan geloven.

Er is al veel over geschreven: het gaat al mis bij de opzet, die zo volstrekt ongeloofwaardig is dat je het verhaal maar moeilijk serieus kunt nemen. Hoe kan het in godsnaam mogelijk zijn dat de ouders van Katie haar mee naar huis willen en mogen nemen, kijkend naar de staat waarin zij verkeert? En dat extreem zorgwekkend gedrag, zoals het geven van een kopstoot en het eten van een schorpioen, amper aandacht krijgen? De mantel der liefde kan veel voor een ouder bedekken, maar niet tot dit niveau.

In het middenstuk wordt het een stuk beter. Alsof Lee Cronin een tijdelijke bevlieging kreeg waarin hij wél weet hoe hij met dit verhaal uit de voeten kan. Zodra blijkt hoe, en vooral waarom, Katie geofferd werd, komt er veel meer spanning in het verhaal. De onthulling in Egypte en de gebeurtenissen die zich vervolgens ontvouwen zijn sterk, waardoor ik het idee kreeg dat de regisseur de film alsnog op de rit aan het krijgen was.

Er komen in het middenstuk ook een paar extreme scènes voorbij. Daarbij doel ik met name op hoe de oma om het leven komt en Katie vervolgens in haar kist klimt om haar lichaamssappen op te zuigen en op te likken. Op deze momenten huiverde ik en kwam heel even dat gruwelijke gevoel terug dat ik ook bij Evil Dead Rise had. Het wordt nooit echt eng, zoals bij Evil Dead Rise ook niet het geval was, maar de rampspoed die het gezin overkomt is op dit moment heel sterk voelbaar.

Helaas duurt dit gevoel niet lang wanneer het laatste gedeelte in een goedkope spookhuishorror verandert, waarbij men het kennelijk nodig vond om een slecht geanimeerde woestijnstorm rondom de bezeten Katie te laten ontstaan. Dit haalde iedere spanning weg die ik nog voelde. Die spanning was overigens al in rap tempo aan het verdwijnen toen detective Dalia eenmaal bij het gezin thuis aanklopte om de gruwelijke videobeelden te laten zien.

Het inspiratieloze horrorcircus dat zich vervolgens ontvouwt voelt goedkoop, kunstmatig en zielloos aan. Alsof Lee Cronin geen verdere inspiratie had om het verhaal op een sterke manier af te ronden. De laatste momenten brachten nog wel een klein lichtpuntje, maar ik was tegen die tijd al zo klaar met deze film dat het mij nauwelijks nog iets deed.

Hoewel Evil Dead Rise eveneens flink leunt op absurditeit en plotgemak, wist die film tenminste spanning, gruwel en entertainment effectief te combineren. Had hier bijvoorbeeld om te beginnen al meteen gekozen voor een andere opzet dan ouders die compleet irrationeel handelen en zelfs nog ruzie krijgen over het in huis houden van Katie, terwijl iedere idioot die een paar seconden met haar in een kamer doorbrengt kan vertellen dat dit foute boel is.

2,0★

Het drama dat geen drama had hoeven te zijn

The Drama heeft een leuk concept, maar de uitwerking vond ik minder boeiend. Dit komt doordat er uiteindelijk te weinig met het interessante uitgangspunt wordt gedaan. Nadat duidelijk wordt welke richting het verhaal op gaat, gebeurt er naar mijn idee te weinig om de spanning vast te houden, waardoor de film voor mij langzaam begint dood te bloeden.

Aanvankelijk was ik nog verrast toen duidelijk werd dat het ergste wat Emma had gedaan het bijna uitvoeren van een school shooting was. Ik begrijp de schok van de andere personages en dat er heftig op haar verleden wordt gereageerd. Wat ik minder goed begrijp, is dat al snel lijkt te worden vergeten dat de schietpartij uiteindelijk nooit heeft plaatsgevonden en dat Emma destijds nog een puber was. Hoewel haar voorbereidingen uiteraard veel verder gingen dan enkel fantaseren over geweld, vond ik dat de film weinig ruimte laat voor nuance. Zelf was ik op de middelbare school ook niet populair en speelde ik soms scenario's in mijn hoofd af waarin mijn pestkoppen er niet bepaald goed vanaf kwamen. Pestgedrag wordt in de film niet nadrukkelijk uitgewerkt, maar toch had ik graag gezien dat er meer aandacht was geweest voor de context en het tijdsverloop.

Als de regisseur vervolgens nog enkele verrassingen achter de hand had gehad, had ik daar makkelijker doorheen kunnen kijken. In eerste instantie schiet de film namelijk sterk uit de startblokken. Zodra de aap uit de mouw is, volgen enkele geslaagde komische momenten, zoals de webcam die moet updaten en Charlie die zich voorstelt hoe hij Emma had gekend in de periode waarin haar plannen actueel waren.

Maar naarmate de speelduur vordert, zakt de film steeds verder in. De bruiloft, die de climax had moeten vormen, voelt uiteindelijk juist als een anticlimax. De gebeurtenis tussen Charlie en Misha, die de bruiloft uiteindelijk laat escaleren, komt op mij over als een vrij gemakkelijke manier om het verhaal naar zijn einde toe te sturen. Het gesprek tussen Emma en Charlie aan het eind voelt als een nogal omslachtige route, omdat datzelfde gesprek net zo goed enkele dagen later had kunnen plaatsvinden, wanneer Charlie van de schok bekomen was.

Waarom dan toch een zesje? Dat is vooral te danken aan de sterke acteerprestaties van Zendaya en Pattinson, het originele uitgangspunt en een veelbelovende eerste helft. Juist daarom is het jammer dat de tweede helft zo inzakt. Ik had de film een stuk sterker gevonden als Emma nu nog steeds een fascinatie voor vuurwapens had gehad en de veroordelingen van haar omgeving een trigger voor haar waren geweest om opnieuw een schietpartij te overwegen. Dan had je pas écht een interessant verhaal gehad.

3,0★

The Least Great American Idiots

Ik begrijp dit deel niet zo goed. Het is voor de helft een nieuwe film, maar voor het andere gedeelte voelt het eerder als een special waarin de heren terugblikken op hun carrière dan als een volwaardige speelfilm. Bij deel twee, drie en vier werd steeds een 0,5-deel uitgebracht vanwege de hoeveelheid stunts die de heren hadden uitgevoerd. Dat men nu kiest voor deze opzet in plaats van een volwaardige speelfilm, vind ik opmerkelijk. Het geeft mij het gevoel dat dit deel vooral geproduceerd is om extra inkomsten te genereren.

Ik vond het een leuke vondst om dit (nu echt laatste?) deel te beginnen met een nog niet eerder vertoonde stunt uit de begindagen. Het overgrote deel van de overige getoonde stunts uit het verleden stond mij echter nog goed bij, waardoor ik me al snel afvroeg wat de toegevoegde waarde was van al dat oude materiaal. Daarnaast zijn de meeste nieuwe stunts minder spectaculair dan wat in het vorige deel voorbij kwam.

Hoogtepunten waren wat mij betreft het prostaatonderzoek met de robot, de Escape Room from Hell en het smerige potje colonoscopie-twister. Daarnaast kwamen er nog enkele andere stunts voorbij die zo hun momenten hadden. Ook de intro en de verwijzing naar de bekende opening met het winkelwagentje uit het eerste deel waren leuk gedaan.

Toch voelt deze film als geheel voor mij een beetje als een gemiste kans. De toegevoegde waarde is beperkt en meer dan ooit voelt dit als een 0,5-deel. Men had beter kunnen stoppen bij Jackass Forever en daarna een losse terugblikspecial kunnen uitbrengen waarin de heren terugkijken op hun carrière, of meer tijd kunnen nemen om nog één laatste speelfilm te maken die met recht de titel Best and Last had mogen dragen.

2,5★

Geen nieuwe dag

Toen er steeds meer informatie over Brand New Day naar buiten kwam, wist ik al dat No Way Home onmogelijk overtroffen kon worden. Dat ik dit de minst interessante Spider-Man-film van Tom Holland zou vinden, had ik echter ook niet verwacht. Ik vond het plot veel minder interessant dan dat van zijn voorganger.

Ik vind The Punisher op het lijf van Jon Bernthal geschreven, maar in een film met een 12+-rating voelt zijn personage totaal misplaatst aan. Zijn optreden voelde voor mij bovendien als een verplicht nummertje om een personage te laten opdraven dat resoneert met het oudere Marvel-publiek. In het geval van No Way Home was dit geen probleem. Het verschijnen van de twee andere Spider-Men voelde daar volledig in dienst van het verhaal. Hier voelt The Punisher vooral misplaatst aan en heeft zijn rol wat mij betreft geen enkele toegevoegde waarde.

Dan vervolgens: een schurk die uiteindelijk geen echte slechterik blijkt te zijn, tegenover de vrij standaard rechtoe-rechtaan slechterik William "Bill" Metzger, gespeeld door Tramell Tillman. Hij zette een veel sterkere rol neer in Severance. Hier heeft zijn personage simpelweg niet zoveel te doen.

Sadie Sink als Jean Grey vond ik eveneens niet overtuigen. Ik vind haar te jong ogen voor deze rol en daarnaast wist haar acteerspel mij niet te overtuigen. Ik begrijp dat de huidige X-Men-cast aan vervanging toe is, maar een nieuwe Jean Grey introduceren terwijl je weet dat een deel van de oorspronkelijke cast nog zal opduiken in Avengers: Doomsday, voelt voor mij wat misplaatst.

Wel geslaagd vond ik de scènes met Hulk, het gevecht met The Hand en de dynamiek tussen Peter Parker en MJ. Al had ik meer ontwikkeling tussen de personages verwacht, verloopt hun hereniging in ieder geval niet op een manier die veel kijkers zullen verwachten. Daarnaast vond ik de finale vrij aardig te noemen.

De positieve geluiden begrijp ik echter niet zo goed, omdat dit vierde deel meer dan ooit in de Holland-reeks als een verplicht nummertje voelt. Daarnaast had de regisseur wat mij betreft veel interessantere verhaallijnen kunnen verkennen. Denk aan Man-Spider, The Sinister Six of een strijd tussen Spider-Man en Venom. Ondanks het gegeven dat ik de Venom-films nooit heb gezien omdat deze mij totaal niet aanspreken, vond ik de Venom-saga uit de tekenfilmserie van de jaren negentig destijds erg spannend.

Dat Brand New Day uiteindelijk de gekozen richting is geworden, vind ik, in tegenstelling tot de vele positieve geluiden die ik over de film hoor, behoorlijk teleurstellend. Er wordt weliswaar naar de verhaallijn van Man-Spider gehint, maar de koers die de regisseur vervolgens inslaat voelt, ondanks de gewaagde keuzes die hij wel heeft proberen te maken, als een stap terug ten opzichte van No Way Home.

3,0★

De kunst van het bekende

Frankenstein is een visueel kunstwerk, maar desondanks bleef ik met een leeg gevoel achter. Ik kan lastig benoemen wat hier precies de aanleiding voor was. Soms waren het wellicht de effecten die mij tegenstonden. Op het moment dat bijvoorbeeld een roedel wolven te overduidelijk uit de computer komt, haalt mij dit direct uit het verhaal. Op een ander moment was het wellicht de voorspelbaarheid van het verhaal. Ondanks de vrije bewerking van regisseur Guillermo del Toro zag ik veel situaties vooraf aankomen en zaten er weinig verrassingen in het verhaal.

Ik heb dit gevoel vaker bij films van deze regisseur. Bij Crimson Peak was ik bijvoorbeeld op visueel vlak ook onder de indruk, maar verhaaltechnisch vond ik het niveau niet gelijkwaardig. The Devil's Backbone vond ik weliswaar mysterieus, maar uiteindelijk ook niet veel om het lijf hebben. Naar mijn idee was ik meer te spreken over Pan's Labyrinth, maar om dat vast te kunnen stellen zou een herziening nodig zijn. Ik zag die film voordat ik begon met het schrijven van reviews.

Op basis van mijn ervaringen met deze regisseur, The Shape of Water vond ik bijvoorbeeld ook geen origineel verhaal hebben, komen mijn beoordelingen doorgaans maximaal op een 7 uit. Dat is wat mij betreft een prima score, maar ik zie wel een trend in mijn beoordelingen terug: de films van Del Toro weten mij inhoudelijk nooit echt te raken.

De acteerprestaties van met name Oscar Isaac en Jacob Elordi waren goed, maar verhaaltechnisch herbergt Frankenstein te weinig verrassingen om echt indruk op mij te maken.

Victor Frankenstein die zich tegen zijn eigen creatie keert, The Creature die na verloop van tijd zo eenzaam wordt dat hij eist dat Frankenstein een wederhelft voor hem maakt, de ontmoeting met de oude man die vanwege zijn blindheid alleen de goedheid van The Creature ziet en vervolgens uiteraard noodlottig aan zijn einde komt, waarna de gemeenschap The Creature direct als dader aanwijst. Het voelt allemaal alsof je het al veel vaker hebt gezien, maar dan met een hele mooie strik eromheen.

Krappe 3,5 ★