Opinions

Oude wijn in nieuwe zakken

Sacha Baron Cohen kan vandaag de dag niet meer als zijn alter ego Borat over straat, maar gelukkig is het personage nog steeds onmiskenbaar onder alle vermommingen aanwezig, en over de gehele linie gelukkig nog even leuk als in het eerste deel. Persoonlijk vind ik dit ook veruit het leukste typetje van de acteur, al moet ik nog steeds de moeite nemen om meer van Ali G te zien. Met Borat heb ik vooralsnog het idee dat dit het typetje is wat de acteur het beste past.

Terug naar de film zelf: de scènes rondom de politieke verkiezingen en het schandaal rondom Giuliani konden mij persoonlijk minder interesseren omdat de focus hier te sterk op provocatie lag, zonder dat het grappig was. Geef mij maar de sketches waarbij Borat bijvoorbeeld een telefoon koopt, met zijn dochter een botox kliniek bezoekt, of bij een synagoge naar binnen gaat. Want juist op het moment dat de actualiteiten naar de achtergrond verdwijnen voelt Borat tijdloos, en is de film op zijn sterkst. Mits je de vulgaire humor kan waarderen, want platter dan dit zal het niet snel worden. Ik vind het persoonlijk heerlijk op zijn tijd, al vond ik de grappen richting het slot een stuk minder sterk dan die in de eerste helft.

3,5*

Bijzonder matig. Wat mij betreft een beetje het Mr. & Mrs. Smith idee alleen dan vele malen slechter..waar die film wél leuke humor en vele strak geregisseerde actiescènes bevatte was deze film het tegenovergestelde; niet leuk en veel te langdradig. Wel leuk opgezet verhaaltje voor een rom com film wat je er niet snel in verwacht. Had met de opzet van dit verhaal wat meer en strakkere actiescènes erin gestopt voorzien van de nodige dosis humor en deze film had echt een topper kunnen zijn.

2 sterren voor een aantal aardige scene's en de goede opzet van het verhaal. Echter zijn deze enige 2 pluspunten te minimaal om de film een voldoende te geven.

In de aap gelogeerd

Niets is wat het lijkt in The Boy, al geeft de inspiratieloze titel je wel het idee dat je precies weet wat je denkt te krijgen. De trailer wekt ook een bepaald vermoeden, maar het is vervolgens interessant om te zien hoe de titel met de verwachtingen van de kijker gaat spelen als de film daadwerkelijk aanvangt.

Wat er vervolgens volgt is best verrassend, maar tegelijkertijd riep het bij mij ook grote teleurstelling op. De regisseur heeft hier overduidelijk leentjebuur gespeeld bij titels zoals The Resident en The pact, en voelt hierdoor weinig origineel meer aan. Nu zou je kunnen zeggen dat de originaliteit hem zit in het verhaal om de plot heen maar bij mij bleek het trucje niet meer te werken en wekte hij enkel nog een déjà vu gevoel bij mij op. Beter goed gejat dan slecht verzonnen werkt hier bij mij niet omdat een daadwerkelijk bezeten pop, mij veel interessanter had geleken natuurlijk verwacht de kijker dit ook, en ik snap de regisseur dan vervolgens ook wel dat hij deze richting uit wil gaan maar voor mij deed het afbreuk aan het verhaal. dat de inmiddels volwassen Brahms daarbij ook nog eens eerder op de lachspieren werkt dan dat hij angst opwekt, droeg ook niet echt aan het geheel bij voor mij.

Over de vertolkingen en de setting heb ik vervolgens eigenlijk weinig aan te merken. Het is leuk om Cohan eens ergens anders te zien dan in The Walking Dead maar in een leading rol zie je helaas wel maar al te goed dat haar acteerkunsten maar beperkt zijn. Ze speelt haar rol echter wel verdienstelijk, net zoals de rest van de cast. Het huis waarin het verhaal zich afspeelde deed mij sterk denken aan The Woman in Black, wat in mijn ogen positief is.

Alles bij elkaar genomen voelde ik mij echter toch behoorlijk in de aap gelogeerd. Je denkt te weten wat je kunt verwachten, maar uiteindelijk gaat de film toch een hele andere kant op. Dit is niet erg als het een positieve richting betreft, maar dit was het niet in mijn geval omdat het voor mij allemaal veel te inspiratieloos aanvoelde. Maar ach, misschien heb ik vandaag de dag gewoon al veel te veel van dit soort films gezien. Je valt je geen absolute buil aan deze film, maar een bioscoopbezoek is deze beslist niet waard. Daarvoor is The Boy te mediocore.

2,5*

Zinkende steen

Boyhood is als een zinkende steen die je in een heel diep meer gegooid hebt, en die er een tijdje over doet voordat deze de bodem bereikt heeft. Dit klinkt misschien als iets negatiefs, maar dat is het niet. Dit uniek stukje cinema heeft namelijk -net zoals de steen- even de tijd nodig om te bezinken en echt bij je aan te komen. Ik zelf had torenhoge verwachtingen van deze titel en toen ik hem dan eindelijk zag, wist ik niet altijd even goed wat ik er van moest denken. Er zit namelijk geen spectaculair verhaal in Boyhood en de belangrijkste gebeurtenissen spelen zich hoofdzakelijk buiten het beeld af wat weer in verband staat met mijn kritiekpunt dat ik vond dat er bij bepaalde levensgebeurtenissen langer stil had mogen worden blijven staan. Desondanks begon ik na afloop wel meer en meer te overdenken wat ik nu eigenlijk allemaal gezien had, en dat dit eigenlijk toch wel een bijzonder stukje cinema is. Het ontbreken van een spectaculair verhaal is namelijk juist gedaan om de alledaagsheid van het leven te tonen, de situatie realistischer te laten zijn, en er zo ook voor te zorgen dat de personages meer herkenbaar worden voor jou als kijker.

Dat er daarnaast 12 jaar over gedaan is om dit project te draaien, draagt zeker aan de geloofwaardigheid mee. Het is indrukwekkend om de acteurs voor je neus ouder te zien worden, en de verschillende levensfasen waar de verscheidene karakters in terecht komen -naast hoofdzakelijk Mason, zie je bijvoorbeeld ook zijn moeder en vader zichtbaar veranderingen doormaken en zie je dat ze anders in het leven gaan staan- aan je voorbij te zien gaan. Boyhood is niet in alle opzichten een topper geworden. De alledaagsheid van de film is tevens ook zijn zwakte omdat er soms simpelweg gewoon te weinig gebeurd. Sommige scene's voelen ook een beetje overbodig en langdradig aan waardoor ik me met momenten dan ook afvroeg of hier niet meer mee gedaan had kunnen worden. Dit was echter in het moment, want na afloop is duidelijk dat Boyhood mij wel degelijk aan het bijblijven is en dat mijn hoge verwachtingen deels afbreuk aan de ervaring hebben gedaan. Want net als een goede wijn die jarenland gerijpt is, duurt het misschien even voor je de smaak leert te waarderen, tot je er vervolgens achter komt dat deze eigenlijk geweldig is.

Voor nu 3,5 sterren, met kans op een verhoging in de toekomst.

3,5*

Geen biet aan

Toegegeven; Get Duked kent enkele leuke momenten. Met name van de foute rap video's van DJ beatroot heb ik genoten. Dit gezegd hebbende is dit een van de weinige lichtpuntjes, want over de gehele lijn valt Get Duked enorm tegen. De meeste grappen slaan dood, en de jagers waar de groep tegenover komt te staan lijken wel twee amateurs. Ze vormen geen bedreiging en maken geen enkele impact. De twee politieagenten zijn mogelijk nog erger. De twee typetjes die de acteurs proberen neer te zetten liggen er zo dik bovenop dat het al snel kinderachtig aan begint te voelen. Ik kreeg tijdelijk hoop toen een aantal maffe visuele effecten gerelateerd aan drugsgebruik hun intrede deden, maar met dit, in de basis toffe idee, wordt veel te weinig gedaan.

Wat overblijft is een film dit vooral heel grappig probeert te zijn, maar het vaak gewoon niet is. De cast probeert ook te hard om grappig gevonden te worden met als gevolg zelfs een aantal momenten die haast tenenkrommend zijn om te zien. Jammer, want ik had hier veel meer van verwacht.

2,0*

What would Martha Stewart do?

Dit vierde deel is gelukkig weer sterker dan het slappe derde deel, maar het niveau van de eerste twee films wordt hier nog steeds niet gehaald. Niet dat die twee films van een bijzonder hoog niveau zijn overigens, maar vermakelijk zijn ze wel. Dat is dit deel ook nog steeds wel en de wat meer luchtigere benadering is dan ook zeker een stap de goede richting uit. Jammer is echter wel dat de film nergens echt grappig weet te worden, en dat de meeste uitspraken van Chucky zelf eigenlijk net een tikkeltje te flauw zijn om nog daadwerkelijk leuk te zijn.

Wat ik hier wel weer echt gaaf gedaan vind is het gebruik van de poppen en de praktische effecten. Dit is gewoon erg goed gedaan en voor mij nog steeds een verademing in tegenstelling tot de overdaad aan digitale effecten vandaag de dag. Op de spiegelscené in het hotel na, -die overigens wel heel ongeloofwaardig was omdat je door een uit elkaar vallende spiegel echt niet om het leven komt- zag alles er gewoon netjes verzorgd uit. Ondanks de vrij lage beoordelingen die ik in deze reeks uit blijf delen blijft iets mij toch boeien in deze reeks, en deel 5 ga ik dan ook zeker op een later moment ook nog aan de beurt laten komen.

2,5*

Be careful what you wish for

Kinderwens, maar tot op heden nog geen kinderen kunnen krijgen? Hier is een tip. Adopteer dan in ieder geval niet het eerste de beste kind wat je vind naar aanleiding van een crash van een neergestort ruimteschip midden in het bos. Met deze aangehaalde situatie van wat je in ieder geval niet moet doen begint Brightburn, en de stront blijkt al gauw aan de knikker te zijn wanneer deze zelfde vondeling in zijn puberteit niet alleen rebels wordt, maar ook de behoefte krijgt om de wereld te vernietigen.

Het verhaal van deze "superhelden" horror is simpel in eenvoud, geeft verder geen verklaring over de kwade macht die Bryan aanzet tot moord en doodslag en wil al helemaal niet stilstaan bij het innerlijke conflict wat Bryan kennelijk op bijna geen enkele manier lijkt te ervaren. Goed aangehaald door Flipman in zijn recensie hierboven. En zo zijn er nog wel meer minpunten te benoemen. Zoals een inspiratieloze start, die ook doorzet vanwege een regisseur die simpelweg niet alles uit het gegeven van een superman, die rechtstreeks uit de diepste krochten van de hel is gekropen, lijkt te kunnen halen. Daarnaast is met name het begin ook behoorlijk saai, omdat er aanvankelijk weinig gebeurt.

In het laatste deel echter, scoort Brightburn met name punten op het gebied van een aantal brute kills. Met name hoe hij zijn oom in de auto vermoorde en de moord op zijn moeder waren huiveringwekkend. Wanneer de nieuwslezer tijdens de credits verschillende wereldrampen begon te linken aan bovennatuurlijke verschijningen (waarbij de kijker weet dat het om Brandon gaat) houdt de film eigenlijk op, wanneer hij net goed begon te worden.

Wanneer je op zoek bent naar een vermakelijke horror, waarvan ik verwacht dat de meeste kijkers hem niet eng zullen vinden maar wel grof, ben je bij Brightburn aan het juiste adres. Wanneer je je verwachtingen laag houdt en door het zwakke eerste deel heen komt, het gebrek aan diepgang, en het veelal ontbreken van logica negeert, wordt je in de laatste akte aardig beloond.

3,0*

Control your bitch

Een geslaagde comedy van de makers van de New Kids titels; Steffen Haars en Flip van der Kuil die geregeld raak schiet. Bij aanvang leek de film nog een beetje een eigen smoel te missen en leek het een Nederlandse kopie van het eerder dit jaar verschenen Don Jon te worden, maar niks blijkt minder waar. Al gauw blijkt namelijk dat hier de nadruk veel meer ligt op komedie dan bij bovengenoemde, en hoewel mijn interesse drastisch kelderde naar een spetterend begin bij het regie debuut van Joseph Gordon-Levitt, blijft hij hier wat meer constanter. Toegegeven: de verslaving van Don Jon ging een stuk meer spetterend en sterker van start, maar Bro's before hoes, maakt het goed met je door je precies te geven wat je verwacht. What you see is what you get, en je zult dan ook op een constant niveau vermaakt blijven worden.

Als je besluit hierheen te gaan kun je de klok er op gelijk zetten dat er behoorlijk wat grove grappen a la New Kids voorbij zullen komen, en hoewel dit ook zeker het geval is, onderscheid deze titel zich toch goed genoeg om origineel (binnen zijn genre dan) te zijn en je niet het idee te geven naar een New Kids kloon te kijken. Dit komt omdat de vaart er lekker goed in zit, er de tijd genomen is om een leuk verhaal te verzinnen en er goed nagedacht is over de grappen. Natuurlijk schieten deze lang niet allemaal raak, maar in het algemeen zitten er genoeg voltreffers tussen. Ook de bijrollen van o.a held Theo Maassen en Birgit Schuurman, zijn leuk en Sylvia Hoeks doet het erg leuk als Anna. Een leuke film om zowel met je meisje, als met een groep vrienden heen te gaan. Of allebei natuurlijk!

3,5*

Redelijke titel

De film neemt uitgebreid de tijd om de levens van 3 Amerikaanse politieagenten uit te lichten die elk zo hun eigen soort problemen hebben.

Hierbij zijn de levens van Cheadle en Hawke eigenlijk het meest interessant.

De rol van Gere is standaard en weinig boeiend; doet het prima in zijn rol van de uitgebluste agent maar verwacht hier verder geen verassingen van.

De film brengt sowieso niet de verassing die het beloofd; de hel die losbreekt, blijft grotendeels uit. Natuurlijk is er wel een climax te bespeuren aan het einde van de prent, maar deze is ietwat tegenvallend.

Tevens komt het samenbrengen van de 3 losstaande verhalen van de personages die uiteindelijk op een locatie samenkomen niet bevredigend genoeg uit de verf.

Bij de titel 11:14 werd dit gegeven een stuk sterker gebracht (ook al hebben we hier van doen met een totaal ander genre) waar de verhalen al vanaf minuut 1 sterk met elkaar verweven waren, in deze titel gebeurt dit echter slechts minimaal en komt het vrij onbetekenend over. Het is allemaal meer toeval dan dat de gebeurtenissen meer dan een minimale rol zouden spelen.

Het harde leven van de straat wordt wel sterk weergegeven o.a. met een opvallend sterke rol van Snipes die ik wel wat groter had verwacht.

Al met al mag als kritiekpunt toegevoegd worden dat de film gewoon te lang duurt (2 uur was afdoende geweest) en is de climax teleurstellend waardoor mijn hoge verwachtingen tijdens het bekijken van de film wat naar beneden zijn gekelderd. Al dan niet houdt de film er nog steeds een nette 3 sterren aan over.

Een film die anders was dan ik verwacht had. Ik had echt verwacht dat Grace een langdurige relatie met Tommy zou hebben op het moment dat de doodgewaande Sam terugkeert. Maar ze hadden alleen maar gezoend en op dat na was er vrij weinig aan de hand..de film legde de nadruk op Sam die als getraumatiseerd marinier volledig gebroken terug kwam. Achterdochtig, argwanend en als een teruggetrokken persoon leefde hij zijn leven. Je zag dat de situatie in afghanistan zijn leven volledig verwoest had.
wat duidelijk maakt dat een marinier nog zo goed getraind kan zijn; bepaalde voorvallen kunnen iemand alsnog verwoesten. Wat dan ook bij Sam gebeurde. Ik verwachtte een onderlinge strijd tussen Sam en Bobby, maar waar de nadruk op lag waren de gebeurtenissen die sam hadden gemaakt tot wat hij later in de film is en de uitwerking op zijn gezin daarvan. Drama is niet mijn favoriete genre, de film wist me dan ook niet te schokken oid. wat hij wel deed was een voorbeeld geven van wat oorlog met een mens kan doen en hoe het leven er tevens door beïnvloed kan worden. Wel moet ik zeggen dat Tobey sterk acteerde, maar niet het uiterlijk had voor een marinier. Beetje een sulletje. de film krijgt van mij een 3,0

Guns don't kill people. Bullets do.

Stallone heeft door de jaren heen inmiddels talloze actie titels op zijn naam gezet. Bullet to the head is een van die zovelen en is ook precies wat je ervan kunt verwachten. Een simpel wraak verhaaltje met een knok partijtje hier, schiet partijtje daar, en een constant gevaarlijk kijkende Stallone. De supporting cast bestaat uit o.a. Sun kang die je wellicht zult herkennen uit een aantal Furious titels, Jason Momoa (Khal Drogo uit GOT) en Sarah Shahi, die de knappe dochter van Stallone vertolkt. Ik vond dat het personage van Sun kang wel een beetje uit de toon viel, vond zijn verschijning dan ook niet echt binnen dit type film passen.

Verder valt er weinig op of aan te merken op deze titel. Hij stelt niet teleur, maar weet je ook niks vernieuwends te brengen. Als je fan bent van dit soort films zul je je aardig vermaken, al zul je hem na afloop ook zo weer vergeten zijn. Leuk kijkvoer voor een avondje, mits je van het genre houdt.

3,0*

Volle vaart vooruit

Aanvankelijk moest ik een beetje wennen aan het hoge tempo van deze actiekomedie. De actie en het verhaal gaan namelijk bijna net zo snel als de Bullet Train zelf. In het begin voelde ik ook wat zorg opkomen voor een overdaad aan CGI, want zulke effecten halen me vaak uit het verhaal. Het plot wordt gaandeweg vanzelf duidelijk, maar helaas ontspoort de film tijdens de finale – zowel letterlijk als figuurlijk - door een overdaad aan effecten, die mijn totaalbeleving sterk beïnvloedden.

Vanaf het moment dat The White Death en zijn kornuiten de trein betreden verandert het in een groot CGI-spektake, waardoor ik me eerder in een videogame waande dan in een film. En games speel ik doorgaans liever dan dat ik ernaar kijk. Overdaad schaadt en hoewel ik geen problemen met CGI op zich heb, veranderd dit voor mij zodra de effecten te opzichtig worden en in mijn gezicht gewreven worden. Zonder de keuze voor deze finale had ik de film waarschijnlijk 4,5 of zelfs 5 sterren gegeven. Ik trek er nu een hele ster vanaf omdat de finale er nog slechter uitzag dan het geplamuurde gezicht van Sandra Bullock.

Ondanks de teleurstellende finale – die gelukkig nog wel een aantal sterke, op zichzelf staande momenten heeft – is de rest van de film een feest om naar te kijken. De personages, de humor, en de vindingrijkheid binnen het script waren doorgaans van een zeer hoog niveau. Zoals het slaapmiddel in het waterflesje en het effect wat dit op Lemon had. Of de toiletscené, die voor mij misschien nog grappiger was omdat dit heel herkenbaar was tijdens mijn reis naar Japen eerder dit jaar. Het hoogtepunt vond ik toch wel Ladybug die door een giftige slang gebeten wordt maar dit overleeft doordat hij op een eerder moment “per ongeluk” het tegengif toegediend gekregen heeft. Ronduit geweldig, én enorm creatief!

Niet alle humor sloeg bij mij even goed aan. Zo vond ik de grappen rondom Thomas de Stoomlocomotief, en “you’re a Diesel", ronduit flauw en totaal niet grappig. Daar tegenover stonden echter veel grappen en komische situaties die wél de juiste snaar bij mij raakten. Humor blijft natuurlijk altijd iets persoonlijks; wat ik grappig vind, kan voor een ander helemaal niet grappig zijn, en andersom.

Ondanks de tekortkomingen is Bullet Train een uitstekende keuze voor een filmavondje. En als je een liefhebber bent van actiekomedies word je hiermee zeker op je wenken bediend.

4,0*

Bekend recept

Na twee pittige kijkervaringen van I'm Thinking of Ending Things en Tenet snakte ik naar een aantal laagdrempelige filmervaringen en deze vond ik o.a. in Bumblebee. Heerlijk om je verstand zo nu en dan op nul te kunnen zetten en geen moeite te hoeven doen om een complexe verhaallijn te volgen. Het is lang geleden dat ik Transformers van Michael Bay uit 2007 zag, maar ik meen mij te herinneren dat er in die titel ook sprake was van de vriendschap tussen een tiener en Bumblebee. Het grote verschil met deze prequel (die tegelijkertijd ook aanvoelt als een reboot) is dat de oorlog tegen de Decepticons meer naar de achtergrond verplaatst wordt. De focus in deze prequel ligt echt op de vriendschap tussen Bumblebee en de tiener Charlie, en fungeert eveneens als coming of age drame. Verwacht hierin overigens weinig creativiteit en meer een standaard recept, zoals deze al talloze malen eerder aan je gereserveerd is. Wanneer je dus een makkelijk verhaal wil zien waarin je precies weet wat je kan verwachten, dan ben je hier dus aan het juiste adres.

Mijn grootste probleem met Bumblebee was een gebrek aan creativiteit, en het feit dat het verhaal wel erg kinderlijk is. De doelgroep die hier het meeste plezier aan zal beleven zal denk ik onder de leeftijdscategorie tussen de 8 en pakweg 20 vallen. En hoewel de hoeveelheid actie die voorbij komt alsnog niet teleurstellend is liet deze mij nooit op het puntje van mijn stoel zitten, hiervoor was ik simpelweg niet voldoende bij de personages betrokken. De emotionele reis die Charlie doormaakte verliep iets te voorspelbaar en oppervlakkig waardoor een emotionele impact om mij echt te kunnen raken, ontbrak. Voor oppervlakkig, simpel vermaak voldoet Bumblebee prima, maar je gaat teleurgesteld worden wanneer je er meer van gaat verwachten. De beoordelingen in de media die toch wel bovengemiddeld hoog zijn verbazen mij dan ook wel enigszins, maar wellicht ben ik dit soort films ook gewoonweg ontgroeid.

3,0*

Hell of a one-man show

Het mag gezegd worden: Buried is vrij uniek in zijn soort. De gehele film krijgen we slechts te maken met enkel en alleen de hoofdrol speler. Meer dan stemmen aan de telefoon en een korte doorgestuurde telefoon opname zul je als kijker van de buitenwereld niet te horen/te zien krijgen. En dit is buitengewoon heerlijk! Mits je het als kijker niet erg vindt om in het duister te moeten tasten. Persoonlijk houdt ik er wel van als niet alles voorgekauwd en getoond wordt.. Het plotje over het hoe en waarom Paul Conroy in de grafkist terecht is gekomen komt wel vaagjes naar voren maar wordt nooit echt concreet duidelijk gemaakt. Kortom er wordt heel wat aan de verbeelding van de kijker overgelaten wat in mijn optiek beschouwd kan worden als een groot pluspunt!

Een groot nadeel aan de film is wel dat deze gewoonweg te lang duurt. Met een speelduur van anderhalf uur zou ik me daar normaliter niet al te snel aan moeten irriteren maar het gebeurde bij deze film toch. De vele telefoongespreken worden op een gegeven moment saai, veel kan Paul in zijn kist nou ook weer niet uitspoken en ook al gebeuren er genoeg spannende dingen; er zijn ook genoeg dode momenten te vinden. Kortom de film een speelduur van een uurtje geven was mijns inziens afdoende geweest. Dit had de film wat meer vaart kunnen geven. Het eindshot vond ik tevens wel sterk: onwijs hard, maar het is tenminste niet zo'n zoetsappig Hollywood einde.

alles bij elkaar genomen heeft de film een interessant uitgangspunt maar is het gegeven te mager om er een film van 1,5 uur mee te kunnen vullen..


3,0*

Tyger, Tyger burning bright

In the forests of the night:

What immortal hand or eye

Dare frame thy fearful symmetry?

Burning bright vangt aan met het gedicht van William Blake The Tiger voorgedragen door Briana Evigan.

Duidelijk is dat de film vanaf dit punt de kijker al duidelijk wil maken dat we hier niet te maken hebben met een of andere standaard Thriller of teen slashertje.

De film heeft namelijk een leuke verassing voor je in petto: namelijk door een gevaarlijke tijger als killer te introduceren.

Een tijger zeg je? Ja een tijger. Weer eens wat anders dan ''the killer next door''

Het verhaal wat de film bevat doet er niet veel toe en wordt met name naar het einde toe steeds voorspellender.

De film moet het meer hebben van de sfeer; en die is vanaf het begin af aan al gezet. De storyline dient verder enkel als aanleiding om 2 mensen opgesloten te krijgen in een huis waarin een tijger wordt losgelaten.

En hiervoor verdiend de film absoluut respect; in 90% van alle scene's wordt zowaar een echte tijger gebruikt, en waar zie je dat nog vandaag de dag? Deze scene's maken dan ook diepe indruk. De spanning is vele malen te snijden en de blik in de ogen van de tijger vlak voor hij zijn aanvallen inzet zijn niet snel te evenaren; je hebt hier te maken met een echte tijger die zijn prooi recht in de ogen aankijkt in plaats van een CGI wanproduct zoals je ze in de meeste films ziet tegenwoordig.

Flinke smet op de film is het slecht acterende autistische knulletje. Meerdere malen haalt het joch de vaart dan ook flink uit de film en ga je je als kijker aan hem ergeren. Snap ook niet goed wat het personage doet in een film als deze en dit had ook gemakkelijk anders door de regisseur ingevuld kunnen worden. Slechte en rare personage keuze in een film als deze.

Voor de rest kan ik geen negatieve punten over deze film noemen en kan ik iedereen aanraden deze film te gaan bekijken; je zult er geen spijt van krijgen.

4,0*

The Train to Nowhere

Een Zuid-Koreaanse zombiefilm, kom maar op, dacht ik toen ik deze voorbij zag komen. Sowieso vind ik het ook goed om niet altijd alleen maar te kiezen voor Amerikaanse films. Anderstalige films brengen toch weer een heel ander soort sfeertje met zich mee.

Train to Bussan, trapt gelijk sterk af. De opzet spreekt namelijk meteen aan: op het moment dat een trein aanrijdt breekt buiten de pleuris uit vanwege een zombie uitbraak. Zoals verwacht gaat het ook in de trein zelf goed fout, en het duurt dan ook niet lang voor de hel ook aan boord van de trein losbarst. Het gegeven dat je eigenlijk nergens heen kunt en steeds meer mensen in zombies veranderen terwijl je in een hoge snelheidstrein vastzit is daarbij een beklemmende gedachte. Dat de zombies er ook nog eens echt gruwelijk uitzien draagt flink bij aan het schrik bejag.

Train To Bussan ontspoort helaas op een gegeven moment naast letterlijk ook figuurlijk flink als heel de trukendoos opengetrokken moet worden en er een aantal flink lelijke visuele effecten naar voren komen. Ook de dood van het hoofdpersonage -hoewel tragisch-, voelt een beetje geforceerd aan. Eigenlijk vanaf het moment dat de trein ontspoort verliest deze horror zijn charme volledig, en begon bij mij de zombie moeheid ook weer volledig door te komen.En ook daarvoor werd het al minder, want zo vond ik de manier hoe de groep zich een weg wist te banen door de zombies heen, zonder gebeten te worden (op een persoon op het einde na)wel heel opmerkelijk. Ook de manier waarop de andere groep zich verschanste in de cabine sloeg nergens op.

Het is jammer dat Train To bussan niet een constant hoog doorlopend niveau heeft en ik denk dat een ander einde en een kortere speelduur de film goed zouden hebben gedaan. De Zuid-Koreaanse horror -hoewel niet eng- is nu nog wel steeds sterk, maar niet zo sterk als in de media beweert wordt.

3,5*

Herziening

Jaren terug had ik deze film alweer gekeken, dus ik was benieuwd wat er vandaag de dag nog van over gebleven was. En ik moet zeggen dat de herziening mij ook na een aantal jaartjes wederom nog erg goed beviel. Hoofdrolspeler Kutcher die toch vaak als de lolbroek wordt gezien zet hier een sterke serieuze rol neer die je misschien niet direct bij hem zou verwachten maar die desalniettemin erg goed uitpakt. Ook is het tijdreizen een veelvuldig gebruikt concept wat al in net zoveel films fout is gegaan als dat het goed ging, maar wonderwel pakt ook dit erg sterk uit.

Het verhaal moest wel even op gang komen maar de film wist mij na verloop van tijd te grijpen door het ene na het andere interessante scenario voor te schotelen en deze in het algemeen ook heel goed wist uit te werken. Ik zeg in het algemeen want op enkele momenten waren bepaalde gebeurtenissen een beetje onlogisch/ongeloofwaardig. Zoals de scene waarbij het ene kind besloot het andere kind neer te steken terwijl er alleen een ketting losgemaakt diende te worden dit zal de onoplettende kijker niet eens storen, en ook ik zette me hier al gauw overheen omdat -eenmaal op gang- het verhaal constant spannend blijft en Kutcher van de ene bizarre situatie in de ander blijft rollen.

4,0*

Don't think it. Don't say it.

The Bye, Bye man mag zich wat mij betreft bij het lijstje van meest ondergewaardeerde films ooit voegen. In 2010 vond ik Skyline ook al sterk ondergewaardeerd, maar ook hier is de gemiddelde van 1,95* ster op Moviemeter en de 3,8 op IMDB op dit moment, grofweg een belediging. Ook ik kan mij volledig gaan focussen op de negatieve aspecten van deze titel maar juist binnen dit genre is het doorgaans niet gebruikelijk dat er veel tijd in karakterontwikkeling wordt gestoken of dat alle zaken die op het scherm gebeuren even logisch zijn. Wat deze titel juist goed doet, en wat in mijn ogen volledig genegeerd wordt, is een snel en vlot verhaal neerzetten die geen enkel moment inkakt.

Ook wordt het hele verhaal op een bepaald punt in een heel interessant perspectief geplaatst. Een van de personages spreekt namelijk uit dat iedereen altijd denkt dat personen die hun hele gezin vermoorden helemaal krankjorum zijn geworden, maar dat niemand in zijn geval begrijpt dat hij hier door de Bye, Bye man toe wordt aangezet. Wat ik hier precies mee bedoel wordt duidelijk als je deze horror zelf gaat bekijken, maar voor mij gaf deze uitspraak het geheel een extra dimensie mee. De creatieve manier van moorden van de –toegegeven- nogal inspiratieloze titelfiguur, die inhoudt dat je het loodje legt zodra je zijn naam ook maar een keer gelezen of gehoord heb vanwege dingen die je ziet die er niet zijn, is een boeiend gegeven. Het is dan ook interessant om je niet alleen te bedenken wat de personen overkomt die de naam gehoord hebben, maar ook hoe het overkomt op de omgeving. Want wat gaat er in het hoofd van de persoon om die een ander op koelbloedige wijze vermoord? The Bye, Bye man geeft hier op hele creatieve wijze een antwoord op en dit gegeven is een van de sterkste punten van deze titel, als je hem tenminste vanuit deze manier kunt benaderen.

Hoewel je hier beslist niet met een pareltje te maken hebt verdiend deze titel absoluut meer credits dan hij nu krijgt. De film kan dan wellicht op een aantal punten belabberde effecten hebben en domme acties van personages, (waarom bijvoorbeeld in godsnaam dat nachtkastje het bos in smijten terwijl je het gemakkelijk had kunnen verbranden, en als je als Bye Bye man mensen toch kunt dwingen om je naam op te laten schrijven, waarom dan in de hoek van een la van een nachtkastje met een vel papier erover geplakt en niet beter/sneller zichtbaar? ) maar ik kan ook genoeg andere voorbeelden bedenken die wel veel beter beoordeeld worden en ook niet bepaald op alle gebieden logisch en visueel even sterk zijn. Ik vond dit in ieder geval een zeer vermakelijke no-brainer, en hoewel ik graag wat meer achtergrond van het titelpersonage had gehad bleef er gelukkig nog genoeg te genieten over.

3,5*