Opinions

Hutje op de hei

Allereerst mijn credits voor het originele script! De film gaat daadwerkelijk een kant op die je niet verwacht, meer dan een inventieve marketingtruc om de film te promoten dus. Dat deze dan ook een tijd op de planken heeft gelegen is moeilijk te begrijpen (met name te zien aan de beduidend jongere Chris Hemsworth) maar maakt hem dan ook beslist niet minder goed.

Waarom dan toch ''maar een 3,5'' als uiteindelijke beoordeling? Dit komt omdat de film het op allerlei fronten niet helemaal voor mij waar wist te maken. Dit heeft niks te maken met het geweldige en originele verloop, maar meer met -op sommige punten- de invulling hiervan.

Zo vond ik het jammer dat er niet wat meer aandacht besteed werd aan verschillende creaturen in het eerste gedeelte van de film. Men krijgt eigenlijk alleen zombies te zien, en aangezien de legio mogelijkheden van het verhaal had het mij nog beter geleken als deze werden overwonnen en de jongeren voor een nieuwe uitdaging kwamen te staan doordat ze onbewust andere wezens op zouden roepen. De groep was dan steeds meer uitgedund waarna er uiteindelijk alsnog twee over zouden blijven die alsnog met de lift naar beneden zouden gaan.

Over dit gedeelte heb ik qua invulling dan ook weinig te klagen. De kant die het verhaal opging was bijzonder gewaagd en origineel. Op een ander punt schoot dit voor mij echter wel tekort. Overdaad schaad namelijk en veel monsters die in de kelder uiteindelijk vrijkomen voelden gigantisch CGI aan wat mij toch enigszins uit het verhaal haalde. Noem me een kniesoor, maar hier had of meer werk in moeten zitten of er hadden louter wezens moeten worden getoond die wél haalbaar waren voor zijn makers om op het witte doek goed over te laten komen. Opmerkelijk vind ik dat ik deze kritieken op het eerste gezicht nog nergens in recensies heb terug gezien.

Deze in mijn ogen fikse nadelen zorgen echter slechts voor een beperkte vermindering van de fun. De humor die verder in de film zit is nagenoeg geweldig, en de film zal je ook geen moment vervelen door de vele verrassende wendingen die het verhaal neemt. Echter is niet voor niks mijn halve recensie met de inhoudelijke kritiek verborgen gemaakt, want het is namelijk echt zo, the less you know the better. Laat je om deze reden dan ook meevoeren en verbazen.

3,5*

The hunter becomes the hunted

Calibre is van het kaliber (kon het niet laten ) aardige wegkijk thriller, niet meer, niet minder. Ik ging hier zonder enige voorkennis in waardoor ik niet wist wat ik kon verwachten om het verassingseffect op deze manier zo optimaal mogelijk te houden. Als de bom dan eenmaal barst gaat de doorgewinterde thriller fanaat geen opzet zien die hij nog niet eerder ergens anders beter gezien heeft, maar de manier waarop het verhaal zich ontwikkeld wordt nergens vervelend en blijft onderhoudend genoeg.

Dit wil samengevat zeggen dat de acteerprestaties goed genoeg zijn, de spanning voldoende wordt opgebouwd en er een aantal beklemmende scènes voorbij komen, al was er nooit een scène die echt een diepe impact op me had. Zelfs de scène waarbij Vaugh Marcus neer moest schieten om zelf te overleven, liet mij onberoerd wat denk ik toch te maken heeft vanwege de voorspelbare route die het verhaal doorloopt, vanaf het moment dat het ongeluk plaatsgevonden heeft.

Als je zin hebt in een doorsnee thriller die je met je verstand op 0 kunt kijken, is Calibre een veilige keuze die niet zal teleurstellen. Hoewel geen hoogvlieger zijn dit soort films soms meer dan welkom, mits je er maar met minimale verwachtingen instapt.

3,0*

"Bel dan zelf 0611"

Bovenstaande slogan (of onderdeel van een slogan) voor het alarmnummer 0611 in de jaren 90 kan ik me nog steeds sterk herinneren. Misschien omdat het zingend gedaan werd? Het personage van Halle Berry (Jordan) als alarmdienst medewerkster neemt in ieder geval niet bepaald zingend de telefoon op, en de toon word alleen maar serieuzer als zij erachter komt dat een meisje wat ze aan de telefoon heeft gesproken, korte tijd later dood word aangetroffen.

Als deze situatie zich lijkt te herhalen wordt Jordan dan ook zo fel als een tijger, en doet ze er alles aan om het meisje aan de andere kant van de lijn in leven te houden. Dit uit zich in een bloedstollende zoektocht naar de kidnapper die de politie soms wel als een aantal klunzen weet neer te zetten. Ik denk namelijk dat ze in het echt er toch een stuk minder lang over doen om een auto met een ontvoerd meisje op te sporen. Om het allemaal spannend te blijven houden volgen er ook nog twee reddingsacties van willekeurige voorbijgangers die natuurlijk faliekant fout gaan waardoor de spanning alleen maar nog meer opgevoerd word. Zelf vond ik het allemaal een beetje geforceerd overkomen en voelde het voor mij dan ook alleen maar aan om zoveel mogelijk sensatie in het verhaal te stoppen.

Het eindigt allemaal in een confrontatie tussen Jordan en de kidnapper waarbij het meisje uiteindelijk word bevrijd en waarnaar ze uiteindelijk het recht in eigen handen nemen wat betreft het lot van de kidnapper. Met andere woorden: formulewerk dus. Het maakt The Call niet meer, maar ook zeker niet minder dan een solide thriller die redelijk in elkaar steekt maar ook weinig doet om de kijker te verassen.

3,0*

Gedane zaken nemen geen keer..of toch wel?

The caller is een vermakelijke film waarbij het verhaal behoorlijk knap gevonden is. Helaas weten de makers van de film ook niet altijd even goed raad met hun originele insteek van de film, waardoor je als kijker te maken krijgt met veel dingen die niet lijken te kloppen of ineens wel erg ongeloofwaardig over komen. Er zullen genoeg critici zijn die de film op deze punten af zullen branden maar de mensen die weer eens een originele thriller willen zien en bereid zijn om water bij de wijn te doen zijn bij deze film zeker aan het juiste adres.

3,5*

It's the most wonderful time of the year

Maar niet bepaald voor Marc Stevens die de meest gruwelijke kerst van zijn leven doormaakt.
Deze kleine productie wist bij aanvang wel degelijk interesse bij mij op te wekken. Naarmate de storyline echter vorderde bleef een echte climax uit. De film neigde meer naar een anti-climax. En dit is jammer omdat de film continue het gevoel geeft naar iets op te bouwen wat tot de aftiteling over het scherm rolt helaas uitblijft.
Al het leed wat Marc met name door Bartel wordt aangedaan is zo gestoord dat je toch wel (op zijn zachtst gezegd) een kleine wraakactie van de man terug verwacht. De film leek bij vordering op een variant van de rape & revenge, alleen bleef de zogenoemde wraak uit. Als dit in de film toegevoegd zou zijn geweest had het meer als een geheel aangevoeld en niet als een film die maar half afgemaakt overkomt.

Daar komt bij dat de film naar verloop van tijd ook behoorlijk vaak inkakt en met vlagen zelfs saai te noemen is. Op bepaalde situaties was de film ook nog eens behoorlijk komisch te noemen door de men in the dress taferelen die zo bizar waren dat ze tegelijk op bepaalde momenten nog behoorlijk komisch waren ook. De man was ook een halve vrouw met zijn soundmixshow voorstellingen, kom op zeg
Al met al was de opbouw aardig en vermakkelijk, maar voelde de film in zijn geheel nogal onafgemaakt aan. Er had namelijk vele malen meer ingezeten dan er nu inzat.

Ook waren er nogal een aantal onverklaarbare zaken in de film aanwezig. Waarom was iedereen in de omgeving psychisch gestoord? En waarom zaten we het ene moment naar een wit sneeuwlandschap te kijken en was enkele momenten later de sneeuw weer compleet verdwenen? Kleine maar grove schoonheidsfout.

Zeer matige vertoning deze film.

2,0*

Black Mirror- Seizoen 5, aflevering 1

Wachten op de eerste aflevering van seizoen 5 van Black Mirror hoeft niet meer, je kunt namelijk alvast uit de voeten met Cam, die zo door zou kunnen gaan voor een aflevering uit het nieuwste seizoen. Helaas heeft het dan wel betrekking op een van de mindere afleveringen die de serie voortgebracht zou hebben, want naast veel te langdradig, blijft een echte impact tijdens zijn finale uit. Wat hierin meespeelt is dat een bepaalde focus op de slotconclusie uitblijft, waardoor het slot je ook onbevredigd achterlaat. Hier had wat mij betreft meer aandacht naar uit kunnen gaan dan naar het leven van Alice als camgirl zelf, want dat had ik naar verloop van tijd ook wel gezien.

2,5*

Thuiskomen

Wellicht scheelde het dat mijn verwachtingen voor El Camino laag waren, want dit vervolg op de serie viel mij alleszins mee. Weinig mensen zouden dit vervolg gemist hebben als deze nooit was uitgebracht, maar nu deze er eenmaal is kan deze prima als verlengstuk van de serie dienen.

Jammer vond ik met name de cameo's van Walt en Jane die volstrekt overbodig waren en het feit dat Gilligan niet door lijkt te hebben dat er 6 jaar tussen de finale van de serie en dit vervolg zit, en je dit te duidelijk terug ziet in het voorkomen van met name Jesse en Todd. Dit is jammer omdat dit gemakkelijk voorkomen had kunnen worden als beide acteurs de tijd hadden gekregen om af te vallen. Bij Jesse valt het nog redelijk mee, maar valt het des te meer op omdat hij net uit een gevangenschap komt, maar met name Tod is simpelweg vadsig geworden. Echt storend wordt het nooit,en het was een kwestie van tijd voor ik het verhaal ingezogen was, maar het is wel jammer omdat het vrij gemakkelijk (lees met een dieet voor met name Jesse Plemons), voorkomen had kunnen worden.

Verder verbaas ik mij erover dat ik veel klachten hoor over het feit dat het verhaal te dun zou zijn, terwijl ik deze prima vind voor een vervolg van 2 uur. Breaking Bad heeft altijd bekend gestaan om de tijd te nemen voor zijn verhaal en om de langer uitgesponnen, eigenzinnige scene's met het typische Gilligan sausje. Teveel verhaal willen vertellen in een tijdsbestek van 2 uur, had er alleen maar voor gezorgd dat de scènes afgeraffeld waren geweest.

Ik heb in ieder geval genoten van dit vervolg, wat dan wel bij lange na niet zo goed was als het slot van het vijfde seizoen, maar deze is dan ook bijna onmogelijk te evenaren. De overbodige cameo's en de grote Hollywood explosie aan het einde (dit past totáál niet binnen de Breaking Bad stijl), haalden het geheel voor mij wel wat naar beneden, maar over het algemeen ben ik zeer te spreken over het eindresultaat en voelde de film voor mij echt als thuiskomen.

3,5*

You called?

Reizen in het buitenland zijn altijd een mooie gelegenheid om een filmpje op Netflix mee te pakken, wat niet opgenomen is in het Nederlandse aanbod. Zo ook Candyman, een film die ik normaal niet snel zou kijken, maar op deze manier toch een kans gaf. Ik had her en der wel wat verhalen gehoord maar verwachtte eigenijk een simpele slasher. Groot was de verassing dat Candyman een verassend intelligente horror is die een stuk dieper gaat dan de omschrijving doet vermoeden. Dit alles vergezeld van een prachtig hypnotiserende soundtrack, die steeds beter wordt naarmate je hem vaker hoort. En daarnaast stamt deze horror nog uit de goede oude tijd waarbij ze nog gebruik maakten van praktische effecten in plaats van spuuglelijke CGI!

Hoewel het verhaaltechnisch dus wel goed zit was ik wel enigszin teleurgesteld door Candyman zelf. Hoewel zijn verschijning tot op zekere hoogte ook wel heel tof gedaan is, joeg hij mij op geen enkel moment schrik aan. Ook de haak die als moordwapen gebruikt werd, vond ik vandaag de dag behoorlijk achterhaald overkomen , al moet je er natuurlijk wel rekening mee houden dat je naar een film uit 1992 zit te kijken. Nog een nadeel vond ik dat, hoewel het verhaal sterk is, het wat mij betreft wel iets vlotter op gang had kunnen komen.

Toch is Candyman in zijn totaliteit zelfs anno 2018 nog, een frisse wind op horrorgebied. De balans tussen drama en horror is precies goed, en bevat nét dat einde wat een tikkeltje over de kop gaat maar de film wel met een klapper laat eindigen (in positieve zin). En dan die geweldige soundtrack weer..

3,5*

Bij zaak

Ondanks het sterke script en een solide cast maakt regisseuse Nia DaCosta de verwachtingen niet waar. Als Jordan Peele naast scriptschrijver ook als regisseur aan het roer had gestaan had dit vermoedelijk niet veel uitgemaakt. Get Out was weliswaar fantastisch, maar Us was een enorme teleurstelling waardoor ik betwijfel of hij dit script op een betere manier naar het scherm had kunnen vertalen. Toch lijkt vooralsnog alles wat de man aanraakt in goud te veranderen. Het feit dat zijn naam verbonden is aan dit project, zal ongetwijfeld bijgedragen hebben aan het feit dat de film in Amerika een enorme hit werd tijdens zijn openingsweekend.

Het grootste probleem van deze spirituele opvolger is dat het echte suspensegevoel uitblijft en hierdoor mijn aandacht steeds verder weggleed. Spijtig, want het verhaal van Candyman die na zijn lynching een boeman is geworden kan gezien worden als een synoniem hoe het is om als een zwarte man in Amerika te leven. Dit is dus meer dan een horrorfilm, maar tevens een maatschappelijk commentaar.

Op papier werkt het goed, waar ik achter kwam toen ik er na afloop een Ending Explained op google had bijgehaald, maar er gaat al iets fout als het opzoeken van een dergelijk artikel überhaupt nodig is. Hoe maatschappelijk relevant ook, deze sequel voelt hierdoor als bijzaak (pun intended) omdat het verhaal simpelweg niet sterk genoeg naar het scherm vertaald wordt. Daarnaast lag de maatschappelijke kritiek er vaak ook te dik bovenop. Die politieagent aan het einde bijvoorbeeld. Verschrikkelijk, en zo overduidelijk dat het ongeloofwaardig werd.

Dit blijft daarnaast ook een horrorfilm, en dus worden er pogingen gedaan om het publiek schrik aan te jagen. Ook op dit gebied faalt de film. Een verwoede poging van de regisseuse om angst in het verhaal te implementeren, zoals het bruut vermoorden van een paar tienermeisjes die verder niks met het verhaal te maken hebben, is hier een goed voorbeeld van. Tevergeefs, want omdat deze momenten niks bijdragen aan het verhaal voelen ze eerder geforceerd aan.

Het origineel uit 1992 zag ik drie jaar geleden pas voor het eerst, en hoewel deze verre van perfect is zou ik deze altijd verkiezen boven dit vervolg. En oh ja, die fantastische theme uit het origineel hadden ze maar beter intact kunnen laten in plaats van het slappe aftreksel wat hier gebruikt wordt..

2,0*

Underoos!

Precies wat je ervan verwacht. En dit is in mijn geval vandaag de dag niet zoveel meer. Veel films van Marvel zijn de laatste jaren erg tegengevallen en daarnaast erg voorspelbaar. Dat ik niet bekend was met het bronmateriaal scheelde wellicht wel wat, maar toch was ik in het algemeen teleurgesteld.

Het grootste probleem met deze titel -en wat ik ook al in de review van IGN las- is dat Civil War wel een aantal sterke momenten heeft, maar in zijn geheel teleurstelt. Hoogtepunt is absoluut de scené op het vliegveld, en deze was niets meer dan fenomenaal te noemen. Helaas gaat de film ten onder vanwege de suffe middelmatigheid van het verhaal, een nietszeggende villain en lege oppervlakkige personages. Tony Stark was vroeger een van mijn favoriete personages, maar ik vind de veranderingen die hij doormaakt minder geslaagd. Zijn personage wordt dan ook een beetje saai en te serieus. Het was juist de luchtigheid en vele humor die zijn personage sierden. Helaas is daar vandaag de dag niet veel meer van over. Ook snap ik de positieve geluiden omtrent de nieuwe Spider-Man niet zo. Holland maakt een sullige indruk (en niet op de goede manier) en kan bovendien voor geen meter acteren. Sowieso vind ik het ronduit belachelijk waar ze het lef vandaan halen om Garfield te vervangen als men Maguire nog niet eens vergeten is. Helaas slikt het publiek al deze films nog steeds als zoete koek, waardoor de studio niet zijn best zal gaan doen om betere films te maken.

Om toch met een positieve noot af te sluiten; Civil War is absoluut geen slechte film, alleen in mijn ogen bij lange na niet goed genoeg. Alleen voor de vliegveld scené is de film het bekijken al waard, en de schitterende visuals zijn zoals altijd weer een lust voor het oog. Daarnaast zullen veel mensen kunnen genieten van zoveel helden bij elkaar op het scherm. Ik kon dit echter maar mondjesmaat en hoop dat Marvel mij met Infinity War voor de verandering weer wel eens weet te verbazen met de Avengers, want tot nu toe vind ik geen een film van deze club echt goed.

2,5*

From zero to hero

Tegenvallende productie van de Marvel studios. Het was een aantal jaren geleden allemaal nog uitstekend in orde met de Blade reeks, spider-man films en de X-men franchise maar de poel der creativiteit leek niet alleen in bijvoorbeeld Thor maar nu ook in Captain America behoorlijk dood te bloeden.

Er bekruipt mij simpelweg het gevoel dat er veel minder werk en passie in de hedendaagse werkjes is gaan zitten dan dat bij eerdere werken het geval was. Wat men nu voorgeschoteld krijgt is een clichématig superhelden verhaal waar weinig moeite in gestoken lijkt te zijn waardoor er constant in mij opkwam dat hier veel meer in had kunnen zitten.

Al het enthousiasme lijkt in het Avengers project te gaan zitten wat al jaren lang met veel bombarie in de verscheidene films wordt aangekondigd. Voor een gedeelte van de helden die in de film naar voren komen was al dan niet of nog niet recentelijk genoeg een film uitgebracht dus worden films zoals Thor en Captain America nu nog maar even uit de grond gestampt.

Natuurlijk bevatten dit soort films altijd wel de nodige cliche's maar het hele script, het einde en de teleurstellende presentatie van Red Skull die in mijn verbeelding veel dreigender en gevaarlijker over leek te komen in de comics en cartoons destijds doen deze productie toch echt een beetje de das om.

Misschien ontgroei ik de superhelden een beetje en vallen herzieningen van bijvoorbeeld X-men en Spiderman me nu ook tegen. Echter heb ik nu echt het gevoel dat ik het allemaal wel ken en zo onderhand ook wel een beetje gezien heb met dit soort verfilmingen. Er kan veel meer mee gedaan worden. Niet in de zin van de presentatie, acteurs of effecten, maar in de zin van een sterker script wat minder gemakkelijk is en me weer als vanouds weet weg te blazen. Nu lijkt het ''Wow'' effect een beetje verloren te zijn.

2,5*

Zoveelste paradepaardje van Marvel

Het eerste deel vond vond ik maar een matige vertoning, en hoewel ik dit vervolg zeker een stuk beter vond en een voldoende verdiend vind hebben, vind ik alle lovende woorden voor deze titel wel enigszins misplaatst. Om te beginnen maakt Chris Evans als Captain America geen indruk. Hij vertolkt zijn rol zeker niet slecht, maar deze is wel compleet vergeet baar en voelt nergens bijzonder aan. Dit geldt ook voor de storyline. Hoewel deze niet slecht uitgedacht is loopt hij op een succesformule en voelt hij nergens onderscheidend of vernieuwend aan. Naar mijn mening poept Marvel veel te veel producties uit en zouden ze hun films wat meer unieker mogen gaan maken omdat alles nu wel erg veel op elkaar begint te lijken.

Pluspunten zijn een aantal heerlijk sterke actie scene's die bij de voorganger ontbraken en het ook hoofdzakelijk de moeite maken om de titel een kijkbeurt te gunnen. Ook Scarlett Johansson als Black Widow -en hier gepromoveerd tot een van de hoofdrollen- is zeker geen straf om naar te kijken, en de visuele effecten zijn over het algemeen uitmuntend. Wel weer een nadeel was de Bad guy hier, deze maakte in de eerste helft een redelijke indruk, maar toen het masker eenmaal af ging bleef er weinig van deze dreiging meer over. Ook het open einde wat duidelijk voort gaat borduren op deze ''badguy'' liet me nu niet bepaald warm lopen en me hoofdzakelijk afvragen of ze nu echt niks beters konden verzinnen dan weer een hele film rondom deze kerel op te hangen. gemengde gevoelens dus. Waar het kort gezegd op neer komt is dat het simpel en degelijk vermaak is, maar niet meer dan dat.

3,0*

Marvellous?

Hoewel Captain Marvel qua verhaal uitstekend in elkaar zit en ik hier weinig op aan te merken had, greep de film mij in zijn totaal nooit helemaal vast. De introductie die de strijd tussen de Kree en Skrulls inluidt ging voor mij nooit echt leven. Het kwam niet lekker op gang en zowel de Kree als de Skrulls bleven in eerste instantie veel te identiteitsloos. Brie Larson mocht er dan wel uitspringen, mijn aandacht verslapte alsnog snel omdat de andere personages er op geen enkele manier uitsprongen. De aanwezigheid van Annette Bening en Jude Law, verandert hier weinig aan.

Vanaf het moment dat Carol de aarde aandoet lijkt het de goede kant op te gaan maar voelt de actie vervolgens een beetje inspiratieloos aan. Deze spat gewoon nooit écht van het scherm af en hoewel Larson en Jackson me wel bleven boeien, zorgde de toevoeging van de Rambeau familie voor onnodige vertragingen. De scene's tussen Monica en Carol zijn Walt Disney tot de max waardoor ik echt het idee had naar een familiefilm te kijken en me voor de zoveelste keer zat te storen dat 80% van de Marvel producties ook geschikt voor je kleine broertje/zusje van 12 moeten zijn. Doorgaans spreken de superhelden die wat grimmiger worden neergezet, mij een stuk meer aan.

Bovenstaande kritiek is jammer, want de uiteindelijke ontknoping is sterk. Het feit dat de Skrulls de bad guys helemaal niet waren en de rollen naargelang omdraaide vond ik goed gevonden. Ook het feit dat Goose een Alien achtig wezen bleek te zijn was verrassend, al kwam het op het scherm niet altijd even sterk over.

Ik betrap mezelf erop dat het kijken van titels van Marvel steeds meer een gewoonte wordt dan dat ik deze echt wil zien. Ik wil graag naar Endgame, maar veel van de overige films bekijk ik wanneer ze een keer op Netflix staan, of zoals deze, voor een paar euro in een bioscoop tijdens een vakantie op Curaçao. Echt slecht wordt het niet snel, maar bijzonder goed ook niet meer. Hiervoor is het genre inmiddels te verzadigd waardoor de films van Marvel steeds meer op elkaar beginnen te lijken.

3,0*

Blonder dan blond

Vergeetbaar zondag middag filmpje waarbij het personage van Maria Bello zo onlogisch en dom handelt dat zelfs Pamela Anderson nog met haar handen in het haar zou zitten bij het zien van deze film. Ik frustreerde me op een gegeven moment dan ook suf nadat ik dit personage de ene na de andere stompzinnige actie uit zag halen, dat ik mijn tv bijna uit had gezet. Ook de bankrover is trouwens bijzonder naief doordat hij lijkt te denken dat zijn gijzelaars geen ontsnappingspogingen zullen wagen. Bij zijn finale gaat alles al helemaal compleet los waarbij er ook sprake is van een zeer hoog ''ben jij nou nog niet dood?' gehalte.'

Wat ook niet bepaald werkt is dat de ilussie in eerste instante gewekt wordt dat we hier met een psychologische thriller van doen hebben waarna je vervolgens het gevoel hebt in een goedkope grindhouse productie te zijn beland en alle remmen los gaan. Zo'n over de top sfeertje is best aardig, maar hoort hier totaal niet thuis en maakt de film in dit geval nog slechter en ongeloofwaardiger dan hij al was. Mensen die hun verstand op nul kunnen zetten en kunnen kijken naar een personage wiens handelen alle wetten van de logica lijkt te tarten en een simpele ''domme'' film willen zien zijn hier aan het juiste adres maar verwacht absoluut niet dat het meer wordt dan dat.

2,0*

Geduld is een schone zaak

Remake van het origineel uit 1976 die een stuk beter uitpakt dan ik had verwacht. Ik moet hier wel bij zeggen dat ik mij niet meer goed herinner of ik het origineel ooit gezien heb en deze nieuwerwetse versie dus sowieso niet vergeleken heb, maar des te onbevooroordeelder is deze mening. De verhalen die ik opving van deze remake waren niet mals, en ik heb dan ook langere tijd voor me uit geschoven om deze film te gaan zien. Bij aanvang dacht ik teleurgesteld te gaan worden omdat het verloop van het verhaal mij iets te traag/standaard was en ik deze inmiddels (al dan niet in het origineel) in talloze andere variaties voorbij heb zien komen. Aan de cast stoorde ik mij nergens, hoewel ook ik toe moet geven dat iedereen er hier wel overdreven perfect Amerikaans uitziet. Dat wil zeggen dat hier precies het ideaalbeeld wordt neergezet wat de media om ons heen probeert te creëren. Iedereen ziet er over het algemeen perfect uit, en ook de getergde Carrie is in het dagelijkse leven allerminst iemand die door haar klasgenoten vernederd zou worden. Dit gezegd hebbende kon ik hier wel overheen stappen, want de acteer prestaties van de cast (hoewel niet bijzonder) waren goed genoeg en stoorde nergens. Ook Moore als de moeder van Carrie die overduidelijk een steekje los heeft zitten zet hier een sterke rol neer en is hier goed op haar plek. Waar ik me nog enorm irriteerde aan haar rol in Don Jon omdat zij hier totaal niet thuis leek te horen, was dat hier niet het geval.

Zoals ik hierboven aangaf dacht ik bij het begin een niet al te goede remake te zullen gaan zien en begon ik dan ook steeds meer mijn aandacht te verliezen. Dit wordt echter dubbel en dwars goedgemaakt als de finale zich aandient die mijn aandacht er weer volledig wist bij te trekken. Wat het hoogtepunt van de film moet zijn is het gelukkig ook, en als het dan losbarst op het eindejaarsbal en de vernederde Carrie al haar frustratie, pijn en verdriet richting haar schoolgenoten uit, barst het ook goed los en wordt met name de liefhebber van het horror genre op zijn wenken bediend. Over de finale hoorde ik veel kritiek dat je te goed kon zien dat deze uit de computer zou komen, maar dit viel naar mijn idee erg mee. Op bepaalde momenten zag je het wel, maar het ging me nergens heel sterk irriteren. Wel ging het even verderop flink mis, als helemaal bij de slot scène, Carrie het huis van haar en haar moeder in elkaar laat storten. Dit is wel te overduidelijk gedigitaliseerd en ik vond de beelden die dit opleverde ondermaats en onacceptabel. Hoewel ik het einde zeker niet slecht vond, zorgden de goedkope computerbeelden er wel voor dat dit ten koste ging van de kwaliteit van deze scene.

Alles bij elkaar genomen heb ik echter genoten van deze remake en was het mijn bioscoopbezoekje dan ook zeker waard. Je moet misschien even wachten voor het allemaal beloond wordt, maar geduld is in dit geval een schone zaak..

3,5*

Familiepotret

Letícia Simões schetst een uit het leven gegrepen familieportret die niet persoonlijker kan worden dan in het Braziliaanse Casa. Deze gaat namelijk over haar eigen familie. De focus ligt op de relatie met haar moeder, maar gaat ook dieper in op de relatie die haar moeder weer met haar eigen moeder heeft. Hierdoor zoomt de docu als het waren in op de relatie tussen vrouwen, door maar liefst drie generaties heen. Het is een erg emotionele documentaire, vol met menselijke waarheden waardoor deze heel puur aanvoelt.

We komen allemaal met gebreken, maar de relatie die Letícia met haar moeder Heliana heeft, wordt nog eens extra bemoeilijkt door de bipolaire stoornis die Heliana met zich meedraagt. Het valt al snel op dat Heliana een erg negatieve vrouw is die gemakkelijk uit haar slof schiet, en waarmee het mij absoluut niet gemakkelijk lijkt om een relatie mee te onderhouden. Het is echter onmiskenbaar dat Letícia onvoorwaardelijk veel van haar moeder houdt en haar moeder van haar. En hoe sterk ze ook van elkaar verschillen, proberen ze toch de connectie te zoeken met elkaar. Wel was de docu soms iets te traag en te poëtisch naar mijn zin, met name qua beelden. Ook mistte ik een soort eindconclusie die Letícia met de docu wilde trekken, als deze er überhaupt al een was.

Enfin, voor veel mensen zal Casa wellicht net een tikkeltje te saai en voortkabbelend zijn, en beleven ze genoeg aan de gesprekken met hun eigen disfunctionele familie aan de kersttafel. De alledaagsheid van Casa is zowel zijn zwakte als sterkte, waardoor dit echt een niche-titel is die niet voor iedereen weggelegd zal zijn.

3,0*

Case closed?

Gevaar lijkt dichterbij te zijn dan je als kijker wellicht aanvankelijk zult denken in case 39 met de ongebruikelijke casting van Zellweger in de hoofdrol. Ik had deze een aantal jaren terug nog gezien, en toen was dit in mijn ogen toch wel aardig sterk allemaal. Dat smaak veranderd door de jaren heen werd wel duidelijk toen ik deze nu opnieuw zag, want ik vond het geheel nu een stuk minder plezant.

Een van de meest storende factoren zijn toch wel de acteerprestaties van Zellweger die helaas niet al te best zijn, en het tenenkrommende ongeloofwaardige einde. Ook enkele effecten binnen sommige scene's vielen mij nu tegen wat voorheen niet het geval was. Dit afgezet tegen de totaal ervaring die de prent biedt scoort het geheel nog wel steeds een nette voldoende wat komt door de spanning die erg goed opgebouwd wordt en door de prestatie die Jodelle Ferland als hulpeloze welp neerzet.

Nog even terug komende op het einde en wat hier ook al veel naar voren gehaald is; deze beviel mij niet omdat hij simpelweg te ongeloofwaardig was. Het kleine monster blaast eerst nog met gemak een complete deur weg, maar kan vervolgens niet uit de kofferbak van een auto ontsnappen. Dat hier vergezochte verklaringen door sommigen over worden neergezet ter verdediging van de film is begrijpelijk, maar dan had de film hier zelf ook een duidelijke reden voor moeten geven wat nu niet gebeurd is. Ik was dan aanvankelijk ook veel meer te spreken over het alternatieve einde (te vinden op you tube) die ook een stuk donkerder en meer passend en in lijn van de rest van de film ligt.

Een beetje jammer dus, en daarnaast tilt Zellweger met haar gepiep -haar acteerprestaties storen nooit echt heel erg, maar je kunt je 100 andere actrices indenken die wel geknipt waren voor deze rol- het geheel ook niet bepaald naar een hoger niveau.

3,0*

A christmas story

Catch me if You can wordt door sommigen als één van de beste films van Dicaprio gezien. Hoewel ik mij vermaakt heb vond ik dit wat overtrokken. De rol mistte wat intensiteit omdat de scene's die Dicaprio had hem mijns inziens niet voldoende uitdaagde om het beste van zichzelf te laten zien. Daarnaast mistte ik voortdurend een echte spanning en vond ik het feit dat Frank zich als zowel arts, hoogleraar, advocaat en piloot staande wist te houden, veel te ongeloofwaardig in beeld gebracht. Thomas83 weet het een aantal berichten boven mij uitstekend te verwoorden.

Zijn uitspraak vat voor mij goed mijn eigen mening samen. Frank Abagnale jr. mag dan wel echt bestaan maar doordat het allemaal zo luchtig gebracht wordt blijft een echte impact uit. Ik heb mij prima vermaakt maar alle lof die de film krijgt vind ik wel wat te overtrokken.

3,0*

Lose yourself

Spanjaarden weten hoe je een goede film moet maken! Naast de [Rec] reeks (het verschrikkelijke derde deel buiten beschouwing gelaten) en films zoals El orfanato bekeek ik onlangs Celda 211, die in tegenstelling tot zojuist genoemde meer actie/drama gericht is. Hoewel ik betere Spaanse films gezien heb en het verhaal op een bepaald moment wat te traag en slepend werd voor mij, zijn er nog genoeg positieve elementen te benoemen.

Om te beginnen het voortreffelijke acteerwerk bijvoorbeeld. Alberto Ammann en Luis Tosar maken beide indruk met hun spel, en het zou me dan ook niet verbazen als de twee grote namen in het Spaanse land zijn. Maar er is veel meer om van te genieten, Want zo krijgt de kijker ook een twist voor de kiezen die je niet snel ziet aankomen, maar die de nodige diepgang aanbrengt. De film schetst het portret van een man die alles had, dit allemaal heeft verloren en zichzelf uiteindelijk volledig verliest in zijn omgeving omdat hij niks meer te verliezen heeft. Dit levert prachtige scene's op en verteld het verhaal van twee compleet verschillende individuen die door omstandigheden toch naar elkaar toe groeien.

Voor de twist zich echter aandient begon ik me op bepaalde punten toch wat te irriteren. Want hoewel de potentie van het verhaal mij absoluut opviel sleepte het zich net iets te traag voort, waardoor ik de voorbarige conclusie trok dat dit mijn type film niet zou zijn. Ik kwam op dit standpunt terug toen de twist zich aandiende die een complete transformatie bij het hoofdpersonage veroorzaakte. Het was vanaf dit punt dat Celda 211 mij wist te grijpen, imponeren en niet meer los liet.

Toen vervolgens de credits over het scherm rolde was ik dan ook onder de indruk en blij toe dat ik de volledige speelduur uitgezeten had. Dit is dan ook meteen het grootste nadeel van de film, want hoewel deze vlot opstart, kakt het vervolgens allemaal een beetje in en vond ik het verhaal ook even niet meer interessant. Er waren in mijn ogen ook net iets te veel onwaarschijnlijkheden. Nadelen waar je net als mij over zou kunnen vallen, maar alles bij elkaar genomen kan ik niet ontkennen dat ik een hele goede film heb gezien. Met momenten kan het dus even doorbijten zijn, maar dit wordt absoluut beloond!

4,0*

Ingehaald door de tijd

Ik kan mij nog goed herinneren toen ik The Cell voor de eerste keer zag, niet veel jaren later nadat deze uitkwam. Het verhaal liet een goede indruk bij mij achter, dus toen ik deze titel in de budgetbakken zag liggen was een herziening al gauw een feit. Maar helaas is dit weer zo'n typische titel die in gedachten beter is dan hij daadwerkelijk is, want de herziening viel mij behoorlijk tegen.

De film was toen hij destijds uitkwam visueel overdonderend, en hoewel bepaalde scene's nog steeds prachtig zijn, zijn er ook duidelijk een aantal scene's die visueel flink achterhaald zijn. Het verhaal maakte anno 2013 wel nog steeds indruk omdat het uitgangspunt goed uiteengezet is, en de martelkamer waarin de jonge vrouwen verdronken werden geeft je nog steeds de kriebels. Carl Stargher is nog steeds een morbide personage en de scene's die zich afspelen voor de moordenaar ingerekend word zijn dan ook nog steeds twisted en behoorlijk verontrustend. Het draait meer om de droomwerelden, die hedendaags duidelijk wat barstjes zijn gaan vertonen en er bij lange na niet meer zo indrukwekkend uitzien dan voorheen. Toen het verhaal afgerond was, bekroop mij dan ook al snel het gevoel of dit nu echt alles was, zoals wel meer reacties hier op de site vermelden. Beter in gedachten dan hij in werkelijkheid is.

2,5*

Rock bottom

Het lijkt er op dat Dwayne Johnson een dieptepunt heeft bereikt met zijn rol als Bob Stone. Baywatch heb ik niet gezien, en ga ik denk ik ook niet zien, zeker als deze komedie een indicatie is van wat ik daar van kan gaan verwachten.

Central Intelligence is van start tot finish een grote teleurstelling. Aan de chemie van Johnson en Hart die ze ook in Jumanji hadden ligt het niet, maar wel aan het waardeloze script en het enorme gebrek aan humor. Er kwamen enkele momenten voorbij waarvan ik een glimlach op mijn gezicht kreeg, maar voor 90% van de tijd stond deze op onweer.

Hoewel de twee hoofdrolspelers genoeg ontwikkelingen doormaken, en het hele idee van Stone die vroeger gepest werd en nu in een actieheld veranderd was meer dan aardig klonk, was de verdere uitwerking van het verhaal dit allesbehalve. Dit was een grote ramp en een enorm cliché die je al eindeloos vaker (en vele malen beter!) voorbij hebt zien komen. Aaron Paul als mislukte gangster was de kers op de rotte taart en het mierzoete, flauwe Amerikaanse einde zorgde voor de ultieme doodsteek van deze verre van vermakelijke komedie.

Waar de rating op IMDB vandaan komt is mij een groot raadsel. Central Intelligence is als een slechte familiefilm die uitgezonden wordt op een zaterdagavond, waarbij je als kind met een bak chips op schoot "tot laat" op mag blijven en al knikkebollend in slaap valt. En pa en ma blij zijn dat ze de film af kunnen zetten.

1,5*

Te veel tennis, te weinig drama

Mijn verwachtingen betreffende Challengers waren hoog, maar helaas werden deze allesbehalve ingelost. De belangrijkste reden hiervoor is dat diepgang ontbreekt. Het scenario voelt leeg aan en er is geen sprake van een echt verhaal. Daarnaast wordt met name het personage van Zendaya nooit echt doorgrond: wat maakt dat zij zo geobsedeerd is om te winnen? In plaats hiervan krijgen we tennis te zien. Heel veel tennis.

Daarnaast begrijp ik ook niet goed waarom dit zogenaamde de heetste zomerfilm van het jaar zou moeten zijn. Ik begrijp dat de zoenscené op het bed uit de trailer deze illusie opwekt, maar een trailer is met name bedoeld om jou als kijker nieuwsgierig te maken. Het is dan ook behoorlijk teleurstellend dat dit moment meteen het hoogtepunt uit de film betreft. Al heb ik het dan nog niet gehad over Art en Patrick die ook nog even uitgebreid met elkaar lopen te zoenen. Wellicht met name bedoeld om de scène een onverwachte wending te laten nemen, maar ik vond het met name onnodig.

Wat mij ook weer terugbrengt naar de uitspraak bovenaan mijn review. Er is sprake van te veel tennis, en te weinig drama omdat het dramatische aspect nooit echt gaat leven. Hierdoor liet de film mij met name met een leeg, verveeld en slaperig gevoel naar huis liet gaan. Jammer, want ik had hier echt veel meer van verwacht.

2,0*

Lachen verplicht

Een luchtige comedy gaat er bij mij altijd in als koek. Bij The Change-up kunnen we nu niet bepaald spreken van een origineel verhaal maar wie maalt daarom? Als de uitvoering maar grappig is en je een aantal malen flink kan laten lachen.

Met dit voornemen verdwijnt er menigeen van dit type film in mijn dvd-speler waarvan er slechts zeer weinig hun verwachtingen waar kunnen maken. Ook The Change-up doet dit voor mij beslist niet. Maar een aardige poging doet de film echter wel. Comedy is nu eenmaal een lastig genre voor mij wat vooral komt omdat ik veel van wat het grote publiek leuk vindt, vaak zelf niet leuk vindt. Het is vaak uitgekauwd, nodeloos voorspelbaar en met name vooral niet grappig.

Waar ik me vooral bij stoor bij de Amerikaanse comedy's is dat er altijd een moraal in verwerkt moet zitten. Ook bij deze film ontkomt je hier (helaas) niet aan. Hier staat tegenover dat de humor zich gelukkig niet al te serieus neemt waardoor er zeker wel een handvol geslaagde scene's in de film zitten. Deze worden helaas wel bijgestaan door een hand vol van helaas ook niet zo'n leuke scene's wat de film toch een beetje de bek openbreekt.

Ook duurt de film met zijn bijna twee uur durende speelduur gewoonweg té lang en voelt het allemaal al snel te langdradig aan allemaal. Het suikerzoete einde is weer zo overdreven Amerikaans dat ik er bijna misselijk van werd en had van mij tevens niet gehoeven.

Blijft over een vermakelijk niemendalletje wat prima zal weten te scoren bij het publiek en een film die de kijker gelukkig niet al te veel lastigvalt met zijn clichématige moralistische insteek al moet ik er wel bij zeggen dat het nog steeds een flinke slag minder kan. In vergelijking met andere films binnen het genre kan het echter erger waardoor de film gelukkig nergens echt te vervelend wordt. Meer dan gemiddeld kan ik de film echter ook weer niet noemen.

3,0*

He's back!

Regisseur Neil Blomkamp keert weer helemaal terug met Chappie. District 9 van dezelfde regisseur was uitzonderlijk goed. Hoewel ik deze film nooit beoordeeld heb hier op Moviemeter, zag ik vorig jaar een aantal delen opnieuw (echter niet volledig dus niet genoeg om een beoordeling te schrijven) maar keerde wel meteen het positieve gevoel terug wat ik kreeg toen ik de film een paar jaar terug voor de eerste keer zag. Elysium was ook goed, maar toch een flinke slag minder dan zijn spirituele voorganger. De actie was hier wederom goed, maar verhaaltechnisch en qua voorspelbaarheid was het allemaal een flinke slag minder. Hoewel ik nog steeds denk dat District 9 mijn absolute favoriet van de 3 titels (District 9, Elysium en nu dus ook Chappie) die door deze regisseur geregisseerd zijn, blijft, komt Chappie wel een heel stuk dichter in de buurt van District 9.

Het concept van een robot die gaat denken en voelen als een mens is natuurlijk niet bijster origineel, maar hoe Blomkamp het hier uitwerkt is wel heel goed gedaan. De grootste kracht van de film (en eveneens ook het grootste minpunt) is dat ik bij het begin totaal niet geïmponeerd was door het verhaal en me zelfs stoorde aan een groot deel van de personages, maar ze tegen het einde allemaal in mijn hart had gesloten en ook met ze meeleefde naarmate het verhaal ook meer vorm kreeg. Dit voor elkaar krijgen is in mijn ogen vakmanschap en ik liep dan zelfs ook wat emotioneel beladen de zaal uit. Ik hoorde veel negatieve geluiden over de laatste scené, maar persoonlijk vond ik dat de film hiermee perfect afsloot. Je moet je als kijker wel goed kunnen wanen in het genre van de science-fiction, maar als je voorbij de logica kijkt van wat wel en niet mogelijk is, levert het een mooie extra laag op. Een die ruimte laat voor eigen invulling overigens, want hier zou gemakkelijk een vervolg op gemaakt kunnen worden. Hopelijk gebeurt dit echter niet (en ik heb ook niet het idee dat deze regisseur voor de gemakkelijke vervolgen gaat) want ik vind het altijd een positief punt als er wat voor de eigen fantasie van de kijker overblijft.

Eigenlijk was het maar triest. Een aantal dagen voordat ik Chappie zag zat ik in een bomvolle zaal om het holle en inspiratieloze Avengers: age of ultron te aanschouwen die toch wel volle zalen blijft trekken vanwege de naam, en een uniek en fris product zoals Chappie eindigt met een handjevol mensen in een bijna lege zaal. Dit soort pareltjes leveren echter de mooiste bioscoop ervaringen op! Chappie is wellicht verre van perfect en mag dan ook beslist de nodige onlogische scene's bevatten - Waarom laat je bijvoorbeeld in godsnaam iemand in een gevechtsrobot (die in dienst is van een overheidsinstantie, of in ieder geval in verband staat met de overheid) zijn gang gaan om zonder pardon talloze mensen neer te schieten en alles te verwoesten wat er op zijn pad komt, allemaal voor het vernietigen van een robot?- maar deze titel mag er in mijn ogen mee wegkomen. Daarnaast zit er een goede balans tussen de drama, actie en de humor. De vorming van Chappie als gangster was daarbij hilarisch! Een klein pareltje die je niet aan je neus voorbij kunt laten gaan.

4,0*

Feestje!

Het schrijven van deze review voor mij is, net als het kijken van deze film, een klein feestje. Chef is een bijzondere titel voor mij om over te schrijven omdat het vandaag, op 12 april, precies 10 jaar geleden is dat ik besloot in de pen te klimmen en mijn eerste review te schrijven. Ik merkte destijds dat ik de behoefte voelde om de manier waarop ik films ervaar, van mij af te kunnen schrijven. Sindsdien heb ik dit gedaan van iedere film die ik in de afgelopen 10 jaar in een fatsoenlijke staat uitgekeken heb (miniseries die ook op MM staan, daargelaten). Daarbij is het leuk dat ik deze ervaring kan delen met anderen, en dat anderen naar aanleiding hiervan opmerkingen kunnen plaatsen, maar in de eerste plaats schrijf ik de reviews echt voor mezelf. Over de afgelopen 10 jaar zijn deze inmiddels een naslagwerk voor mij geworden, waarbij het interessant is om te zien hoe niet alleen mijn schrijfstijl (deze laat, met name in het verleden, geregeld te wensen over), maar ook mijn smaak voor film zich ontwikkeld door de jaren heen. Het teruglezen van reviews die ik langere tijd terug geschreven heb, roept daarbij soms ook herinneringen aan eerdere gebeurtenissen uit mijn leven op, en laat mij realiseren hoeveel mijn leven in de afgelopen 10 jaar veranderd is. Iets wat ik mij nooit zou realiseren toen ik op 12 april 2010 mijn eerste review van maar liefst 5 ruime regels schreef over de Franstalige horror Martyrs. Op zijn zachtst gezegd een wat minder vrolijk verhaal dan dat deze titel heeft.

Om hier op terug te komen: Chef is een kijkervaring die je zonder meer met een positief gevoel achterlaat. Het verhaal is voorspelbaar, en je zit te wachten op het moment dat de recensent die Carl eerder afgebrand heeft, aan zijn foodtruck staat, maar soms is dit alles wat wij als mensen nodig hebben. Een verhaal met een simpele, maar duidelijke boodschap die laat zien hoe belangrijk het is om je hart te volgen. Zeker in deze tijden (dankzij Pathé die tijdens de Corona crisis in de maand april gratis films weggeeft) zijn positieve boodschappen zoals deze, geen overbodige luxe. Een tip: als je momenteel op je gewicht probeert te letten, kijk deze dan vooral niet op een lege maag! Met al de heerlijkheden die op het scherm voorbij komen zal het anders namelijk niet lang duren voordat de hapjes op tafel zullen komen.

Deze Feelgood productie herbergt verder wel te weinig verassingen om van een goed, naar een uitstekend te kunnen gaan. Ik had met name nog wel meer diepgang in de relatie van Inez en Carl willen zien. Zonder zoetsappig te worden uiteraard . De relatie tussen vader en zoon kwam echter wel heel mooi naar voren, omdat er ook enorm veel chemie was tussen de twee acteurs. Voeg hier de heerlijke sfeer, prachtige beelden van eten en de cast - met o.m. leuke bijrollen van Scarlett Johansson en Robert Downey Jr. aan toe, en je kunt de conclusie wel trekken dat dit voor weinig mensen een straf zal zijn om naar te kijken.


3,5*

Niks aan de hand filmpje

Bovenstaande aanduiding moet men in het geval van Chernobyl Diaries niet te letterlijk nemen want de hel breekt wel degelijk los in de film die afkomstig is van de hand van de makers van de Paranormal activity reeks. Ik bedoel hier mee te zeggen dat de film in zijn geheel wel vermakelijk genoemd kan worden, maar de verwachtingen die in de eerste helft neergezet zijn worden in de finale helaas niet waar gemaakt.

De setting is hier namelijk wel erg sterk. Het verhaal speelt zich af in de stad Pripyat, die de voormalige thuisbasis van de arbeiders van de Tsjernobyl kernreactor was. Een groep jonge toeristen besluit hier een kijkje te nemen onder begeleiding van een 'extreme tourgids' waarbij het uitstapje zoals vanzelfsprekend niet loopt zoals gepland en al gauw gruwelijk uit de klauwen loopt. Hoe het verhaal zich opbouwt is erg sterk. Natuurlijk heb je in dit genre altijd wel een vermoeden waar het verhaal ongeveer heengaat maar de interesse wordt in zijn opzet absoluut gewekt.

Naarmate de spanning opbouwt werden mijn hoge verwachtingen echter al snel teniet gedaan. Wat je als kijker voorgeschoteld krijgt is weinig origineel ten opzichte van het verhaal en begon mij al snel tegen te vallen. De slachtoffers krijgen te maken met een soort gemuteerde zombies die als ze eenmaal in beeld komen, meteen ook veel te veel in beeld komen. Niet eng, weinig originele ideeën dienen zich vanaf dit punt nog aan en je hebt het allemaal al veel vaker en ook beter gezien. De film is vanaf dit punt ook weer niet echt slecht te noemen maar voelt vanaf een bepaald moment helaas wel erg ''standaard'' aan. Ook de rare eind-scene vond ik weinig origineel en niet sterk.

In zijn totaal is de film zeker een voldoende waard wat met name gegeven mag worden voor de sterke opbouw en de originele opzet van het verhaal. Wat ik echter erg jammer vond is dat de hoge verwachtingen naarmate het verhaal vorderde helaas niet waargemaakt werden waardoor we slechts kunnen spreken van een aardige middenmoter.

3,0*

Conclusie: ga niet in het leger!

Soms zie je zo'n film die door de critici volledig afgebrand wordt, maar waar je het zelf in je eigen beoordeling totaal niet mee eens bent. Cherry wordt volledig afgebrand door de critici, en mijn teleurstelling was dan ook groot toen de eerste negatieve reviews binnen druppelden. Ik heb mij er echter niet door laten tegenhouden omdat ik meteen al erg enthousiast was toen ik de eerste keer over dit misdaaddrama hoorde. En warempel, de voice-over (een veelgehoord kritiekpunt) van Tom Holland stoorde mij totaal niet. Het is juist zo dat vanaf het moment dat deze steeds meer naar de achtergrond verdwijnt, Cherry voor mij naar een steeds matiger niveau afglijdt. Totdat je bij een einde uitkomt waarbij het mij geen moer meer kon schelen wat er met de personages gebeurde.

Deze afglijdende schaal vindt plaats vanaf het moment dat zowel het personage van Tom Holland als dat van Ciara Bravo in een stel inwisselbare junkies veranderen. De frisse, fijne vlotte montage in combinatie met de voice-over van Holland die mij eerder zo meetrokken in het verhaal, worden ingewisseld voor een lange reeks aan saaie, nietszeggende bankovervallen. Pakweg het ruime eerste uur die inzoomt op het verleden van Cherry en zijn tijd in het leger zijn uitmuntend in beeld gebracht en lieten mij in de waan dat de Russo broers fantastisch werk hadden afgeleverd. Dit was totdat de tweede helft deze hoop stukje bij beetje af deed nemen totdat er niks meer van over was. Alsof er ook minder tijd en energie in het tweede deel gestoken is.

Het is extra zuur dat Cherry zo krachtig uit de startblokken springt (met een Tom Holland die de sterren van de hemel speelt), om vervolgens zo leeg en stuurloos te eindigen. Wellicht een referentie naar het junkie bestaan, maar qua niveau zo veel minder sterk ten opzichte van de eerste helft. Een van de grootste teleurstellingen van 2021. Juist vanwege de potentie die met name in de eerste helft zo overduidelijk aanwezig is.

2,5*

Kort maar niet altijd even krachtig.

De film lijkt behoorlijk op Funny games (2007) zowel op verhaal technisch vlak als op de manier hoe het geheel gebracht wordt. De film is vrij traag -zelfs voor zijn korte speelduur- en zal het publiek wat even een snelle thriller tussendoor mee wil pakken niet snel kunnen bekoren.

Het verhaal draait namelijk niet om de thriller elementen of om de gore, hier is het verhaal tevens te traag voor. De prent roept eerder een sterk het zal je maar gebeuren gevoel op en brengt dit heel subtiel op de kijker over.

Veel scene's maken namelijk wel duidelijk wat er gaande is, maar laten de visualisering aan de kijker over. Deels is dit de kracht van de film, maar tevens ook zijn zwakte. Er zijn namelijk een aantal momenten dat de film aardig dood valt en als men 3 kwartier door zou spoelen zou men de essentie van het verhaal nog steeds gemakkelijk kunnen begrijpen. Dit hadden ze anders op kunnen lossen door meer te laten zien aan de kijker. Maar goed, dan was het ook weer een andere film geworden als dat de makers voor ogen hadden..

De film moet het puur van de situatie hebben waar het getrouwde koppel in terecht komt. Het verhaal is verder standaard en weinig boeiend. Ook het einde laat zich raden..

Een nipte voldoende.

2,5*

You hobbit motherfucker!

Omdat ik toch nog redelijk wat positieve geluiden over deze remake hoorde kon ik een gevoel van enthousiasme niet onderdrukken toen ik hoorde dat deze op Netflix stond. Een mooie aanleiding om de moordlustige pop weer eens een kans te geven. Hoewel ik het merendeel van de reeks altijd met een onvoldoende beoordeeld heb (het origineel heb ik ooit gekeken voordat ik begon met recenseren), blijft de pop toch altijd een bepaalde charme behouden. Helaas heb ik deze remake met name als overbodig ervaren. Er zaten wel een aantal leuke ideeën, en een aantal toffe scènes in, maar deze kwamen nooit in de buurt van het origineel.

Wel was deze remake alsnog beter dan alle delen die naar het tweede deel kwamen. Wat overigens een discutabel compliment is, gezien mijn beoordelingen die ik voor deze titels gegeven heb. Een van de grootste nadelen vond ik toch wel de knullige CGI: Chucky zag er in alle andere delen echt stukken beter uit. Het zoveelste bewijs dat CGI vaak helemaal niet beter is dan praktische effecten. Ook stoorde ik mij aan het acteerwerk van de vele jonge acteurs, en vond ik de logica, dat de Buddi dolls alle smart home producten van Kaslan aan kon sturen verre van logisch.

Hoewel ik deze 2019 versie geen voldoende ga geven was deze met momenten wel een prima guilty pleasure. Er kwamen een aantal aardige kills voorbij en ook hoe Chucky steeds meer beïnvloed werd door moord en doodslag en letterlijk gedrag van andere kopieerden (this one's for tupac!) was aardig gedaan. Echter wegen de positieve punten niet tegen de nadelen van deze overbodige reboot op en vestig ik de kleine hoop dat Chucky ooit nog een fatsoenlijke comeback maakt dan maar op de tv serie.

Nu ik dit typ realiseer ik mij dat ik Cult of Chucky ook nog nooit gezien heb, maar na deze 2019 versie heb ik voorlopig weer even genoeg van de pop, totdat ik hoor dat er echt weer eens iets fatsoenlijks over hem uitkomt

2,5*

Round 2!

Chucky gaat door naar ronde twee, en dat doet hij eigenlijk best wel goed. Op MM heb ik alleen ooit Curse of Chucky gerecenseerd, maar naast het eerste deel nooit een andere film van de pop gezien. Overigens vreemd, aangezien ik al 6 jaar lang iedere film die ik zie recenseer en ik meen dat ik deze titel in deze 6 jaar ook nog een keer bekeken heb. Hoe het ook zij, een herziening voor een review komt er dan nog een keer aan maar in mijn hoofd zat het origineel zo ongeveer op een 7.

Dit vervolg doet het gelukkig een stuk beter dan Curse of chucky uit 2013 en vond ik eigenlijk een stuk gaver dan verwacht. Met name de finale was erg bevredigend en deze was met gemak het hoogtepunt van de film te noemen. Waar ik ook van stond te kijken was hoe de pop vandaag de dag nog steeds over kwam. Dit was namelijk heel sterk, en het mag nog steeds een prestatie genoemd worden als je het vergelijkt met 90% van de films binnen het genre van vandaag de dag. Namelijk waar bijna alles met de computer geanimeerd word en het animeren van de pop op een alternatieve manier -ook omdat men natuurlijk de computer toen ook nog niet op deze manier als optie had- echt veel beter overkomt. Het deed mij met weemoed terugdenken aan de vindingrijkheid van weleer. Buiten de amateuristische lichtflits effecten als Chucky weer tot leven komt na, ziet deze film er dik 25 jaar na dato nog steeds uitstekend uit. Het acteren is hier over het algemeen wel waardeloos, maar hier moet je doorheen kijken, en volgens mij was dit in het origineel ook al het geval.

Nadelen ten opzichte van het origineel is dat Chucky hier wel minder eng is, en eveneens dat het verhaal hier natuurlijk voor een appel en een ei geschreven is. Ze hebben het echter wel leuk gedaan, en dit vervolg is wellicht wel stompzinnig vermaak, maar wat mij betreft wel van een aardig hoog niveau. Wel wat minder dan het orgineel, maar deze beoordeling kan toch wel gezien worden als een stevige 6,5.

3,0*