Opinions

Bababooooooooo!

Sommige commotie kan en zal ik gewoon nooit begrijpen. Zo ook alle commotie rond deze titel die zogenaamd een van de beste titels op het gebied van horror van 2014 zou zijn. Allereerst is dit geen horror maar een thriller. Ten tweede ontbreekt iedere vorm van spanning of het opwekken van angst hier, en tot slot leent deze titel ook nog eens leentjebuur bij de Grudge, wat ook echt geen al te beste film was. Babadoooooooook! Zucht..

Nee ik als horrorliefhebber kon hier weinig mee. Van het einde kon ik ook geen snars begrijpen en ik kon ervoor kiezen om dit op te zoeken op internet, maar ik vond dat deze miskleun al voldoende tijd van mij verspild had. De torenhoge beoordelingen die ik binnen de media voorbij zag komen ten spijt, maar dit was overduidelijk niks voor mij.

The Babadook is in mijn ogen dan ook een enorm overschatte productie en we hebben dan wel allemaal een verschil van mening, maar ik kan me toch niet anders voorstellen dan dat het merendeel van de mensen hier geen sodemieter aan vind. Mijn beoordeling komt voort uit het uitstekende camerawerk en de introductie van het boek zelf, maar vanaf hier volgt alleen maar teleurstelling op teleurstelling.

1,5*

Schreeuwerige videoclip

Ik kan mij goed vinden in de commentaren van Capablanca en eRCee, hoewel mijn eigen eindbeoordeling wel wat hoger uitvalt. Baby Driver is leuke vermakelijke pulp, maar wel over gekwalificeerde pulp. Ik kan er dan ook echt niet inkomen dat de film drie Oscarnominaties gekregen heeft. Hier is het geheel namelijk, zoals Capablanca ook al benoemd, te overgestileerd, gladjes, oppervlakkig en vermoeiend voor. De soundtrack vond ik grotendeels ook veel te flauwtjes en ook helemaal niet in balans met de schreeuwerige, fragmentarische beelden waardoor deze als het ware ook een stuk wegviel. Ook het achtergrond verhaal van Baby komt, hoewel aardig bedacht, nooit helemaal tot leven wat voor mij ook komt omdat ik vond dat Ansel Elgort de rol niet helemaal kon dragen. Ook de regisseer stijl vond ik slordig, alsof ik naar een schreeuwerige videoclip van bijna 2 uur zat te kijken. Kwalijk vond ik daarbij dat de actie scene's veel te fragmentarisch geschoten waren zonder enige vorm van impact.

Tot zover de minpunten want er waren gelukkig ook nog wel een aantal positieve punten die ervoor hebben gezorgd dat Baby Driver prima uit te kijken was. O.m. vanwege een hele lompe finale, waarbij Kevin Spacey bijna leek te weten dat dit een van zijn -op zijn minst voorlopig- laatste rollen zou zijn. Zijn personage komt op brute en onverwachte wijze, om het leven en dit had ik verre van aan zien komen. Hoewel het er qua uitvoering vaak niet goed uit kwam waren er daarnaast desalniettemin een aantal leuke ideeën, zoals de communicatie tussen Baby en zijn pleegvader, het neefje van Doc en de reactie van Baby wanneer er bij de laatste heist weer een onschuldig slachtoffer valt. Ook ligt het tempo voortdurend hoog en komen er alsnog wel een aantal leuke actiemomenten voorbij, ook al had het geheel -zoals al eerder door mij vermeld- veel minder schreeuwerig en fragmentarisch gemogen.

De potentie is er en wordt met momenten ook zichtbaar, waardoor ik deze The Fast & the Furious op steroïden met een nipt behaalde 3 sterren ga beoordelen, maar ik blijf van mening dat de uitvoering vele malen beter had gekund.

3,0*

Don’t deal with the devil

Van deze horrorkomedie verwachtte ik op basis van de trailer en eerste reviews eigenlijk al heel weinig totdat ik toch wel vrij veel positieve berichten voorbij zag komen en toch besloot te gaan kijken. Had ik nu toch maar naar mijn eerste ingeving geluisterd..

Nee, dit was niet veel soeps. Ik had echt het idee dat ik naar van die flauwe uitgekauwde Amerikaanse humor zat te kijken die dan origineel denkt te zijn door er een horror sausje overheen te gieten. Hoewel het concept erg leuk gevonden is kwam bij mij heel vaak een 'net niet' gevoel opzetten. Hoewel het tempo wel heel vlot was vond ik de gore te minimaal aanwezig, de sektegroep niet dreigend genoeg omdat het ook maar 'gewone' stervelingen bleken te zijn en daarnaast de band tussen Bee en Cole te soft. Daarnaast was deze ook nog onduidelijk. Ze geeft haar vrienden wel volop de gelegenheid om hem om te leggen totdat ze Cole uiteindelijk zelf redt van een van zijn aanvallers. Daarnaast snapte ik het idee dat Cole al zijn aanvallers uiteindelijk allemaal te slim af was doordat ze zichzelf in de val lokte maar vond ik de manieren waarop alle sekteleden het loodje legden weinig spectaculair of inventief.

Door het hele verhaal ontbrak eigenlijk gewoon een bepaalde mate van creativiteit; de gave van een regisseur om echt goede pulp te maken in plaats van deze –op alle vlakken- net niet leuke pulp. The babysitter was niet heel vervelend om te kijken maar is op geen enkel moment écht spannend, grappig, inventief of eng en is op al deze gebieden dan ook niet meer dan zeer middelmatig.

2,5*

Somebody to lean on

Babyteeth schrikt niet terug om een rauwe, zonder effecten verfraaide of gedramatiseerde werkelijkheid te tonen, die de meeste kijkers niet onberoerd achter zal laten. Dit Australische drama excelleert op het gebied van rauwheid en realisme, al vond ik dat het personage van de moeder meer ingetogen neergezet had mogen worden. Zij stopt iets te veel absurditeit in haar personage waardoor ik meer afstand tot het verhaal begon te voelen. Dit vind ik jammer, omdat haar personage een aanzienlijke rol speelt in het verhaal.

Wat ik daarnaast zowel als een voordeel als een nadeel vond, was een gebrek aan focus op het ziekteverloop van Milla. Ik vind het positief dat het verhaal geen typisch over gedramatiseerd Amerikaans drama geworden is. Milla is gewoon Milla. Een meisje die gewoon een tiener wil zijn, maar die toevallig de pech heeft kanker te hebben gekregen. Dit verhaal gaat over haar, en niet over haar ziekte. De keerzijde hiervan vond ik dat het verhaal enigszins van de hak op de tak sprong, waardoor het lang duurde om een binding met de personages te ontwikkelen. Wie was Milla voor zij ziek werd? Was zij dit haar hele leven al? Hoe heeft de ziekte haar veranderd en haar gemaakt tot hoe zij nu is? Ik mistte hier een bepaalde diepgang in en de regisseur had hier best wat tijd voor uit mogen trekken.

Los van het ziekteverloop vond ik dat er sowieso te veel in de verhaallijn rondgesprongen werd waardoor het lastiger was om een band met de personages te krijgen. Dit gebeurde wel steeds meer richting het einde, vlak voor de dood van Milla zo abrupt over de kijker heen komt maar ik had simpelweg graag meer van zowel Milla als Moses willen weten.

Desalniettemin is Babyteeth een aanrader wanneer je een niet alledaags drama wilt zien. Ondanks de gebreken en in mijn ogen gemiste kansen, is dit dan ook een film die mij nog lang bij zal blijven.

3,5*

Start van het begin

Een trilogie moet ergens beginnen, en zo was dat ook het geval met Bad Boys uit 1995. De eerste twee delen heb ik ooit wel een keer gezien, maar ik kon mij er slechts weinig van herinneren. Naar aanloop van het willen bekijken van deel drie, werd het dus hoog tijd voor een herziening!

En dit eerste deel komt al goed uit de startblokken. Bevat meer actie dan ik mij in eerste instantie kan herinneren. Heerlijk om te zien dat hier enkel met praktische effecten en explosies lijkt te worden gewerkt. Ook met de chemie tussen Smith en Laurence lijkt het dubbel en dwars in orde te zijn. De humor kon mij niet altijd bekoren en was soms te flauw, maat ook op dit gebed zitten er een aantal geslaagde momenten tussen. Enkel met Téa Leoni had ik niet zoveel op. Daarnaast komt haar personage vandaag de dag erg gedateerd over. Ik had liever Karen Alexander in haar plaats in deze rol gezien.

Tot slot heb ik wel kunnen genieten van de 90's vibe al waren de haarstijlen en klederdracht in een aantal van de bijrollen soms hulpeloos gedateerd geraakt. Om maar niet te spreken over de gebruikte politiesystemen. Maar ach, er zijn weinig films van pakweg 25 jaar oud waarbij je niet door door een aantal van dit soort zaken heen moet kijken. Ik heb mij met recht weten te vermaken en kijk nu al uit naar de herziening van het tweede deel. Deze is in mijn gedachten namelijk nog een stuk beter dan zijn voorganger.

3,5*

Als ik hier de reacties van members lees kan ik daar goed inkomen;
De film is niet toegankelijk voor een breed publiek, en het merendeel van de nederlandse bevolking zal de film dan ook naar alle waarschijnlijkheid afzetten.
Ik zelf vond het een unieke kijk ervaring.
Cage is niet mijn acteur maar hier zet hij een sterke rol neer.
Hij heeft zichzelf helemaal verloren in de drugs (en dan met name de cocaine) en het is interessant om te zien wat voor een uitwerking dit op de man heeft.
Hij zet dit subliem neer.

Het verhaal zelf is zoals ik een eerdere member hier heb zien zeggen niet altijd even duidelijk en soms behoorlijk vaag.
Leguanen scene? zal vast met zijn beleving te maken hebben, but what was that all about? en dan nog maar niet te spreken over die alligator..
absoluut geen film die je met vrienden onder het genot van een pilsje bekijkt. Maar een film waar je iedere seconde van de tijd je aandacht bij moet houden en over het algemeen beter op jezelf kunt bekijken.

Het is jammer dat de film gepromoot wordt als een actie film (kijk alleen al de poster hier op MM) mensen die zo'n film verwachten zullen van een koude kermis thuiskomen.
verwacht een film die ontoegankelijk is, veel gepraat en praktisch geen actie heeft.
de film heeft een aardig misdaadverhaaltje die lang zo slecht nog niet is.
maar waar het wat mij betreft om draait hier is de rol van cage die zich volledig verliest in de wereld die cocaine heet.
Verwacht niks van de rollen van Mendes en Kilmer. Deze zijn erg minimaal. (met name die van Kilmer).
Doordat deze film me toch heeft weten te boeien ondanks de ontoegankelijke stijl maakt dat het toch een 3,0 waard. Kan me echter goed voorstellen dat er mensen zijn die de film hier een 1,0 geven. Hij is alles behalve geschikt voor het mainstream publiek.

Domineren of gedomineerd worden?

Bad Samaritan lijkt een op het eerste oog aardige thriller over een moordenaar met een ontspoorde bondage verslaving te gaan. Het was alleen jammer dat de film bijna van de ongeloofwaardigheden uit elkaar barstte, en een einde uit de kast trok die zo bol van de clichés stond, dat de sterke opzet al snel als een nachtkaars uitging.

Ook was het jammer dat er niet meer duidelijk was van de relatie tussen Katie en Cale. Waarom werd zij gevangen gehouden, en de andere vrouw die bij hem thuis was niet? Je kijkt dit soort titels niet vanwege hun diepgang maar het is een van de zaken die je op gaat vallen als je je al zo aan de rest stoort. Dit begon al op het moment dat Cale zijn martelkamer binnen no-time weer had weten om te bouwen naar gewone kamer en de semi-spannende momenten zoals het moment waarop Sean opeens een bom ontdekt wanneer hij in het huis van Cale is, waar hij vervolgens natuurlijk net aan kan ontsnappen.

Kat en muisspelletjes spreken mij vaak wel aan, maar dan moet het wel beter uitgedacht zijn en niet zo'n samengeraapt zooitje als deze saaie, ongeloofwaardige bedoening zijn. Het spel van Tennant was boeiend, en de film had wel een aantal leuke, op zichzelf staande momenten, waarbij met name de opbouw nieuwsgierig maakt, maar kan in zijn totaal verre van overtuigen.

2,0*

Tijd om uit te checken

Bad times at the El Royale is een goed geacteerde puinhoop en die puinhoop bedoel ik niet positief. Na een ogenschijnlijk sterke opbouw die mij zeer nieuwsgierig maakte is de tweede helft zo enorm teleurstellend dat ik het hoge gemiddelde echt niet kan begrijpen.

Smaken verschillen, maar meerdere verhaallijnen die samenkomen heb ik in andere films zoals 11:14 vele malen beter uitgewerkt zien worden. Het leek erop of Drew Goddard wel een aantal goede ideeën had maar vervolgens geen enkel idee had wat hij aan moest met een verdere uitwerking. Gevolg? personages die veel te weinig diepgang krijgen om ze echt te kunnen begrijpen, op een enkele uitzondering na (Jeff Bridges), zwaar geforceerd geplaatste random events, en een finale die zo teleurstellend en onsamenhangend is dat ik niet begreep waar de regisseur zat met zijn hoofd. Daarnaast was het personage van Chris Hemsworth echt bloedirritant en irriteerde ik me hier dood aan hem. Zijn personage was zo random en gekunsteld in de film geplakt dat zijn rol heel geforceerd aanvoelde. Het paste gewoon niet.

Het meest frustrerende vond ik de illusie dat het bij het begin allemaal nog wel wat leek te worden, maar dat ik uiteindelijk zo teleurgesteld werd. Scene's zoals die waar het personage van Jon Hamm door de verborgen gang achter de kamers zwerft, en hij op een knop drukt waardoor de prachtige zang van Darlene Sweet door de gang galmt, prikkelen enorm en zijn sterk geschoten. Ik kan er met mijn hoofd dan ook niet bij hoe de tweede helft zo verkloot heeft kunnen raken. Een van de dieptepunten vond ik het verleden van
Miles Miller die in de finale onthuld werd. Ik snap dat dit de kijker van zijn stoel af moet blazen maar ook dit voelde weer zo random en geforceerd geplaatst aan dat het voor mij een van de druppels was die de emmer deed overlopen. Dat er dan ook nog zogenaamd spanning opgebouwd moet worden, op het moment dat Miles in eerste instantie de trekker niet over wil halen, omdat hij getraumatiseerd is door de oorlog was een van de dingen die mij mateloos irriteerde. Het voelde aan als goedkoop en voorspelbaar sentiment. En zo waren er nog vele andere momenten waarvan ik niet kon begrijpen dat ze de regiekamer verlaten hebben.

één van de grootste teleurstellingen van het jaar. Wat een slepend en saai rommeltje is dit.

1,5*

Beslist geen actiefilm wat de hoes je wel laat denken. Mensen die dus veel bombarie verwachten krijgen iets heel anders voorgeschoteld. Ik heb het hier over een film die een sterk verhaal herbergt. Een die als je je goed in de film verdiept bijzonder sterk is. Verwacht echter geen film die je met maten even snel gaat checken onder het genot van de nodige pilsjes, luid gebrul en oeverloos geouwehoer alvorens je de kroeg induikt. Onder deze omstandigheden heb ik de film dan ook niet bekeken en ik moet zeggen; de film beviel me doorgaans redelijk goed. Bij het begin vrij saai maar op het punt dat ze de kluis binnen treden begint de film steeds sterker te worden. Interessant om te zien is hoe verschillende partijen over lijken gaan om de privacy van de prinses, en de sexschandalen van bepaalde hoge pieten geheim te houden. Toen de film echter eindigde had ik toch slechts een deels voldaan gevoel:
Het duurde bij mij even voor ik de film interessant begon te vinden, de britse humor viel mij doorgaans erg tegen, en bij de opsporing van de bende had ik wat meer spektakel verwacht. desalnietemin erg sterk filmpje. Met name door het verhaal. spanning was vanaf het middelpunt van de film aanwezig maar de film had bij aanvang wel wat interessanter mogen zijn. verder zeker een 3,5 waard.

And I fear that's where it's all gone wrong

Het is inmiddels alweer een kleine vijf dagen geleden dat ik The Banshees of Inisherin zag, maar ik merk dat de film nog steeds in mijn hoofd rondhangt. En ik mij realiseer dat ik deze tragikomedie alleen maar beter geworden vind.

Waar ik in eerste instantie wat meer moeite mee had was de setting qua jaargetal (1923) in combinatie met het taalgebruik die in die tijd gebruikelijk was. Hoewel goed geacteerd, voelde het alsof ik naar de uitvoering van een klassiek stuk zat te kijken en ik merkte dat ik hier gedurende de speelduur eigenlijk nooit helemaal aan gewend raakte. Het maakte de dialogen vaak wat oubollig, en haast theatraal. Dit maakte dat ik aanvankelijk als beoordeling een krappe 7 in gedachten had.

Echter ben ik in de navolgende dagen steeds meer gaan beseffen hoe sterk dit in elkaar zit. Met name de dialogen, en de diepere lagen hieronder, bleven dagen nazoemen in mijn hoofd. Ook met de (vaak ongemakkelijke) humor die verwerkt zat in goed doordachte dialogen zat het wel goed.

Pádraic liet mij met regelmaat terug denken aan een soort 1923 versie van Joey uit Friends, en alsof dit personage plots in een tragikomedie was beland. Want buiten het feit dat Pádraic geen ladies men is, komen de overige karaktereigenschappen wel overeen. Want ook dit personage wordt afgeschilderd als een wat dommige maar aardige goedzak, maar die daarnaast ook zeer loyaal, zorgzaam en beschermend naar zijn vrienden is. Daarnaast is ook Pádraic wat kinderlijk, én is een van zijn beste vrienden geen eend, maar een ezel. Een ezel die overigens met gemak het hart van velen zal weten te stelen.

Colm was ook op zijn beurt weer een heel fascinerend personage, wiens mentale gezondheid duidelijk volledig van de rails afgevlogen is, terwijl Siobhán meer de kijker vertegenwoordigt en als het ware met een meer nuchtere blik het hele gebeuren gadeslaat. En dan ben ik nog niet eens ingegaan op Dominic Kearney, een personage waarbij ik niet veel diepgang had verwacht, maar die een duister en triest verleden kent.

En dit is tevens een mooie samenvatting van The Banshees of Inisherin. Ik verwachtte aanvankelijk niet veel diepte, maar al gauw wordt duidelijk dat dit verhaal meerdere, diepere lagen kent. En waar het verhaal eerst wat dun lijkt te zijn en niet ergens heen lijkt te gaan, neemt de regisseur op een gegeven moment een afslag die alsmaar grimmiger wordt.

Een film die naar mijn verwachting steeds beter wordt, naarmate je hem vaker bekijkt, mits je aan de setting kan wennen. Want dit zal vermoedelijk niet voor iedereen het geval zijn. Voor nu geef ik een dikke 8, waarbij een kans op verhoging niet uitgesloten is.

4,0*

Barslecht

Met name de eerste akte van El bar is prima gedaan. Er wordt een mysterieuze sfeer neergezet, redelijk geacteerd en je hebt geen enkel idee welke kant het verhaal uit zal gaan. Naarmate het duidelijk wordt dat het om een van de meest voor de hand liggende situaties gaat (lees: outbreak) wordt deze komedie/thriller in een rap tempo minder interessant.

Dit komt met name omdat het verhaal na de eerste akte steeds voorspelbaarder wordt, en de personages zich steeds irrationeler gaan gedragen. Zij gaan beslissingen maken die zelfs onder de noemer van groepsdruk, volslagen onlogisch zijn. Het meest storende vond ik dat werkelijk heel de groep van mening was dat zij zich moesten injecteren met een vaccin, terwijl dit bij de man die overleed ook niet geholpen bleek te hebben. Daarnaast vertoonde niemand ook maar een symptoom van een mogelijk virus, of het moeten hun irrationele gedragingen zijn. Ik ga er vanuit dat dit niet de bedoeling was van de regisseur, want dit zou namelijk de enige juiste verklaring zijn om de ridiculiteit aan acties te verklaren. Om hier maar een greep uit te geven: Waarom zat de zwerver vast in het rioolgat, terwijl Elena er met haar vergelijkbare figuur wel doorheen kwam? Waarom kwam men überhaupt niet eerder op het idee om het beton om de afvoerput weg te hakken toen hij vastzat en pas nádat Elena door het gat was? Waarom offerde de oudere vrouw zich op door zelfmoord te plegen, in plaats van dat zij eerst af zou wachten tot ze daadwerkelijk ziek zou worden? Waarom droegen Elena en Nacho de vaccins in het riool, de hele tijd bij zich terwijl zij deze ook meteen konden injecteren? Waarom renden zij überhaupt voor de zwerver weg terwijl zij met zijn tweeën waren en zijn enige wapen een stalen pijp was?

Zo kan ik nog wel even doorgaan, want na de eerste akte valt het prima opgebouwde mysterie weg, en wordt de focus zuiver gelegd op de onderlinge spanningen en paranoia die in de groep speelt. Helaas wordt dit dus niet op de beste en meest geloofwaardige manier gedaan, waardoor ik al snel al mijn interesse verloor. Ik heb veel positieve verhalen over deze Spaanse productie gehoord, maar in mijn ogen zijn deze zwaar overtrokken.

2,0*

Barbaars slecht

Zo blanco mogelijk, en met het lezen van zo min mogelijk reviews, ben ik hier ingestapt. Wel had ik de algehele indruk dat dit een van de betere horrorfilms van het afgelopen jaar zou zijn. Helaas kwam ik hierin bedrogen uit en vond ik Barbarian met name een hele gemene film. Gemeen in die zin dat ik de eerste helft echt heel sterk vond maar alsof de tweede helft door een stel amateurs leek te zijn afgerafeld. Het super simplistische en voorspelbare plot heeft hier ook niet aan meegeholpen maar ook het feit dat de horror (eenmaal in "volle glorie") zo pijnlijk voorspelbaar, uitgekauwd en middelmatig uitgevoerd was.

Ik vind het opmerkelijk dat er best veel titels binnen dit genre zijn die sterk zijn in het opbouwen van een sterke sfeer, maar dan tijdens een finale, of net zoals hier al veel eerder, zo pijnlijk onderuit gaan. Dit is niet alleen op het gebied van de horror maar ook op het gebied van clichés en ongeloofwaardigheden waar ik met mijn verstand niet bij kan dat ze het eindproduct überhaupt gehaald hebben. Erg bijzonder, aangezien deze clichés en ongeloofwaardigheden in eerste instantie niet zo opzichtig aanwezig waren. denk na de sterke start bijvoorbeeld aan meerdere personen die zonder blikken of blozen langs een uiterst lugubere kamer een afdaling in een ruimte maken die alleen voorkomt in je grootste nachtmerries, maar ook een politie agent die een slachtoffer (gaap) weer eens niet geloofd.

Ik had aanvankelijk hoge verwachtingen van Barbarian die in eerste instantie ook leken te worden ingelost, maar ik kan iedere horrorliefhebber alleen maar adviseren om hier heel ver bij vandaan te blijven. Voor een toekomstig project wil ik de regisseur in ieder geval adviseren om er ook in de tweede helft zijn hoofd goed bij te houden. Dan kan hij misschien wel iets fatsoenlijks afleveren. Overigens vind ik het wel bizar dat deze titel op sites zoals IMDB en Rotten Tomatoes zo goed scoort..

2,0*

Passion Kills

Basic instinct is één van de klassiekers die Paul Verhoeven door de jaren heen heeft voortgebracht. Velen zal de verhoor scené, kloon of een parodie hierop, wel bekend voorkomen zonder dat ze de film zelfs ook maar gezien hoeven te hebben. Ook ik behoor tot deze groep mensen, omdat ik direct wist wat er hier stond te gebeuren. Na het bezien van het complete plaatje was ik niet teleurgesteld, maar werden mijn verwachtingen niet volledig ingelost.

Want hoewel deze titel zeker zijn charmes heeft had ik persoonlijk wel meer verwacht omdat met name het acteerspel van Stone -hoewel sterk- er wel erg dik boven op ligt. Als buitenstaander was mij namelijk al direct duidelijk dat zij de moordenaar moet zijn en hoewel het begrijpelijk is dat Douglas volledig in haar avances op gaat en hierdoor niet meer helder denkt is het opvallend dat haar gehele omgeving een loopje met haar neemt. Het is namelijk meer dan duidelijk dat mevrouw puur en alleen bezig is om de boel te manipuleren en daardoor des te ongeloofwaardiger dat iedereen hierin met haar meegaat. De plottwists die er voorbijkomen zijn bedoeld om de kijker op een dwaalspoor te brengen, maar konden mijn vooroordelen niet wegnemen waardoor het eerste voorgevoel wat ik kreeg, in stand bleef. Toen deze bleek te kloppen -waarbij de signalen overigens echt niet onder stoelen of banken gestoken werden- wist de slot scené ook geen indruk meer op mij te maken.

Wat wel indruk maakt is de sensualiteit die hier neergezet wordt want deze is -hoewel soms wat aangedikt- ijzersterk te noemen. De vele seks scenés zijn daarnaast ook mooi en erotisch in beeld gebracht en deze verschillende romances zijn stuk voor stuk als de 50 tinten grijs van de jaren 90' te betitelen.

Het moge duidelijk zijn dat de status van Basic instinct hoofdzakelijk aan dit soort elementen te danken valt, want voor het script zelf hoef je hier niet naar te gaan kijken. Dit doe je voornamelijk vanwege de zojuist aangehaalde elementen. Ook niet eens zozeer vanwege de verschijning van Stone zelf; want hoewel haar acteerspel -en lichaam - erg goed waren, vind ik haar gezicht niet heel bijzonder te noemen. Prima uit te zitten iets te lange titel, die je niet tegen hoeft te vallen als je hem maar kijkt voor zijn aankleding, en niet al te veel verwacht van de inhoud.

3,5*

Reis door de tijd

Er zullen weinig Nederlanders zijn die niet met Bassie en Adriaan zijn opgegroeid, en dus de meeste zaken uit de documentaire wel zullen herkennen. Wat voor mij met name nieuw was waren de beelden van Bas en Aad als de Crocksons, omdat dit na het eindigen van hun optredens niet helemaal op de televisie werd grijs gedraaid. Ik vond het interessant om het leven van de heren van vóór en na Bassie en Adriaan te zien. Al lag in de documentaire uiteraard de focus op de bekendste clown en acrobaat van Nederland.

Ik lees her en der dat er een verkorte versie zou zijn uitgezonden en dat deze dus zou verschillen van de bioscoopversie. Helaas kan ik beide versies niet met elkaar vergelijken omdat ook ik de opgenomen televisie-uitzending (nu pas) terug gekeken heb. Het gaat dan om de uitzending van 7 januari, waar een totaaltijd van 65 minuten voor stond. Dus ik neem aan dat het dan met het voor -en na opnemen om de versie van 55 minuten gaat. Ik weet niet goed wat ik mis ten op zichtte van de bioscoopversie, maar het viel mij wel op dat de documentaire voorbij was voor ik er erg in had. Ik vroeg mij daarom ook af of er niet nog veel meer te vertellen was. Maar goed, of de speeltijd van de bioscoopversie mij per definitie een ander gevoel zou hebben gegeven..

Gebaseerd op wat ik nu gezien heb vond ik het heerlijk om vanuit een volwassen oogpunt achter de schermen van alle series te kunnen kijken. Het voelde als een tafelgesprek waar Bassie en Adriaan zelf, en een aantal mede betrokkenen herinneringen aan het ophalen waren. Dit voelde vertrouwd en knus aan omdat iedereen het duo wel kent, en mede hierdoor voelt de documentaire denk ik ook zo aangenaam. Daarnaast laat de documentaire duidelijk zien hoe sterk het product Bassie en Adriaan was, en ook nog steeds voor veel generaties is.

De documentaire had wat mij betreft wel een half uur langer mogen duren en bijvoorbeeld ook de partners van Bas en Aad nog wat meer in beeld mogen brengen. Ik was wel benieuwd geweest hoe hun levens als “de vrouwen van” eruit hadden gezien. Ook had ik graag meer beelden van achter de schermen voorbij hebben zien komen. Ik schrijf deze review nu een behoorlijk dagen later na het bekijken ervan, maar volgens mij waren deze beelden niet, of meer heel beperkt aanwezig. De focus lag met name op archiefbeelden en interviews. En hoewel deze mij geen moment verveelden, vroeg ik mij af of er niet nog veel meer beeldmateriaal beschikbaar geweest was. Al zaten de meest interessante beelden wellicht al in de docu verwerkt. Wie zal het zeggen. Wat ik nu gezien had vond ik ondanks de behoefte aan meer, al een prima eindresultaat opleveren.

3,0*

Herziening

Naar aanleiding van het binnenkort te verschijnen slotstuk van de Batman reeks van Christopher Nolan, werd het voor mij weer eens tijd om de voorgaande delen te bekijken, te beginnen met dit eerste deel.

Wat mij opvalt na al die jaren deze film opnieuw gezien te hebben is toch dat het voornamelijk een beetje tegenvalt. Ik heb het dan niet over de rol van Christian Bale als Batman maar meer over de mate van actie en andere rollen van personages. Dit eerste deel staat er om bekend dat hij erg zijn tijd neemt voor het vertellen van een verhaal wat bij mij soms iets te slepend werd, doordat de moraal met momenten te veel aan de kijker opgedrongen werd. Ook ontbreekt er een indrukwekkende bad guy in dit verhaal waarbij Neeson als leider van de Ra's Al-Ghul te weinig indruk maakt en Scarecrow te gemakkelijk verslagen wordt. Ook werd er met het zenuwgas van laatstgenoemde te weinig gedaan en hadden ze hiervan meer kunnen laten zien in de zin van meerdere hallucinaties. Ook de bijdrage van Victor Zsaz, die wel degelijk bekend is in het Batman universum was mij een raadsel, aangezien deze gereduceerd werd tot bijrol van zulke minimale proporties dat deze net zo goed meneer Y had kunnen heten.

De achtervolgingsscène blijft echter wel fenomenaal en ook de uiteenzetting van het personage waar het allemaal om draait (The Batman) is sterk. Er wordt hier namelijk de tijd voor een ontwikkeling genomen die (hoewel eerder aangegeven soms iets te slepend) echt inzicht geeft over het personage zelf. Je ziet dat de man onder het masker ook nog steeds gewoon een mens is die bepaalde motivaties heeft om te zijn wie hij wil zijn wat goed voor de kijker belicht wordt.

Als ik terug kijk op de film als geheel hebben we hier te maken met een vrij sterke binnenkomer die het personage absoluut eer aan weet te doen. De visie van Nolan op het personage is behoorlijk goed, maar had soms iets minder moraal mogen gebruiken en wat meer straightforward mogen zijn. Goed, maar wel lichtelijk overschat door de jaren heen.

3,5*

Moederliefde

Het moge duidelijk zijn dat kosten noch moeite gespaard zijn om met Batman v Superman een kneiter van een hit neer te zetten. Het mag dan ook best gezegd worden dat op bepaalde punten het ook best genieten geblazen is met deze film. Het hoogtepunt bedraagt daarbij natuurlijk het gevecht tussen Batman en Superman en ook het eindgevecht met het monster vond ik helemaal niet zo verkeerd. Ben affleck is een geweldige Batman en hoewel ik Cavill een weinig interessante acteur vind stoort hij zeker niet als Superman. Zelfs het bejubelde optreden van Wonderwoman vond ik niet storend omdat ik haar introductie nog wel redelijk subtiel ingebracht vond. Ik moet hierbij wel zeggen dat ik de ultimate editition bekeken heb waarbij hier wellicht meer tijd aan besteed is dan bij de reguliere versie.

Helaas staan er tegenover al deze pluspunten nog een veel grotere hoeveelheid minpunten. Allereerst heeft dit betrekking op de duur. Hoewel ik dus de ultimate edition bekeken heb zou 151 minuten ten opzichte van 182 minuten nog steeds veel te lang zijn geweest. Ik had vaak het idee dat ik de film op anderhalve snelheid wilde zetten omdat de film bomvol zat met ellenlange shots die me steeds meer tegen begonnen te staan. Daarnaast was de opbouw naar het gevecht tussen de vleermuis en de supermens echt heel oninteressant en moest je veel te lang wachten voor er iets gebeurde. Een tweede nadeel vond ik enkele enorme misscasts. Dit had betrekking op de casting van Jeremy Irons als Alfred en in het bijzonder op Jesse Eisenberg als Lex Luthor want deze rollen pastte de twee acteurs totaal niet. De rol van Alfred is daarbij nog wel vergeetbaar omdat deze slechts minimaal is, maar Eisenberg dient toch wel een paar scene's te dragen waartoe hij totaal niet in staat blijkt te zijn.

Het grootste nadeel vond ik toch wel de abrupte omslag van de vijandigheid tussen Batman en Superman, op het moment dat ze er achter komen dat ze beide opgevoed zijn door vrouwen die de naam Martha dragen en dat een van de moeders van deze heren in gevaar blijkt. Opeens is alles vergeven en vergeten terwijl de heren op een volstrekt onlogische manier met elkaar in gevecht gaan en er 5 minuten later opeens wel geluisterd kan worden?

De langdradigheid, de saaie aanloop, soms rare casting en volstrekt onlogische omslag tijdens het gevecht waar de hele titel om draait doen deze titel uiteindelijk de das om. En dat is zonde, omdat er met name veel potentie in de rol van Affleck als Batman zit. Hij vertolkt het personage uitstekend, maar het ziet er naar uit dat hij op het verkeerde moment voor Batman gekozen heeft. Echt eeuwig zonde, want hij kan gemakkelijk de strijd aan met Bale. Hij had dan ook niet misstaan in de trilogie van Nolan. Ik hoop dan ook voor de acteur dat Justice league en de opkomende Batman reboot het beter gaan doen, maar op basis van wat ik de laatste tijd van DC gezien heb krijg ik hier nog weinig vertrouwen in.

2,5*

Batman: The Telltale Series

Als speler van Batman: The Telltale Series, een episodische point-and-click adventure videogame uit 2016, kwam het verhaal uit deze filmversie mij wel heel bekend voor. Sommige elementen leken zelfs wel rechtstreeks uit de game gekopieerd. In plaats van deels, had de regisseur alleen beter de volledige verhaallijn over kunnen nemen – en deze desnoods over meerdere delen verspreiden – omdat The Batman nu wel een erg lange zit geworden is. Dit komt omdat in mijn optiek niet altijd genoeg gebeurt. Hiervoor worden raadsels veel te gemakkelijk opgelost en is het verhaal simpelweg niet spannend genoeg en te uitleggerig. Een goed voorbeeld is wanneer de Riddler opgepakt word. Was dat vraagteken in die koffie nu echt nodig om duidelijk aan ons te maken dat het hier om de Riddler gaat? Ook voelt de dramatiek soms net iets te sterk aangezet en merk je gewoon te duidelijk dat het hier om een Hollywood productie gaat.

Wanneer je naar mijn beoordeling kijkt zie je dat ik, ondanks mijn kritiek toch nog een aardige beoordeling afgeef. Gelukkig gaan er namelijk ook een aantal dingen wel goed. Te beginnen met de casting. Robert Pattinson zet een geloofwaardige Batman neer, maar ook Selina Kyle en de Riddler vind ik erg goed gecast. Al moet wel worden gezegd dat ik het idee had dat de chemie tussen Batman en Catwoman ontbrak omdat de romance in deze bewerking op mij in ieder geval behoorlijk geforceerd en ertussen gemoffeld over kwam, terwijl het wel degelijk een grote rol speelt in het oorspronkelijke verhaal. Colin Farrell heeft een toffe metamorfose ondergaan voor zijn rol als the Penguin maar toch vond ik de dreiging vanuit zijn personage niet groot genoeg. John Turturro als Carmine Falcone vond ik inwisselbaar.

Maar terug naar de positieve punten. Het altijd grauwe en regenachtige Gotham komt perfect over in deze adaptie en qua sfeer moest ik geregeld terugdenken aan de voormalig Netflix Original Daredevil. Dit was inclusief een erg toffe gevechtsscène in een donkere hal waarbij Batman beschoten word. De cinematografie in deze scène vond ik erg tof.

Mijn beoordeling stel ik vast op een 6,5 en rond ik met mijn beoordeling ruim naar boven af. Dit eerste deel uit wat waarschijnlijk een nieuwe trilogie gaat worden, komt redelijk uit de startblokken, maar heeft nog flink wat zaken te verbeteren om mij volledig tevreden te stellen.

De glimp die we opvangen van de joker stelde mij in ieder geval nog niet gerust voor zijn mogelijke rol in een vervolg. Alleen de lach al vond ik veel te geforceerd en aangezet . Maar wie weet bewijst Barry Keoghan zich in de toekomst nog.

3,5*

Doodslaande grap

Na Under the red hood is dit mijn tweede animatiefilm over de vleermuisman. Over zojuist genoemde film was ik aardig te spreken, maar The Killing Joke vond ik toch wel van een heel ander kaliber. Dit was namelijk eerder een doodslaande grap die ook nog eens een tergend langdradige opbouw had. Ik had dan ook het idee dat het dunne verhaal gemakkelijk in 20 minuten verteld had kunnen worden.

Wat daarnaast ook erg jammer was is dat ik nooit het idee had dat ik naar een film zat te kijken maar meer naar een paar aan elkaar geplakte afleveringen uit de animatie serie die liep in de jaren 90'. De tekenstijl die Under the red hood bijvoorbeeld had sprak mij veel meer aan en leek ook meer klasse te bevatten. Hier voelde alles qua tekenstijl een beetje basic aan.

Het grootste minpunt vond ik echter het verhaal wat gewoon te weinig body had voor mij. Hoewel het interessant was om meer van de geschiedenis van de Joker te leren, had ik liever gezien dat hier wat meer tijd ingestoken was dan bijvoorbeeld aan het losse verhaal van Batgirl wat een beetje als los zand aan deze film hing. Ik snap dat dit gedaan was om empathie op te wekken voor Batgirl in verband met het hoofdverhaal maar haar verhaallijn stond te los van waar het hier eigenlijk allemaal om ging.

Persoonlijk denk ik dat deze titel alleen leuk is voor de allergrootste fans die ook de comic van het betreffende verhaal gelezen hebben. Ik zelf moest namelijk bij het einde toch even achter de oren krabben en wat research over het slot op internet doen. Hier blijkt best veel diepgang achter te zitten, en het is jammer dat dit op het scherm totaal niet zo overkomt.

1,5*

There's a new sherrif in town

Een prima animatie van de gevleugelde wreker die niet al te lang duurt en genoeg spektakel bevat. Ervaring met avondvullende animatie heb ik sinds mijn kinderjaren niet meer gehad en des te meer was ik verrast over hoe goed mij dit beviel. De film heeft over het algemeen een volwassen uitstraling en is met vlagen voor een tekenfilm behoorlijk duister. Ook bloed wordt hierbij niet geschuwd waardoor deze film absoluut niet geschikt is voor de allerkleinsten onder ons. Batman is altijd al een van de wat meer serieuze helden geweest en blijft dat met deze animatie ook.

Wat ik echter jammer vond was dat de oorspronkelijke cast van de reeks de personages niet ingesproken heeft. Bij het ene personage valt dit meer op dan bij de andere. Zo valt het bij Batman zelf wat minder op, maar past het stemgeluid van de Joker niet bij het personage omdat deze veel te laag en te zwaar is. Echt storend wordt het nergens, maar ik begreep echter niet waarom de oorspronkelijke cast niet was ingezet. Qua animatie worden we getrakteerd op veel detail bij de personages zelf maar vond ik de omgevingen waarbinnen het verhaal zich afspeelde soms wat minder geslaagd. Met name een achtervolging op de autoweg had er stukken beter uit kunnen zien als er meer werk in was gestoken. Ook werd er in bepaalde scene's gebruik gemaakt van computer technieken die het geheel wat mij betreft een beetje uit balans haalden. Het is dus met name de afwerking om de personages heen die wat mij betreft beter had gekund.

Als we bij de invulling van het verhaal komen kan ik hier kort over zijn; deze is hoewel behoorlijk voorspelbaar en niet te diepgaand wel sterk, zeker voor een animatie. Dit allemaal zorgde dat de 75 minuten die de film duurde omgevlogen waren voordat ik het door had en heeft er ook voor gezorgd dat ik opensta voor meerdere animaties zowel binnen als buiten het Batman universum. Het is weer eens wat anders!

3,5*

Royale veldslag

Aan actie geen gebrek bij deze royale veldslag waarvan ik hem nu eindelijk ruim 20 jaar na de release heb bekeken. Ik vond het een verademing dat er hoofdzakelijk gebruik werd gemaakt van praktische effecten, al blijft het wel interessant om te kunnen concluderen hoe gedateerd een film binnen een relatief korte tijdsspanne, kan geraken. Dit is onder andere het geval bij films die gebruik maken van hedendaagse technologie die destijds relevant was waardoor je je gaat realiseren hoe snel de techniek ons vooruit snelt. En ook hier is dat geen uitzondering. Nog los gezien hiervan vond ik de algehele uitstraling soms toch nog wat meer gedateerd overkomen, alsof het de begin jaren 90 betrof. Maar dit kan ook aan mij liggen.

Maar terug naar mijn beoordeling: buiten het feit dat de film meer gedateerd was dan ik dacht lag het tempo lekker hoog. Ook waren er een aantal lugubere momenten waarvan ik blij ben dat ik ze nu pas ruim 20 jaar later zie, omdat ik hier als dertienjarige, ten tijde van de release, waarschijnlijk door getraumatiseerd zou zijn geweest . Ook vond ik het verhaaltechnisch vrij goed in elkaar steken. Al moet je hier geen diepgravend verhaal verwachten en het meer zien als een kapstok waar alle actie aan opgehangen kan worden.

De actie zelf vond ik met regelmaat wel behoorlijk tegenvallen. Veel scènes zijn vrij vluchtig geschoten waardoor ik een impact mistte. Deze impact mistte ik ook omdat je de meeste personages onvoldoende leert kennen waardoor het mij niet zoveel uitmaakte wie wanneer het loodje ging leggen. Desalniettemin leuk voor iedere actiefanaat om een keer gezien te hebben, al is het maar om te zien waar onder andere de schrijfster van The Hunger Games haar inspiratie vandaan gehaald heeft.

3,0*

My first action movie

Een typisch voorbeeld van een van de zovelen en echt zo'n film om samen met je kleine broertje, zusje, neefje of nichtje te kijken die nog nooit een actiefilm hebben mogen zien en waarschijnlijk compleet weggeblazen worden door het verhaal, de prachtige effecten en de stoere hoofdrolspeler. Voor jou is dit echter wel anders: been there done that.

Want hoewel je je absoluut niet zult vervelen zal dit ook absoluut niks meer worden dan het ideale moment om een zak chips op schoot te nemen en deze veelvuldig te laten kraken. je vermaakt je hier wel een avond mee, maar het verhaal weet zich op geen enkele manier te onderscheiden. Niet door de actie, niet door de acteurs en niet door de setting. Verhaal kwam ook wat traag op gang omdat het verhaal na een vlotte, komische start een beetje wist in te kakken naar mijn idee.

Als de actie vervolgens losbarst heeft de film ook de nodige aanloop tijd nodig maar zodra de buitenaardse wezens ook daadwerkelijk hun schepen gaan verlaten werd het allemaal een stuk sterker en had de film een aantal behoorlijk sterke momenten. Taylor Kitsch deed het verder vrij goed -maar niet bijzonder- in zijn rol als het type wat de wereld van de complete ondergang moet redden maar ook Rihanna die met deze acteerklus haar eerste grote filmrol aannam deed het beste aardig in haar uitstapje naar het witte doek. De kleine rol van Liam Neeson is vergeetbaar. Heb mij al met al prima vermaakt met Battleship, die mij regelmatig deed denken aan de Transformers maar echt memorabel was het allemaal niet.

3,0*

Een beter mileu begint bij jezelf

Bah. En dan heb ik het niet (alleen) over de monsterlijke mutaties die hier in beeld verschenen. Wat was dit een saai, langdradig, eentonig en totaal niet eng wanproduct. Ik waardeer het originele gegeven in deze productie waardoor ik extra mijn best heb gedaan om deze leuk te vinden, maar uiteindelijk heb ik de moed hiervoor maar opgegeven toen zelfs 80 minuten een eindeloos lange zit bleek te zijn.

Zoals Danielo hier een dike 20 berichten boven mij aangeeft bestaat de film uit allemaal losse filmpjes die door verschillende personen met een handycam zijn geschoten. Hij stelt dat de filmpjes vaak oninteressant en slecht geacteerd zijn en onderling weinig samenhang vormen om een lopend verhaal te creeeren. Een mening waarin ik mij erg goed kan vinden. Daarnaast voelt The Bay ook veel te herhalend aan in zijn scene's en zie je als kijker ook gewoon te weinig. Je staat te ver van de personages af omdat ze allemaal nietszeggend zijn en de enige die constant in beeld is, blijkt een onsympathieke muts te zijn. Geef mijn portie maar een fikkie.

1,0*

Netflix debuut op het kleine scherm

Had aanvankelijk eigenlijk op het witte doek uitgebracht moeten worden, maar de toekomst verliep anders voor deze titel, toen deze door Netflix werd opgekocht en meteen voor iedereen beschikbaar werd gesteld. Ik denk een goede keuze, omdat dit mij niet echt een film lijkt die door grote groepen bezocht zou gaan worden. Echt een film die naamsbekendheid gaat krijgen naarmate de tijd verstrijkt, en naar mijn schatting dan wel steeds meer mensen zal bereiken.

Een waarschuwing vooraf die je als kijker wel ter harte mag nemen is dat Beast of No Nation een film is die enorm zwaar op de maag gaat liggen. Ik verwachtte al niks anders bij dit onderwerp, maar alsnog kwam deze harder bij mij aan dan ik dacht.

De door Cary Fukunaga geregisseerde prent voelt realistisch aan doordat hij in een lokale omgeving gefilmd lijkt te zijn. Eveneens voelt het geheel ook heel kleinschalig aan, alsof er een tamelijk klein team betrokken is geweest bij het filmen en het team ook op een hechte en nauwgezette manier samenwerkten. Dit komt sterk naar voren bij het bekijken bij het zien van deze film, en hoewel ik het niet goed onder woorden kan brengen, is het wel iets wat je echt voelt als je naar de film kijkt.

Een nadeel is dat de speelduur wel net iets te lang is, en dat sommige stukken hierdoor ook een beetje slepend aan kunnen voelen. Ook vond ik de ontwikkeling van het hoofdpersonage een beetje onderbelicht. Hoewel deze zijn gedachten regelmatig uitspreekt, had ik graag nog meer in zijn hoofd willen kruipen. Ook het personage van Elba bleef net een beetje te constant en teveel aan de oppervlakte.

Wat overblijft is echter een film met nog steeds veel sfeer, die erg realistisch overkomt. Ik denk dan ook niet dat je als kijker met betrekking op dit onderwerp überhaupt een film kunt vinden die sterker uitgewerkt is dan deze.

4,0*

Disney Classic?

Netflix upload de laatste tijd steeds meer Disney klassiekers; een goed excuus om sommige films dus eens een herziening te geven. Na Aladdin was Belle en het beest eens aan de beurt en ik moet zeggen dat deze voor mij de tand des tijds toch een stuk minder goed doorstaan heeft. Natuurlijk ervaar je dit soort films als klein kind sowieso compleet anders, en ik vond de film toen ook intens magisch en ontroerend. Als volwassene vond ik het nu vooral kinderachtig, de liedjes irritant en veel scene's veel te zoetsappig.

De animatie vond ik dan wel prima in orde, al vond ik de stijl van Aladdin dan ook weer mooier. Ik zal echter niet ontkennen dat de films een aantal prachtige songs herbergt, al zijn ze in mijn geval totaal mijn ding niet. De film zal echter een hoog aanzien blijven houden, en wat mij betreft is dit ook terecht. Voor mij was de film vroeger ook prachtig (op veel momenten zelfs ook een beetje eng!), en was ik niet van de televisie weg te slaan. Nu ik hier echter met een andere bril naar gekeken heb vind ik deze film voor volwassenen toch wat minder interessant. Voor mij was het dan ook niet meer dan een tussendoortje die ik met name nog genietbaar vond vanwege het nostalgische gevoel wat bij mij opgeroepen werd en het verschil te ervaren met hoe ik de film vroeger zag, en hoe ik deze nu bekeek.

3,0*

This is a picture of Walter Black, who had to become The Beaver, who had to become a father, so that one day this might just become a picture of Walter Black.

Wel, laten we hopen dat deze film geen schoolvoorbeeld gaat worden voor het omgaan met depressies/schizofrenie, anders kan het toch wel eens zeer naar voor de arm van desbetreffende personen aflopen. Dat gezegd hebbende is The Beaver een heel unieke film, die helaas wel maar deels geslaagd is. Het personage van Gibson vond ik hier bijvoorbeeld echt enorm geslaagd, maar de verhaallijn rondom de zoon was bijvoorbeeld echt tergend saai. De minuten tikten in deze scene's voorbij in een film die toch maar amper anderhalf uur duurt. Daarnaast had ik ook wel wat meer wat willen zien van het leven van Walter Black in de tijd dat het gezin nog echt gelukkig was samen en hoe ze door de jaren uit elkaar zijn gegroeid. Ook bleef het personage van Foster teveel aan de oppervlakte en had deze meer uitgediept mogen worden.

Wat wel goed geslaagd was, is hoe de bever gaandeweg steeds meer tot leven lijkt te komen en steeds minder tot de verbeelding lijkt te gaan spreken. Het is wat het personage van Gibson op een bepaald moment zelf ook stelt. Het is dan gewoon geen pop meer. De film onder komedie scharen vind ik overigens heel onterecht want de situatie waar Walter in terecht komt, is juist bloedserieus. Hoewel de film in eerste instantie heel lichtvoetig met zelfdoding om probeert te gaan (wat overigens heel misplaatst aanvoelde) wordt de toon die gezet wordt eigenlijk steeds serieuzer. In het algemeen is deze titel vanwege zijn unieke verhaal wel aan te raden, al had er wel werk gestoken kunnen worden in de verhaallijn van de zoon, om zijn verhaallijn wat pakkender te maken.

3,0*

Met vuur spelen

Toen ik Bedazzled voor het eerst als klein jongetje met mijn moeder in de bioscoop zag was ik met name onder de indruk van Hurley. Voor de rest was me hier nog maar weinig van bijgebleven. Een mooie gelegenheid voor een herziening deed zich echter voor toen ik Bedazzled voor een luttel prijsje mee kon nemen en ik moet zeggen dat het me allemaal goed is meegevallen.

Hoewel Bedazzled met name richting het einde wel steeds meer op het grensgebied van te zoetsappig begint te balanceren blijkt de schade uiteindelijk alsnog beperkt te blijven. De film is daarnaast in zijn algemeenheid prima te pruimen qua humor, al zijn de leukste grappen wel geweest nadat de eerste wens ten einde komt. De wensen die vervolgens volgen voelen soms ook een beetje afgeraffeld aan om zo maar binnen de speelduur te kunnen blijven al brengt de wens waarin Elliot homo blijkt te zijn wel weer een leuk komisch moment. De manier hoe Elliot onder het verkopen van zijn ziel uitkomt vond ik creatief gevonden en ik was vervolgens ook verrast dat Elliot niet met Alison eindigde.

Toch, als je iets wil zul je er zelf het beste van moeten maken was eigenlijk de belangrijkste boodschap uit de film en het beviel mij wel hoe deze zonder al te veel poespas gebracht werd. Bedazzled eindigt voor mij met een nette voldoende en hij is ook meer dan aan te raden voor een katerige of regenachtige namiddag. Het kijkt allemaal lekker weg hoewel je bij de scène dat Elliot kortstondig in de hel beland je ogen beter even dicht kunt doen. Deze effecten kunnen namelijk anno 2017 echt niet meer..

3,0*

Before I fall to sleep

Een Chick flick in een bovennatuurlijke setting. Dit is hoe je Before I fall het beste kunt zien. Het Groundhog Day principe maakt de titel ook interessant voor het mannelijk publiek maar laat je hier niet te veel door misleiden; de drama voert hierbij namelijk nog steeds de boventoon.
Hiermee wil ik niet zeggen dat het genre drama gelijk staat aan de term Chick flick, maar het hele stijltje van de titel straalt dit wel uit. Als je hier doorheen kunt kijken blijft er best een aardig verhaal over, maar helaas zijn er dan nog andere zaken die kunnen gaan storen.

Allereerst is dit de keuze van de makers om Samantha in een Time Loop te laten komen in plaats van Lindsay. De Time Loop had Samantha wel geleerd om op een andere manier naar het leven te kijken, maar Lindsay had deze les wat mij betreft veel harder nodig. Ook vond ik de diepgang van de personages niet heel bijzonder. Ik vond Samantha en haar problemen een beetje alledaagjes, en van Ally en Elody is er veel te weinig achtergrond. Het verleden van Lindsay wordt wel kort even aangestipt -de scheiding van haar ouders- maar ook dit personage blijft veel te veel aan de oppervlakte waardoor je veel te weinig inzicht krijgt met betrekking tot het schild wat zij voor de buitenwereld heeft gecreëerd.

Tot slot vond ik de clou van het verhaal -pesten is geen spelletje- er veel te dik bovenop liggen en aan het einde toe zelfs een beetje de belerende richting inslaan. Dit is jammer, want ik snap de achterliggende gedachte en ben van mening dat deze wel degelijk sterk is. De makers hadden dit alleen beter niet in een opdringerige, bijna Disneyboodschap achtige wijze, hoeven te verkondigen aan de kijker.

Een voldoende blijft er aan het einde van mijn verhaal niet meer over voor deze film, maar gelukkig kon ik me nog verliezen in de mooie bruine kijkers van Halston Sage...

2,5*

Origin story

Before I wake had zo een Origin story van een nog niet bekende mutant van de X-men school van Charles Xavier kunnen zijn, verpakt als horror film. Flanagan heeft hier een creatief idee te pakken, al schort het aan de uitwerking behoorlijk. De ontknoping - hoewel je hem wel aan kan zien komen- redt de film, omdat de te trage opbouw de film bijna om zeep had geholpen. Voeg hier een monsterlijke verschijning aan toe die al snel geen enkele schrik meer weet aan te jagen, op het moment dat een scène in een klaslokaal zich aandient. De Canterman zag er hier zo goedkoop uit dat ik helemaal uit het verhaal getrokken werd.

Flanagan kan spanning zeer vakkundig opbouwen maar hier kwam hij niet goed uit de verf. Een vakkundige finale met een sterk slot neerzetten kan de regisseur soms ook, en hiermee scoort de thriller wel dikke punten. Sterker nog, het zorgt ervoor dat de film naar een voldoende getild wordt. Zonder de ontknoping die veel meer diepgang had dan ik op voorhand verwacht had, was Before I wake binnen no time bij mij in de vergetelheid geraakt. Nu blijft hij hangen, al vind ik het jammer dat de eerste helft niet minder standaard was en meer spannende momenten had gehad. Nu is het net of een creatief deel van het brein van de regisseur het laatste kwartier wakker schrok, om nog even snel een sterk slot aan een verder matige film te plakken.

Voor de finale komen er wel een aantal beklemmende scene's voorbij, maar dit zijn er te weinig om je aandacht vast te houden. Dat Kate Bosworth weinig persoonlijkheid uitstraalt maar er wel vandoor gaat met een van de hoofdrollen draagt hier niet bepaald aan bij, en vergt flink wat geduld van de kijker terwijl men toewerkt naar een verder uitstekende finale.

3,0*

Fake it till you make it

Na het zien van Before Midnight zie ik de hele trilogie als een ode aan de liefde. Zonder poespas, zoals deze ook in het echte leven is. Wittebroodsweken in liefdesrelaties zijn tijdelijk, en hoewel de passie in relaties natuurlijk altijd hervonden kan worden wordt je daarnaast ook geconfronteerd met gewenning, routine en de alledaagsheid van het leven. Ook Jesse en Celine krijgen hiermee te maken, en de film brengt dit op een prachtige manier in beeld.

Dat een kersverse liefde soms een sprookje kan lijken brengt het eerste deel uit de trilogie op een realistische manier in beeld. Maar soms blijft een liefde tussen twee mensen juist een sprookje, doordat deze zich met name in het hoofd af blijft spelen zonder dat er ooit een vervolg voor op de lange termijn aan gegeven wordt. Hoe korter de tijd samen met iemand geweest is, hoe groter de kans is dat je alleen de positieve kanten van een persoon ziet, en daarmee ook een relatie romantiseert. En dan heb ik nog niet gesproken over het verwarren van liefde op het eerste gezicht met seksuele aantrekkingskracht en alle lichamelijke stofjes die vrijkomen wanneer je je tot iemand aangetrokken voelt.

De boodschap die ik uit Before Midnight gehaald heb is dat een relatie goede en slechte tijden kent, maar dat het ook overduidelijk is dat je altijd aan een relatie moet blijven werken. Zelfs in de best lopende relaties zullen mensen door gewenning of omstandigheden zo nu en dan op een kruispunt kunnen komen te staan waarop een of beide personen het op dreigen te geven, en voor de keuze komen te staan om door te blijven vechten voor hun relatie of het op te geven. Soms is het dan fake it till you make it, waarmee ik dan met name doel op de laatste scène uit de film. De relatie van Jesse en Celine staat hier duidelijk op een kruispunt waar Celine in eerste instantie niet op de lijmpoging van Jesse in wilt gaan. Hoewel het uit het onderste van haar tenen lijkt te komen hapt ze alsnog toe. Waarschijnlijk met de zelfde gedachte waarvan ik vermoed dat Jesse hem heeft: namelijk de hoop dat ze weer in betere tijden terechtkomen wanneer ze beide door deze moeilijke periode heen bijten.

De trilogie had met dit rauwe, realistische eind moment, niet beter afgesloten kunnen worden. Dit maakt dat ik Before Midnight een nog net wat hogere beoordeling dan zijn voorgangers mee ga geven. Prachtige throwback naar het eerste deel met het tijdreizen toen Jesse en Celine elkaar ontmoette in de trein trouwens

Mijn score wil ik inmiddels ook geven aan de trilogie in zijn geheel. Fantastische werken, die van tijd tot tijd zeker een herziening waard zijn. Daarnaast ga je ze ook in een heel ander licht zien wanneer je alle drie de delen gezien hebt. Tot slot kan ik deze review niet mooier afsluiten dan met een quote van Jesse:
If you want love, then this is it. This is real life. It's not perfect but it's real.

4,5*