Opinions

Familie aangelegenheid

Daddy's home: ik wist niet zo goed wat ik van deze titel zou moeten gaan vinden. In ieder geval sprak het concept mij aan en aangezien ik al meerdere keren van vrienden gehoord had dat ze Will Ferrell zo'n grappige dude vonden besloot ik deze het voordeel van de twijfel te geven.

De eerste conclusie die ik kan trekken is dat Will Ferrell hier in ieder geval géén grappige dude is. Deze film is voor mij verloren tijd geweest want Daddy's home is totaal niet grappig en vooral enorm saai. Dit is echt een familiefilmpje voor het hele gezin en de hele toon die hier wordt neergezet straalt dit ook uit. Je zit hier echt naar formulewerk te kijken waarbij de moraal van het verhaal voortdurend aan de kijker opgedrongen wordt. Het hele verhaal is zo zoetsappig, braaf, voorspelbaar en slaapverwekkend dat ik nu nog steeds niet begrijp hoe ik deze uitgezeten kan hebben. Voor stiefvaders en stiefmoeders die zich slecht voelen over zichzelf kan deze feelgoodmovie nog wel eens veel gaan betekenen maar buiten deze specifieke categorie kan ik mij niet voorstellen dat iemand iets bij deze film te zoeken heeft.

1,5*

I think Lily's thoughts, I dream her dreams. She was always there.

De meeste mensen zijn wel eens een keer ontevreden over hun eigen lichaam. Na afloop van de kerstdagen als er weer iets te veel kilo's zijn bijgekomen bijvoorbeeld, maar de ontevredenheid kan zich ook veel serieuzer uitstrekken. Als iemand wegens ouderdom, ziekte, of een beperking niet (meer) kan wat anderen kunnen. Soms kan deze ontevredenheid ook nog op een ander gebied betrekking hebben. Men voelt zich bijvoorbeeld niet tevreden met zijn of haar geslachtsbepaling. Anno 2017 reiken de technieken erg ver, om men het gepaste lichaam te geven wat er gewenst word. Maar hoe ging men hier in de jaren 20 mee om?

Bovenstaande is een interessant uitgangspunt en ik startte The Danish Girl dan ook met veel anticipatie. Echter begon ik al gauw de nodige diepgang en sfeer te missen omdat de speelduur veel te traag is met wat er uiteindelijk allemaal op het scherm gebeurt. Ook de acceptatie van transgenders in de jaren 20 kwam veel te minimaal naar voren waardoor de setting, ook al gaat het hier om een biografie binnen hetzelfde tijdsbeeld, eigenlijk weinig tot niks toe leek te voegen. Ook was het daarnaast denk ik ook niet helemaal de bedoeling dat mijn aandacht constant naar de vrouw van Einar uitging. Ik vond haar personage ook een stuk sympathieker en kreeg dan ook al gauw meer medelijden met haar dan met de persoon waar het allemaal om ging.

Jammer, want ik had hier toch meer van verwacht. Hoewel Vikander een goede rol neerzet (zij was ook de reden voor mij om deze film op te zetten) gaat de film toch al snel slepend en langdradig aanvoelen.

2,5*

Wolf in schaapskleren

Wat een verassing! Laten we wel wezen; veel goede films zijn er dit jaar vanwege de coronapandemie niet op het witte doek verschenen. Tenet was met gemak de grootste release, maar dit bleek voor mij persoonlijk een grote teleurstelling te zijn. Nu het eind van 2020 nadert vinden er toch weer wat releases plaats die mij wel aanspreken, met als resultaat twee bioscoop bezoekjes, twee dagen achter elkaar. Waar ik bij mijn eerste bezoek aan Freaky van een koude kermis thuis kwam, waren mijn verwachtingen voor The Dark and the Wicked laag. Des te groter bleek de verassing van deze horror sensatie te zijn.

Qua verhaal doet The Dark and the Wicked niks nieuws, maar het is met name de sfeervolle setting waarmee de regisseur zijn eerste punten scoort. Hier weet Bryan Bertino wel raad mee; de beklemmende sfeer uit The Strangers is hier ook onmiskenbaar aanwezig. Daarnaast is dit voor de verandering ook een oprecht enge film. De filmmuziek is erg sterk gekozen en komt maximaal tot zijn recht op het witte doek. De regisseur laat nooit te veel zien van het onheil wat de personages boven het hoofd hangt, maar ook zeker niet te weinig. Ik geef toe dat ik mij aanvankelijk zorgen begon te maken dat men uiteindelijk uit de bocht zou kunnen gaan vliegen met goedkope bangmakerij, maar dit is gelukkig niet het geval. Hoewel de grens een enkele keer wel opgezocht wordt, gaat men deze gelukkig nooit over. Integendeel, veel vaker nog wordt de spanning langzaam opgebouwd, alvorens er flink naar de kijker wordt uitgehaald.

Wat als een kritiekpunt gezien kan worden, is het gebrek aan diepgang bij de personages. Ook een verklaring waarom de duisternis dit gezin treft, wordt niet gegeven. Op dit gebied pakt de moderne klassieker Hereditary het bijvoorbeeld beter aan. Maar als we eerlijk zijn, is dit altijd nodig bij een goede horrorfilm? Soms wil je gewoon lekker griezelen, en dan ben je hier aan het juiste adres. Op de valreep een van de grootste verassingen van 2020.

4,5*

The epic conclusion to the dark knight legend

Eindelijk is het zover; deel 3 van de reeks en tevens het afsluitende deel (althans naar zeggen) van de Christopher Nolan reeks is eindelijk hier. Na het legendarische tweede deel kon zijn opvolger me eigenlijk alleen maar tegenvallen, zeker omdat in het tweede deel als joker ''the joker'' al werd ingezet. Een van de beste villians aller tijden die ook nog eens voortreffelijk neer werd gezet door wijlen Heath Ledger. Dat de lat hoog lag moge duidelijk zijn. Zeker met een tijdsduur van maar liefst 164 minuten moeten de makers wel een verdomd goede invulling willen geven willen ze de kijker niet verveeld laten raken. Het goede nieuws is dat ze dit gelukt is, en hoe!

In dit deel krijgt Bruce Wayne het aan de stok met Bane. Een schurk waarvan mijn verwachtingen niet al te hoog lagen toen ik de trailer zag maar die naar het zien van de film volledig zijn bijgesteld. Toegegeven; hij is lang niet zo imponerend als de Joker was maar dat was bij voorbaat al praktisch onmogelijk. Bane is echter nog steeds een waardige tegenstander voor Batman en legt hem het vuur dan ook flink aan de schenen. In ieder geval is Scarecrow uit het eerste deel vergeleken met Bane niet meer dan een strontvlieg waarbij hij in dit deel dan ook (terecht) net zoals in het tweede deel tot een minieme bijrol gedegradeerd is.

En dan is er natuurlijk nog Catwoman, die hier vertolkt wordt door Anne Hathaway. De actrice geeft een leuke invulling aan het personage en laat je de erbarmelijke Catwoman met Halle Berry gelukkig al gauw vergeten. Het personage voegt ook echt iets toe aan het verhaal en is een bijzonder leuke aanvulling. Ook Bale als Batman is in dit deel meer dan op dreef waarbij hij het in dit deel ook nog een stuk beter doet dan in de voorgaande delen. Als kers op de taart zijn daar dan nog de vele actie scene's die de film rijk is. Deze worden gecombineerd met een meer dan aardige verhaallijn en talloze scene's die mij kippenvel van intensiteit wisten te geven.

Het moge duidelijk zijn dat ik de loftrompetten flink laat weerklinken voor deze film, maar in mijn ogen is dit slotstuk het ook waard. Ik durf dan ook te zeggen dat deze film net zo goed is als zijn tweede deel, waardoor deze film dan ook een plek in mijn top 10 verdiend heeft. Deze plek wordt zowel gedeeld door T.D.K.R als zijn voorganger (helaas kan ik dit niet op deze manier weergeven). Dit slotstuk mag dan wel inleveren op zijn villian, dit wordt ruimschoots goedgemaakt met nog meer actie en de spetterende toevoeging van Catwoman. De film krijgt voor mij dan ook een diepe buiging: het was grandioos en een waardige afsluiter van deze trilogie.

5,0*

Herziening

Waar ik me bij het vorige deel nog stoorde aan het ontbreken van een echte dreigende macht wordt dat in dit deel gelukkig volledig gecompenseerd in de vorm van Heath Ledger in zijn inmiddels legendarische rol als die van The Joker. Sterker nog: de complete aanwezigheid van dit personage en de vertolking alleen al, dragen deze hele film en de film was vermoedelijk ook niet zo sterk geweest met een andere vertolking van het personage.

Ook op andere gebieden is er groei: zo is er ook meer actie in de film te vinden dan in zijn voorganger en ook Bruce Wayne heeft duidelijk een ontwikkeling doorgemaakt. De film komt wat minder zeurderig over wat het verhaal ook beter tot zijn recht laat komen. Minpunt wat mij echter wel opviel was het vervangen van Katie Holmes door Maggie Gyllenhaal. Wat er ook voor gezorgd moet hebben dat Holmes niet meer mee zou spelen; wat mij betreft een onbegrijpelijke keuze omdat Gyllenhaal totaal niet binnen de setting past en ik me sowieso stoor aan het feit als personages uit het niets ineens door een andere acteur vertolkt worden.

Op dit kleine minpunt na staat deze film ook na de herziening nog steeds als een huis en is er weinig tot niks veranderd ten opzichte van die eerste keer dat ik hem in de bioscoop zag. Nog steeds geeft de film je kippenvel, en laat de storytelling je van de ene in de andere verbazing vallen. In tegenstelling tot zijn voorganger is deze film dan ook beslist niet overschat en mag het ook gerust gezegd worden: we hebben hier te maken met een klassieker. The Dark Knight heeft de lat erg hoog gelegd voor zijn opvolger doordat de aartsvijand van Batman nu zijn duit in het zakje heeft gedaan met een vertolking die nooit meer door de mensen vergeten zal worden. Moeilijk om dit ooit nog te overtreffen, of zelfs maar in de buurt van dit niveau te komen, maar alleen de tijd zal dit uitwijzen zodra The Dark Knight Rises in de bioscopen gaat draaien..

5,0*

E.T. goes crazy!

Sterke film! Hoewel het verhaal niet bijster origineel is en het eerste half uur nog niet gelijk mijn aandacht wisten te trekken, wist Dark Skies alsmaar beter en beter te worden en te stijgen in waardering bij mij. De grote kracht hier is dat je als kijker op veel gebieden in het ongewisse wordt gelaten maar dat er wel net genoeg informatie vrij gegeven wordt om het sterk te houden.

Ook krijg je genoeg te zien van de buitenaardse aanwezigheid die het gezin teistert, maar gelukkig ook weer niet te veel waardoor de ervaring teniet gedaan wordt. Een grote fout die de horror Mama bijvoorbeeld wel maakte, en hier dan ook mijn kijkervaring mee om zeep hielp. Hier blijft er echter genoeg aan de verbeelding van de kijker over, maar is er toch sprake van die klassieke onderhuidse spanning, en dit is juist wat het allemaal zo goed maakt.

De spanning wordt hier langzaam opgebouwd en hoewel de ontknoping weinig verrassend is, zit deze wel dusdanig sterk in elkaar dat dit helemaal niet erg is. Wat alleen niet klopt is dat de film als horror gekwalificeerd word, terwijl we hier duidelijk te maken hebben met een thriller. Geen wilde afslachtingen, afgehakte ledematen en rollende koppen dus, maar een titel waarbij het meer om het verhaal, de onderhuidse spanning en subtiele schrikmomenten gaat. Doodeng is het misschien allemaal niet, maar nog dagen, zo niet weken door je hoofd spoken zal wellicht wel van toepassing zijn. Het gaat hier dan ook om het idee wat mij nu nog lange tijd aan deze film terug zal doen laten denken..

4,0*

Laat wrok van gisteren gaan en houd je vast aan de hoop voor morgen.

Toen ik laatst op zoek was naar lijstjes met beste Horrorfilms uit 2017 was A Dark Song een van die titels uit een lijstje die mij het meeste aansprak. Ik kwam echter van een koude kermis thuis, want, zoals Bioguru boven mij goed concludeert is A dark Song eigenlijk te Arthouse voor horror liefhebbers, maar te horror voor Arthouse liefhebbers. Het zweeft er dus een beetje tussenin, en voor mij werkt deze combinatie niet. Er gebeurt het grootste gedeelte van de tijd simpelweg veel te weinig om je aandacht vast te houden, en als er dan iets gebeurt is dit zo teleurstellend gedaan dat je echt al gauw het idee krijgt dat je 100 minuten van je leven verpest hebt.

Ik kreeg dan ook het idee dat ik de hele film als een hond achter een bot aan zat te rennen die ik uiteindelijk niet kreeg. Je ziet ook dat de film op een heel laag budget gedraaid is (althans dat idee kreeg ik) omdat ik in de finale eerder het idee kreeg dat ik door een of ander slecht spookhuis met echte acteurs heenliep, dan dat ik hier naar een film zat te kijken. Je zag heel duidelijk de make-up bij iedereen zitten en hoewel ik een voorstander ben van praktische effecten, was dit wel heel goedkoop en belabberd gedaan. Ook de beschermengel helemaal aan het einde ziet er niet uit en was de overtreffende trap om deze film echt heel goedkoop te laten voelen.

Wat mij betreft was bovenstaande alinea het nekschot van deze film geweest want ik snap echt niet dat dit naar voren komt in een lijstje van beste horrorfilms uit 2017. Een film uit deze lijstjes proberen is altijd een gok, omdat het maar de vraag is hoe een film bij jou zelf uitpakt, maar in dit geval pakte deze gok wel heel slecht uit. De reden dat ik nog wel een 1,5 in plaats van 0,5 geef was omdat ik aanvankelijk nog wel nieuwsgierig werd gemaakt door de eerste rituelen die uitgevoerd werden. Verder heb ik niks positiefs over deze film te zeggen.

1,5*

David vs Goliath

Ik hink een beetje op twee gedachtes bij deze film. Enerzijds is deze Real-life horror een must see voor iedereen, maar anderzijds vond ik de uitvoering niet altijd even sterk. Dit komt doordat de focus hoofdzakelijk ligt op de strijd tussen Billotts en chemiereus Dupont, zonder dat wij echt een meer uitgebreide inkijk in het leven van een aantal slachtoffers kregen. Iets wat de mini serie Chernobyl bijvoorbeeld wel heel goed deed. Dat had dit verhaal nog meer gewicht mee kunnen geven. Dark Waters had naar mijn idee dan ook beter gewerkt in het format van een mini serie, die wellicht voor een betere balans had kunnen zorgen. Nu kreeg ik simpelweg last van informatiestress, omdat er sprake was van een te grote stroom aan informatie.

Want hoe interessant en belangrijk het onder de aandacht brengen van dit onderwerp ook is; het neemt niet weg dat dit een vrij lange en taaie zit was. De regisseur wil simpelweg te veel terrein beslaan in een te kort tijdsbestek waardoor ik mij op een bepaald moment overrompeld begon te voelen. Het probleem ligt voor mij dus niet bij het onderwerp, maar bij de uitvoering. Het volgen van een 30 jaar durende rechtszaak waarbij ik twee uur lang hoofdzakelijk werd doodgegooid met vakjargon werd mij op een gegeven moment gewoon te veel. De regisseur lijkt verder weinig moeite te doen om kijkers echt het verhaal in te willen trekken en meer variatie aan te brengen.

Ik hoop het inmiddels wel duidelijk te hebben gemaakt; mijn kritiek neemt niet weg dat ik van mening ben dat iedereen dit verhaal zou moeten kennen, omdat het ons allemaal aangaat. Het slotakkoord kwam bij mij als een mokerslag binnen. Alleen al vanwege de maatschappelijke relevantie deel ik al een 3,5* uit, al zou een format die niet alleen had ingezoomd op een jarenlange juridische strijd, mijns inziens beter aanslaan bij een groter publiek.

3,5*

Een oproep aan onze wereldleiders

Een beter milieu begint bij jezelf, maar is dat wel zo? Tot op zekere hoogte zal dit ongetwijfeld het geval zijn. Denk alleen al aan de grote hoeveelheid aan consumentenafval die in onze natuur beland en wat het verschil zou zijn wanneer ieder individu zijn afval in de afvalbak zou deponeren. Maar denk ook aan het belang van afval scheiden, minder vlees eten en enigszins beperkt gebruik proberen te maken van het vliegtuig. Wellicht voelen het volgen van deze voorbeelden als een druppel op een hete plaat, maar wanneer iedereen op dit soort voorbeelden zou letten, zal dit ongetwijfeld tot op zekere hoogte een impact kunnen hebben.

Dat deze impact minimaal zal zijn blijkt wel aan de adviezen die David Attenborough geeft, die alleen gerealiseerd kunnen worden door politieke besluitvorming. Want wanneer ik ervoor zou kiezen om minder te gaan vliegen stijgt dat vliegtuig nog steeds op, met of zonder mij. En wanneer er geen minder vlees geproduceerd gaat worden maakt het weinig uit wanneer ik een vegieburger in plaats van een quarter pounder bij de Mac donalds pak. Hierdoor trad een gevoel van machteloosheid bij mij op. Want even hypothetisch gezien; hoeveel impact kun je in Nederland als individu hebben, zelfs als heel Nederland, of zelfs heel Europa zijn ecologische voetafdruk probeert te verkleinen, wanneer de rest van de wereld er alsnog met de pet naar zou gooien? Dan zouden wij alsnog verdoemd zijn. Tenzij zaken op mondiaal niveau zullen worden aangepakt.

Bewustwording is en blijft daarbij de eerste stap. En hoewel de boodschap die hier verkondigt wordt wellicht een open deur is, kan deze niet vaak genoeg ingetrapt worden. Het is eigenlijk een oproep aan onze wereldleiders, maar eveneens is een stuk bewustwording van de ernst van de situatie bij de gewone burger, een absolute noodzaak. Al is het maar om begrip en inzicht te krijgen achter de reden van besluiten, die hopelijk naar aanleiding van o.m. deze documentaire, genomen zullen worden.

3,5*

Aap wint van mens

Een sterk vervolg en een blockbuster met inhoud is dit zeker te noemen, maar beter dan zijn voorganger is Dawn echter niet. Dit komt hoofdzakelijk vanwege de menselijke personages die ten opzichte van zijn voorganger sterk achteruit zijn gegaan. Ze hebben minder diepgang en interesseren je daardoor minder en eveneens zijn deze personages meer cliché en voorspelbaar. De apen daarentegen hebben een betere ontwikkeling doorgemaakt. Ze zijn duidelijk gevormd door de gebeurtenissen uit deel 1 en het is ook geloofwaardig waar ze nu staan en waar deze gebeurtenissen ze gebracht hebben. De personages hebben echt een hart, en hun acties zijn dan ook geloofwaardig. Met name Caesar steelt hier de show.

Ook de animaties van de apen zijn hier weer voortreffelijk goed en de actie scene's spetteren van het bioscoopscherm af. Je hebt echt het idee midden in een oorlog beland te zijn en wilt soms bijna bukken vanwege de kogels die je om de oren vliegen. Een voortreffelijk stukje cinema. Ook de scené aan het einde waarvan ik het idee kreeg dat de makers wilden refereren naar The Lion King (de scené met Caesar en Koba waar Caesar Koba in de afgrond stort) bezorgde mij kippenvel.

Sterk vervolg wat je zeker geen wind eieren legt, en ongetwijfeld een van de sterkere titels van deze zomer. Hetzelfde niveau van zijn voorganger haalt deze echter niet, vanwege de menselijke cast die een stuk minder aanspreekt dan in het eerste deel.

4,0*

Wel oke..Waar ik me aan stoorde waren de effecten. Die waren niet belabberd slecht maar konden ook beter. In de ene scene viel het meer op dan in de andere. Het verhaal vond ik origineel en gedeeltelijk sterk. Alleen dat een soort van bijna dood ervaring ervoor kan zorgen dat de vampiers weer terug veranderen in mensen vond ik dan weer wel slecht. het gedeelte dat behandeld vampierenbloed vampiers weer terug kon veranderen was iets geloofwaardiger maar toch: vampier is vampier, klaar. Maar goed origineel gevonden was het wel en een van de laatste scene's waarin de mariniers als een stelletje dolle elkaar aanvallen niet wetende dat ze naar mens terug veranderen waarna er uiteindelijk maar enkele overblijven vond ik erg leuk gedaan. (met name het prachtige slowmotion shot wat in die scene zat hulde (!) leuk zondagavond filmpje maar blijft bij mij niet al te lang hangen denk ik, daar was de film hoe origineel dan ook net niet spannend genoeg voor.

3,0

Op sterven na dood

Ondanks de relatief lage rating trok The Dead Don't die mij wel aan, en de droge trailer gaf mij het idee dat dit een frisse zombie titel in de stijl van Shaun of the Dead zou worden. Het tegenovergestelde blijkt echter waar want deze mislukte horrorcomedy stelt op alle vlakken teleur, en is de meest teleurstellende titel die ik in dit jaar gezien heb.

Waar te beginnen? Allereerst voelt de film stuurloos aan. Het verhaal gaat nergens heen en komt nooit goed los. De makers lijken naar mijn idee iets origineels neer te willen zetten in een uitgekauwd sub-genre, maar het ontbreekt de scriptschrijvers daarbij aan iedere vorm van inspiratie. Het gegeven dat de zombies gevoed lijken te worden door hetgeen ze deden vlak voor ze overleden klinkt leuk, maar er wordt bijna niks mee gedaan. Buiten het herhalen van een aantal specifieke woorden gedragen de zombies zich als iedere andere zombie die je ooit in een andere zombiefilm gezien hebt. Ook zet de film meerdere subplots uit (jongeren in een jeugdinstelling/jeugdgevangenis, een zwerver in de bossen en een rondreizende groep vrienden) wiens ingebrachte verhaallijnen geen enkele toegevoegde waarde hebben en stuk voor stuk doodlopen.

Al het bovenstaande was nog niet zo erg geweest als er in ieder geval nog de nodige humor aanwezig was geweest, maar ook op dit gebied ontbreekt iedere vorm van inspiratie en lijkt de regisseur eveneens totaal vast te lopen. Het gevolg is dat veel dialogen vaak stroef verlopen alsof er heel geforceerd geprobeerd wordt om men iets grappigs te laten zeggen. Ook verschillende gebeurtenissen lijken maar random in het verhaal gestopt maar zijn op geen enkele manier leuk. Dieptepunten zijn de pijnlijke poging tot het breken van The Fourth Wall en het random komen opdagen van een ruimteschip. Deze titel was al op praktisch alle gebieden om te janken, maar deze momenten vormden echt de genadeslag. Wat er nog wel goed was vraag je je wellicht af? De effecten waren over het algemeen redelijk, en de eerste 10 minuten maakten mij nog wel nieuwsgierig waar het verhaal heen zou gaan, maar alles wat hierop volgde maakte mijn teleurstelling des te groter.

Bespaar jezelf alsjeblieft de moeite, want zelfs een 5,5 als gemiddelde, vind ik verrassend hoog voor dit wanproduct. De mooie Selena Gomez zorgt in ieder geval nog voor de nodige Eye Candy, maar ook voor haar verschijning hoef je het niet te doen: dit is slechts een summiere bijrol die overigens ook nog eens eindigt in een behoorlijke anti-climax.

1,0*

Absoluut geweldig Een simpel, doch origineel en goed uitgewerkt verhaal wat pas aan het einde te bevatten valt. De film is een typische low budget productie waardoor het acteerwerk, het camerawerk en de muziek vaak te wensen overlaten. Doet dit er verder toe? Neen, want de sfeer in de film is perfect en wordt krachtig opgebouwd. Er zitten ook de nodige grappige gortdroge momenten in de film, die misschien niet helemaal in het verhaal passen maar de film hierom juist zo leuk maken. Rest mij echter een belangrijke vraag;

Welke link heeft dokter Marcott in het verhaal? En waarom wordt zij aan het einde van de film door de bestuurder van de zwarte auto overgehaald om mee te rijden? Tevens vond ik het vreemd dat bepaalde personages uit het niks doordraaide zoals Laura en Frank. Was dit de invloed van de dame in het wit of draaiden ze allemaal uit zichzelf door vlak voor ze het loodje legden?

Ik kan de film verder aan iedereen aanraden; een klein meesterwerkje. De volle 5 sterren heeft deze film dan ook dik verdiend!

Zeker een originele en gewaagde film met een leuk gevonden twist, die ik echter ook weer niet zo geniaal gevonden vond.

Het trucje van een persoon mee laten spelen in een film die later eigenlijk denkbeeldig blijkt te zijn is veel vaker gedaan. Wel moet gezegd worden dat het in deze film heel goed is gedaan en is het sterk gevonden dat de film eindigt met de reden van al het bloedvergieten ipv in het begin van de film er al een duidelijke reden voor te geven.

Heel grauw filmpje verder, die tussen al het drama door toch nog de nodige grappige situaties heeft zitten. Toch heeft de film minpunten in het verhaal zitten die dusdanig storend waren voor de empirie dat het de kwaliteit van de film op sommige momenten qua kwaliteit wel fiks in mindering bracht.

Zo is de scene met de theepot natuurlijk complete nonsens. De dosering die hierin verwerkt zat van verscheidene middelen was zo ongelofelijk groot dat met de paar slokken die de slachtoffers genomen hadden de kans dat ze dit in het echte leven überhaupt na konden vertellen bijzonder klein was..laat staan dat ze nog bij bewustzijn waren..beetje onwerkelijk!
Verder is het natuurlijk ook onwerkelijk dat het Richard de gehele film door allemaal wel heel gemakkelijk afgaat, en hij overal binnendringt zonder dat iemand dit doorhad.
Als laatste minpunt vond ik de muzikale scene's binnen de prent enigszins traag,langdradig en niet echt iets toe voegen.

Wat op deze punten na resteert, is nog steeds een hele sterke eigenzinnige film die met een wat meer realistische uitwerking toch nog wat sterker had kunnen zijn. Maar desalniettemin heeft de film zijn 3,5 sterren alsnog dik verdiend.

It’s a mall world after all

Toen ik een aantal jaar geleden een korte tussenstop maakte in Shanghai tijdens een reis naar de Filipijnen, voelde ik mij bijna opgeslokt worden in deze massieve stad. Hoewel ik veel te weinig tijd heb doorgebracht om veel meer impressies op te doen, is dit gevoel mij altijd bijgebleven. Ik had echter totaal geen beeld bij de corruptie en klassenongelijkheid binnen het hedendaagse China.

Dead Pigs geeft de kijker een ongefilterde blik in het leven van verschillende mensen in een over ontwikkeld Shanghai. Dit is zowel een pluspunt als minpunt van deze film. Enerzijds maakt deze ongefilterde kijk de kijkbeleving heel puur, maar anderzijds is het als niet-inwoner van Azië soms lastig om je in alle aspecten van de cultuur in te leven. Ondanks de aanwezigheid van enkele Amerikaanse acteurs, die enkel toegevoegd lijken te zijn om in te zoomen op de ongelijkheid tussen de westerse- en Aziatische cultuur. Nog een goed voorbeeld is een uitgebreid karaoke moment wat naar mijn gevoel totaal willekeurig werd ingezet. De focus van de regisseur lijkt dus meer op een publiek binnen Azië te liggen. Dit verklaard voor een deel vermoedelijk ook het lage gemiddelde op sites zoals IMDB en Rotten Tomatoes.

Hoewel ik Dead Pigs ook "slechts'' met een magere voldoende beoordeel, is het zonder meer een aanrader wanneer je meer feeling bij een wereldstad als Shanghai wilt krijgen. Er valt veel te ontpakken, maar de regisseur neemt ruimschoots de tijd om alle personages voldoende uit te diepen. Een keerzijde hiervan is dat het verhaal als traag en stroperig kan worden ervaren. Daarnaast voegt de filmtitel weinig toe omdat dit in feite een sub plot is die slechts weinig te maken heeft met het hoofdverhaal. Deze subplot wordt aan het slot nog even snel afgeraffeld maar voegt verder weinig toe. De titel bovenaan mijn review vond ik toepasselijker geweest.

3,0*

Alleraardigst filmpje heur! Wat ik frapant vind is dat je iedereen hoort klagen over alle cliche's die bij die andere zombiefilm die korte tijd geleden is uitgekomen klagen (lees the crazies) en ik hier er maar weinig over hoor..terwijl er in deze film wel degelijk voldoende cliche's zaten!

Hier ga ik volledig in mee. Het big brother verhaaltje is leuk maar voegt niet bijster veel toe. Verder cliche op cliche. Om even een paar voorbeelden te noemen :

- De vriend van kelly die zich verschuilt in een supermarkt en gevonden word door een vrouw waarna ze samen verder gaan. Vrouw is een beetje het ruige type, de jongen wordt keer op keer gered door de vrouw. Been there done that.
- evenals naar de supermarkt toegaan voor voorraden en natuurlijk is er bij het begin geen zombie te bekennen totdat er een breekzijer op de grond valt en ze spontaan aan komen rennen.
- Een vrouw die gebeten is door een zombie en later zelf veranderd, waarbij degene die op haar let tevens gebeten wordt.
- rennende zombies was eerst apart om te zien in een film, maar tegenwoordig zijn er weinig films meer waarin je ze rustig ziet wandelen.
en ga zo maar door.

Ook valt er genoeg positiefs te melden over de serie anders klopt de beoordeling natuurlijk ook niet De serie combineert spanning met (leuke) humor wat goed werkt en ook niet to much was waardoor het slecht werd (bij zombieland was dit voor mij wel zo)
De camer voering is goed, de bewegende beelden kennen we natuurlijk allemaal wel, maar toch blijft het leuk en goed gedaan. Als het de film spannender maakt en past bij het thema heb ik er geen problemen mee. dus ook niet bij deze film. Verder zat ik net wel te zanniken over onoriginaliteit, maar er waren ook leuke creatieve scene's in het te vinden. Zo vond ik de opgesloten pepper en manager hilarisch, en was het goed en realistich dat ze uren al dan niet enkele dagen(?) in de kamer doorbrachten. Tuurlijk denk je als normaal denkend mens niet: er staat een zombie achter de deur maar die trek ik wel even open en sla haar neer. Dit doe je alleen als de wanhoop je nabij is. Erg goed gedaan.

Wat ik nog wel opmerkelijk vond was de rol van het personage Kelly. Bij de eerste zombie waardoor ze aangevallen werd is ze doodsbang en sluit ze zichzelf uren op in een kamer. Als ze vervolgens gevlucht is en een zombie met moeite omgelegd heeft veranderd ze ineens van het bange angstvallige meisje in een bad ass chick die lijkt in het leger te hebben gezeten en met uiterste precisie een zombie zijn hoofd inbeukt met een brandblusser. of ineens wel erg goed headshots kan maken. Dit vond ik erg ongeloofwaardig.

Maar al met al een leuke miniserie, die bij het begin als een waardeloze b serie oogt. Maar schijn bedriegt want tegen het einde van episode 1, en de rest van de serie knalt het geheel als een sneltrein door waarna hij pas tot stilstand komt bij het einde.Het einde was abrupt zoals ik hier al vaker gelezen heb, maar niet storend en het was een mooi luguber einde. met name het laatste shot (kelly die in de camera kijkt) waarbij de rillingen over mijn rug liepen! Serie deed me wel vaker huiveren omdat sommige zombies ook echt angstaanjagend overkwamen. Wat bij de crazies dan bv. weer totaal niet was. Verder vond ik de serie niet echt eng maar zaten er zeker wel een aantal goede schrikmomenten in.
al met al verdiend het geheel zeker een 3,5 van mij!

matig. Hier had ik meer van verwacht. ik vond het verhaal wel iets weghebben van de kippenvel tv serie van vroeger, alleen dan voor volwassenen omdat bepaalde scene's een stuk grover waren. Einde wist me dan wel te verassen, en hierdoor was ik ook blij dat ik de volledige film uitgezeten had. 2,5

Hoe origineel is Deadgirl?!? Originaliteit staat wat mij betreft dan ook bovenaan bij deze film want het gegeven is geniaal gevonden.
Ik had na vele lovende reacties reikhalzend naar deze film uitgekeken en toen ik hem eindelijk in huis had wist ik niet hoe snel ik het schijfje in mijn DVD-speler moest proppen.
Wat volgde nadat de film met zijn originele idee naar voren kwam was...teleurstelling, een grote teleurstelling.

Dit komt door een aantal zaken waaronder het erbarmelijk slechte camera- en acteerwerk. (vooral het personage Wheeler was mateloos irritant) En de ongelofelijke stupiditeit van de karakters.
In de reacties hierboven lees ik dat men geen diepgang bij personages mag verwachten in een horrorfilm. Hier valt mijn mening ook onder. In een horrorfilm maken mensen niet de meest slimme keuzes omdat ze nu eenmaal in een horrorfilm spelen en het genre daar om bekend staat. Ook over enkele ongeloofwaardig heden kan ik makkelijk heenstappen.Maar hier zijn de personages zo dom en onwetend dat het gewoon een grote grap is.

Om maar even enkele voorbeelden te noemen;
- Een zombie heeft mensenvlees nodig om te overleven anders gaat het dood. De zogenoemde Deadgirl lag al lange tijd op die plek bewees de vastgeroeste deur van de kamer waar ze in opgeborgen lag. Hoe kan ze dan in godsnaam nog in ''leven'' zijn na zo'n lange tijd zichzelf niet gevoed te hebben?
- De 2 jongens vinden het lijk en JT krijgt uit het niks zomaar de zieke gedachte om het lijk te willen houden? Het is een horrorfilm..het kent ongeloofwaardigheden..en het zou nog gekund hebben als ze gaandeweg van mening veranderden.. Maar als eerste reactie je niet de pleuris schrikken en meteen de politie willen bellen als je een lijk vindt maar in plaats daarvan het meteen willen houden? Er wordt geen verklaring gegeven voor JT zijn zieke gedrag meteen bij aanvang van het vinden van het lijk.
-Rickie is korte tijd helder als hij thuis komt en meteen 112 wil gaan bellen. De vriend van zijn moeder onderbreekt hem vervolgens en dan laat hij alles maar gewoon zitten?
- De scene waarin Wheeler en Rickie door 2 gasten gehoekt worden; Wheeler begint uit frustratie en woede te praten over de Deadgirl waarna de jongens hun meenemen naar de plek des onheils en ze hun dwingen om het te laten zien. Allereerst zijn ze op deze plek nu als groep bij elkaar. Valt het dan niemand op dat dit extreem ziek en dat je hier zo snel mogelijk weg wilt wezen? neen, schijnbaar is het gewoon normaal en laat je je vervolgens pijpen door een vrouw die er alles behalve levend uitziet en je al tandenknarsend aanstaart. Je wordt vervolgens ontdaan door je favoriete geslachtsdeel en je snapt niet ogenblikkelijk naar de politie maar houdt gewoon je mond?
- Als de zwarte hond op een gegeven moment binnen dringt en JT wil aanvallen scheurt de Deadgirl hem aan stukken..Ze reageert accuut op het beest dat op haar tafel staat maar anderen (op een uitzondering na) valt ze niet meteen aan? Terwijl JT vaak genoeg dichtbij haar had gestaan?
- JT heeft het idee andere vrouwen te laten bijten door de Deadgirl en dus gaan ze naar een tankstation om daar een vrouw op te pikken waarna er een gevecht ontstaat. Op een gegeven moment vindt het gevecht gewoon plaats voor het tankstation. Geen tank bediende die ook maar iets opvalt? en een vrouw die nog een stevig potje kan knokken nadat ze op haar hoofd is geslagen met een breekijzer? Juistem..
Zaken waar ik nu een dag later aan terugdenk die me opvielen..en waarvan er vast nog veel meer zijn maar dit aantal zo gigantisch is dat ik de rest ben vergeten. Deadgirl heeft potentie, maar de vreselijk matige uitwerking die bol staat van de ongeloofwaardigheden doet deze productie absoluut de das om..1 ster voor het originele idee..

At least he stole the show

Ik zal met mijn review ongetwijfeld de nodige fanboys tegen het zere been schoppen, maar mijn conclusie is glashelder: Deadpool is echt enorm overrated. Klopt het dan niet wat je om je heen van de andere mensen hoort? Zeker wel. Maar iedereen lijkt de vele nadelen vervolgens maar voor lief te nemen. En waarom? één reden: Deadpool natuurlijk!

Vergis je niet: ik heb me zeker wel vermaakt met Deadpool en je valt je er dan ook echt geen buil aan als je hier een bioscoopkaartje voor betaald. Er zijn vele slechtere films in de bioscoop te vinden en je zal zeker geen slechte avond hebben. Het grootste probleem is dat Deadpool een beetje als een ondergeschoven kindje aanvoelt en dat hier veel meer uitgehaald had kunnen worden dan nu het geval is geweest. Hoe de film nu opeens zo'n grote hit geworden is en het record in een openingsweekend voor een R rated film verpletterd, is mij dan ook een raadsel. Mijn simpele gok is dat veel kijkers kuddedieren zijn en de film zijn gaan zien vanwege de vele media aandacht die hij krijgt, en vanwege het feit dat iedereen hem gaat kijken omdat er sprake is van een andersoortig type ''superheld''. Maar toen ik een paar weken terug tijdens de carnaval met mijn Deadpool kostuum rondliep kreeg ik van 90% van de mensen te horen dat ik wel een gaaf Spider-Man kostuum aanhad (al bestond deze 90% dan wel voor 90% uit vrouwen, omdat de meeste superhero geeks toch wel mannen zijn, maar dat terzijde)

Maar goed, terug naar de film. Wat maakt deze wel, en wat maakt deze niet goed? Wat hem wel goed maakt is eigenlijk al meer dan genoeg benadrukt, en hoofdzakelijk naar een aspect terug te herleiden: Hoe Reynolds Deadpool neerzet. Dit doet de acteur perfect en ik kan mij dan ook geen betere acteur voor de rol van Deadpool voorstellen. Reynolds is gevat, zet daadwerkelijk een ander type ''superheld'' neer en met veel van zijn one-liners schiet hij ook daadwerkelijk raak. Hier ligt het probleem voor mij dan ook niet.

Waar deze wel ligt is onder meer het beperkte X-men universum wat bij de film betrokken wordt. Een nietszeggend grietje waar we nog nooit van gehoord hebben, en Colossus die weliswaar in twee X-men films gespeeld heeft maar hier echt een minimale rol in heeft. Kennelijk was het budget zo beperkt dat ze zelfs deze acteur niet op konden trommelen om mee te spelen dus lieten ze Colossus alleen maar in getransformeerde vorm zien en werd er ook maar even een andere stemacteur ingehuurd. De X-men spelen een vrij grote rol in het Deadpool universum en de mutanten hebben dan ook vrij veel scene's met Deadpool samen. Echter komt het wel echt heel goedkoop over als we professor X zijn school meerdere keren te zien krijgen, Deadpool zelfs de school bezoekt, en we alleen desbetreffende twee te zien krijgen. Zelf merkt Deadpool dit ook op waarnaar hij hier een gevatte grap over maakt, maar deze ligt dichter bij de waarheid dan de meeste kijkers door zullen hebben. Een verademing is dat deze Marvel weer een keer een 16+ rating krijgt, maar hier wordt vrij beperkt gebruik van gemaakt. Er wordt af en toe een hoofd afgehakt (zeer vluchtig en beperkt in beeld gebracht) Deadpool verliest een keer een hand en er is net wat meer in beeld te zien. Dit voelt allemaal al een heel stuk minder heftig aan als al deze beelden ondersteund worden door hele matige CGI die de lat echt vele malen hoger had mogen leggen. Twee overige nadelen zijn ook nog dat het verhaal echt heel cliché matig aanvoelt en geen enkele vorm van diepgang met zich meebrengt. Daarnaast is de grote boze schurk ook maar een beetje simpeltjes, en hoewel Deadpool leuk de spot met hem drijft, had het personage zelf toch echt wel wat minder doorsnee en dus unieker gemogen.

Voor het massapubliek zullen bepaalde nadelen niet zozeer opvallen. Voor de kijker die er net wat dieper inzit zoals ik (en ik zit er nog niet eens zo heel diep in) word het echter wel al snel storend. Met het gigantische succes wat de film nu is (terwijl deze echt een minimale prestatie levert) vrees ik een minimale voor het vervolg. Mijn hoop kan alleen maar zijn dat deze inspanning hoger wordt. Deadpool hoort veel gaver te zijn met bijvoorbeeld Wolverine, professor X of een andere wat meer bekende X-men in the picture. Spider-Man zou uiteraard ook geweldig zijn, maar helaas liggen deze rechten nu net weer bij een andere studio. De tease naar Cable is wel enigszins positief, maar dan vind ik het wederom jammer dat ze een personage voor Deadpool (hoewel wel van belang voor zijn personage!) gaan creëren en bijvoorbeeld bestaande X-men buiten beeld laten (budgettaire redenen?) Ik bedoel overigens met de toevoeging van bekende personages niet dat Deadpool zijn smoel moet verliezen en een Avengers achtige productie moet worden. Toekomstige films met eventuele toevoegingen moeten hun 16+ rating behouden, en studiomakers zouden er dan ook niet voor terug moeten deinzen dat Deadpool bijvoorbeeld een kogel door het hoofd van Spider-Man jaagt. Omdat Deadpool, Deadpool moet blijven en niet gecensureerd mag worden.

Ik vind het persoonlijk jammer dat zoveel mensen hier genoegen mee nemen terwijl Reynolds, en het personage wat hij speelt gewoon een stuk beter verdienen en dan met name een betere investering in het verhaal. Er kan dan een voorbeeld worden genomen aan Guardians of the Galaxy. Deze had eveneens geknipte hoofdrolspelers (hier waren het er 5, al lag de nadruk toch net wat meer op Chris Pratt) een supporting cast die wel op alle fronten sterk was (hier eigenlijk hoofdzakelijk slecht was op het gebied van de tegenstander, omdat het met de goede kant (op de X-men aanhang na dan) wel goed zat) en een enorm goed verhaal waar wel voldoende tijd in geïnvesteerd werd zodat het niet zo leeg en standaard aanvoelde.

Ik gun Deadpool het beste, omdat het personage mijn enorm aanspreekt. Ik kijk dan ook uit naar het vervolg met de hoop dat deze stukken beter gaat worden, maar wou dit eerste deel wel even op zijn plek zetten. Dit kan namelijk veel beter worden dan dat nu het geval is.

3,0*

The best Wolverine

Hoewel er – op een cameo van Henry Cavill na- tot op heden slechts een door Hugh Jackman gespeelde live-action variant van Wolverine bestaat, lijkt het mij voor zijn opvolger een grote uitdaging om hem te overtreffen. Na Logan leek het doek definitief te zijn gevallen maar toen Deadpool & Wolverine aangekondigd werd bleek (gelukkig!) niks minder waar. Dit levert eindelijk weer eens een Marvel film op die de moeite waard lijkt!

En gelukkig stelt dit derde deel van de “Merch with a mouth” tot op zekere hoogte niet teleur. De chemie tussen Jackman en Reynolds is duidelijk voelbaar, er zitten een aantal toffe actie scènes in, een behoorlijk percentage aan geslaagde grappen, en zelfs een aantal nostalgisch, vergeten personages keren terug. Kijkende naar deze punten stelt de film dan ook zeker niet teleur.

Waar men wél de nodige steken laat vallen is dat het achtergrond verhaal van Wolverine een beetje gemakkelijk aanvoelt. Deze wordt door middel van een dialoog met de kijker gedeeld, zonder dat er daadwerkelijk iets getoond word. Het was krachtiger en een stuk toffer geweest als men een deel van de originele X-men cast hier voor terug had laten keren. Daarnaast vond ik de vergeten helden er maar een beetje als bordkartonnen personages bijlopen. Hoe leuk het ook is om o.a. Blade, Elektra en Johnny Storm weer terug te zien voelen zij eerder als een gimmick aan dat dat ze daadwerkelijk iets toevoegen aan het verhaal. Cassandra Nova als de villain voegt ook verdraaid weinig toe, maar dit is bij de meeste schurken uit het MCU het geval. Er gaat simpelweg te weinig dreiging van haar uit.

Nee, het hart van de film betreft hier echt het samenspel tussen Deadpool & Wolverine zelf. Op dit vlak is het genieten geblazen en zie ik dit derde deel zelfs als de beste uit de Deadpool reeks. Benieuwd of Marvel nu daadwerkelijk met Jackman doorgaat totdat hij 90 is

En oh ja, totaal niet verwacht maar toch verassend dat je als kijker van de Disney + serie Loki zoveel extra kleine details meekrijgt. Al kan je hier prima instappen zonder de serie gezien te hebben voegt het wat mij betreft wel een extra dimensie toe.

3,5*

You're not a fuckin' hero. You're just an annoying clown dressed up as a sex toy.

Bovenstaande quote door het Josh Brolin vertolkte personage, slaat wat mij betreft de spijker op zijn kop voor de immens populaire Merc with a Mouth. Deadpool moet vooral grofgebekt en leuk zijn, maar alleen dit eerste woord is op het personage van toepassing. Ryan Reynolds begon in dit deel soms irritatie bij mij op te wekken omdat de meeste grappen die hij als Wade Wilson maakt, gelijk doodslaan. Het feit dat hij dit in een torenhoog tempo doet maakt weinig verschil uit als de grappen over het algemeen helemaal niet grappig zijn. Een uitzondering is de tijdreis scène die tijdens de credits voorbij komt want deze vond ik wel heel sterk en verrassend geschreven. Het is namelijk niet het probleem dat Reynolds geen goede Deadpool zou spelen, maar dat de hele film van dit niveau had mogen zijn.

Naast bovengenoemde scène heeft dit vervolg alsnog een aantal leuke momenten, maar het probleem is dat deze te dun gezaaid zijn. Wat ook niet bijdraagt was de vaak foeilelijke CGI die door de jaren heen alleen maar meer negatief op zal gaan vallen. Wel heel gaaf vond ik de toevoeging van Zazie Beetz als de altijd geluk hebbende Domino die als frisse wind door de film heen dartelde. Echter voelt dit vervolg in zijn totaliteit als een teleurstelling aan en bekroop mij hetzelfde gevoel als bij het eerste deel: uit dit personage kan zoveel meer gehaald worden dan dat er in dit tweeluik gedaan wordt. Voor een meer uitgebreide toelichting adviseer ik je mijn review van het eerste deel te lezen.


2,5*

Alles voor de views

Aardige spookhuis horror, met de twist dat je deze ervaart door de ogen van een internetpersoonlijkheid. Dit geeft de film een fris gevoel qua opzet, al moet je geen nieuwe wonderen binnen het genre verwachten. Ook zeker een pluim voor het overwegend toepassen van praktische effecten, ook al is de make-up bij de geestverschijningen vaak net iets te opzichtig aanwezig. Volgens mij was het budget dan ook niet al te groot.

Echt eng wordt deze livestream nergens, al vond ik de manier waarop de kwade geest Mildred Shawn benaderde en misleide wel erg leuk en creatief gedaan. De vele belagingen werden op den duur helaas wel net wat te repeterend.

3,0*

Beter dan verwacht.

Oke, de aanloop is een beetje aan de lange kant, de camera shots zijn mij iets te fragmentarisch en de setting is knudde. De film hanteert namelijk wel een zeer cheap ass gevangenis stijl Dat gezegd hebbende blijven er echter nog voldoende positieve punten om te benoemen over. Zo doen de race gedeeltes absoluut niet onder voor het eerste deel. Hoewel ze iets te fragmentarisch gefilmd zijn ziet het er nog wel lekker strak uit. Tevens heeft de regisseur een aantal -lees meestal nutteloze- maar niet minder gave slow motionshots in zijn film verwerkt zitten. Als ik hier lees dat de film voor een minimaal budget geschoten is en vervolgens terug kijk naar het eindresultaat wat daaruit ontstaan is kan ik niet anders concluderen dan dat het een hele prestatie is voor Reiné. Hij doet veel met weinig!

Ook de acteurs zijn niet voor de poes. Zo hebben Sean Bean en Danny Trejo getekend voor een kleine rol in de film en doet de hoofdrolspeler het zelf ook allesbehalve slecht. Statham doet het in de eerste film net wat beter maar storend wordt de rol van Luke Goss in deze film evenmin nergens.

Ook gebeurd er aan het einde iets in de film wat ik absoluut niet verwacht had en wat voor een aangename afsluiting van de film zorgde. Carl Lucas alis Frankenstein neemt op een heerlijke brute wijze wraak in zijn moordmachine.

De eerste film had te kampen met een groter budget waardoor met name de gevangenis setting iets sterker overkwam. Ook was het verhaal daar op sommige vlakken iets geloofwaardiger. Voor de rest doet deze film weinig onder voor zijn voorgaande deel. En alleen al als je ziet wat de regisseur voor een kleine 6 miljoen dollar uit zijn hoge hoed weet te toveren verdiend de film onderstaande beoordeling al.

Als je je niet stoort aan de vele ongeloofwaardigheden is het een heerlijke no-brainer. Uiterst vermakelijk!

3,5*

Teleurstellend

In maart 2011 zag ik Death Race 2, het vervolg op het eerste deel uit 2008. Hoewel het vervolg het met een budget moest doen wat enorm veel lager was, werd er hier toch een prima vervolg neergezet waarbij het lage budget tot op de doller goed gebruikt bleek te zijn. Het geheel was wel een slag minder dan zijn voorganger, maar de actie scene's deden maar weinig onder voor wat we in het eerste deel te zien kregen. Kortom een hele prestatie van regisseur Roel Reiné.

Ook in deel 3, benut deze zelfde regisseur zijn budget weer tot op de dollar. Met een budget wat zo mogelijk nóg lager was dan dat van zijn voorganger (slechts om en nabij de $6.500.000) is er veel op je scherm te zien. Maar toch moest ik helaas al snel de conclusie trekken dat dit deel echt beduidend slechter is dan het tweede deel en zelfs geen voldoende meer waard is.

De actie is (hoewel nog steeds fragmentarisch gefilmd wat in deel 2 ook al zo was) nog steeds aardig, en er zitten ook wel een aantal vermakelijke over de top scene's in, maar het is helaas niet genoeg. Dit komt ook doordat er te vaak te weinig gebeurd en sommige toevoegingen ook gewoon niet leuk zijn. Hiermee doel ik bijvoorbeeld op de doelzoekende raketten.

Ook komt de regisseur hier met een plot op de proppen wat zo ver gezocht en slecht uitgewerkt is dat ik niet meer wist of ik ervan moest lachen of huilen. Als er dan ook nog het nodige drama om de hoek komt kijken om de personages zogenaamd meer body te geven, en dit de film alleen maar nog ongeloofwaardiger en slechter maakt, heb je het bij mij toch goed verpest. Goedkoop Amerikaans sentiment hoort niet in een pulp productie als deze, en hier word het dus ook allemaal niet bepaald beter door. Met het nieuws dat een vierde deel is aangekondigd spring ik na het zien van dit deel dan ook beslist geen gat in de lucht. Om dit vervolg voor mij wel te laten slagen zal het roer namelijk toch echt eerst drastisch omgegooid moeten worden.

2,0*

Primary evil

Toegegeven, Deliver us from Evil is best spannend, en met momenten zelfs vrij eng te noemen. Het verhaal steekt uitstekend in elkaar en hoewel het bij het begin lijkt of de balans tussen de politiewerkzaamheden en het bovennatuurlijk nog een beetje gevonden dient te worden stabiliseert deze balans zich gedurende de speelduur. Je zit naar verloop van tijd echt goed in het verhaal en ik werd dan ook volledig in de wereld van Ralph Sarchie opgezogen.

Ik kwam hier echter weer uit tijdens te finale toen er een uitdrijving gedaan werd. gezien de vrij originele setting waarbinnen het verhaal zich afspeelde voelde deze nogal cliché en zonder al te veel verassingen aan. De slotscène die alles weer goed liet komen stoorde mij niet, omdat ik het de personages ook echt gunde om een gelukkig leven te leiden maar de snelle afronding hier voorafgaand echter des te meer. Hoe er eerst werd opgebouwd naar een spannende finale, en hoe deze vervolgens weer afgebroken werd, vond ik echt heel slecht. Ik doel hierbij op de kidnapping van de bezeten Santino. Waar je hier op een spannend kat en muis spel rekent valt de conclusie dat ze gewoon zijn weggestopt in een afgesloten container toch wel erg tegen. Duidelijk een gevalletje van snel een verhaal afronden, maar deze niet verder uitwerken omdat hier geen ruimte meer voor is. Hierdoor voelt het slot een beetje afgeraffeld aan en kan ik dan ook niet hoger eindigen dan een afgeronde 3 sterren. Ik heb me verre van een buil gevallen aan deze titel, maar bij de finale had er een stuk meer ingezeten.

3,0*

Alles begint morgen

Als ik de naam Omar Sy zie dan denk ik aan Intouchables, een krachtige dramafilm met het hart op de juiste plaats en die meer is dan een simpele tranentrekker. Demain Tout Commence leek me eenzelfde insteek te hebben (een band tussen twee personages die ver uit elkaar staan, maar die almaar sterker wordt) maar toch is dit een hele andere film, terwijl de insteek toch hetzelfde is. Anders is goed, maar niet als je een betere film had verwacht.

Niet dat Demain Tout Commence slecht is, een voldoende haalt hij namelijk wel, maar ik mistte toch een bepaalde kwaliteit die Intouchables bijvoorbeeld wel had. Zo voelt de opzet veel te gehaast en groeit Gloria ook veel te snel op. ook voelt deze productie mij veel te Amerikaans aan en mistte ik hier een bepaalde kleinschaligheid die die dit soort non-Amerikaanse producten doorgaans hebben. De humor was hier ook veel te braaf, en ik had ook veel te vaak het idee dat ik hier echt naar een familiefilm zat te kijken. Het wordt gelukkig nooit te zoetsappig, maar zit soms wel een beetje tegen de grens aan.

Ook vond ik de richting die het verhaal insloeg met het getouwtrek tussen de ouders rondom de voogdij van Gloria een beetje conclusieloos aanvoelen. Juist ook omdat dit heel onlogisch overkwam vanuit de moeder van Gloria. Je geeft een baby af bij een man waarvan je denkt dat het de vader is, verdwijnt vervolgens jaren, en denkt vervolgens zomaar op te kunnen duiken en je het kind toe te kunnen eigenen? Ik vond het maar een irritant mens. Ook kreeg ik het idee dat de dood van Gloria er maar ingestopt werd om het verhaal toch een bepaald soort impact en gevoel van afronding mee te geven omdat hij anders maar een beetje in de leegte rond was blijven zweven. Het verhaal lijkt zonder deze goedkope oplossing namelijk niet tot een conclusie te kunnen komen. Hoe sterk de chemie tussen Samuel en Gloria ook is. Het script laat hen helaas in de steek.

Het is echter juist wel de chemie tussen deze twee die de film een voldoende bezorgd, want de energie die tussen de twee acteurs hangt geeft je als kijker gewoon een vrolijk en opgewekt gevoel. Het is dan ook jammer dat de film op veel andere fronten wel zo sterk tekort schiet.

3,0*

He wants you to watch..well, I don't

The Den heeft helaas te kampen met hetzelfde fenomeen wat ik de laatste tijd bij talloze films binnen dit genre terugzie: er is sprake van een sterk begin, maar in de tweede helft vliegt de film volledig uit de bocht en verliest het verhaal al zijn charme. Deze titel mag zich helaas dan ook in het rijtje van o.a. The Afflicted, The Sacrament en The Taking of Deborah Logan voegen.

Jammer, want vooral het begin kijkt zo lekker weg. Ik kan me dan ook goed vinden in het feit dat veel mensen vinden dat de film een interessante draai weet te geven aan het inmiddels uitgekauwde found-footage genre. Hier ben ik het dus ook mee eens, maar naarmate de ontknoping naderbij komt wil de film teveel uitpakken waardoor het weer eens veel te overdreven gebracht wordt allemaal. Dan nog niet te spreken van het feit dat sommige scene's echt heel ongeloofwaardig overkomen. dieptepunt is de vermoorde politieagent en de eind scené die dan ten opzichte van de frisse start -voor mij in ieder geval- wel weer als een enorm cliché aanvoelde.

Ik begin me in ieder geval een beetje te irriteren aan dit soort films de laatste tijd. Door de interessante opbouw blijf je kijken, maar na afloop blijkt het gewoon zonde van je tijd te zijn geweest. Horror blijft mijn favoriete genre, maar helaas blijft het moeilijk om de echte pareltjes eruit te vissen. Pareltjes die niet met 350 kilometer per uur tegen de vangrail terecht komen, terwijl ze daarvoor zo lekker gestart waren.

2,0*

The Descent. Een film die voor mij aardig wegkeek maar die ik nooit bijster bijzonder gevonden heb. Toen ik hoorde dat er een deel 2 was, had ik niet echt de behoefte om die te gaan bezien maar vanwege de vele positieve reacties was ik toch benieuwd..En er moet worden gezegd; de film viel niet tegen. Wel echt beduidend een stukje minder dan deel 1 maar dit scheelt niet veel.
Leuk dat er herkenningspunten uit deeltje 1 in de film zaten. Het was leuk dat Juno terugkwam, ook al vond ik dat er met de interactie tussen haar en Sarah weinig werd gedaan. Het was een beetje gematigd en kon beter worden uitgewerkt. Dit geldt ook voor sommige effecten. (de val in de afgrond die 2 x voorkwam zag er lachwekkend slecht uit) en voor de wonden die slachtoffers kregen als ze aangevallen werden; het zag er allemaal nét niet echt genoeg uit. Tevens de belichting was storend en deel 1 was al niet eng maar dit deel al helemaal niet. Kan wel begrijpen wat mensen eng vonden aan the Descent met het ronddwalen in de donkere grotten e.d. maar bij mij werkte dat idee echter niet zo. Ook vond ik de scene met het hangen aan het lijk eerder lachwekkend dan eng (vooral toen zo'n creature er bij kwam hangen ) en dan heb ik het nog niet over de scene met de handboeien.; ik vond het echt meer weghebben van een komedie. het einde was tevens belachelijk; die wezens zijn zo gevaarlijk maar ze halen er met zijn 3en wel gemakkelijk een stuk of 6 neer en alleen Juno raakt gewond en sterft uiteindelijk? Ehm juist..dat Sarah vervolgens ook omkomt vind ik niet gek als er 20 monsters op haar afkomen, maar die 6 zouden toch ook wel een grotere bedreiging mogen vormen Met deze woorden lijk ik de film alleen maar af te kunnen zeiken maar de film had ook positieve punten; Het einde vond ik namelijk vrij sterk en had ik ook niet verwacht. Het maakt me nieuwsgierig naar een eventueel 3e deel want vanuit dit punt kunnen ze veel leuke dingen doen. Het vertrouwen dat ik er echter in heb is niet veel; ze kunnen het namelijk net zo makkelijk verprutsen. De scene's die eerder lachwekkend waren dan eng hebben me wel een fikse lachbui bezorgd wat je natuurlijk ook op een positieve manier kan zien en verder vond ik de scene met het zwemmen wél goed gedaan. Moet er zelf niet aan denken onder water te gaan en niet weten of je boven kan komen. Je moet maar geluk hebben als je 20 cm. ruimte hebt om lucht te ademen. Erg beklemmend. Een 2,5 heeft deze film verdiend. Dat is iets minder dan deel 1 die wat mij betreft een half sterretje meer verdiend. Dit komt ook niet echt boven de middenmaat uit voor mij en dat klopt; Heb the descent leuk en vermakelijk gevonden maar niet meer dan dat. En dit deel is gewoon net wat minder. Vind je deel 1 echter top; dan kun je deze met een gerust hart gaan kijken de film zal je dan niet teleurstellen.

Sounds better than it looks like

Het concept van Devil; leuk en aardig verzonnen allemaal maar de uitwerking is beduidend minder. We nemen een handvol onbekende acteurs, proppen ze in een kleine ruimte zodat we nog meer op het budget kunnen besparen en om de kijker zogenaamd nog wat te laten gissen gooien we er nog de nodige (matig uitgewerkte) plotwendingen in. De film wil de kijker zo graag op een verkeerd spoor brengen met betrekking tot wie de duivel in de lift nu precies is dat er een overdreven achterdocht wordt veroorzaakt. Bij het begin van de film wordt al vrij opzichtig prijsgegeven dat het oude vrouwtje als gast lichaam dient, hier hoef je echt geen doorgewinterde filmfan voor te zijn om dit op te merken.

Als de film dan nog op zijn minst een creepy onheilspellende sfeer op kan roepen bij de kijker kan dit alsnog een aangenaam pluspunt zijn die mijn bovengenoemde minpunt minder storend kan doen laten lijken. Helaas blijft dit element ook uit en is de film verrassend braaf te noemen als je kijkt naar zijn thematiek. Er gebeurd van alles, maar het veroorzaakte bij mij weinig spanning mede door de stuk op stuk matig neergezette acteer prestaties.

Het idee blijft echter leuk gevonden, en de film zit cinemagrafisch tevens goed in elkaar. Verwacht alleen geen verassingen in deze film, behalve dan de verassingen die de makers je veel te opzichtig opleggen.

Braafjes.

2,5 *

Duivels slecht

De negatieve beoordelingen logen er al niet om en ook mijn eigen bevindingen weten deze stevige kritieken helaas te bevestigen; The Devil Inside is een verspilling van je tijd. Er zijn nagenoeg geen scares in de film te vinden en hoewel het verhaal nog niet eens zo slecht gevonden is en er op papier best goed uit zou hebben gezien wist deze mij tevens niet te overtuigen.

Daarbij laten ook de acteer prestaties te wensen over en hoewel de speelduur nog niet eens anderhalf uur bedroeg was dat voor mij alsnog bijna anderhalf uur te lang.

1,0*