Log

Om door een ringetje te halen

Hoewel ik nog steeds bezig ben met mijn herzieningen van de eerste vijf delen, wilde ik niet te lang wachten met het zien van het nieuwste deel. In mijn gedachten is Final Destination een van de betere horrorreeksen en tot nu toe vallen ook de herzieningen mij dan ook totaal niet tegen. Dat de nieuwste hetzelfde niveau behaalt als het origineel kan ik beamen. Al vind ik deel twee ook gewoon gelijk met Bloodlines staan. Waar Bloodlines in uitblinkt is de gruwelijkste sterfscène die ik mij tot nu toe kan herinneren. Hoewel ik deel vier en vijf nog moet gaan herzien staat de MRI scène voor mij nu met stipt op een.

Ook de creativiteit van het script en hoe de dood ook nakomelingen opzoekt omdat ze nooit hadden mogen bestaan, vond ik erg sterk. Daarnaast is de emotionele lading die het afscheid van Tony Todd met zich meebrengt niet te missen. Ik vond het ook erg sterk gevonden hoe ook hij als klein jongetje, ooit aan de klauwen van de dood ontsnapt was al zag ik deze twist wel al ver van tevoren aankomen.

Veruit het grootste minput van dit zesde deel vond ik “het grote ongeluk” waar het allemaal mee begint. We leven anno 2025 maar deze scené is veel te grandioos opgezet en ziet er met momenten zelfs in de bioscoop al behoorlijk slecht uit. Ik denk dat dit er door de jaren heen alleen maar slechter uit zal gaan zien. De film gaat (net zoals dat bij deel 3 het geval was) gelukkig in een stijgende lijn omhoog wanneer de dood zich gaat richten op het opjagen van alle overlevenden, en de creatieve, gruwelijke manieren waarop dit gebeurt. Ik kan je vertellen dat naast de MRI scène de scènes met de grasmaaier en de vuilniswagen nu ook in mijn geheugen gegrift staan.

Het slotakkoord vond ik dan ook weer net iets te groots, massaal en abrupt aanvoelen. Dit hadden ze wat mij betreft op een meer kleinschalige manier, met minder overdaad aan special effects af mogen ronden. Hoe grandiozer de schaal van het ongeluk is, hoe zwakker ik deze momenten vaak vind. In mijn gedachten blijven de opzetten van de eerste twee films dan ook het allerbeste. Hoewel ik mij deel vier en vijf niet heel goed meer kan herinneren staat het mij bij dat ik de aanleidende ongelukken hier vaak ook een stuk zwakker vond dan de overige sterfgevallen doordat er te veel met digitale effecten gewerkt wordt. In de eerste twee delen is dit een stuk minder zichtbaar gemaakt en daar had in de overige vervolgen, ook meer aandacht aan kunnen worden besteed.

3,5*

Aangename (achtbaan)rit

Nét iets minder dan de eerste twee delen, maar ze liggen nog steeds dicht bij elkaar. Wat ik het grootste minpunt vond was het achtbaan ongeluk die gewoon een stuk minder spectaculair aandoet dan het vliegtuigongeluk en het verkeersongeval uit de eerste twee delen. Daarnaast zag het achtbaanongeluk er ook verouderd en slecht uit waardoor ik in eerste instantie niet veel enthousiasme voelde bij een herziening van dit derde deel.

Gelukkig wordt het allemaal een stuk beter wanneer de dood de overlevenden alsnog over de kling wilt gaan jagen. Dit gebeurt op dezelfde creatieve manier als in de eerste twee delen. Met name de momenten met de zonnebank, het auto ongeluk en het spijkerpistool vond ik goed gevonden en waren vreselijk om te zien. Want tja dat huiveren bij een Final Destination film.. Het hoort er natuurlijk toch wel een beetje bij

Als je je bedenkt dat dit alweer het derde deel uit de reeks is dan is het helemaal niet slecht. Hoewel ik Winstead een minder sterke lead vind dan de hoofdrolspelers uit de eerste twee delen, de rest van de cast nog net iets meer vergeetbaar lijkt, en er op een aantal momenten net iets te opzichtig gebruik wordt gemaakt van een green screen was dit verder een aangename (achtbaan)rit.

3,0*

Love is in the air

Echt een enorm leuke sciencefiction thriller die zichzelf niet al te serieus neemt en ook lekker veel humor bevat. Het script zit slim in elkaar en kent de nodige plotwendingen, al is het jammer dat de plot zoals ik hem omschreven zag staan op de streamingsdienst, gelijk al zoveel weggeeft. Ten tijde van de release was de plot naar mijn idee nog wat meer in nevelen gehuld. De omschrijving op Moviemeter kan overigens ook wel wat beter, maar die geeft in ieder geval de plot niet gelijk weg

Hoewel ik het plot dus liever niet op voorhand had geweten, zaten er gelukkig alsnog voldoende verassingen in het verhaal. De speelduur is echt precies goed en de grote variatie in genres is perfect in balans. Hoewel het in de basis om een sciencefiction thriller gaat zit hier ook veel actie en humor in, en voelt de film soms ook op een goede manier een klein beetje campy aan. Wat ik met name verassend vond was hoe spannend het verhaal wist te blijven terwijl ik ook met grote regelmaat een lach niet kon onderdrukken. De humor gaat nooit het randje over waardoor scary movie vibes gelukkig achterwege blijven, en het ook allemaal lekker spannend blijft.

Companion is verassend leuk én is een bijzonder leuke optie voor een date night die in eerste instantie de indruk wekt dat het om een romantische titel gaat, alvorens compleet over de kop te gaan. Op de best mogelijke manier denkbaar.

4,0*

Deur naar het onbekende

Mijn eerste ervaring met het werk van Makoto Shinkai. Hoewel ik incidenteel overlap voelde met de Ghibli-Films vanwege het fantasy aspect, ligt de focus bij Shinkai meer op het persoonlijke, terwijl Ghibli zich daarnaast nog wat steviger focust op universele en maatschappelijke aspecten. De visuele stijl is meer modern ten opzichte van de handgetekende stijl die studi Ghibli hanteert wat de animatie een andere feeling meegeeft. In dit opzicht heb ik genoten van Suzume.

Op basis van het plot had ik hier wel wat meer van verwacht. De film ontbeerde spanning en was soms ook wat kinderlijker dan ik had verwacht. Ik had een meer volwassen toon verwacht. Met name vanwege deze redenen valt mijn beoordeling wat lager uit omdat ik meer in de stemming was voor een meer volwassen animatie. Ik moet er dan wel bij zeggen dat ik mij niet goed ingelezen heb alvorens ik hieraan begon.

Qua emotionele diepgang vond ik met name het einde sterk waarbij het hoofpersonage letterlijk in contact komt met haar vroegere zelf. Hoewel dit gegeven een beetje uitgekauwd over kan komen (met name wanneer je enigszins bekend bent met familieopstellingen), vond ik het wel mooi door de regisseur uitgewerkt.

Geen verkeerde eerste introductie met het werk van deze regisseur, maar ik ben nog niet helemaal overtuigd

3,0*