Opinions

Het klappen van de zweep

Het meeste wat ik mij van de Indiana Jones films kan herinneren is dat ik de films gezien heb tijdens ontspanmomentjes op de middelbare school. De leraar die de films opzette was destijds enthousiaster dan mijzelf, maar ik herinner mij verder weinig over de inhoud. De hoogste tijd voor een herziening dus.

En deze herziening beviel mij overwegend goed. Dit eerste deel uit de oorspronkelijke trilogie zat voor zijn tijd erg goed in elkaar. Harrison Ford ís Indiana Jones en het is duidelijk zichtbaar waar de vrouwelijke tegenhanger van de avonturier (Lara Croft) haar inspiratie vandaan gehaald heeft. Het hoogtepunt vond ik een vrachtwagen achtervolging die ook vandaag de dag nog steeds erg spectaculair is om te zien en nog steeds erg goed in elkaar zit. Als je weet waar je voor tekent wanneer je hier aan begint (lees: het gaat hier om een onverslagen actieheld uit de jaren 80' die met niet meer dan een paar kleerscheuren en schaafwonden overal vanaf komt), en je zin hebt in een verzetje waar je niet al te veel bij na hoeft te denken, dan ben je hier aan het juiste adres.

Tot zover de positieve punten, want ik heb ook een aantal nadelen ervaren. Deze hebben helaas voor een groot deel met de tand des tijds te maken. Naar aanloop van de finale komen er al een aantal lelijke visuele effecten voorbij die vandaag de dag extreem gedateerd zijn, maar gelukkig niet al te vaak voorbij komen.

Helaas bevat een groot deel van de finale wél een enorme hoeveelheid aan visuele effecten die anno 1981 ongetwijfeld hoge ogen deden gooien, maar vandaag de dag nog onder zouden doen voor de gemiddelde hobbyist met een computerbewerkingsprogramma. Je kan het de regisseur destijds moeilijk kwalijk nemen, maar het levert wel een belangrijke les voor vandaag de dag op. Wat vroeger mooi was, is dit vandaag de dag beslist niet meer en kan een deel van de charme van een goed product onderuit halen. Helaas zie ik in hedendaagse Hollywood producties een nog veel grotere hoeveelheid aan effecten voorbij komen die er nu al heel matig uitzien, laat staan over tientallen jaren. Ze hebben hun lesje kennelijk nog niet geleerd.

Want Indiana Jones is des te indrukwekkender wanneer er gewerkt wordt met praktische effecten. Natuurlijk, de gevechten zijn typisch jaren 80'. Niet bepaald subtiel en over de top, maar dit past in ieder geval goed binnen de tijdsgeest van de jaren 80'. Dit heeft hierdoor ook een bepaalde charme t.o.v. de finale die nu gewoon pijn aan de ogen doet. Dit staat los van een aantal praktische effecten die in de finale toegepast worden, waar ik vandaag de dag nog steeds veel bewondering voor heb. Deze sneeuwen echter een beetje onder door de overdaad aan visuele effecten.

Het voelt misschien een beetje oneerlijk om een 40 jarige productie hier minpunten voor te geven, maar ik vind het eveneens veel te gemakkelijk om overal maar doorheen te kijken. Naast de effecten vond ik het gedeelte in Cairo voordat Indy zijn archeologische vondst doet, met momenten een beetje op een Bassie en Adriaan sequentie lijken. Daarnaast vond ik het personage van Marion ook met regelmaat behoorlijk irritant. Maar buiten deze twee irritatiepuntjes stoorde ik mij het meeste aan de effecten in de finale.

Mijn beoordeling is gebaseerd op hoe vermakelijk Raiders of the Lost Ark vandaag de dag nog is, en met een score van een nette behaalde 7 kun je zonder meer stellen dat zelfs 40 jaar naar dato, de film het bekijken nog waard is. En dat is al een prestatie op zich. Ik ben dan ook benieuwd naar de vervolgdelen.

3,5*

Kid, I don't think we're in Litwak's anymore

Toen ik het eerste deel voor de eerste keer zag werd ik hier aangenaam door verrast. Ik vind de nadruk in animatiefilms te veel op het jonge publiek liggen terwijl ik Wreck-It Ralph zowel leuk voor kinderen als voor volwassenen vond. Ik vond dat de film duidelijk een eigen smoel had, en bol stond van de creatieve vondsten. Daarnaast stolen de personages mijn hart, lag de Disney boodschap er voor de verandering een keer niet te dik bovenop, en zat er veel volwassen humor in.

Het goede nieuws is dat ook dit vervolg nog steeds veel creatieve vondsten en humor voor volwassenen heeft. Wel kwam dit verhaal, ten opzichte van zijn voorganger, een stuk trager op gang en maakte deze een stuk minder impact dan dat van het origineel: de typische Disney boodschap kwam er namelijk weer veel te dik bovenop te liggen. Precies wat ik van Disney gewend ben, maar niet op een goede manier. Hierdoor maakte dit vervolg in zijn totaliteit een minder positieve indruk. En hoewel de creativiteit van de makers over het algemeen nog steeds piekte, waren er ook zeker een aantal inspiratieloze momenten zoals een King Kong versie van Ralph die er gewoon te dik bovenop lagen. Ik mistte een bepaalde magie uit het eerste deel en wat mij deze keer ook stoorde was de zelfspot die Disney probeerde te laten zien, omdat deze soms naar de grens van zelfverheerlijking leek te verschuiven.

Dit vervolg heeft nog steeds een aantal onbetwiste hoogtepunten (mijn persoonlijke favoriet was de parodie op de liedjes die de Disney prinsessen altijd zingen), maar loopt in zijn geheel minder soepel als zijn voorganger. Mijn beoordeling lijkt nog steeds aardig aan de hoge kant, maar in verhouding met de beoordeling die ik aan het origineel gaf, zit hier alsnog een veel te groot verschil in.

3,5*

In EliasZ zijn reactie kan ik me wel redelijk vinden..Film was wel erg onrealistisch; zo lang op straat mensen afknallen kan natuurlijk niet zo lang ongestraft door blijven gaan. Verder vond ik de scene In de bingozaal een beetje raar. Wel komisch, maar als er een gepantserde gozer zo'n zaal binnen komt lopen zouden de mensen er toch wat meer van opkijken lijkt me i.p.v. Bill niet eens een blik waardig gunnen en gewoon doodgewoon doorgaan met bingo spelen.. Heb verder nooit veel van Uwe zijn werk bekeken op Alone in the dark na; die had ik na een half uur afgezet. Film was niet om aan te zien. Vergeleken met die film is deze film een meesterwerk. Het verhaaltje heeft niet veel om het lijf, maar de actie is lekker lomp en ik moet zeggen dat Bill zijn plan goed heeft uitgedacht en dat de uitwerking ook vrij realistisch overkomt. Het zou in het echt ook zomaar kunnen lukken (op het lange uitblijven van de politie machten na dan) Verder geen hoogvlieger maar als Uwe zo door blijft gaan en in kwaliteit blijft stijgen met zijn films zou het zomaar nog eens wat kunnen gaan worden met deze regisseur...3,0 sterren

Schoonouders..

Ready or Not is een aardige wegkijker, waar ik vanwege de overwegend positieve berichten die rond circuleren wel meer van had verwacht. Zodra je het plot kent, weet je het verloop. En hoewel de regisseur wel een paar keer probeert te verassen met een plottwist die met name betrekking heeft aan wiens kant een aantal familieleden staan kennen deze weinig toegevoegde waarde.

Het verhaal achter de hele bedoeling van het spel vond ik weliswaar interessant, maar er werd niet alles uit dit concept gehaald wat erin zat. Daarnaast bevat de film een aantal ergerlijke details die niet lijken te kloppen. Zoals, Grace die met een verdovingspijl neergeschoten wordt en binnen een paar minuten weer bij bewustzijn is om haar eigen hachje te redden. Ook het over de top acteerwerk van sommige personages was voor mij een domper op de beleving.

Deze horror (die overigens nergens eng weet te worden) bevat in ieder geval wel genoeg gore om de liefhebber op dit gebied tevreden te stellen, maar qua verdere verloop van het verhaal weet ready or not nooit boven de midden massa uit te steken. De vaker niet dan wel geslaagde humor weet het tij helaas niet te keren.

3,0*

Welcome to the easter egg apocalypse!

Hoewel Ready Player one magnifiek begint en in zijn middenstuk een van de tofste filmreferenties ooit heeft, is er wel sprake van een teleurstellend slot omdat deze te zoetsappig, stroperig en helaas ook weer net iets te Amerikaans is.

Toch krijgt ondanks dit grote minpunt Ready Player One van mij 4 sterren. Dit was toch wel een van de weinige films waarbij het bekijken ervan in Imax daadwerkelijk iets toevoegt en de vele veldslagen waren dan ook een waar spektakel om naar te kijken. Omdat het verhaal zich grotendeels afspeelt in een wereld waarin de mogelijkheden eindeloos waren, bleken er geen grenzen te zijn waar rekening mee gehouden hoefde te worden. Dit zorgde er voor dat je bijvoorbeeld naar een race a la death race/ Destruction Derby kon zitten kijken waarbij onder meer King Kong en de T. rex uit Jurassic park de deelnemers liepen te terroriseren. En welke film biedt zoiets nou?

Ook heel gaaf was het spotten van de grote hoeveelheden aan easter eggs en referenties. Het zijn er zoveel dat er ondertussen al video's van ruim een half uur op youtube verschenen zijn om ze allemaal op te kunnen sommen, zoals hier: READY PLAYER ONE - ALL 300+ Easter Eggs!!! - YouTube. Het gaf de film een extra dimensie mee, en hoewel ik er toch een behoorlijk aantal heb weten te spotten, kom ik er bij het bekijken van de video achter dat ik alsnog heel veel gemist heb. Ook de zoektocht naar dé easter egg waar het allemaal om draaide vond ik erg tof uiteengezet en creatief geschreven. Het hoogtepunt hierbij was absoluut de Shining referentie. Wat was dit tof gedaan!

Ready Player one had met gemak een instant klassieker kunnen worden en rechtstreeks mijn top 10 in kunnen gaan. Toch is dit niet het geval, want hoewel ik de film in zijn totaliteit wel gewoon heel goed vind, kan deze toch niet de status van meesterlijk dragen. Hiervoor worden er aan het einde toch net wat te veel spijkers misgeslagen. Hoe jammer ik het namelijk ook vond, de uiteindelijke veldslag, viel toch een klein beetje tegen in verhouding tot met wat ik daarvoor allemaal al gezien had. Hierdoor begon de film ook te lang te duren. De film leek door zijn goede ideeën heen te zijn, en het voelde of ik de rest een beetje aan het uitzitten was. Ook het zoetsappige einde vond ik net een brug te ver gaan en ook in een anti-climax eindigen. Sorrento zit de hele film al achter Wade aan, en uiteindelijk wordt hij gewoon opgepakt door de politie. Hadden deze dan niet wat eerder actie kunnen ondernemen en het bedrijf IOI niet al wat eerder grondig door kunnen lichten? Naast deze vraag blijven er nog wel meer vragen staan die wel wat meer uitdieping hadden kunnen gebruiken. Zoals hoe iedereen zo verslaafd aan de OASIS is weten te raken.

Het blijft dus toch een beetje jammer dat juist een meester regisseur zoals Spielberg hier geen meesterwerk van heeft kunnen maken. Juist omdat de eerste film in zijn eerste helft nagenoeg perfect leek te worden steekt deze juist ook zo af als je eenmaal bij het einde bent aanbeland. Spielberg heeft echter alsnog bijzonder goed werk geleverd en ondanks deze kritiek behoort Ready Player One voor mij nu al tot een van de meest bijzondere films van dit jaar.

4,0*

Old men my ass!

Red komt deels geslaagd over. Kleurrijke personages bevat de film in overvloed en tevens weet het uitgekauwde verhaaltje toch enigszins fris over te komen doordat het hier over gepensioneerden gaat. Uitzondering in die regel is de tegenspeelster van Bruce Willes Mary-Louise Parker..vanaf het eerste moment dat ze in de film opdook irriteerde ik me al aan het mens. Vreselijk clichematig neergezet personage wat geheel overbodig is voor de film en die de vaart er meerdere malen uit haalt..natuurlijk is dit personage in de film geschreven voor de verplichte romance die volgt aan het einde van de film maar moet dit nu nog steeds perse in iedere film verwerkt zitten? Volgens de makers van deze film schijnbaar wel..typisch Hollywood!

John malkovich, Hellen Mirren en Bruce Willes vervullen hun rollen verder verdienstelijk waarbij Bruce op de automatische piloot gaat. Geen verkeerde rol; maar niks wat we al niet 500 x eerder van hem gezien hebben.
Het verhaal van de film is verder nodeloos voorspelbaar, saai en had beter uitgewerkt mogen worden. Er wordt geforceerd naar een climax toegewerkt en als men hier eenmaal bij aanbeland is wordt men nou niet bepaald bevredigend achtergelaten..Het sterke punt van de film zijn dan ook de vele actie scene's. Deze knallen je woonkamer binnen en zijn heerlijk over the top. Enige nadeel wat hier over te melden valt is dat zo'n 90% helaas al in de trailer verwerkt zat..

Nu lijk ik bijzonder negatief over Red te worden maar dat valt alleszins mee. De film bevat een aanstekelijke sfeer, het acteerwerk is over het algemeen niet storend te noemen op de eerdere genoemde tegenspeelster van Bruce Willis na, en de gehele film gaat heerlijk over the top.

Over het algemeen hebben we verder echter te maken met een vermakelijke prent maar is het allemaal niet meer dan een leuk tussendoortje.

Misschien moet de cast toch maar eens overwegen om met pensioen te gaan?

3,0*

The best never rest

Zoals Artemis hierboven al duidelijk maakt is Red 2 gelijkwaardig aan zijn voorganger. Als je dit eerste deel gezien hebt weet je dan ook precies wat je van dit vervolg kunt verwachten, en als je enthousiast was over zijn voorganger zal je ook zeker warm weten te lopen voor dit tweede deel. Persoonlijk vond ik de eerste film niet meer dan een zesje waard, en ook bij dit vervolg is dit dus niet anders.

Het grootste nadeel van dit vervolg zit hem (net als in de oorspronkelijke Red) niet in het script, het verhaal of een tekort aan actie scene's (deze zijn er namelijk meer dan genoeg) maar zit hem met name in de casting van Mary-Louise Parker als Sarah waarbij alleen haar aanwezigheid al voldoende is om de film van een 7 of wellicht zelfs van een 7,5 naar een 6 te laten gaan. Deze casting is voor mij dan ook een enorm raadsel, omdat het personage van Mary-Louise Parker op een ongelofelijk irritante manier bijna de gehele film nogal..prominent aanwezig is. Haar personage trekt de hele film naar zich toe en dit is geenszins op een positieve manier. Ze haalt de vaart er enorm uit met haar bemoeizuchtige gedrag door overal een onderdeel van te willen zijn en leidt daardoor veelvuldig je aandacht van de overige acteurs af. Scene's waarin het irritante mens niet voorkomt zijn dan ook een verademing, maar helaas zijn dit er niet al te veel. Daarnaast weet ik niet hoe deze actrice normaal speelt, maar als het ook maar enigszins raakvlakken heeft met het personage wat ze hier neerzet snap ik niet hoe ze überhaupt ooit heeft weten door te breken in Hollywood. Voor haar looks hadden de makers het ook niet hoeven te doen, want deze actrice lijkt wel meerdere keren door een vrachtwagen overreden te zijn. Ik kan dan ook honderden alternatieven kunnen bedenken die beter hadden uitgepakt dan dit ondermaatse geval. Natuurlijk is deze mening persoonlijk en als jij je in het eerste deel niet aan deze actrice stoorde zal dat ook hier niet het geval zijn, maar mij valt het echter enorm op dat er niet meer kritieken over haar rol in het eerste deel te horen waren.

Ik besteed veel aandacht aan dit voor mij enorme minpunt omdat het eigenlijk de kijkervaring net zoals bij het eerste deel voor mij behoorlijk verpestte. Bruce Willis, John Malkovich, Byung-hun Lee, Catherine Zeta-Jones, Anthony Hopkins en met name Helen Mirren zetten hier allemaal erg leuke rollen neer die Mary-Louise Parker verpest door constant overal tussendoor te willen komen, en omdat ze hier gewoon erg irritant acteert. Het vervolg heeft vanwege de overige cast, die wél goed werk levert nog steeds een voldoende, maar dit had gewoon veel hoger kunnen zijn. Ook de verschillende explosieve actie scene's maken het geheel gelukkig alsnog vermakelijk. Zo is een specifieke scene's in een blauwe lotus met Helen Mirren en Byung-hun Lee zelfs ronduit spectaculair te noemen. De humor in dit vervolg werkt ook vrij goed, al werd hij na verloop van tijd soms een tikkeltje flauw. Een derde deel zou ook mij niks verbazen, maar ik sla deze toch echt over als Mary-Louise Parker hier wederom een rol in speelt. Jammer, want dit had zo veel meer dan een matig zesje kunnen zijn.

3,0*

Niet voor hokjes denkers

Men pakt een aantal genres, gooit ze in de blender en men krijgt Red state als eindresultaat. Niet je standaard type film dus als deze lijkt te starten als een B-horror flick, maar uiteindelijk een veel luchtiger eindresultaat krijgt als de kijker een aantal actie scene's voorgeschoteld krijgt.

Deze scene's zien er goed verzorgd uit en zijn een welkome afwisseling in de verhaallijn. Sterker nog, ze doen de film alleen maar goed! Zonder deze scene's zou de film namelijk weinig genietbaar zijn geweest. Redelijke scene's worden afgewisseld met te lange nietszeggende shots en dialogen die veel te langdradig en nietszeggend zijn. Ik ben zelf geen Tarantino fan, maar kan wel begrijpen waarom de film hem juist zo aanspreekt. Smith poogt namelijk dezelfde richting uit te gaan, maar zelfs als niet-fan kon ik gemakkelijk zien dat het niveau van de dialogen ver onder die van Tarantino liggen.

Wat uiteindelijk over blijft zijn dus een aantal aardige scene's die echter niet goed genoeg zijn om de film naar een voldoende te tillen.

2*

Out of control

Persoonlijk ben ik een groot fan van films die bestaan uit meerdere shorts, al wisselt de kwaliteit in dit soort titels vaak gigantisch omdat het als regisseur(s) een behoorlijke uitdaging is om een constant hoog niveau vast te blijven houden. Dit is ook niet anders bij deze Spaanstalige variant die bij mij ook wisselende resultaten heeft geboekt. Met name de laatste 3 verhalen vond ik erg sterk, maar het kan zomaar zijn dat jouw eigen voorkeur weer heel ergens anders ligt. Mijn beoordelingen voor de shorts zien er als volgt uit;

Pasternak
Een leuke opwarmer, maar de gebeurtenis voelde voor mij te bekend/uitgekauwd aan. Het laatste shot, die duidelijk maakt dat dit eerste filmpje slechts de aftrap was, vond ik dan wel weer heel tof gedaan. 2,0*

The Rats
Dit vind ik veruit de minste van het stel, omdat ik hem niet zo goed snap in relatie tot het overkoepelende thema. Het verhaal lijkt geen slotconclusie te hebben en voelt behoorlijk stuurloos aan. 1,5*

The Strongest
Het gaat in een stijgende lijn omhoog. Deze short is in feite een persiflage op de agressieve bestuurder, en kan voor velen letterlijk een duistere fantasie zijn die tot leven komt van wat je de bestuurder die jou uit het niets afsnijdt, allemaal wel niet aan zou willen doen. Ik snap hier de gedachte dus wel prima achter, maar toch voelde de eerste wraakactie wel heel buitenproportioneel aan. Deze had meer gerechtvaardigd gevoeld op het moment dat de een bijv. door de ander geramd was, doorgereden was, en daarna panne kreeg. 2,5*

Little Bomb
Fantastische short. De pijnlijke frustratie van de doorsnee burger die zich beduvelt voelt door het systeem, zal voor velen van ons tot op zekere hoogte wel herkenbaar zijn. Al gaat het maar om een bekeuring waar we het niet mee eens zijn, zoals in deze short. Hoe dit een sneeuwbaleffect aan ellende veroorzaakt waardoor de man knapt en zich uiteindelijk revancheert op een briljante manier maakt dit een short met een zeer bevredigende pay-off. Enkel het slot na de explosie vond ik er iets te dik bovenop liggen. Ook werd er hier op een bepaald moment ook wel erg lelijke CG gebruikt, en dat deed voor mij toch een beetje af aan de totaal impact. 3,5*

The Proposal
De beste van allemaal, wanneer een hit and run van kwaad tot erger gaat en een slot heeft die ik zelf in ieder geval absoluut niet aan zag komen. Geweldige dialogen en een mooi voorbeeld hoever men soms wil gaan voor geld, zonder te beseffen welke gevolgen dit met zich mee kan brengen..5,0*

Until Death Do Us Apart
Ook dit is een geweldige short die fantastisch opbouwt en steeds ongemakkelijker wordt. Dit is echt een nachtmerriescenario voor bruiloften. Enkel het einde maakte de totale impact van de short enigszins teniet. De make-up seks te midden van alle gasten was simpelweg veel te veel over de top. Wanneer men de short simpelweg net hiervoor had laten stoppen, was dit i.p.v. een 4, ook een 5 geweest. 4,0*

Wild Tales is beslist een van de betere verzamelingen aan korte verhalen die ik gezien heb maar er is eveneens nog voldoende ruimte voor verbetering. Dit laat ik dan ook terugkomen in mijn eindbeoordeling.

3,5*

Het beste voor oma

Een creatief idee biedt nog geen garantie voor een pakkende film. Althans, met name als je kijkt naar de reacties van de consument op deze film. De critici zijn over het algemeen een stuk beter te spreken over Relic maar ik heb het idee dat vanuit de critici de druk ervaren wordt wel positief te moeten zijn, omdat er amper negatieve reacties vanuit deze hoek gegeven lijken te worden. De symboliek in combinatie met de emotionele lading die de regisseur neer heeft proberen te zetten blijkt hier de aanleiding voor te zijn, maar ik werd hier op geen enkele manier in meegevoerd.

Ondanks een speelduur van slechts anderhalf uur is het verloop veel te traag en gebeurt er simpelweg te weinig om mij als kijker te blijven boeien. Daarnaast zijn de momenten die daadwerkelijk creepy zijn erg dun gezaaid, en alweer voorbij voordat je er erg in hebt. Dat oma zelf, om wie het allemaal draait mij totaal geen schrik aanjoeg op de momenten dat dit de bedoeling zou moeten zijn, zorgt ervoor dat deze horror ook op op dit gebied ernstig tekort schiet in mijn ogen.

Relic werd geprezen als een van de beste horror titels van het afgelopen jaar en hoewel het verhaal emotioneel, persoonlijk en origineel is heb ik het geheel met name als slepend en langdradig ervaren waardoor de diepere lagen mij al gauw weinig meer konden schelen.

2,0*

Een prima kijkervaring! En wat een cast hebben we hier; Emilie de ravin uit de serie der series Lost, oud gediende Pierce Brosnan, Lena Olin uit een van mijn favoriete series van een paar jaar terug (Alias) en natuurlijk Robert Patinson..een onuitstaanbaar blij rotjoch in de twilight films maar in deze film zette hij een verdomd sterke rol neer waar ik me geen moment aan gestoord heb..Er was een sterke chemie tussen Patinson en Ravin wat belangrijk is voor een film als deze. De film is niet té Amerikaans gelukkig wat het tragische allesbehalve al goed eind goed einde ons duidelijk laat zien. Tuurlijk had de film zijn verplichte enigszins zoetsappige Amerikaanse momentjes zoals De vader van Tyler die er opeens voor zijn zusje begon te zijn ná het incident op het kinderfeestje maar nergens werd dit te veel of er te dik opgelegd. Wel was de film vooral in het middenstuk ietwat saai en gebeurde er nou niet echt bijzonder veel wat de film niet slecht maakte maar er had meer in gezeten. Als ik kijk naar het algehele plaatje is dit echter een top film. Een klein pareltje wat niet echt groots onder de aandacht is gebracht in de media en toch een topper is. Dat soort films houd ik wel van. En dan het fenomenale einde..verbluffend, onverwacht, tragisch en ik durf te wedden dat zelfs de meest doorgewinterde filmfan zo'n einde niet aan zou kunnen zien komen. Een 4,0 is de score die deze film krijgt van mij . Want de film is ook leuk voor mannen om te bekijken, en dat vind ik al een prestatie op zich voor een film die onder de categorie drama/romantiek valt.

Renesse in Albufeira

Het was de zomer van 2005, dat ik voor de eerste keer alleen op vakantie met een kameraad mocht. In dit jaar werd het regenachtige Eindhoven verruild voor....jawel, nog meer regen in Renesse. Gelukkig hadden wij bier en bleken wij op de leeftijd van 18 niet heel veel meer nodig te hebben. Als wij onze katers niet in onze tent aan het uitslapen waren brachten wij onze dagen hoofdzakelijk door in een spelletjeshal om de regen te ontwijken waarna wij ons in de avond weer begaven naar wat inmiddels ons favoriete stamcafé tijdens deze vakantie geworden was: namelijk café de Zoom. Naast drinken was dit natuurlijk ook de vakantie van meisjes versieren (of in ieder geval pogingen tot ), wachtrijen bij de douches om je telefoon op te kunnen laden, veel te harde muziek om half 10 s'ochtends en nachten in een veel te kleine tent met je kameraad omdat je zelf je eigen tentstokken vergeten bleek te zijn.

Enfin..mooie tijden, maar het beeld wat Renesse de film neer probeert te zetten lijkt meer op mijn vakantie een zestal jaar later, toen ik mijn vakantie met een andere kameraad vierde in het zonnige Albufeira. Ik meen zelfs een enkele locatie (van het oude stapgedeelte op Albufeira) in deze film te herkennen, en hier gaat Renesse dan ook al zijn eerste gruwelijke fout in. Want hoe kun je je film Renesse noemen als hij niet eens in Renesse opgenomen is? Dan wil je duidelijk iets mooier over laten komen dan dat het in werkelijkheid is. Helaas is dit pas het begin van het drama wat Renesse te noemen is, want ook op de overige gebieden gaat er het nodige fout. Heel veel fout. Het acteren van zo'n 80% van de cast is om te beginnen namelijk al niet om over naar huis te schrijven, en de humor is van een niveau waar boven de leeftijd van 13 nog maar weinig eer aan te behalen valt. Enkele grappen zijn nog wel leuk, puur vanwege het feit omdat ze eigenlijk zo ongelofelijk slecht zijn, maar

80 minuten aan een stuk blijkt toch echt te veel te zijn. Dat de film daarnaast haast uit zijn voegen barst van de stereotypetjes die veel te geforceerd grappig zouden moeten zijn en veel te weinig écht leuke grappen hebben draagt niet bepaald aan de bevordering van een positieve kijkervaring mee.

Nostalgie is een ding en hoewel Renesse in 2005 nu niet bepaald met een bezoekje aan je oma op de koffie te vergelijken was, scheppen de beelden, die overduidelijk niet in Renesse zelf geschoten zijn, een foutief beeld. Naar het schijnt is Renesse anno 2016 ook een stuk minder stoutmoedig en schijnt het meer een familie aangelegenheid te zijn geworden waardoor ik wel begrijp dat de gemeente Schouwen-Duiveland op zijn zachtst gezegd ook niet bepaald blij is met de film. Misschien dat de makers ook nostalgische gevoelens naar hun vakantie van Renesse in 2005 koesterden en hem daarom maar recreëerde in Portugal? Geen beste zet..

1,0*

Op herhaling

Jammer, maar het Groundhog Day principe die de film hanteert werkt hier niet helemaal. De film heeft een gebrek aan creativiteit en wil nooit echt spannend worden. Het verloopt zoals je verwacht dat het gaat lopen en komt nergens met verassingen. Ook de manier waarop een groep jongeren in een tijdlus terecht komen en hierdoor steeds weer dezelfde dag beleven, komt ondoordacht en ongeïnspireerd over. De achterliggende gedachte waarom het gebeurt wordt al snel duidelijk maar is zo nodeloos uitgekauwd en flauw dat het voor mij niet werkte. De hoofdrolspelers vervullen hun rollen wel goed, maar het is geen goed teken als je je na afloop afvraagt waar je in godsnaam naar hebt zitten kijken. De film wordt nergens echt heel slecht maar een plezier doe je jezelf hier nu ook weer niet mee.

2,0*

Film die lekker vlot begint, maar dit lang niet de gehele film vast weet te houden.

Het idee van een organisatie die kunstmatige organen voor een veel te hoge prijs verkoopt en vervolgens terug kan vorderen door de zogenoemde ''Repo men'' is best leuk gevonden.
De film weet dit principe bij aanvang van de film ook nog aardig goed uit te werken.
Echter wordt de film op het punt dat hij echt spannend zou moeten gaan worden juist minder spannend. En dit lijkt me nu niet bepaald de bedoeling te zijn geweest.

Naarmate de tijd verstreek was mijn aandacht namelijk steeds verder te zoeken. Vanaf het moment dat Het personage van Law wakker wordt en in contact komt met de vrouwelijke zangeres werd de film steeds langwijliger.
Wat er volgt is een kat en muis spel, waar mijns inziens meer mee gedaan kon worden.
Het valt gewoonweg niet spannend te noemen en gaat de 2 tevens te gemakkelijk af.
Aan het einde wordt men nog even wakker geschud met een aantal sterke scene's waar ik wel over te spreken was.
Zo zag de scene met de figuurzaag er lekker lomp en bruut uit. Tevens was de scene Waarin Law en Braga elkaar opensijden lekker luguber. een aardige verassing verwerkt in een film als deze.

Echter weet de film over de gehele linie lang niet altijd te boeien en is hij met name in het middenstuk gewoonweg saai te noemen. Ook had ik de rollen van Braga en van Houten graag omgedraaid gezien omdat onze eigen van Houten simpelweg een stuk sterker acteerde dan Braga en gewoonweg meer in haar mars had dan de kleine rol die ze nu in deze film bekleedde.

Twist aan het einde is best leuk, maar geen blow off your seat mindfuck te noemen. Verwacht dus geen al te grote verassingen bij deze film dan valt het geheel best mee.

3,0*

...

Na het meesterlijke Black swan van Aronofsky werd ik benieuwd naar zijn overige werk. Ik kwam uit bij Requiem for a dream. Een titel die ik al geruime tijd wou gaan bekijken en waar ik me diep voor schaam dat ik zo lang gewacht heb om te gaan bezien. Deze film doet namelijk precies hetzelfde als wat zijn voorgaande bekeken werkje bij me deed. Het liet me compleet verbouwereerd en door elkaar geschud achter. De film is een trip, een ervaring op zich en net als Black swan geen film meer maar kunst te noemen.

Ik kan nog uren doorpraten over hoe goed het verhaal in elkaar steekt, de krachtige acteerprestaties en de zwaarmoedigheid die de film bij je op weet te roepen. Echter is alles al gezegd wat er over deze film te zeggen valt. Doordat de film een plekje in mijn top 10 heeft weten te behalen dient dit genoeg te zeggen over wat ik van de kwaliteit van de film vindt. De notering van deze prent in de top 250 notering vind ik dan ook zeer begrijpelijk. Een absolute must see.

5,0*

Met het schaamrood op de kaken

Ja, ik weet het, eigenlijk is het te belachelijk voor woorden dat er nog zoveel klassiekers zijn die ik vandaag de dag nog steeds moet zien. Reservoir Dogs was daar een van. Als kind had ik vroeger niet zoveel met het werk van Tarantino. Ik meen mij te herinneren dat een docent deze film ooit had opgezet voor de klas, toen ik ongeveer een jaar of 15 moet zijn geweest. Ik vond de film vooral raar, want waarom werd er zoveel gepraat en was er zo weinig actie? Je maakte me destijds gelukkiger met de nieuwe Mission Impossible.

Tijden veranderen, en smaak ontwikkeld zich, waardoor ik Reservoir Dogs al jaren op DVD had liggen zonder deze ooit te hebben aangeraakt. Uiteindelijk nog steeds niet omdat deze inmiddels op Netflix staat, maar toch ben ik blij dat ik de DVD nog in huis heb liggen op het moment dat deze van Netflix verdwijnt en ik besluit deze ooit nog een keer te willen herzien. Termen zoals ''tijdloze klassieker'' gaan niet altijd op, maar in dit geval is dit zeker waar. Natuurlijk is de film inmiddels wat verouderd, maar het uitstekende acteerwerk, ongewone narratief, en meer dan handvol iconische en sterke scènes zorgen ervoor dat dit niet tot nauwelijks opgemerkt wordt.

4,0*

Pretentieloos actie spektakel die braafjes meedoet met de 3D mania

Resident Evil Afterlife: Inmiddels is dit alweer deeltje 4 in de serie die losjes gebaseerd is op de games van Konami. Maar is het nog wat?

Voor de mensen die een degelijk verhaal verwachten in ieder geval beslist niet. Voor de mensen die graag een knal maar raak voor een knaak film bezichtigen kan het een aangenamer kijk ervaring zijn. Mits ze zich niet storen aan de vele plot holes, ongeloofwaardig heden en bordkartonnen karakters die net zo plat zijn als de munten verzameling die Alice in de film bezit. (Die overigens nog een leuke meerwaarde heeft waar je als kijker al snel genoeg achterkomt )

De zombies zijn allang naar de achtergrond geschoven en dienen meer als decoratie om zich af en toe gemakkelijk kapot te laten schieten dan dat ze de kijker ook maar enige vorm van angst aan jagen. Verder doet ook deze film weer vrolijk mee met de 3D gekte waarvan de film het ook overduidelijk moet hebben.
Niet dat het domineert; maar er zijn genoeg scene's die de 3D technieken ten volle benutten. Niet zo goed als bij avatar maar toch: men hoeft niet te klagen. Verder een leuke gimmick dat 3D, al heb je het na een paar keer ook wel weer gezien en betaal ik toch liever de prijs van een normaal kaartje..

Verder heeft de film een absolute meerwaarde als je een van de games ook gespeeld hebt. Zelf heb ik de nodige avonden doorgebracht met Resident Evil 5 en de nodige vijanden, gebeurtenissen en personages die zich in de game voordoen zie je ook in de film terug komen. Zoals de scene van het eind gevecht met Wesker wiens bewegingen veel op het gevecht uit de game lijken, De beul, en de zombie honden die letterlijk een gespleten persoonlijkheid hadden Jammer dat het personage van Chris Redfield compleet miscast was. Wenthworth Miller is een sterk acteur maar pastte niet bij het beeld van het personage uit de game.

Verstand op 0 film, die best weet te vermaken maar die je alweer vergeten bent als je naar buiten loopt. Is dit erg? Vergelijk het met de menu kaart van de Mac donalds: best lekker op zijn tijd maar je hebt er niet bepaald te maken met kwalitatief hoogstaand voedsel.

3,0 voor de degene die bekend zijn met de games vanwege de herkenning, mensen die hier geen kaas van hebben gegeten kunnen een half puntje van de score aftrekken.

Verwennerij

Mensen zijn vandaag de dag verwend. Er valt genoeg kritiek te lezen over deze laatste Resident Evil. Deze wordt o.a belachelijk, inhoudsloos en waardeloos genoemd en komt er maar met een zeer minimale beoordeling vanaf. Want oké toegegeven, het verhaal is nog leger als je portemonnee aan het einde van de Decembermaand en het verhaal heeft meer gaten dan een gatenkaas maar dat wil niet zeggen dat de film op alle fronten maar afgekraakt hoeft te worden.

Dit nieuwste deel zit namelijk bomvol met actie waar overduidelijk, en misschien wel nog meer als in de overige delen, de nadruk op wordt gelegd. Natuurlijk kun je dan de nadruk op alle negatieve aspecten blijven leggen, maar men kan ook kijken naar wat er hier wel aangeboden wordt. Want ook al kan men deze titel bestempelen als een product wat als ''actie voor de hersendode'' bestempeld wordt, de term hersenloos vermaak vindt ik hier dan toch echt beter op zijn plek. Er zijn namelijk meer dan genoeg soortgelijke titels te noemen die qua verhaal net zo oppervlakkig zijn als deze film en die op het gebied van actie scene's alsmede zwaar teleurstellen en daardoor ook nog eens vele malen slechter zijn. Daarnaast beseffen we als kijker soms gewoon niet meer hoe verwend we eigenlijk zijn. We worden als kijker namelijk overrompeld door prachtige effecten die pakweg 10 jaar geleden nog niet eens in deze hoedanigheid mogelijk waren waardoor we eigenlijk niet eens meer lijken te beseffen hoe goed dit er vandaag de dag eigenlijk wel niet uitziet.

Natuurlijk hebben we nog steeds niet te maken met een klassieker, want hiervoor zijn (overigens terecht) zoals in de kritiekpunten te lezen valt nog genoeg verbeterpunten aan te dragen. Maar de matige beoordeling die de film nu krijgt vindt ik onterecht, omdat ik mij absoluut de volle anderhalve uur heb weten te vermaken. Vergelijkbaar met de laatste telg uit de Underworld reeks; simpel maar toch vermakelijk en doeltreffend. En vooral niet te veel na gaan denken is af en toe ook wel eens lekker op zijn tijd.

3,5*

Resident Evil 500

Aan actie in dit laatste deel geen gebrek. Aan goede actie helaas wel. In dit hopelijk laatste deel van de inmiddels doodgebloede serie leek het erop dat regisseur Wes Anderson zelf ook geen fatsoenlijke ideeën meer had om de reeks nog enigszins een redelijke afsluiter te geven. En dat terwijl ik in 2012 nog behoorlijk positief over Retribution was. Deze verdiende in mijn ogen destijds meer lof en vond ik helemaal zo slecht nog niet. Van alle kritiek rondom dit slotstuk is helaas geen woord gelogen.

Het grootste probleem naast de eendimensionale personages en het slappe verhaal zijn hier namelijk ook de onduidelijke actiescènes die veel te fragmentarisch en onoverzichtelijk geschoten zijn, zodat je helemaal niet kunt zien wat er allemaal op het scherm gebeurd. Hierdoor slaat de verveling al snel toe, zeker als daarnaast ook nog eens blijkt dat bijna alle personages uit de vorige films dood of weg zijn en worden vervangen door een nieuw groepje nietszeggende acteurs die alleen maar als kanonvoer dienen.

Naast het feit dat de actiescènes veel te fragmentarisch zijn werkt het ook niet bevorderlijk dat ze allemaal ook behoorlijk inspiratieloos overkomen. Best vervelend, als 90% van je film uit dit soort scene's bestaat. Als er even adem genomen wordt om het verhaal te vertellen ga je vervolgens al helemaal je hoofd schudden en vraag je je af of dit echt het beste is wat er uit de brainstormsessie uit de regiekamer is gekomen. Want een fatsoenlijk script kun je dit namelijk echt niet noemen.

Hierdoor voelt dit deel dan inmiddels ook aan als een deel 500 in de reeks en lijkt niks van de opbouw in de vorige films er nog toe te doen. In een interview met Jovovich kwam naar voren dat zij zich bewust was van de vernietigende kritieken die de reeks toebedeeld kreeg, maar dat ze dit laatste deel wilde maken voor de fans. Hoewel ik de kritieken in het verleden ook niet altijd terecht vond leek Anderson zich dit nu wel aan te trekken door er zich vervolgens maar zo gemakkelijk mogelijk van proberen af te maken met dit laatste deel. Dat dit rommel is ziet namelijk zelfs de allergrootste Resident Evil fan.

1,0*

Voorspel maar genietbaar

The Resident is wat je er van kan verwachten: gewoon een vermakelijk tussendoortje. Net zoals een diepvries pizza of een frietje van de plaatselijke frietboer op zijn tijd heel lekker kan zijn maar waar je niet al te veel van moet verwachten. Weinig diepgang dus maar op zijn tijd best lekker!

De bekende thriller elementen zitten in de film verwerkt, die zelfs iedere leek al van mijlenver aan kan zien komen. Binnen 5 minuten kan men raden hoe de film afloopt en de film genereert dan ook weinig spanning of mysterie. Vermakelijk is de film echter wel.

Het verhaal is een beetje ver gezocht en heeft wel wat weg van Law Abiding Citizen. Zo ingenieus als het verhaal daar werd wordt het hier echter nergens. Je kan het zien als een versimpelde versie van deze film.

Hilary Swank zet zoals altijd weer een mooie acteerprestatie neer en tegenspeler Jeffrey Dean Morgan doet het ook niet slecht. Leuk om de beste man eens in een film te zien spelen omdat ik hem eigenlijk alleen kende van de tv serie supernatural.

Sit back, grab a beer and enjoy!

3,0*

de reacties op MM zijn zeer tegenvallend over deze film valt mij op..toen ik de film ging kijken verwachtte ik er helemaal niks van namelijk maar de film kwam als een aangename verassing. inbreken bij een man met pleinvrees, dat principe alleen al is een origineel uitgangspunt. Dat dale zich voor gaat doen als de echtgenoot van Ron vind ik ook leuk en spannend uitgewerkt. Ron als de ultimate bad guy, en Dale die uiteindelijk stukje bij beetje meer voor Andrew gaat voelen hebben we inderdaad al vaker gezien al dan niet in een andere context. (het 1 van de ontvoerders krijgt steeds meer medelijden voor de gegijzelde principe.) Tevens als Ron die aan het einde Dale probeert om te brengen. Kortom de film bewandeld op een aantal punten de platgereden paden, maar heeft ook een aantal originele ideeen in huis. Die goede ideeen, in samengang met het puike acteerwerk en de nodige suspense die de film bevat is deze film mischien niet op alle punten origineel maar nog steeds een topfilm. jammer dat iedereen er hier zo sceptisch over is.

Please fill in your Oscar application form

Het wordt met deze nieuwste van DiCaprio al gauw duidelijk dat hij een open sollicitatie naar het felbegeerde beeldje doet, want zijn acteerprestaties zijn op alle fronten indrukwekkend te noemen. Als publiek kun je de pijn van zijn hoofdpersonage bijna voelen, en wat deze meemaakt is dan ook niet niks te noemen. Al heb je met de beren aanval het hoogtepunt op lichamelijke pijn wellicht gehad, de moord op zijn zoon recht voor zijn ogen, terwijl hij geen vinger kan uitsteken, doet er nog een flink aantal scheppen bovenop. de ontberingen die daarop volgen zijn ook niet van de lucht, maar dit staat in schril contrast tot wat hij eerder heeft meegemaakt.

The Revenant is van de regisseur van onder meer Babel en Birdman, die weliswaar hoog aangeschreven staan in de filmwereld maar mij echter bijna tegen hebben gehouden om deze alsnog te gaan zien. Ik vond (hoewel beide verhaallijnen van de titels mij aanspraken) deze titels absoluut niet voor mij weggelegd en vond het heel moeilijk om door deze films heen te komen, omdat ze mij niet wisten te grijpen en de stijl van de regisseur mij absoluut niet aan leek te spreken. Drie maal is echter scheepsrecht want met The Revenant weet Alejandro González Iñárritu, ook eindelijk mij te bekoren. Dit is overigens nog een understatement want ik denk dat deze nu al met gemak tot een van mijn favorieten van 2016 behoord en daarom ook een plek in mijn top 10 krijgt.

Met een 5 sterren beoordeling wil ik echter niet zeggen dat de hele film perfect is. Sommigen kijkers zullen de film wellicht kunnen beschuldigen van te weinig diepgang, een te traag verloop en het gekerm van DiCaprio eentonig gaan vinden. Ik ervoer echter geen nadelen aan deze film en heb van iedere scene, ieder prachtig natuurshot, ieder gevecht, en de bevredigende eindconfrontatie, intens kunnen genieten.


5,0*

Jachtseizoen geopend

Revenge is een aardige actiethriller waarbij er met name in de eerste helft wel verwacht wordt dat de kijker de hele situatie met -zeg maar gerust- een vrachtwagen zout neemt, i.p.v. met slechts een korrel. Ik begrijp dat het de bedoeling is dat je als kijker Richard, Stan en Dimitri moet gaan haten, maar iets minder eendimensionaal hadden de karakters ook wel gemogen.

Stan die de minnares van zijn maat besluit te verkrachten na een avondje lol met haar en zijn maten aan het zwembad, en Dimitri die heel de situatie gadeslaat waarbij het hem niks doet, vond ik een beetje te makkelijk. Vervolgens is het overleven van de val van Jen natuurlijk te bizar voor woorden, maar het is minstens zo bizar dat ze, terwijl ze is doorboord met een stuk hout, nog zo lang rond kan lopen en een volwassen kerel om het leven kan brengen. Het was bijvoorbeeld al iets geloofwaardiger geweest als de drug, die Jen later neemt om het hout te verwijderen, op een eerder punt had genomen, wat in ieder geval nog iets van een verklaring was geweest waarom ze zo lang rond kon blijven lopen.

De film wordt een stuk beter, op het moment dat Jen Stan begint op te jagen en tot slot natuurlijk Richard. Dit over the top gorefest waarbij Matilda Lutz gewoon een absolute bad ass neerzet vond ik erg tof gedaan. De inspiratieloze en gemakkelijke opzet maakte me vanaf dit moment niet meer uit. Het was enorm bevredigend op de manier waarop de film afgerond werd en hierdoor begrijp ik het enthousiasme van sommige mensen wel.

In mijn beoordeling wil ik alleen toch niet hoger dan 3 sterren gaan zitten omdat ik me wel enorm aan de opzet geërgerd heb. Hij was te simpel. Het script had echt geen Oscar hoeven te winnen, maar had wel wat vindingrijker mogen zijn dan nu het geval is geweest. Deze staat nu bol van de ongeloofwaardigheden. Blij toe dat ik door heb weten te zetten, maar in zijn geheel had hier meer ingezeten dan dat er nu uitgehaald is.

3,0*

The Do-Over

De originele Ringu was een kneiter van een hit. De Amerikaanse remake deed dit succes in 2002 nog eens dunnetjes over. Vervolgens bloeide de reeks in 2005 dood met het saaie vervolg. Nu, een kleine 12 jaar later komt er alsnog een vervolg/reboot(?) uit. Voldoende tijd om eens goed te broeden op een waardig vervolg zou je denken. Het resultaat is echter dramatisch en is nog slechter dan de trailer al doet vermoeden.

Tijdens mijn bioscoopbezoek ben ik precies 2 keer behoorlijk geschrokken en wel bij de trailer van The Crucifixion wel te verstaan..Op de momenten dat Rings ook maar een klein beetje spanning wist te genereren eindigde de scene in een sof, werd je uit het verhaal gehaald door slechte effecten of volgde er weer eens een van de vele ''schrikmomenten'' die wel zo waardeloos getimed en slecht waren dat je je afvraagt hoe deze ooit de regiekamer zijn doorgekomen. Een van de dieptepunten is daarbij wel de beginscène in het vliegtuig (ook al te zien in de trailer). Deze is wel zo ongeloofwaardig, belachelijk en zonder enige sfeer of spanning uitgevoerd dat dit niet veel goeds beloofd voor de rest van de film. Deze kritiek is helaas nog maar het topje van de ijsberg. Naast totaal niet eng is Rings ook nog eens dodelijk saai en slaapverwekkend.

Als je denkt dat ik nu aan het einde van mijn kritiek gekomen ben moet ik je teleurstellen want ik kan nog wel even doorgaan. Het vergezochte verhaal en de opzet waarbij er op een universiteit een speciale afdeling is opgericht om de oorspronkelijke videoband te analyseren nemen ook nog eens de dreiging van het originele verhaal weg. Ook omdat blijkt dat op een strak georganiseerde manier het doodsvonnis gewoon aan anderen kan worden doorgegeven. Dit totdat Samara opeens een Wizzkid geworden is en in staat is om een video in een video te produceren en schijnbaar ook maar wat aankloot zonder een duidelijke achterliggende gedachte. Want waarom wordt juist Julia gekozen voor haar wedergeboorte waarbij ze haar lot opeens niet meer door zou kunnen geven? en waarom houdt ze bijvoorbeeld haar biologisch vader al die tijd blind om hem uiteindelijk alsnog te vermoorden als ze dit al die tijd al had kunnen doen?

Hoe langer ik na blijf denken, hoe meer dit soort vraagstukken bij mij op blijven komen. Zelfs met de allerlaagste verwachtingen stelt dit nieuwe Ring project je waarschijnlijk nog teleur en ik denk dat de reeks met deze nieuwste telg nu echt definitief zijn eigen doodsvonnis getekend heeft. 7 days? Ik denk dat deze film het niet eens 7 dagen in de bioscoop uithoudt.

1,0*

Bij de neus genomen

Doorgaans ben ik geen grote fan van de Nederlandse film. Toen Riphagen echter steeds meer wereldwijde roem begon te werven en ik er uiteindelijk zelfs vrienden uit Brazilië over begon te horen praten was ik om. Toch vind ik Riphagen wel overgewaardeerd en kan hij in mijn ogen bij lange na niet tippen aan een productie zoals Zwartboek. Hiervoor komt Riphagen nog te geacteerd, gecensureerd en te soft voor op mij over.

Verder kan ik mij overigens heel goed in de recensie van Kondoro0614 vinden die aangeeft dat de film op een gegeven moment een beetje inzakt en er niks ‘spannends’ meer gebeurt. Zoals hij ook al aangeeft komt de film aan het eind wel weer een beetje op stoom, maar mijn aandacht was toen al zo ver afgedwaald dat de film nog maar weinig indruk op me kon maken. Vooral richting het einde toe is er vooral veel gepraat, en wordt er weinig moeite gedaan om het verhaal met wat spanning over te brengen. Dat de personages daarbij vaak ook lang niet altijd goed verstaanbaar zijn werkt daarbij ook niet bepaald bevorderend.

Riphagen was het voor mij heel vaak nét niet. Hoewel Jeroen van Koningsbrugge een overtuigende Riphagen is, zijn de meeste acteurs niet om over naar huis te schrijven. Wellicht ligt dit aan mij, maar ik heb dit toch wel heel vaak bij Nederlandse films. Het komt niet natuurlijk over en er wordt te geforceerd geacteerd. Ook wordt er veel te veel gecensureerd. Een goed klein voorbeeld daarbij is ook de seksscené tussen Andries en zijn vrouw. Wij Nederlanders zijn niet vies van een beetje bloot, maar dit moment voelde wel heel typisch Amerikaans aan. En niet in de positieve zin van het woord. Ook bleef een echte impact van de daden van Dries, door meer in beeld te laten komen van wat er met de mensen gebeurde die hij verraadde, uit. Natuurlijk weten we dit wel maar het had de daden van Riphagen wel nog een stuk schokkender en levendiger gemaakt.

De poging van de makers blijft echter dapper, en je ziet wel dat er bijvoorbeeld veel tijd in de decors en de details is gaan zitten om de hele tijdsperiode zo authentiek mogelijk te laten zijn. En, omdat Koningsbrugge zijn rol wel uitstekend vervult, blijft de film wel goed kijkbaar. Deze voordelen daargelaten, komt de film in zijn totaliteit op een kleine voldoende uit.

3,0*

Memorabele opstand

Prequels en reboots van filmreeksen. Het is altijd maar afwachten wat voor een resultaat daar weer uit gaat rollen. Een goed concept levert namelijk lang niet altijd een goede film op als de juiste man niet achter het roer staat en zelfs dan is er nog geen garantie. Nu was het bij Rise of the planet of the apes dubbel zo spannend omdat we zowel te maken hebben met een Prequel als wel een Reboot. Wonderbaarlijk genoeg weten de makers deze risicovolle onderneming tot een goed einde te brengen door de franchise een flinke oppepper te geven en toegankelijk te zijn voor een ieder die nooit een van de vorige films gezien heeft. Tegelijkertijd weet het ook de liefhebbers van voorgaande films iets geheel nieuws te bieden in de vorm van een nog niet eerder verteld verhaal: de totstandkoming van de opstand van de apen tegen de mens. Beide partijen worden op deze manier tevreden gehouden en dat is al een prestatie op zich.

Wat eerst meteen in het oog springt als je de film aan het bekijken bent is de prachtige CGI die de apen zo tastbaar heeft weten te maken. Een compleet team is enkel ingehuurd om de haartjes op de apen weer te geven en dat zie je. Er is veel tijd en moeite gestoken in het tot leven brengen van de dieren en dit is daadwerkelijk formidabel gedaan en ook een van de speerpunten van de film. Verhaaltechnisch gezien steekt de film ook prima in elkaar. Deze heeft een krachtige opbouw die ook zijn tijd neemt om het verhaal zich te laten ontvouwen.

Slechts weinig films zijn echter perfect te noemen dus zo heeft ook deze film zijn minpuntjes: De film is weinig verrassend te noemen, en het vriendinnetje van Will dient overduidelijk alleen maar voor de eye candy zonder enige andere toegevoegde waarde. Echter een kniesoor die hier over valt. Laat die vervolgen maar komen dus!

4,5*

Wisselend succes

Gemengde gevoelens bij deze film. Het begin van de film wist me aanvankelijk niet te grijpen, totdat het hoofdpersonage Michael via een uitdrijvingsschool aan het Vaticaan in contact komt met vader Lucas (Anthony Hopkins) en het verhaal begint te lopen.

De cliënte waar Vader Lucas Michael mee in contact brengt is namelijk zowel mysterieus, onvoorspelbaar en liet met momenten de haren op mijn rug meer dan overeind staan. Deze film leek een stuk beter te worden dan in de kritieken beschreven leek te worden. Of toch niet?

Helaas is dit niet het geval. Vanaf het moment dat het bezeten meisje het loodje legt gaat het bergafwaarts met de film en dit ligt gek genoeg aan grootmeester Hopkins zelf. Want vanaf het moment dat hij zelf bezeten raakt door de duivel verliest hij al zijn geloofwaardigheid, en valt zijn rol in het niet bij die van het eerder gestorven meisje. Hopkins is een acteur met vele gezichten maar laat zien dat de rol als gastheer van de duivel absoluut niet bij hem past. Hopkins jaagt in deze rol weinig schrik aan en acteerde voor mij veel te ondermaats, koeltjes en neutraal. Jammer dus dat de opzet van de film je gouden bergen belooft, en nog flink spannend wordt ook, om vervolgens als een nachtkaars uit te gaan..

2,0*

Jezelf vinden

Je hoort het wel vaker onder de reizigers. Reizen is altijd wel goed voor de nodige ''soul-searching'' en om te ontdekken wie men nu écht is. Dit helpt je uiteindelijk weer verder om sneller te ontwikkelen binnen het leven. Sommigen zien het reizen dan meer als een vorm van escapisme en hoewel ik mij hier niet zo in kan vinden, was letterlijk ontsnappen voor de hoofdpersonages hier wél degelijk aan de orde.

Centraal staat echter de ontwikkeling van één van de personages en dit is gelijk een van de grootste mankementen van The Ritual. Zijn ontwikkeling sneeuwt de andere personages namelijk toch op zekere hoogte onder en ik had dan graag ook meer willen zien van datgene wat zich in het hoofd van de anderen afspeelde om de film ''compleet'' te maken. Daarnaast smaakten de dromen van Luke ook gewoon naar meer want het heden wat zich vermengde met het verleden was visueel gewoon echt prachtig in elkaar gezet.

De ontwikkeling van een van de hoofdpersonages wordt daarbij afgezet tegen de overlevingstocht in de beboste omgeving. Ook hier is veel over te lezen geweest. Waar men bij films zoals The Blair Witch Project klaagde dat deze film te subtiel was lees ik over deze film juist terug dat men hem liever wat meer ingetogen had willen zien. Hoewel dit wat mij betreft ook wel had gekund was het creature design wel enorm gaaf om te zien, maar zag ik dus wel te veel van de God die in het bos leefde, om nog van hem onder de indruk te zijn. Laat staan hem dus nog eng te vinden.

Toch heb ik mij echt goed vermaakt tijdens The Ritual en hoop ik dat er nog een keer een nieuw deel komt wat dieper ingaat op de gave van de God om op de diepste angsten/verlangens van mensen in te spelen en ze dingen te kunnen laten zien die er niet zijn.

3,5*

Een prachtig vormgegeven emotionele prent. De kracht van de film zit hem in de liefde die de vader toont voor zijn zoon. Dit spat daadwerkelijk van het scherm af en komt geenszins geknutseld over. Was dit wel het geval dan was de gehele opzet van de film gefaald. De verwoeste wereld dient namelijk alleen als achtergrond. Er wordt hier ook weinig over uit de doeken gedaan. Wat ook helemaal niet erg is; niet alles hoeft altijd verklaard te worden. De oorzaak kan gemakkelijk zelf ingevuld worden. De nadruk ligt op de interactie tussen de vader en zoon. Een grauwe maar realistische film met alle bombarie ter zijde geschoven. Mensen die meer spektakel verwachten kunnen beter 2012 checken. Een film die qua sfeer zeker onderdoet voor deze film. Meer is niet altijd beter. Sterker nog in het geval van The road; Less is more. Mensen die gaan voor diepgang en een realistisch drama met enkele thriller elementen zijn bij deze film aan het juiste adres. Deze The road legt de nadruk namelijk niet op de actie. Sterker nog; deze is nauwelijks te vinden. men geeft eerder een realistisch beeld over wat er met een vader en zoon gebeurd na de zogenoemde apocalyps. Een film die je moet kunnen waarderen. Enige kanttekening die ik heb is de eindscène waarover mijn voorganger het ook heeft:

Vergane glorie?

Met de remake binnenkort in de bioscoop besefte ik me pas dat ik het origineel eigenlijk nog nooit gezien had. Kortom, tijd voor een klassiek avondje dus! Hoewel het origineel toch alweer 26 jaar oud is blijft de film toch nog redelijk overeind. Ik moet toegeven dat dit in de ene scené beter is dan in de andere, maar met name op Robocop zelf heb ik niks aan te merken en de aankleding van dit personage was zijn tijd destijds ver vooruit. De scene's met de gevechtsrobot waren dan wel weer een beetje lachwekkend, maar voor een film van meer dan een kwart eeuw oud kun je natuurlijk ook niet in alle opzichten op visueel vlak de jackpot verwachten.

Het origineel heeft een simpel en vergeetbaar verhaaltje, maar is desalniettemin prima om als kapstok voor de actie te dienen. De film is met momenten ook behoorlijk grof, en het is ook precies vanwege deze reden dat ik het zo jammer vind dat bijna al dit soort titels tegenwoordig een 12 plus rating krijgen om zo een breder publiek te trekken. Het niet gecensureerde geweld geeft vaak toch net dat beetje extra en maakt zo'n soort film naar mijn idee toch net weer wat meer af. Dat de remake nu voor 12 jaar en ouder gekeurd is, is geen goed voorteken omdat hier toch vaak een financiële reden achter zit, maar we zullen het vanzelf zien op 13 februari!

Het origineel is echter nog prima uit te zitten, als je er maar wel rekening mee houdt dat je inmiddels wel naar pulp zit te kijken. Dit eerste deel staat wat mij betreft nog wel in de schaduw van de Terminator (toch een beetje het broertje van) maar met 2 vervolgen en een remake in de pijpleiding kan het nog alle kanten op!

3,5*