Log

The one that got away

Originele film met een onverwachte uitkomst en interessant onderwerp. Althans, ik had zelf nog niet eerder van de term hibakusha gehoord. De opzet van het verhaal is simpel: het hoofdpersonage heeft niet lang meer te leven en besluit de grote liefde uit zijn leven op te zoeken. De liefdesrelatie die destijds op een onverwachte manier eindigde en voor hem een blijvend los eindje in zijn leven achterliet.

Terwijl Kristófer naar "zijn Miko" op zoek gaat, krijgen we flashbacks te zien die tonen hoe de twee elkaar ontmoet hebben en hoe de relatie destijds gelopen is. De flashbacks en het heden lopen op een naadloze manier in elkaar over en kijken aangenaam weg. Het moment waarop de twee elkaar dan eindelijk ontmoeten is bitterzoet, realistisch en zonder poespas. Met een uitkomst die ik in ieder geval niet aan had zien komen. Het open einde vond ik ook erg mooi: je weet niet hoeveel tijd de twee geliefden nog zullen hebben, maar voordat beide levens eindigen, hebben ze elkaar weer weten te hervinden en de lucht kunnen klaren.

Er is één moment in het verhaal dat mij, ondanks de sterke opbouw, toch wat ongeloofwaardig overkwam: de beslissing van Miko om met Takahashi-san mee te gaan naar het vliegveld, in plaats van Kristófer op dat moment de waarheid te vertellen. Ik begrijp dat de filmmakers hiermee de invloed van haar vader willen benadrukken, maar toch voelt deze keuze niet helemaal in lijn met de rest van haar karakter. Miko wordt in de flashbacks neergezet als iemand die, ondanks haar trauma als hibakusha, open is en zich in zekere zin af zou kunnen zetten tegen haar vader. Het feit dat ze op dit cruciale moment kiest voor vluchten in plaats van confrontatie, voelt als een breuk met haar eerdere gedrag.

4,0 ★

De nasleep van de liefdesroes

Hoewel Anora met gemak een half uur korter had gemogen heb ik mij over de gehele linie aardig vermaakt met deze dramedy. Niet in de laatste plaats vanwege de uitstekende vertolking van Mikey Madison als leadactrice, maar ook zeker dankzij de verdiensten van Borisov, Karagulian en Tovmaysan. Het personage van Eydelshteyn is met name heel irritant, maar dit past dan wel weer goed bij zijn personage.

Anora kent naar mijn idee drie verschillende hoofdstukken. Het begint als een sprookje wat te mooi is om waar te zijn, vervolgens komt de keiharde realiteit in beeld, en uiteindelijk de aftermath. Wat begint als een luchtig verhaal vol met feesten, seks en drugs krijgt al snel een meer serieuze ondertoon zodra de zeepbel van de newlyweds wordt doorgeprikt. Het moment waarop dit besef langzaam tot Ani doordringt, te midden van alle chaos in een bizarre, komische, maar eveneens hevige situatie wanneer Garnik, Igor en Toros het pasgetrouwde stel hebben weten te vinden, vind ik het meest krachtig.

De nachtelijke zoektocht naar Ivan die zich vervolgens ontvouwt gaat te lang door waardoor het verhaal een beetje stroperig wordt. Met name dit gedeelte had meer ingekort kunnen worden. En wellicht aangevuld met nog net wat meer achtergrond over het rijkeluis gezin zelf, voordat Ivan met Ani in contact kwam. Hoe ziet het leven van deze mensen eruit, en welke invloed heeft dit op Ivan gehad?

3,5★