Log

Onbenut potentieel

My Old Ass voldeed helaas minder aan de verwachtingen. Waar ik op meer humor had gehoopt, neigde de film sterker naar drama. Dat is op zich geen probleem, ware het niet dat het gepresenteerde drama nogal oppervlakkig aanvoelde. De twist die daarbij kwam kijken, zag ik bovendien al van mijlenver aankomen.

Misschien was het juist die voorspelbaarheid die me extra verraste door het abrupte einde. Was dit alles? Ik begrijp de keuze om de focus niet te leggen op de dood van Chad, en dat de kernboodschap draaide om het koesteren van wat je liefhebt. Echter, dit als enige hoofdboodschap vond ik wat zwakjes. Ik had graag meer inzicht gekregen in het leven van de 39-jarige Elliott: hoe ging zij destijds om met het verlies van Chad? En hoe probeerde haar oudere, tot inkeer gekomen zelf – omdat je ware liefde nu eenmaal niet kunt tegenhouden – haar jongere ik handvatten te bieden om anders met het toekomstige verlies van Chad om te gaan?

Er had veel meer uit dit script gehaald kunnen worden dan het minimale dat nu gepresenteerd is. En ik had er alle vertrouwen in gehad dat de cast dit had kunnen dragen, want hun acteerprestaties waren prima. Met name hierdoor krijgt de film toch nog een zesje.

3,0★

Scary monkey

De speelgoedaap waar het allemaal om draait, laat veruit de beste indruk achter in dit verder wat flauwe Final Destination-aftreksel. The Monkey weet daarnaast ook niet altijd goed wat het wil zijn. Comedy? Horror? Het blijft er een beetje tussenin hangen en voelt uiteindelijk als vlees noch vis.

De vele noodlottige ongelukken voelen bovendien vaak gemakzuchtig bedacht. Al zitten er sterke uitschieters tussen — zoals een scène in een zwembad en een in brand staand persoon — zijn de meeste momenten ongeïnspireerd, uitgekauwd en ronduit slecht uitgevoerd.

Dieptepunten? De bijenaanval, die haast cartoonesk oogt, en een complete wereld die in brand staat. Als je niet het budget hebt om dat overtuigend neer te zetten: doe het dan gewoon niet

2,5★

Have a Nice Death

Mijn verwachtingen voor Mickey 17 waren in eerste instantie behoorlijk hoog. Het expendable-gegeven vond ik creatief én aannemelijk als toekomstbeeld. Daarbij heeft Robert Pattinson zich wat mij betreft al vaker bewezen als sterke hoofdrolspeler.

Toch bleef ik na afloop met een licht teleurgesteld gevoel achter. Waar de film begint met een interessante focus op de ethiek en psychologie van een wegwerpbaar leven, verschuift de aandacht steeds meer richting generieke sci-fi met de opkomst van de Creepers. Deze wezens nemen gaandeweg steeds meer ruimte in, waardoor het oorspronkelijke idee naar de achtergrond verdwijnt.

Wat me vooral stoorde, is dat dit thematisch sterk doet denken aan Okja — ook van Bong Joon-ho. Hoewel de boodschap anders is, voelt de film in essentie als een herhaling van zetten. Okja wist me echt te raken, terwijl Mickey 17 inhoudelijk blijft steken in ideeën die nooit helemaal worden uitgewerkt.

De wereld die wordt neergezet is er een waarin ik me graag onderdompel, en ook de sfeer is in de basis goed. Maar zodra duidelijk wordt dat er twee versies van Mickey bestaan, zakt de spanning steeds verder weg. Er wordt nauwelijks iets gedaan met die dynamiek. Beide Mickey’s blijven om elkaar heen draaien, en dat geldt ook voor de andere personages.

Rollen van onder meer Steven Yeun, Mark Ruffalo en Toni Collette hadden het gevaar en het morele conflict kunnen aanwakkeren, maar ook zij blijven vooral aan de oppervlakte. Wat als grote dreiging gepresenteerd wordt, voelt steeds minder urgent.

Have a nice death, inderdaad. Maar het had zoveel meer kunnen zijn.

3,0★

Men vs Alpha

Na toch behoorlijk teleurgesteld te zijn geraakt in 28 Years Later, verbaasde me dat uiteindelijk vrij weinig. De voorgangers 28 Days en 28 Weeks Later vielen me bij een herziening namelijk ook al tegen. En hoewel dit nieuwste deel (net als de vorige) wel een ruime voldoende haalt, is het niet de 4+ beoordeling waarop ik had gehoopt. Kennelijk was ik vergeten dat ik ook die herzieningen destijds minder positief beleefd had dan ik dacht.

Maar goed, terug naar dit deel. Voor mij was het vooral een mixed bag. Het survival-horrorgedeelte in het begin vond ik echt heel sterk. De cameravoering, regie, onderhuidse spanning, de dynamiek tussen vader en zoon en het constante gevoel dat ze op het randje van de dood balanceerden, zaten echt goed in elkaar.

De eerste kleine domper kwam toen het huis waar ze zich schuilhielden instortte. De middelmatige effecten haalden me meteen uit de spanning.

En helaas bleef het daar niet bij. Zodra vader en zoon de achtervolging van een Alpha en een vloedgolf aan zombies overleven, begint het drama steeds meer de overhand te nemen. Dat werkte vanaf het begin al niet voor mij, vooral omdat ik Jodie Comer niet overtuigend vond spelen.

Wat ook niet hielp, waren een paar belachelijke elementen. Het idee dat een zombie zwanger kan raken en het kind dankzij de placenta niet besmet wordt, is op zich creatief. Maar het helpen van een zombie bij de bevalling werd voor mij echt te ongeloofwaardig.

Daarnaast werd de Alpha steeds minder dreigend. Hoe vaker hij in beeld kwam en hetzelfde trucje herhaalde, hoe minder spannend het werd. En het slot – compleet over de top – voelde voor mij totaal misplaatst. Ik snap het idee erachter: verschillende genres mixen. Maar kies dan liever voor een duidelijke focus op horror en drama.

Als geheel voelt 28 Years Later voor mij vooral onevenwichtig aan. Het begin vond ik erg sterk, maar de mix van stijlen – vooral het komische en absurdistische – sloeg voor mij nergens op.

Toch blijf ik wel benieuwd naar het vervolg, want de reeks blijft origineel binnen het genre. Maar of ik daar weer een bioscoopkaartje voor koop? Waarschijnlijk niet.

3,0★