Opinions

Verstoppertje spelen

Behoorlijk teleurstellend, zoals de meeste nieuwe horrors/thrillers die ik de laatste tijd gezien heb. De film bouwt met momenten wel een behoorlijke spanning op die helaas -op een enkele keer na- geen enkel schrik moment bij mij wist te veroorzaken. Het verhaal deed mij erg denken aan die van The resident; kortom compleet ongeloofwaardig dus. Waarbij ik me er daar niet al te veel aan stoorde omdat er genoeg spanning inzat ontbrak dat echter hier.

Als kijker tast je ook behoorlijk in het duister over wat voor een persoon de moeder nu precies was. Later in het verhaal wordt de focus ook op een ander element gelegd maar tast je als kijker in het duister wat betreft de rol van de moeder van de meisjes in het geheel nu precies was. Dit is natuurlijk wel vaker in dit soort films maar in dit geval voelt het verhaal er ook maar half af door, en dit lijkt mij nu niet de bedoeling zijn. Het mysterie wat hier langzaam maar zeker ontrafeld wordt vond ik vrij goed gevonden maar de manier waarop alles opgelost werd was echter het tegenovergestelde. Een geest die communiceert via Google maps vond ik nu niet bepaald geloofwaardig. Ook de hints die naar voren kwamen op de foto's kwamen te geforceerd en slecht uitgewerkt over.

Over het algemeen ben ik niet al te spreken over dit product. Ik heb ook wel slechtere dingen gezien de laatste tijd en de film werd naar verloop van tijd gelukkig ook wel iets spannender maar dit gebeurde pas toen de film alweer bijna voorbij was. Dit alles lijdt helaas uiteindelijk niet tot een voldoende. De overdreven ''hints'' die de film gaf en teveel zaken die niet goed uitgewerkt waren doen deze film dan ook de das om.

2,0*

Het perfecte plaatje

Emotioneel onvolwassen ouders laten diepe sporen na. Althans, dat was in eerste instantie mijn interpretatie van deze Finse psychologische horror. Hoewel er voldoende metaforen voorbij komen om te bevestigen dat het monster uit het ei alleen in het hoofd van de twaalfjarige Tanja bestaat, wordt het tegenovergestelde (het monster is echt) richting de finale eveneens niet ontkend. Dit zou betekenen dat je de film vanuit beide standpunten kan bekijken, of dat de groei en acties van het wezen uit het ei ‘’gevoed’’ worden door hoe Tanja zich op dat moment voelt. Deze laatste mogelijkheid is mijn eigen uiteindelijke interpretatie geworden.

Bovenstaande alinea laat al blijken dat Unhatched geen standaard horror productie is en behoorlijk uniek is. Ook het niet-Amerikaanse sfeertje bevalt goed, en daarnaast zijn de effecten die ten minste voor een behoorlijk deel uit praktische effecten lijken te bestaan, van een hoogstaand niveau. Waar de regisseuse echter in faalt is het daadwerkelijk beangstigen van een publiek (de spannendste momenten zitten in de trailer) en het feit dat het wel/niet bestaan van het monster een discussiepunt kan zijn voor sommige kijkers. Dit kan namelijk tot gevolg hebben dat het gevoel ontstaat dat men geen definitieve keuze kon maken tussen een metaforische- en feitelijke creature feature. Want juist omdat er in mijn ogen genoeg bewijzen zijn dat het daadwerkelijk om een feitelijk monster lijkt te gaan, lijkt het geheel als creature feature duidelijk een stukje focus te missen. De film had op dit vlak dan meer over de top mogen gaan.

In eerste instantie zat ik te denken aan 2,5* maar vanwege de originaliteit én het feit dat men met praktische effecten werkt waar ik een groot voorstander van ben, geef ik er 0,5* bij.

3,0*

Voor altijd en eeuwig

Iedereen herkent het wel: een speciale dag, gebeurtenis of moment waarvan je zou willen dat deze voor eeuwig zou blijven duren. Moeilijk voor te stellen dat een dagje Lowlands al zou gaan vervelen na een dag of tien? Dan heb je Groundhog Day vast nog nooit gezien. Of een van de vele variaties, die in de jaren die volgde uitgekomen zijn. Het risico dat je er daar een van gemist hebt zal heel klein zijn. Zelf kan ik mij onder de groep scharen die Groundhog Day nog nooit gezien heeft (en dat noemt zich filmliefhebber), maar exact weet wat het principe inhoudt.

Palm Springs is een goede variant van het welbekende concept. Er wordt geen tijd besteed aan uitleg over hoe een van de hoofdpersonages in eerste instantie in de tijdlus terecht gekomen is, maar des te meer aan de ontluikende liefde als hij na lange periode van eenzaamheid, samen met iemand anders vast komt te zitten. De film heeft wat moeite met op gang komen, maar wordt steeds beter, en ook grappiger na verloop van tijd. Helaas bevat het slot een behoorlijke portie opgedrongen, zoetsappige romantiek die typisch Amerikaans is. Deze totaalbeleving maakt deze romantische comedy minder sterk dan dat deze had kunnen zijn, maar gelukkig blijft er nog genoeg te genieten over. Ik vind dit net geen 4 sterren, maar wel een hele dikke 3,5.

3,5*

De kracht van de impact

Even vooropgesteld: Papillon is over het algemeen een goede film. Het feit dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal zorgt alleen maar voor meer verwondering met betrekking tot de bizarriteit van deze gebeurtenissen. Het grootste mankement aan deze 2017 versie is het gebrek aan impact. Dit komt omdat de schrijnendheid van de situatie waar Henri "Papillon" Charrière in terecht komt wel zichtbaar, maar niet voldoende voelbaar is. Wat hier naar mijn mening een invloed op heeft, is dat het verhaal op sommige momenten wat te snel verteld wordt. Op het moment dat Papillon opgepakt werd had ik nog geen sympathie voor het personage opgebouwd, terwijl je als kijker vervolgens wel meteen al in een aaneenschakeling van gebeurtenissen terecht komt.

In de kritieken vind ik veelal terug dat de emoties niet voldoende voelbaar zijn ten opzichte tot de versie uit 1973. Hoewel ik het origineel nooit gezien heb viel het gebrek aan impact mij eveneens op en voelde ik mij nooit écht betrokken bij het hoofdpersonage. Zelfs niet na 5 jaar eenzame opsluiting. Het verhaal bleef te sterk op afstand, en de gebeurtenissen werden op de een of andere manier te klinisch gepresenteerd. Een opsomming van gebeurtenissen die wel zichtbaar waren, maar waarbij de hel waar Papillon doorheen ging, emotioneel nooit echt goed uitgediept/voelbaar gemaakt werd.

Hoewel ik het gebrek aan emotionele betrokkenheid binnen deze setting als een voelbaar gemis ervoer, viel er gelukkig ook genoeg te prijzen. Te beginnen met de bizarheid van het verhaal, maar ook de spanning die steeds om de hoek kwam kijken als er een volgende ontsnappingspoging gerealiseerd werd. Als dit verhaal niet op ware feiten gebaseerd was had ik de hele film als volstrekt ongeloofwaardig beschouwd, en dus is het des te meer indrukwekkend hoe ver de wil om te overleven een mens kan brengen.

3,5*

Herziening.

Herbekeken, naar aanloop van het spoedig te willen gaan bekijken van het 2e deel. And it's all there; de spanning, de horror, het goede acteerwerk en de stevige schrikmomenten. Wie na lange tijd weer eens een film wil zien die the Blair witch project evenaart is bij deze prent aan het juiste adres. Benieuwd of deel 2 het hoge niveau vasthoudt want dit 1e deel is griezelen in zijn puurste vorm.

4,0*

Huiveringwekkend vervolg

Films zoals deze komen natuurlijk het beste tot zijn recht als je ze thuis op de bank bekijkt en je aan de volgende voorwaarden voldoet: Je kijkt de film alleen, laat in de avond, alle lichten zijn uit en je geluid zet je vol open, reken maar dat je een aantal malen tegen het plafond op zult kruipen!

Paranormal activity 2 begint rustig. Naarmate de film vordert volgen er wat kleine schrikmomenten maar wist de film me in zijn bijzonder nog niet zo te verbazen. Het viel me zelfs enigszins tegen t.o.v. het eerste deel. Dit 2e deel is wat grootser opgezet ( in een grote villa waar overal camera's geplaatst zijn) waardoor de compactheid van het eerste deel volledig verdwijnt. Dit leek bij het begin de sfeer teniet te gaan doen en ervoor te gaan zorgen dat we te maken zouden gaan hebben met een veel minder 2e deel.

Als je de film echter zijn kans geeft om op gang te komen zul je het voor je kiezen gaan krijgen. De schrikmomenten beginnen zich in een veel rapper tempo af te wisselen, en worden zeer effectief gebracht en krachtig getimed. Het opvlieg gedeelte in het 2e gedeelte van de film ligt zelfs zo hoog dat dit het eerste deel overstijgt. Hier scoren de makers bonuspunten mee!

Natuurlijk zijn de personages weinig verheffend en lijkt het verhaal op het begin nog niet zo veel voor te stellen, net zoals bij het eerste deel. Totdat je het als kijker duidelijk wordt dat dit 2e deel zich afspeelt tijdens het 1e deel. En dit 2e deel nog even doorgaat waar het eerste deel ophoudt. Knap verzonnen en een geniale vondst wat mij betreft. Nu ga je ook op een hele andere manier naar het eerste deel kijken.

Paranormal activity; you love it or you hate it..Voor mij zijn deze films in ieder geval samen met de [Rec] franchise de engste films van de afgelopen jaren die je in je huis kunt halen..
Na dit tweeluik is het wat mij betreft mooi geweest maar Hollywood kennende zal het wel weer uitgebuit worden en zal er nog wel een 3e deel komen..Zit dit verhaaltechnisch ook zo goed in elkaar en weet het wederom de terreur in je woonkamer zo daadkrachtig over te brengen dan heb ik daar helemaal geen problemen mee!

Mijn absolute enige kleine punt van kritiek is de opbouw; deze had iets vlotter mogen verlopen.


4,5*

Griezelen wederom gegarandeerd

Hoe langer een reeks loopt binnen het genre van de horror hoe slechter deze doorgaans lijkt te worden. Het verhaal is na een deel vaak wel verteld en delen die volgen lijken hier vaak een uitmelking van te zijn. De [Rec] films vormen hier een aangename uitzondering ook. Maar ook de Paranormal activity reeks wist me met zijn 3e deel wederom positief te laten schrikken.

Alles is namelijk in dit derde deel weer aanwezig: een sterke locatie, een verhaal wat steeds sterker en meer om het lijf lijkt te gaan hebben naarmate de reeks vordert en een aantal hele sterke, effectieve scares. De kracht van de reeks heeft altijd gezeten in de mate van subtiliteit waarmee het zijn schrik momenten brengt waarbij er veel aan de fantasie van de kijker kan worden overgelaten. Wat mij betreft een van de krachtigste wapens die je als regisseur in kunt zetten, helemaal in dit soort films. Iets is namelijk des te enger als je er een eigen invulling aan kunt geven.

Nergens wordt de film dan ook overdreven, hij blijft altijd subtiel en de film komt met een aantal zeer innovatieve camera trucs waarbij je op veel momenten het gevoel hebt met een spelletje ''zoek de verschillen'' bezig lijkt te zijn. Dit is iedere scene weer spannend en met name de ventilator scene's zijn met vlagen zelfs meesterlijk te noemen. De film riep aan het einde wel de nodige vragen bij mij op die de volgende site echter perfect wist te beantwoorden: http://screenrant.com/paran... deze gaf meteen de nodige achtergrond informatie die de film zowaar nog sterker maakte doordat ik het nog beter ging begrijpen.

Met smart kijk ik nu dan ook uit naar het vierde deel wat dit jaar gaat verschijnen. Uitmelking? Ongetwijfeld, zeker omdat er aanvankelijk nooit vervolgen gepland waren. Echter heb ik er in het geval van deze reeks totaal geen problemen mee omdat er wel degelijk veel tijd en werk in de films gestoken lijkt te zijn wat je ook terug ziet in de kwaliteit van de films. Wat mij betreft gaat deze reeks dan ook de boeken in als een van de meest effectieve horror-reeksen ooit.

4,5*

Een leeg bord, op wat kruimels na

Doorgaans sluit ik mij niet graag bij de grote massa aan, maar ook ik kan het helaas niet ontkennen. Dit vierde deel in de Paranormal Activity franchise is ten opzichte van zijn derde deel hard achteruit gegaan. Het is niet dat de film helemaal geen goede vondsten meer bevat en op alle fronten complete bagger is, maar een sterke titel is dit allerminst. Het enige wat hier nog overgebleven is zijn een aantal kruimels, van een koek die in dit vervolg verder volledig opgepeuzeld blijkt te zijn.

Dit is op zijn minst opmerkelijk te noemen omdat dit vervolg door hetzelfde duo geregisseerd is als het voorgaande deel. Waar zij hier nog zo creatief met het verhaal om wisten te springen, leek het hier wel of ze er helemaal geen zin meer in hadden en het script op de automatische piloot geschreven hebben.Er zitten nog steeds een aantal leuke vondsten in zoals de Xbox Kinect die hier erg creatief gebruikt word, en het filmen vanaf verschillende laptops. Ook dit vierde deel had nog wat simpele, doch effectieve kleine scares voor je in petto die misschien weinig voorstelden maar bij mij toch een lichte schrikreactie teweeg wisten te brengen.

Hier houdt het echter wel op met het benoemen van de voordelen want voor de rest valt dit laatste deel voornamelijk maar vies tegen. Er wordt nog steeds subtiel gewerkt en veel aan de verbeelding van de kijker overgelaten (zoals in de voorgaande delen ook het geval was) maar hetgeen wat de film wél laat zien voelt ongeïnspireerd en leeg aan. Wat ook niet helpt zijn de acteerprestaties van de twee jongetjes die een belangrijke plek in het verhaal innemen. Er ging geen dreiging uit van het eigenaardige jongetje aan de overkant van de straat uit, en ook Wyatt die een onderdeel vormt van het nieuwe geïntroduceerde gezin wat te maken krijgt met de paranormale activiteiten maakt weinig indruk. Iets wat sowieso al afbreuk doet aan de ervaring en wat ook al zo'n smet was op de titel Sinister. De 15-jarige Kathryn Newton die de rol van Alex vertolkte, deed het dan wel weer een stuk beter, maar ook zij kan deze film niet van deze matige uitwerking redden.

Wat rest is een abrupte en ongelofelijk teleurstellende finale die er al helemaal voor zorgt dat deze titel het definitief moet afleggen tegen zijn voorgangers. Deze bevatte ook nog eens goedkope effecten die mij gelijk aan het matige Grave Encounters liet denken, die ik zelfs nog met een hogere beoordeling naar huis heb laten gaan dan deze film. Opmerkingen die ik in mijn voorgaande recensie van het derde deel gemaakt heb waarbij ik de reeks nog bestempelde als een van de meest effectieve horror-reeksen ooit, heeft dit laatste deel compleet onderuit geschopt. Laten we hopen dat het onvermijdelijke vijfde deel weer van dezelfde kwaliteit is als het derde deel, anders is deze reeks wat mij betreft volledig doodgebloed.

2,0*

Tijd om te stoppen

Dit begint flauw te worden. Na een zeer middelmatig vierde deel, is dit alweer het vijfde deel in de paranormal activity reeks, en hoewel ik dit vervolg wel weer sterker vond dan zijn voorganger is de kwaliteit die nog wel in het derde deel zat nog steeds ver te zoeken.

Hoofdzakelijk komt dit omdat de film gewoon niet eng is. Er zitten wel de nodige schrikmomenten in, maar deze zie je van mijlenver aankomen en zijn bovendien vaak erg goedkoop. Daarnaast zijn sommige schrikmomenten ook nog eens onbedoeld komisch. Wat ik vooral jammer vind is dat ik met momenten zie dat er hier nog steeds potentie is, maar het er gewoon niet meer uit weet te komen.het stuk speelgoed wat met nick begint te communiceren door te reageren op zijn vragen via ja/nee antwoorden vond ik bijvoorbeeld best gaaf, maar er kwamen te weinig van dit soort momenten voorbij om deze productie echt sterk te maken.

Daarnaast is dit deel ook een stuk luchtiger dan zijn voorgangers, wat ik in eerste instantie niet perse negatief vond. Echter moet je wel je grenzen kennen en er niet in doorslaan, wat hier helaas wel het geval was. Ook het superheldachtige element wat losjes door het verhaal verweven zat was iets wat ik vanuit de basis gewaagd maar origineel vond, maar waar ook te weinig mee gedaan werd en ook helemaal niet in de reeks thuis lijkt te horen. Het slotstuk probeert het publiek dan tenslotte nog in shock achter te laten, maar dit is inmiddels wel zo ver gezocht aan het worden dat deze reeks naar mijn idee echt moet stoppen.

Ik had me erger kunnen vervelen en heb met dit vijfde deel zeker een leukere avond gehad dan met zijn voorganger, maar toch vind ik het jammer dat de ambitie die deze reeks had er steeds minder uit lijkt te komen.


2,5*

De bengeltjes

Piranhas laat het drastische omslagpunt van vrij onschuldige kwajongens streken, naar de harde misdaadwereld zien. Hierin wordt maar weinig ruimte voor nuance overgelaten. De openingsscene en het slotakkoord laten een drastisch contrast zien maar de overgang naar de criminele onderwereld gaat razendsnel zonder dat er veel binding met de personages is.

Hoewel je wel een glimp te zien krijgt van de grote impact die de straatbendes op de samenleving hebben, krijg je minder mee wat er in het hoofd van de jongeren gebeurd die zelf hun eerste stappen in het criminele milieu zetten. Hierdoor blijft Piranhas verassend luchtig, maar maakt dit de film tegelijkertijd ook behoorlijk vergeetbaar.

Er ontbreekt een emotionele impact en slotconclusie. Op een gegeven moment eindigt de film gewoon zonder dat je het gevoel hebt dat het verhaal afgerond is waardoor Piranhas, ondanks een aantal rauwe heftige scenés ook weer snel in de vergetelheid raakt.

3,0*

Mwah..

Tegenvaller. Had hier dan ook wel wat meer van verwacht. Parker is namelijk de zoveelste actie titel met Statham in de hoofdrol en zo voelt deze titel ook echt aan. Er is dan wel niks mis met een verstand op nul avondje, maar ook op dit gebied word er hier niet ingelost. Het dunne verhaal waarmee je te maken krijgt wordt namelijk over een veel te lange speelduur uitgesmeerd. In een kleine 90 minuten had dit namelijk ook makkelijk gekund. Sowieso was ik hier in dit geval een voorstander van geweest omdat het tempo dan ook een stuk hoger had kunnen liggen. Hoewel er hier redelijk wat actie scene's voorbij komen zijn de tussenliggende stukken gewoon niet interessant genoeg en begon het uitgemolken verhaal mij al gauw tegen te staan. Hierdoor kreeg ik ook al gauw het idee dat er eigenlijk helemaal niet zoveel actie op mijn scherm voorbij kwam.

Eveneens wellicht leuk dat diva Lopez hier haar gezicht laat zien, maar ik vroeg me al gauw af wat dit nu precies toe moest voegen. Het is leuk om eens een andere kant van de actrice te zien en haar wanhopig achter Statham te zien aanhuppelen maar haar verhaallijn zelf is compleet vergeetbaar en haalt alleen maar het tempo nog verder naar beneden. Haar personage had dan ook net zo goed weggelaten kunnen worden. Michael Chiklis heeft hier ook weer eens een rol, al deed zijn personage mij te veel denken aan een mindere versie van zijn personage Vic Mackey uit the Shield. Het was leuk om de acteur weer eens terug te zien, maar het voegde allemaal maar weinig toe.

En eigenlijk geldt bovenstaande uitspraak wel voor de gehele film. Het voegt weinig toe aan honderd soortgelijke titels die je al gezien hebt en voelt een beetje uitgekauwd en slepend aan. Er is niks mis met een goed beproefd en werkend concept, maar Parker speelt te veel op safe om ook maar ergens boven uit te blinken.

2,5*

Babies, excuse me Jinny, Martha, babies get born every day in extremely large numbers to the point of endangering the planet and all our futures. It's not every day, however, that one of us becomes a minister.

Wat een heerlijke rol zet Patricia Clarkson hier als April neer. Bovenstaande quote is een van de vele zwartgallige opmerkingen die haar personage maakt en zij is, samen met positiviteitsgoeroe Gottfried, het hoogtepunt van deze satire. Het schijnen dan ook niet de minste acteurs te zijn: hoewel ik buiten Cillian Murphy de andere acteurs niet gelijk vanuit andere producties herkende, werd wel duidelijk zichtbaar dat het hier om acteergrootheden gaat.

Dit is dan ook een veelgehoord kritiekpunt op deze titel: het verspillen van zoveel talent in een verder matige satire. Persoonlijk had ik deze beleving niet. Hoewel ik dit allesbehalve een hoogvlieger vond en het geheel naar verloop van tijd wat slepend en langdradig werd, was de ontknoping aardig. Ook is de film met een ruim uur, een kleine zit en vermakelijke snack, die je ook makkelijk ter vervanging van een aflevering van een serie op kunt zetten. Je mist niet perse iets wanneer je deze skipt, maar valt je er ook zeker geen buil aan wanneer je deze besluit op te zetten. Met als kanttekening dat de korte flash forward in het begin wel totaal overbodig is en een klein beetje van de impact van het slot wegneemt. Deze had de regisseur er dan ook beter uit kunnen laten.

3,0*

Journey of a lifetime

Passengers is een film waar ik met vrij lage verwachtingen in stapte. Dit kwam omdat ik op basis van de trailer al het idee had dat dit puur een crowd pleaser in de zin van een lege popcornfilm zou worden. Daarnaast verwachtte ik ook dat men te veel zou gaan leunen op de sterrenstatus van de hoofdrolspelers. De verwachtingen die ik had bleken ook precies zo uit te komen als ik had gedacht, maar wel wat aangenamer dab ik had verwacht. Het was namelijk best leuk om de relatie tussen Jim en Aurora te zien ontwikkelen, zeker met de gedachte in het achterhoofd dat Jim haar bewust heeft laten ontwaken. Dit vond ik sowieso heel onverwacht aangezien de trailer je het idee geeft dat Chris en Aurora beiden tegelijk wakker zouden zijn geworden.

En zo zijn er nog wel meer zaken waarvan ik verwacht had dat ze anders zouden lopen op basis van de trailer omdat deze bepaalde zaken suggereert. Zo was daar aan het einde van de trailer de opmerking ''there is a reason we woke up early'' die suggereert dat de personages van Lawrence en Pratt express waker zijn gemaakt, maar niks is minder waar (nou ja, voor het personage van Pratt in ieder geval dan )

Wat er nu precies aan de hand is gaat een stuk minder diep dan je zou denken. Eenkapot schip zet namelijk alle gebeurtenissen in gang en het viel mij op dat het verhaaltje hier omheen verrassend dun is. Namelijk dat er amper een verhaal omheen was, het schip is waarschijnlijk in een meteorietenregen gekomen, waardoor het schip beschadigd is geraakt and that's it. Afgezien van het repareren van het schip en Aurora die boos wordt op Pratt als ze er achter komt dat hij de reden van haar voortijdige ontwaking is, gebeurt er eigenlijk niet zoveel en het mag dan ook geen verassing heten dat Jim en Aurora aan het einde dan ook gewoon weer bij elkaar komen. persoonlijk had ik Passengers wat duisterder verwacht en ook het plot had wel wat meer diepgang mogen gebruiken. Net zoals de personages overigens. Hoewel het even kort wordt aangestipt waarom zij ervoor gekozen hebben om hun leven op aarde achter te laten, wordt hier verder totaal niet op ingegaan, en dan vooral niet op de situatie van Jim.

Echter heb ik mij al met al nog best met Passengers weten te vermaken. De titel is dan wel wat voorspelbaar en gewoon een enorme crowd pleaser, het is wel een veilige keuze om heen te gaan op bijvoorbeeld een eerste date, een kerstuitje met de familie, of een film die je kunt zien met je kleine broertje of zusje. De film houdt namelijk alle partijen tevreden en wordt, hoewel nergens heel indrukwekkend, nooit heel vervelend.

3,0*

In-Yun

Past lives gaat over het Koreaans Boeddhistisch concept In-Yun. Deze heeft betrekking op de connectie, het lot of de bestemming van twee mensen in dit leven. En niet alleen in dit leven, maar ook in vorige levens. Daarnaast kan je de gebeurtenissen uit de film ook zien als een soort van butterfly effect. De koers van je leven wordt bepaald naar aanleiding van bepaalde keuzes die je in je leven maakt, of gebeurtenissen in je leven waar je zelf geen invloed op had, maar die je koers in dit leven wel bepaald kunnen hebben. Wat gebeurt er wanneer heden en verleden samenkomen?

De rol die eerdere liefdes in ons leven kunnen spelen beslaan een universeel thema, en het is dan ook niet verassend dat het script voor een deel op het leven van de regisseuse zelf gebaseerd is. Het laat je ook nadenken over je eigen leven. Wat als mijn leven een andere wending genomen had, of wanneer ik in het verleden andere keuzes had gemaakt? Welk gevolg zou dit Butterfly effect op mijn nu-dagelijkse leven hebben gehad? Het is een alledaags onderwerp, die niet geromantiseerd wordt. Door de partner van Nora wordt dit heel treffend samengevat: “in the story I would be the evil white American husband standing in the way of destiny. I’m the guy you leave in the story when your ex-lover comes to take you away”

Natuurlijk had dit ook een uitkomst kunnen zijn, maar in de dagelijkste realiteit kan je ook heel gelukkig zijn met je huidige geliefde, waarbij dit met een andere geliefde weer op een heel andere manier had kunnen zijn. Iedere relatie is anders omdat ieder mens anders is, en dus ook de dynamiek weer van relatie tot relatie verschilt.

Ik kan hier eindeloos over doorgaan, maar over de film kan ik kort zijn. Ik vond het een prachtig liefdesdrama, die met gemak een heel hoog doktersromannetjes gehalte had kunnen hebben. Gelukkig is dit niet het geval en laat de film een realistisch beeld zien over connecties tussen mensen, in plaats van dat het in de valkuilen van een standaard Amerikaanse productie stapt.

4,0*

Groot dromen

Het zal de droom van veel regisseurs in Europa zijn: gevraagd worden voor een regisseursklus in Hollywood. Het overkomt het Belgische regisseursduo Adil El Arbi en Bilall Fallah en na het bekijken van Patser, begrijp ik wel waarom. Want of het genre nu je ding is of niet, het talent van het duo is wel duidelijk zichtbaar. En hoewel een aantal filmclichés beter vermeden had kunnen worden, het acteerwerk van de cast niet bepaald Oscar waardig te noemen is, en het verhaal wat minder rommelig verteld had mogen worden, is het eindresultaat een vermakelijke no-brainer geworden.

De regisseurs hebben nog een lange weg te gaan, maar voor een Vlaams/Nederlands gesproken misdaad/actie titel is dit bovengemiddeld goed. Zeker omdat je met de taal al één-nul achter staat. Want laten we eerlijk zijn: een stel gangsters die in het Vlaams en Nederlands communiceren nemen de meeste mensen op voorhand toch al een stuk minder serieus dan een, qua verhaal vergelijkbare, Hollywoodproductie. De over de top acterende Ali B even daargelaten. Hoewel hij het voor mij beter doet dan verwacht na het lezen van de alles vernietigende kritieken, doet hij het wel minder dan de rest van de cast. Zijn acteerspel had met name een stuk subtieler en meer ingetogen gemogen.

Wat met name positief opvalt is de vlotte montage en een aantal leuke, creatieve en visuele vondsten, zoals het terugdraaien van de aftiteling en de balken voor de ogen van de Colombiaanse Kartels. Daarnaast vond ik ook het gebruik van veel felle, old school video game achtige kleuren leuk gedaan. Een kritiekpunt zou nog kunnen zijn dat de film het leven van een drugsdealer verheerlijkt. Wat dat betreft is dit net een Hollywood productie. Het is dan ook niet heel vreemd dat het regisseursduo later gevraagd werd om Bad Boys 3 te regisseren.

3,0*

Mag snel terug naar huis gestuurd worden.

Want deze over het algemeen totaal niet leuke persiflage over de veelvuldig aangehaalde buitenaardse levensvormen is totaal niet leuk. Paul de rokende, vloekende -en ik probeer grappig te zijn maar ik ben het absoluut niet-, alien werkt sneller op de zenuwen dan op de lachspieren. Pegg en Frost weten al sinds Shaun of the dead niet meer wat grappig doen is, en het vrouwelijke personage wat er al snel in de film bijkomt is al helemaal een blij wicht.

Naar het einde toe wordt de film wel net wat beter door de aardig in beeld gebrachte actiescene's die wel leuk waren gedaan. Maar voor je bij dit punt beland bent mag je je eerst door vele totaal niet grappige scene's heen worstelen die wel grappig bedoeld zouden moeten zijn maar dit dus,-je raadt het al- totaal niet zijn.

Onderstaande beoordeling heeft de film te danken aan zijn mooie effecten, de op een hand te tellen geslaagde grappen en de fraai vormgegeven actie tegen het einde van de film. Maar helaas; net toen ik goede hoop begon te krijgen en toen de finale weer ergens op begon te lijken gooide het einde flink roet in het eten. Deze moest namelijk weer ontaarden in een overdreven vrolijk typisch Hollywood einde waardoor de hoop voor een voldoende voor het geheel definitief werd weggevaagd. Paul mag heel snel ophoepelen naar zijn eigen planeet, mij als aardbewoner maakte hij in ieder geval absoluut niet blij met zijn komst.

2,0*

Gooi naar de Oscars

The Peanut Butter Falcon leek wel een open sollicitatie voor de Oscars te zijn. Dit kan ook bijna niet anders wanneer een van de hoofdrolspelers het syndroom van down heeft. Toch vrij uniek in Hollywood, en hopelijk een mooi voorbeeld voor meer regisseurs. Maar als je dit loskoppelt van de de film is deze verder.. niet zo bijzonder. Iemand met het syndroom van down mag sowieso geen reden zijn om een film Oscarwaardig te laten zijn, omdat hij immers net zo goed gewoon een mens is zoals jij en ik. Daarom mag wat mij betreft dat hele uniekheidsaspect er sowieso wel vanaf.

The Peanut Butter Falcon is in de basis een makkelijke wegkijker, maar niet veel meer dan dat. Het verhaal is namelijk te voorspelbaar en bevat te veel Hollywood clichés om boven de middenmoot uit te stijgen. Stop er een personage in die worstelt met de dood van zijn overleden broer en men denkt al snel dat het met drama wel goed zit. Dit is alleen wanneer het in dienst kan staan van het verhaal. Hier voegde het niks toe, en voelde het louter aan als goedkoop sentiment en hierdoor een verplicht nummertje. Net zoals de ontluikende liefde tussen Tyler en Eleanor die ik overigens behoorlijk geforceerd vond.

De filmtitel is wel goed gevonden maar het is jammer dat de film niet meer van dit soort creatieve vondsten bevat. Het bootje op de poster doet dit wel vermoeden, maar maakt dit in de praktijk nooit helemaal waar. Er ontbreekt over de gehele linie simpelweg een bepaalde mate van originaliteit waarmee de film zich daadwerkelijk had kunnen onderscheiden. Leuk voor een keer, maar heb geen te hoge verwachtingen.

3,0*

Sterallures

Pearl geeft mij precies wat ik bij X mistte: namelijk een achtergrond verhaal. X wordt hiermee ook meteen in een nieuw licht gezet en mogelijk nog een tandje beter met deze nieuwe achtergrond informatie. Hoewel deze prequel wat steken laat vallen met een specifieke scène die niet helemaal werkte voor mij (seks met de vogelverschrikker) en de relatie met de ouders die te oppervlakkig blijft, staan hier ook weer een aantal sterke punten tegenover. In het bijzonder waren dit voor mij de dansscène en de laatste scène die ook tijdens de aftiteling nog blijft doorlopen. Beide scènes vind ik ijzersterk, en niet in de laatste plaats vanwege het fenomenale acteerwerk van Mia Goth.

Qua beoordeling vind ik Pearl op gelijke voet staan met X, met mogelijk nog een kans op een verhoging in de toekomst. Ik kijk nu al uit naar het slotdeel van de trilogie!

3,5*

Duivels goed

Hoewel er ruimte voor verbetering in deze Indonesische horror zit, en de film verre van perfect is, heb ik genoten. De setting en de taal zijn een welkome afwisseling op de veelal Amerikaanse Horror die mij doorgaans toch het snelst bereikt, en daarnaast zit er zowaar nog een aardige twist op het einde in ook. Nog een pluspunt vond ik dat er alleen maar gebruik gemaakt leek te worden van praktische effecten, waarbij dit t.o.v. een titel zoals het in 2016 uitgekomen Dark Song, wél goed uitpakte.

Ook het acteerwerk was over het algemeen goed. Hoewel het acteerwerk bij de 2 kinderen te wensen overliet, werd dit nergens vervelend, omdat het met de algehele sfeer, of beter gezegd, de algehele, haast voelbare malaise, wel ''goed'' zat. Meermaals deed het plot mij terugdenken aan Hereditary, waar deze malaise optimaal aanwezig was, maar ook Satan's Slaves, weet geregeld onder je huid te kruipen. Hier zit gelijk wel een zwaktepunt van de film, want hoewel de dreiging voortdurend voelbaar is, wordt er af en toe wel op het randje van de ''spookhuishorror'' gebalanceerd, met name in de finale. Dit betekent veel aanzwellende muziek en een paar goedkope jumpscares, die beter wat subtieler gehouden hadden mogen worden. Ik kreeg soms het idee dat de makers er wel zeker van wilde zijn dat hun film eng genoeg zou zijn, terwijl dit helemaal niet nodig was.

Openbaringen zoals oma die de familie alleen maar probeerde te beschermen nadat ze overleden was en het jongste zoontje wat letterlijk het kind van de duivel bleek te zijn houden de film fier overeind, en maakt hem meer dan de moeite waard. Zelf is deze film op mijn pad gekomen op aanraden van een Indonesische, anders was ik hier niet snel mee in contact gekomen. En dat is jammer. Het is deze mond op mond reclame die de film wel nodig heeft om ook buiten Indonesië zijn zoden aan de dijk te krijgen. Hopelijk kan mijn review hier in Nederland in ieder geval een klein steentje aan bijdragen.


3,5*

Zelfs in het donkerste uur, besloot ik te blijven werken

Photocopier had met het schandaal rondom The Voice of Holland, niet actueler kunnen zijn in Nederland. Dit misdaad drama sluit perfect op de actualiteiten in ons land aan, en geeft slachtoffers van grensoverschrijdend gedrag een gezicht. Daarnaast wordt de kijker ook een inkijk binnen de Indonesische cultuur geboden.

Zelf had ik wel de nodige moeite om in de opzet van het verhaal mee te komen. Een avondje drinken en/of feesten in Indonesië kan je je studiebeurs kosten omdat het nuttigen van alcohol geen onderdeel is van de Indonesische cultuur. Wanneer je je hier toch schuldig aan maakt word je haast als een schande voor de maatschappij gezien, en kan dit tot gevolg hebben dat je door (een deel van) je familie afgestoten wordt. Het is weliswaar geen verrassing wanneer je je realiseert dat Indonesië het land met de grootste moslimpopulatie ter wereld is, maar het kan voor westerlingen even wennen zijn dat hier zo zwaar aan getild word. Hier kun je je rationeel wel bewust van zijn, maar dat dit de aanleiding voor het verlies van een studiebeurs is, was iets waar ik aanvankelijk wel wat moeite mee had. Maar ach, andersom zal er vanuit Indonesië ook genoeg kritiek zijn op onze westerse cultuur.

Even los hiervan is Photocopier een welkome afwisseling op de alledaagse Amerikaanse producties die voelt als een frisse wind. Naast drama en misdaad zit er ook een redelijke dosis mysterie en spanning in. De film echt aanraden zal ik alleen niet snel doen. Naast bovengenoemde elementen voelt de film ook heel realistisch aan. Verwacht dus zeker geen vlotte productie. Hoewel ik dit als een voordeel zie slaat men hier wel mee door omdat ik veel scènes vaak genoeg als te traag ervoer en ik moeite moest doen om mijn aandacht erbij te houden. Het duurde uiteindelijk allemaal simpelweg te lang. Ik zal dan ook niet snel voor een herziening kiezen. Daarnaast had ik ook moeite met een scène richting het slot die betrekking had op de dader van het grensoverschrijdend gedrag. Meer specifiek doel ik op de invloedrijke positie van zijn familie, die iedereen om kon kopen. Ik kon het mij moeilijk voorstellen, maar volgens mijn vriendin, die zelf Indonesische is, is deze mate van corruptie in haar land de normaalste zaak van de wereld. En zij kan het weten.


3,0*

Op herhaling

Nadat Jennifer Garner 13 jaar geleden klaar was met het neerhalen van haar aartsvijand als Sydney Bristow in Alias (en vooruit, ook het redden van de wereld of iets dergelijks) doet ze een soortgelijk riedeltje in Peppermint nog eens dunnetjes over. In zowel de serie Alias als in Peppermint is de aanleiding van haar wraakactie moord, en hoewel de serie verder totaal niet met deze film te vergelijken is hebben ze verder nog wel een ding gemeen: namelijk Garner die stevig ass kickt. Als liefhebber van de serie was het voor mij een waar genot om Garner weer als actieheldin te zien, zeker omdat ze na al die jaren nog steeds indruk maakt.

Garner draagt de film en dat is nodig ook, want met name het eerste half uur is amper door te komen. Deze hangt aan elkaar van de clichés, een vreselijke montage, en over het algemeen matig acteerwerk. Net toen ik de hoop begon op te geven begon de film gelukkig op stoom te komen en kwam het een stuk beter los, waarbij de actie mij er doorheen sleepte en zelfs wist te vermaken. Het is daarbij wel van belang geen aandacht te besteden aan logica, enige vorm van geloofwaardigheid en een verhaal wat meer om het lijf heeft dan de plotomschrijving die op moviemeter staat, want indien je dat van plan bent kom je (net als Riley in deze film overigens) van een koude kermis thuis.

Om bovenstaande zaken geeft de regisseur namelijk geen sodemieter, hij is enkel op zoek naar een excuus om zoveel mogelijk actie op het scherm te toveren. En een verhaal? deze dient hoogstens als opzet en kapstok om de actie aan elkaar te rijgen.

3,0*

Ps Waarom laten zoveel actieheldinnen eigenlijk hun haar zo schrikbarend kort knippen? Gelukkig corrigeert de regisseur deze ''fout'' al snel wanneer onze wraakengel op klopjacht gaat.

Schaduwspel

Mijn vriendin is een Indonesische, en mede dankzij haar heb ik de afgelopen periode al een aantal Indonesische producties een kans gegeven. In Indonesië houden ze wel van een goed spookverhaal op zijn tijd en Impetigore is hier geen uitzondering op. Dit duistere sprookje, wat niet misstaan zou hebben in het repertoire van de broeders Grimm, Charles Perrault of Hans Christian Andersen is vooral qua sfeer heel sterk, en daarnaast is het interessant om ook nog het een en ander van de Indonesische cultuur op te stekken. In deze cultuur spelen geesten ook een grote rol. Vanuit de zeer oude, primitief-animistische gedachte dat de wereld beïnvloed en geregeerd wordt door zowel goede geesten als door onheil brengende demonen, is dit verhaal dan ook doorspekt. Ook is het interessant om een oud Indonesisch gebruik (het Wayang poppenspel) zo uitgebreid aan bod te zien.

Terug naar de film zelf: deze zit verhaaltechnisch goed in elkaar, al vond ik het op een bepaald moment wel aardig lastig om alle familieverbanden (dit is in de basis een familiedrama) te blijven leggen. Het is goed opletten geblazen wanneer uit de doeken wordt gedaan hoe de vork in de steel zit omdat de voor mij niet bepaald toegankelijk Indonesische namen het niet altijd even gemakkelijk maakten om helder voor de geest te krijgen over wie, wat precies nu ging. En hoewel dit voor Indonesische begrippen een grote productie is, en de film er over het algemeen strak uitziet, komen enkele momenten een beetje knullig/onhandig op het scherm over. Zo komt er op een enkel moment bijvoorbeeld een foeilelijke CG bewerking voorbij die net wat beter aangepakt had kunnen worden.

Mijn vriendin zat bijna de gehele speelduur met een kussen voor haar gezicht te trillen als een rietje op de bank, wat ook komt, zo geeft zij zelf toe, omdat veel Indonesiërs horror met geesten op voorhand al heel creepy vinden. Juist omdat geesten ook zo sterk verwoven zijn in de Indonesische cultuur. Zelf vond ik deze drama/horror verhaaltechnisch goed in elkaar steken en een paar erg toffe shots bevatten. Hier werd ook meermaals de camera tactisch ingezet om dingen juist niet te laten zien en aan de eigen verbeelding van de kijker over te laten. Een groot nadeel vond ik wel dat ik de film zelf persoonlijk totaal niet eng vond en het slot vond ik veel te vaag. De oude vrouw komt simpelweg terug omdat zij nu een geest is, maar hier lijkt geen opgelegde vloek aan vooraf te zijn gegaan zoals voorheen. Het voelde nu iets te gemakkelijk en voegde hierdoor weinig voor mij toe. Ook duurde het een behoorlijke tijd voor het verhaal echt goed op gang kwam. Satan's slaves, van dezelfde regisseur vond ik net een tandje sterker. Echter is dit nog steeds een aanrader voor de horror liefhebber die eens een niet gebruikelijke horror wil zien.

3,0*

Hoofdgerecht in een twee sterren restaurant

The perfect host is leuk geprobeerd, en heeft zo zijn momenten, maar heeft het helaas niet in zich om de gehele speelduur te vermaken. Het middenstuk is daarbij vrij aardig, maar de conclusie die hieruit voortkomt alles behalve bevredigend, en bovendien erg rommelig en onsamenhangend.

De opmerkingen dat deze titel ondergewaardeerd zou zijn gaan mij dan ook mijn pet te boven, want ik vind juist het tegenovergestelde. De slotconclusie is daarbij zo ongeloofwaardig en slecht verzonnen dat ik niet begreep waarom de makers deze kant op wilden. Er had meer potentie kunnen zitten in een wat kleinschaliger verhaal, wat zich overigens was blijven afspelen tussen Warwick en John, in plaats van aan het einde flink uit te willen pakken en volledig de bocht uit te vliegen. Naast de rommelige en slechte start van het verhaal, was dit namelijk voldoende om de gehele verhaallijn de das om te kunnen doen.

Echter toch nog een twee sterren als beoordeling omdat ''het etentje'' tussen John en Warwick dan wel weer vermakelijk was en David Hyde Pierce hier op een positieve manier volledig opgaat in zijn rol. De opmerkingen over de Hitchcock-achtige vibe die hiervan uitgaat kan ik dan ook nog wel begrijpen. Het is alleen zo jammer dat het hele verhaal eromheen, de spijker zo finaal weet mis te slaan.

2,0*

Perfect?

The Perfection is verre van perfect met een vrij grillig en onvoorspelbaar verloop. Dit werkt met name in de eerste helft nog wel goed, maar verliest in de tweede helft zijn kracht als de motivatie van Charlotte voor het afhaken van de hand van Lizzie helder wordt. De plot twists die vanaf dit moment volgen voelen geforceerd en gekunsteld aan en beginnen ook steeds voorspelbaarder aan te voelen.

Hoewel ik niet precies wist wat er aan zit te komen, werd ik er niet echt meer verrast door. Ook was ik enigszins teleurgesteld door de motivatie van Charlotte voor haar actie. Hoewel ze deze wel toelichtte vond ik hem nog steeds heel extreem en onnodig, omdat ik denk dat ze met wat moeite ook iets anders had kunnen bedenken om de ogen van Lizzie te openen zonder haar voor het leven te verminken. Ook bleef de werkwijze van de muziekschool teveel aan de oppervlakte. Nooit werd echt duidelijk wat de werkwijze was om de meisjes als het ware te hersenspoelen zodat het seksueel misbruik gerechtvaardigd werd waardoor een impact bij de finale uitbleef.

Ondanks bovenstaande kritiek moet ik zeggen dat ik mij onder aan de streep wel enigszins heb weten te vermaken met deze film. Met name in de eerste helft zitten een aantal sterke scènes en het verloop van het verhaal zag ik in eerste instantie ook niet aankomen. Er wordt goed geacteerd en ik vroeg mij al snel af waar het nu precies heen ging. Ook de setting was anders dan anders en dit was zeker geen standaard horror. Des te jammer dat met al deze potentie de uitwerking met name in de tweede helft zo te kort schiet en deze ook zo, zoals gebruiker remorz in zijn review eveneens aanhaalt, gemakzuchtig aanvoelt.

2,5*

Today expect something good to happen to you no matter what occurred yesterday

Indrukwekkend hoe intens verdrietig en tegelijkertijd mooi The Perks of Being a Wallflower eigenlijk is. Een veelgehoorde aanname over deze film is dat je het idee kunt hebben naar een typische high school film te gaan kijken, waarbij na afloop eigenlijk iedereen zich wel bedenkt. En terecht! Deze film is namelijk heel veel meer zonder goedkoop drama aan de kijker te willen verkopen.

Een van de grootste pluspunten is dat je het idee hebt dat de hoofdrolspelers in het echte leven ook een hechte band hebben, want de chemie spat namelijk van het scherm af. Geen enkel moment heb je het idee dat je naar een groep acteurs zit te kijken en het verhaal word door hen echt naar een hoger niveau getild, waardoor je ook het idee krijgt dat ze bij je in de huiskamer zitten. Ook een pluspunt zijn de diepere lagen die het verhaal heeft. Bij aanvang van de film lijkt er niet veel diepgang te zijn, maar laat je hier niet door bedotten. Laag na laag wordt er afgepeld tot er uiteindelijk veel meer aan de hand blijkt te zijn dan aanvankelijk door mij gedacht werd. Niet alles was mij zelfs duidelijk, waardoor ik ook maar even op internet na heb gelezen hoe bepaalde zaken nu precies in elkaar staken. Toen ik dit las werd ik compleet verrast door de subtiele diepgang die er door de opbouw van het verhaal heen verweven zit, en die ik helemaal niet opgemerkt had, waardoor ik zeker een keer een herziening moet gaan plannen.

Waarom The Perks of Being a Wallflower uiteindelijk eindigt met een 4,5 in plaats van de volle mep, is toch wel omdat je, zeker bij het begin, even door de simpele opzet van het verhaal heen moet kijken. Nu was dit voor mij niet moeilijk, aangezien de sterke cast meteen mijn aandacht had, maar dit zal niet voor iedereen het geval zijn. Er word hier enorm veel tijd voor de opbouw genomen, waardoor er in het eerste uur ook niet veel lijkt te gebeuren en mensen af zullen haken. Dit is niet per se een nadeel, maar ook ik vond wel dat de opzet wat pakkender had gemogen. Dit vind ik ook puur voor het eigenbelang van de film, omdat er vanwege deze reden ongetwijfeld kijkers af zullen haken. En dat is een eeuwige zonde bij deze oester, waarin een prachtige parel verborgen zit, als hij eenmaal opent.

4,5*

Mooie plaatjes

Momenteel ben ik zelf bezig met de voorbereidingen voor een reis naar Peru, dus bovenstaande docu pakte ik er gemakkelijk even bij. De beelden van het land zijn betoverend, maar ik vond het jammer dat er 10-15 minuten alleen al besteed werd aan surfmogelijkheden in Peru. Ook ging het laatste gedeelte alleen nog over de dieren die in het aangrenzende Amazone gebied leven. Voor een compacte documentaire van 80 minuten vond ik dit een vreemde keuze omdat het land zoveel meer mogelijkheden bied dan o.m de Machu Picchu, Nazcalijnen en de Gocta waterval.

Ja, al deze plekken zijn ongetwijfeld prachtig, maar er zaten geen echte verassingen bij die je niet ook binnen 5 minuten kan vinden als je op ''things to see in Peru'' googelt. Ook had ik graag meer geleerd over local food, en ook gewoon de lokale bevolking meer aan het woord om meer te vertellen over hun eigen land en woongebied. Deze docu zal voornamelijk de mensen aanspreken die zelf in Peru zijn geweest, of van plan zijn om te gaan. De rest zal gemakkelijker af kunnen gaan haken omdat de docu naast mooie plaatjes verder te weinig diepgang biedt en niet veel verder lijkt te gaan dan een promotievideo voor het land.

2,5*

I don't want to be buried in a pet cemetery

Allereerst; wat een toffe track is de cover 'Pet Sematary' van Starcrawler. Het origineel kwam mij ook niet bekend voor, maar de cover vind ik eigenlijk nog lekkerder. Dat gezegd hebbende is dit ook mijn eerste kennismaking met het verhaal waar deze track speciaal voor geschreven is. Zowel de film uit 1989 als het boek heb ik nooit gezien/gelezen, wat ik overigens wel moet doen als ik de kritieken zo lees. Zalig ben ik namelijk als onwetende. Omdat ik niet bekend ben met het bronmateriaal kijk ik met hele andere ogen naar dit Stephen King verhaal en liggen mijn eisen een stuk minder hoog.

In mijn ogen is dit namelijk een hele degelijke horror. Met momenten erg goedkoop (zoals de indianenbegraafplaats, de dode jongen die steeds opduikt en het vrachtwagen ongeluk) maar ook met een aantal goede jumpscares, en oprecht scary momenten. Een aantal daarvan zijn zelfs weggelegd voor een kat acteur, die voor bijzonder ongemakkelijke momenten zorgde. Erg goed gedaan.

Ik hoor her en der terug dat deze remake teveel een focus heeft op goedkoop schrikbejag en dat de emotionele component, die het originele verhaal wel bevat, teveel op de achtergrond blijft. Ik kan beamen dat het drama element hier nagenoeg volledig afwezig was, al moet ik wel zeggen dat ik dat op zijn tijd best aangenaam vind. Een simpel griezelverhaal zonder al te veel poespas, maar die tamelijk goed in elkaar zit. Al had ik mij wellicht meer gestoord wanneer ik ook bekend was geweest met het bronmateriaal. Het originele verhaal schijnt namelijk meer diepgang en daarnaast ook veel meer menselijk drama te bevatten.

Nu stoorde ik mij bijvoorbeeld helemaal niet aan het einde wat schijnbaar afwijkt van het originele verhaal. Ik vond deze juist erg duister en creepy, waardoor ik met een naar gevoel achterbleef. Dan heb je naar mijn weten toch iets weten te bereiken als horrorregisseurs. Toch heeft de kritiek mij wel geprikkeld om op zijn minst het boek ook maar eens te gaan lezen. Volgens mij kan het dan alleen maar nog beter worden.

3,5*

De bruid van Frankenstein

Wanneer je op zoek bent naar een bizarre film met een fucked-up verhaal, dan ben je bij deze Spaanse productie aan het juiste adres. Het kan even duren voor je als kijker alle plotlijnen helemaal ontward hebt. Het verhaal is gemakkelijk te volgen, maar het is soms goed opletten geblazen omdat je gemakkelijk bepaalde details kan missen die relevant zijn om de beweegredenen van het personage van Antonio Banderas te kunnen begrijpen. Wat je vervolgens ook van de ontknoping vindt; al dan niet vergezocht of onrealistisch, dit staat volledig los van het feit dat dit een origineel werkje is.

Hoe langer ik erover na begon te denken hoe meer ik de originaliteit kan waarderen. Het verhaal is volstrekt onvoorspelbaar, bevat veel spanning en mysterie, en heeft daarnaast veel diepgang, terwijl het vrij gemakkelijk te volgen blijft. Los van de pluspunten stoorde de ver gezochtheid en het feit dat het verhaal soms wel erg onrealistisch was, mij wel, maar het zijn irritatiepunten die ik voor lief neem wanneer ik naar het totaalplaatje kijk.

4,0*

Over de schoonheid van minimalisme

Dat smaak persoonlijk is, is een onomstotelijk feit. Pig lijkt overwegend positieve reacties te ontvangen (al valt dat hier op moviemeter behoorlijk mee), maar ik kan mij totaal niet vinden in alle positieve geluiden. Het feit dat Nicolas Cage hier wel degelijk een ander soortig rol neer durft te zetten als in de meeste van zijn films, verandert hier weinig aan voor mij.

Allereerst probeert de regisseur te geforceerd een indiesausje over het verhaal heen te gieten, waarmee hij iets te gretig met de hoeveelheid is geweest. Cage, die de hele film met dezelfde smerige kleren en bebloede kop rond blijft lopen zodat je absoluut niet kan vergeten welke lijdzame weg hij bewandeld heeft, en nog steeds aan het bewandelen is. Inclusief talloze shots van zijn getormenteerde gezicht. Maar, tegelijkertijd heeft hij zijn omgeving wel een aantal levenslessen bij te brengen die door middel van een aantal geforceerde, vaak slaapverwekkende langdradige dialogen, aan de kijker gepresenteerd worden. Die vaak ook nog eens eenzijdig zijn, want heel vaak trekt Rob zijn bek niet open. Daarnaast viel een gebeurtenis van een soort Fight Club voor horecapersoneel compleet uit de toon met de rest van het verhaal. Dit voelde enorm misplaatst aan, alsof de regisseur geforceerd toch wat sensatie in het verhaal wilde stoppen terwijl hij overduidelijk een Indie Drama aan zijn publiek wil presenteren.

Wat Pig mijns inziens een stuk interessanter had gemaakt was een kijkje in het leven van Rob, voordat hij in een hutje in de bossen met zijn varken leefde. Dit had mij geholpen om meer betrokken en geïnvesteerd in het verhaal te raken, en in zijn personage. Want voldoende potentie is er zeker. Nu was dit met name een veel te lange zit in de zoektocht naar een varken met allerlei omwegen, die mij daadwerkelijk geen ene truffel kon interesseren.

2,0*

Herziening

Deze viel me toch tegen bij zijn herziening. Waarbij ik mij de eerste keer niet stoorde aan het hoofdpersonage, zijn moeder en broertje en zusje deed ik dat deze keer wel. Ze waren te familiefilm achtig en haalden de vaart in de film geregeld onderuit. Als de film echter overschakelde naar het feest zat de sfeer wel goed en ook de aanval van de piranha's raakt hier doel. Nog steeds compleet over de top en precies wat de liefhebber ook wil zien.

Helaas was het ook met de effecten op momenten behoorlijk slecht gesteld. Waarbij de piranha's zelf er behoorlijk goed uitzagen kwam het bloed dat vloeide op momenten ongelofelijk slecht over en zo waren er nog een aantal scene's en momenten in de film die er erg slecht uitzagen. Dit komt ongetwijfeld omdat de film aanvankelijk voor een 3D film is geschoten waarbij het in de 3D versie vast minder opvalt maar het irriteerde me des te meer omdat ik hier de reguliere versie zat te bekijken die op de hoes ook gewoon als ''piranha'' betiteld stond zonder 3D er achter.

De film had ook zijn tweede keer nog steeds zijn momenten maar is een prima voorbeeld van een film die je het beste een keer kunt bekijken en vervolgens maar beter links kunt laten liggen. De film keldert dan ook een hele ster in zijn beoordeling ten opzichte van mijn eerste kijkbeurt.

3,0*