Opinions

Skip ahoy!

Echte fans van de reeks hebben met dit inmiddels vijfde deel niks te klagen. Wat ze verwachten, krijgen ze ook. De niet fans van de reeks zullen een kleine opleving opmerken ten opzichte van het vierde deel, maar er ook niks aan missen als ze dit deel overslaan. Voor mij persoonlijk was het na de eerste drie delen eigenlijk wel mooi geweest. Deel vier vond ik heel matig. Dit vijfde deel doet het wel weer iets beter maar het onvermijdelijke zesde deel ga ik waarschijnlijk overslaan.

Positief aan dit vervolg vond ik Javier Bardem als Salazar. Waar een echte schurk in het vierde deel ontbrak, werd dit met hem volledig gecompenseerd. Ook zag het er allemaal weer werkelijk verbluffend mooi gemaakt uit. Ook van een tweetal scene's heb ik oprecht genoten. Ik doel hier op de bankroof en executie van Jack Sparrow (die natuurlijk finaal misloopt)

Naast deze positieve punten voelde de gehele film eigenlijk als een herhaling van zetten en voor mij beginnen de films dan ook heel eentonig aan te voelen. Ook Jack Sparrow begint in herhaling te vallen, en hoewel ook ik mij afvraag of de reeks verder door kan gaan zonder hem, zou het wat mij betreft geen slecht idee zijn om na dit vijfde deel het boek te sluiten. Brenton Thwaites en Kaya Scodelario vond ik heel vergeetbaar in hun rol en het hele verhaal achter het stoppen van Salazar, wordt gewoon nooit echt spannend genoeg. Hier kan de onthulling dat Hector Barbossa de vader van Carina Smyth bleek te zijn, ook maar weinig aan veranderen.

De reeks lijkt hiermee aan te willen tonen dat ze vooralsnog genoeg ideeën hebben om de reeks nog wel even door te laten gaan maar het voelde voor mij echt als een kunstgreep aan. Evenals de cameo van Will Turner en Elizabeth Swann en de after credits scène De koek begint echt op te raken, en het is jammer dat Disney ongetwijfeld pas zal stoppen wanneer de kassa's stoppen met rinkelen.

3,0*

Piraterij is een misdrijf

''Je steelt geen auto, je steelt geen tasjes, je steelt geen tv, je steelt geen film. Films uitwisselen is ook stelen!'' Bij de meeste lezers staat de opdringerige boodschap ongetwijfeld nog op het netvlies gebrand. Met torrentsites die uit de grond schoten trokken de meeste mensen zich hier niks van aan en gingen ze gewoon door met downloaden.

In het geval van deze vierde Pirates had na deze boodschap ook wel de tekst ''je verspild niet iemand zijn vrije tijd, maar dat doen de makers hier wel, be warned!'' toegevoegd mogen worden. Een soort bad movie alert als extra service naar de kijkers toe, die wordt afgespeeld bij de films die over het algemeen slecht bevonden worden. Best een goed idee toch? Ach ja, dromen kan altijd Gelukkig hebben we Moviemeter nog!

Het moge duidelijk zijn dat ik dit vierde deel als behoorlijk zonde van mijn tijd ervoer. Her en der had ik opgevangen dat deze na het slaapverwekkende derde deel weer meer recht toe recht aan zou moeten zijn, maar voor mij was in dit vierde deel de magie nog steeds uitgewerkt. Het personage Jack Sparrow is wat mij betreft veel te eentonig en eendimensionaal aan het worden, en dit deel is opnieuw ook weer veel, en veel te langdradig.

Alles voelde daarnaast ook als een ordinaire cash in want ik kreeg ook het idee dat er lang niet altijd voldoende energie in de sets gestoken werd om het verhaal levendig te houden. Met name een kleine veldslag aan het einde maakte dit erg duidelijk. Ook Cruz viel me tegen en leek alleen maar mee te doen om zo ook te kunnen zeggen dat ze een keer in een Pirates film heeft meegespeeld.

Dit vierde deel van Pirates doet voor de fans dan wel precies wat ze verwachten, maar gaat volledig op de automatische piloot en lijkt ook weinig moeite te willen steken in echt een goede spanning en verhaal neerzetten. Als je niet helemaal idolaat van het personage Jack Sparrow bent of dit niet de eerste Pirates film is die je ziet, dan heb je hier dus weinig te zoeken. Dan kun je beter vanuit pure nostalgie het eerste deel nog maar een keer opzetten. Uit de tijd dat Pirates nog wel leuk was en niet zo langdradig..

2,5*

Yo-ho-ho and a bottle of rum

Een nieuwe titel uit de stal van Aardman Animations, die vooral bekend staan om Wallace & Gromit, maar ook veel bekendheid heeft vergaard met Chicken Run. In de nieuwste film van de animatie studio nemen we een kijkje in het leven van de Pirate Captain en zijn bemanning, die de meest doldwaze avonturen beleven. De film bevat de nodige Britse Humor en ziet er erg knap geanimeerd uit, maar hoe doet de film het verder eigenlijk?

Na het bekijken van het enorm grappige en originele Wreck-it Ralph enige tijd geleden lagen mijn verwachtingen voor deze animatie ook vrij hoog. Helaas voelde deze titel toch een stuk minder fris en origineel aan. Veel grappen waren voorspelbaar en waren soms wel leuk, maar er hadden wel wat meer sterke troeven in de film mogen zitten en wat minder herhaling in de grappen. Het aapje wat kaarten omhoog houdt om op deze manier te communiceren was bij het begin bijvoorbeeld erg grappig, maar de grap werd te vaak herhaald waardoor het toch al gauw uitgemolken aanvoelde.

Ook was deze film overduidelijk op een jonger publiek gericht. Natuurlijk zitten er nog steeds genoeg grappen in die een knipoog zijn voor volwassenen maar de film zelf had geen dubbele lagen zodat hij voor volwassenen net zo vermakelijk als voor kinderen kon zijn. Gemiste kansen, en misschien een prima film voor het wat jongere publiek, maar ik haalde er voor mezelf te weinig genoegdoening uit om de film hoger dan een 6 te laten scoren.

3,0*

One moment can change your life

Spijtig genoeg had ik hier een stuk meer van verwacht. Ik vond hier te weinig diepgang inzitten, vond het allemaal net wat te makkelijk gevonden, en eveneens vond ik ook dat er teveel toevalligheden in het verhaal zaten. Wat bijvoorbeeld erg gemakkelijk ging waren de bankovervallen en hoe slecht de politie georganiseerd was. De dood van het personage van Gosling vond ik wel compleet onverwacht en een bepaalde impact hebben, maar het was vervolgens met name alles wat zich na zijn dood afspeelde, wat me veel minder boeide.

De twee zonen die samen komen voelt als een geforceerde vindingrijkheid aan die veel te aangezet aanvoelt. ook het feest in het huis waar de twee in gevecht komen, en de aanleiding hiervan voelt stompzinnig en te makkelijk gevonden aan.

Ik mistte hier een soort vuurwerk, omdat er te weinig energie in het script gestoken leek te zijn. Dan kan er nog zo sterk geacteerd worden (dit moet ik wel toegeven), en mooie shots en cameravoeringen gehanteerd worden, het geheel verdiend hier in mijn ogen nog geen voldoende mee. Jammer, want ik had hier veel meer van verwacht.

2,0*

What's your pleasure?

Coming-of age in combinatie met een inkijk in de porno industrie. Iets wat je niet dagelijks voorbij ziet komen en wat Pleasure dan ook vanaf het begin af aan uniek maakt binnen het genre. Het abrupte einde doet afbreuk aan het geheel omdat een slotconclusie lijkt te ontbreken en mij bekroop dan ook het gevoel dat men hier veel meer uit had kunnen halen.

Wel erg geslaagd vond ik het overbrengen van het soms harde en lege bestaan in de pornowereld, zonder dat de industrie meteen in zijn geheel veroordeeld werd. Naast aandacht voor de negatieve aspecten is het ook een wereld van glitter en glamour waar porno acteurs en actrices heel bewust voor kiezen. Naast dat er ongetwijfeld ook veel mensen puur en alleen voor het wereldje kiezen omdat ze simpelweg groot liefhebber zijn van seks.

Men had daarnaast makkelijk het stigma kunnen wekken dat iedereen in de porno industrie mentale problemen zou hebben, maar gelukkig slaat de regisseur nooit deze belerende richting uit. Dit neemt niet weg dat ik wel benieuwd was naar meer achtergrond verhaal over Linnéa voordat ze in LA aankwam, en of de verveling in Zweden de enige aanleiding was voor haar beslissing om een bekend porno actrice te willen worden.

Buiten de door mij genoemde kritiek vond ik Pleasure in ieder geval origineel, en vlot verteld. De film verveeld hierdoor geen moment. Juist hierdoor is het zo jammer dat het slot zo plots en onbevredigend is, anders had mijn eindbeoordeling nog veel hoger uit kunnen vallen.

3,0*

Spetter pieter, pater, lekker in het water..

De poel valt te omschrijven als een vrij matige horror film, maar voor Nederlandse begrippen is hij wel redelijk sterk. Niet dat dit moeilijk is overigens, want dit soort titels worden hier maar heel minimaal gemaakt. Echter maken dit soort titels over het algemeen toch gewoon een mindere indruk als hun buitenlandse broertjes en zusjes. Hoewel het een heel groot vooroordeel is betrap ik mijzelf er toch geregeld op dat ik het blijf doen, en dat is per definitie in mijn achterhoofd houden dat ik dit soort Nederlandse producties al minder serieus neem. Met name Nederlandse horror kan ik op de een of andere manier ook gewoon minder serieus nemen. De kracht voor de Nederlanders lijkt hem dan ook met name in de drama/thrillerachtige hoek te liggen (naar mijn optiek)

Dat terzijde geschoven is De Poel wel een uniek werkje voor Nederlandse begrippen te noemen en zitten er met name richting het einde ook een aantal scene's in die luguber en grof te noemen zijn en een deel van het publiek dan ook zeker zal weten te shockeren. Schrikmomenten vielen wel zwaar tegen want hoewel ik iemand ben die nog redelijk makkelijk van zijn stoel omhoog te krijgen is met gemakkelijke jump-scares, bleef ik hier in het algemeen rustig in mijn stoeltje zitten. Wat hier wel goed was, was de sfeer in de groep die geleidelijk aan veranderde. Wat begint als een leuk kampeertripje loopt al snel uit op een ware nachtmerrie waarbij het sfeertje tussen de personages onderling ook steeds naargeestiger wordt. Spanningen lopen op, geheimen komen boven tafel en al gauw blijkt er ook nog iets heel anders aan de hand..

Hoewel deze titel voor de doorgewinterde horror fanaat niet als eng te bestempelen zal zijn is het wel leuk om te zien dat Nederland hier zijn best heeft gedaan om iets sterks neer te zetten. Als dit een Amerikaanse titel was geweest was hij al sneller in de vergetelheid geraakt, maar juist omdat je hier zoiets niet vaak ziet blijft het wel langer hangen. Dit is zowel positief als negatief omdat de effecten bijvoorbeeld wel vrij sterk waren, maar sommige onderdelen van het verhaal dan weer wel heel amateuristisch overkwamen (of gewoon slecht werden overgebracht in het Nederlands) voorbeeld hiervan is een scene met een kleine schelp waarvan je na afloop wel zult begrijpen wat ik er mee bedoel. Ik kan concluderen dat de poging in zijn geheel aardig geprobeerd is en ik De Poel zeker een voldoende waard vind. Al zijn de 3 sterren hieronder wel slechts een kleine 3 sterren. Zeker met producties zoals het geweldige Oculus in het achterhoofd.

3,0*

Anders dan anders

Pontypool laat de verbeeldingskracht flink werken en is hierdoor enorm suggestief van opzet. Aan de hand van ooggetuigen verslagen en binnenkomende nieuwsberichten die een radio-dj op zijn station ontvangt wordt er het verhaal over een opkomende epidemie uit de doeken gedaan. De opzet hiervoor is origineel, omdat verbeeldingskracht een van de krachtigste elementen is waar je je als filmmaker op beroepen kunt en waar hier ook veelvuldig gebruik van wordt gemaakt.

Waar het hier echter aan schort is de uitwerking van die verklaring. Toevallig komt er een dokter binnen die de verklaring van het probleem weet die als het eenmaal bekend is -doch origineel- wel de nodige overtuigingskracht mist.

En dat is eigenlijk een beetje het grootste mankement aan deze film. Na een fenomenale opbouw zakt de film een beetje in als deze met zijn verklaring komt. Nog steeds is er te spreken van een stevige solide en met name originele thriller maar de finale had toch net wat meer spanning mogen genereren.

Al deze kritiek betekent niet dat ik niet te spreken ben over de prent, het tegendeel hiervan als men naar de eindbeoordeling kijkt is waar. Op een bepaald gedeelte van de uitwerking waar de nodige haken en ogen aanzitten na is de film namelijk van een prima kwaliteit. Houdt er alleen rekening mee dat het volgen van deze film een beetje is zoals het lezen van een boek. Je hebt er de nodige verbeeldingskracht bij nodig.

Als je op zoek bent naar een typische standaard zombieflick waarbij de epidemie uitgebreid getoond wordt en het geheel weinig aan de verbeelding over laat dan ga je hier bedrogen uitkomen. Dit komt tevens omdat de film hier ook helemaal niet mee vergeleken lijkt te willen worden. Ga je echter voor een verhaal met een originele benadering die hiervoor in ruil een veelvuldig beroep doet op je verbeeldingskracht? Dan is hier te spreken van een echte aanrader. Al moet ik als laatste kanttekening echter nog plaatsen dat ik denk dat dit verhaal nog sterker tot zijn recht komt in zijn originele boekvorm. Beslist niet voor iedereen dus, maar mensen die een film willen zien die het eens anders doet dan anders zijn eigenlijk verplicht deze een kans te geven.

3,5*

I can't exist by myself because I'm afraid of myself, because I'm the maker of my own evil.

Wanneer je een horror via Mubi bekijkt weet je op voorhand al dat de film waarschijnlijk niet recht-toe rechtaan zal. deze vlieger gaat ook voor Possession op. Toch heb ik mij alsnog flink verkeken op de inspanning die ik moest leveren om hier mijn aandacht bij te kunnen houden.

Ondanks dat er namelijk veel gebeurt wordt het verhaal steeds waziger en wordt ook niet duidelijk uitgelegd wat er allemaal aan het gebeuren is. Ik heb dan ook met regelmaat een kleine pauze in moeten lassen om door te kunnen blijven kijken, en uiteindelijk merkte ik ook dat ik mijzelf soms aan het forceren was om door te kijken. Er kwamen genoeg sterke momenten voorbij die mijn aandacht er opnieuw bijtrokken. Isabelle Adjani zet een geweldige rol als Helen neer, de praktische effecten zijn van een enorm hoog niveau en de veelbesproken scène in de metro behoort tot een van de sterkste en meest heftige scenes die ik ooit gezien heb.

Waarom dan toch “maar” drie sterren? Dat is met name omdat Possession in plaats van twee uur, wel vier uur lijkt te duren. De film voelt vaak onnodig vaag aan en sommige dingen die gebeuren hadden duidelijker uitgelegd kunnen worden om de kijkervaring aangenamer te maken. Ondanks de vele sterke momenten waren er ook de nodige inkak momenten aanwezig die ik toch een beetje als door ploeteren heb ervaren. Ik snap dat vanwege de positieve aspecten dit voor veel mensen een instant klassieker is, maar mijn ding was dit gewoon niet helemaal.

3,0*

Ouch...deze film gaat goed op zijn bek.

De film wordt nooit echt spannend en het verhaal is zwak.

Tevens klopt het echt niet dat deze film onder de categorie van thriller valt want het is overduidelijk een chickflick met een enkele scene die sommigen misschien onder de categorie van een thriller zouden scharen. (al vraag ik me af wie) werkelijk waardeloos.Dit komt tevens omdat ik een totaal ander beeld over de film had alvorens ik hem ging checken. Dit is geen thriller maar gewoon een belaberde drama film mensen..1,5

Wat dood is, moet dood blijven

Ik trek mij wel vaker niks van een laag gemiddelde aan (zeker binnen het horror genre) maar in dit geval ben ik het er aardig mee eens. Wat ik hier echt sterk vond was de setting en de opzet van het verhaal. Daarnaast zag Hannah Grace er ook huiveringwekkend uit, tot op het moment dat zij eigenlijk meer en meer in actie kwam.

Als een soort dood gewaande Scarlet Witch met telekinetische krachten, wekt zij op deze momenten eerder de indruk van een gevallen superheld dan bezeten meisje. Het leek er dan ook op dat de regisseur wel wist hoe hij een onderhuidse spanning kon creëren, maar vervolgens niet goed wist hoe hij de spanning erin kon houden. Op de momenten dat de hel los moest barsten, viel namelijk meteen alle spanning weg. Tijdens de proloog gebeurt dit ook al, maar er komen nog vele momenten in deze horror voorbij waarbij deze situatie zich herhaalt. Ook de visuele effecten liggen er soms te dik bovenop met als dieptepunt de scénes bij de verbrandingsoven.

Ik vind het jammer dat ik geen voldoende uit kan delen want ik zag wel dat hier veel potentie in zat. Er heerste een aardig onderhuids sfeertje, en ook het aanvankelijk weinig sympathieke personage van Shay Mitchel, begon ik na verloop van tijd steeds leuker te vinden. Juist daarom zo zonde dat al deze sterke punten volledig ondergesneeuwd raken op de momenten dat het juist spannend zou moeten worden.

2,5*

Bijzonder onprettig

Dit is eindelijk weer eens een horror waarbij ik me ongemakkelijk voelde, wilde wegkijken en regelmatig tegen het plafond omhoog schoot. The possesion kruipt onder je huid en ik voelde me ook regelmatig erg onprettig als de spanning in een scene weer eens effectief werd opgebouwd. Dat ik de film omschrijf als bijzonder onprettig kan men dus zien als een pluspunt. Men gaat immers ook naar dit soort films om bang gemaakt te worden!

De film beoogt verder niet om origineel gevonden te worden aangezien de opzet er een van vele is die we allemaal al in de nodige films aan onze neus voorbij hebben zien komen, of ze nu gebaseerd zijn op waargebeurde feiten of niet. Dit vond ik echter niet erg omdat de invulling van het verhaal erg sterk was en het bezeten meisje fenomenaal werd neer gezet door de jeugdige Natasha Calis. Het was indrukwekkend hoe zo'n jong meisje zo'n krachtige rol neer kon zetten en ook hoe ze gedurende de film geleidelijk aan veranderde was erg goed gedaan en leverde zenuwslopende momenten op. Het gaat dus eigenlijk niet om het verhaal wat de film wil vertellen maar over hoe dat verhaal verteld wordt.

Weinig films benaderen echter de perfectie en zo vond ik zelf het einde ook behoorlijk tegenvallen. Zodra Abyzou waardoor het meisje bezeten is zich in vol ornaat laat zien werd de film ook plotsklaps minder eng omdat de film ook wat van zijn geloofwaardigheid verloor doordat de demoon zelf simpelweg geen enkele schrik aanjoeg. Want ook hier geldt; less is more en was het misschien beter geweest als Abyzou zelf helemaal niet in beeld was gekomen. Gelukkig is deze verschijning van korte duur en is de weg naar de uitdrijving toe wel zenuwslopend spannend én eng.

Wat mij betreft een van de betere horrors die ik dit jaar gezien heb.

4,0*

wat een minimum aan reacties bij deze film zeg onterecht want deze film verdiend het zeker om door een groter publiek bekeken te worden. een film die een heel ongemakkelijk gevoel bij je weet op te roepen en onder de huid kruipt. De film is opgenomen in een documentaire stijl het beste te vergelijken met lake mungo. het grote vershil met deze en die film is is dat we bij lake mungo voornamelijk de familie van het slachtoffer aan het woord hadden. Hier voerden de professionals zoals detectives, politieagenten en de FBI voornamelijk het woord.

Tussen deze verhalen door worden er beelden van de zogenoemde poughkeepsie tapes getoond..

Deze beelden laten zien wat de moordenaar zijn slachtoffers aandoet, en hoe hij ze in de val weet te lokken.

de film is er wel weer zo een die je probeert te doen geloven dat de beelden echt zijn. En dat trucje kennen we nu onderhand wel. (ook al was deze film een stuk eerder dan de films die zogenaamd echt zijn, die de laatste tijd uitgekomen zijn) desalnietemin een film waarbij de rillingen me meerdere malen over de rug liepen..niet eng, wel schokkend.

En wat de film bij mij wel bereikt heeft is dat ik toch nog maar een keer extra ging controleren of de deur wel echt op slot zat Verder laat de film je nadenken over de fucked op serial freaks die hier echt op deze aardbol rondlopen en hoe ver ze kunnen gaan..de film ligt dichtbij de realiteit. wat echt gebeurd hier op aarde en waar talloze voorbeelden van op te noemen zijn.

In tegenstelling tot the fourth kind bv. waarbij je veel sneller het ''ja hoor'' gevoel krijgt. Dat heeft deze film een stuk minder en maakt hem daarom dus ook beter in mijn ogen ook al heb je in je achterhoofd dat het allemaal niet echt is.

3,0

Monsterbloed

Het zien van Predator leek voor mij in eerste instantie een leuke throwback naar de jaren 80 te zijn, maar hoe meer de Predator in beeld kwam hoe meer ik mijn interesse begon te verliezen.

Het was de eerste keer dat ik deze vermeende klassieker zag en met name de eerste actie scene maakte bij mij een hele positieve indruk. Vol met adrenaline zat ik te kijken, maar het kat en muisspel tussen Dutch (Schwarzenegger) en zijn crew en het buitenaards wezen waren voor mij een grote sof. Met name het eindgevecht waarbij Dutch als laatste overblijft is veel te langdradig en er gebeurt ook weinig spectaculairs. De film komt op deze momenten vaak pijnlijk verouderd over, en met name de explosie op het eind maakt dit nog eens extra duidelijk.

Wel gaaf vond ik dan weer hoe de Predator er uitzag toen zijn masker eenmaal afging.
Volledig tot leven gebracht met praktische effecten geniet dit vandaag de dag nog steeds mijn absolute voorkeur. De camouflage van de Predator, kon daarentegen echt niet meer. Uiteindelijk moet ik concluderen dat ik hier een stuk meer van had verwacht, ook verhaaltechnisch gezien. De originele Terminator kampt bijvoorbeeld ook met verouderde effecten, maar had qua diepgang en sfeer gewoon nog een stuk meer te bieden. Sfeer was er bij de eerste actie scène waarbij de Alien nog niet in beeld verscheen nog volop maar dit vloeide steeds meer weg. Zeker als het verhaal dan ook nog eens heel minimaal is, raak ik hier al snel uitgekeken.

3,0*

Fear is reborn..Unfortunately

Dit is typisch zo'n remake die niks toevoegt. Nooit een complete predator film maar wel flinke stukken op tv een aantal jaren terug gezien (viel er toen midden in). Wat me toen al meteen opviel was de ijzersterke sfeer in die film en de spanning die erin verwerkt zat. De Predators werden als robuuste killing machines neergezet en kwamen gevaarlijk en meedogenloos over.
Nu een flink x aantal jaren en films waarin de Predators ook al een rol hebben gehad -lees AVP- wordt er nog eens een film aan de jagertjes gewijd.

Bij aanvang lijkt de film een beetje op Lost qua opzet. Niemand weet van elkaar wie hij of zij is en niemand kan elkaar vertrouwen. Klinkt leuk, mits het leuk is uitgewerkt wat hier totaal niet is. Past ook niet in een film als deze. Er zitten tevens te veel personages in de film waardoor de personages niet goed uitgewerkt kunnen worden. Gevolg: bordkartonnen karakters en jij als kijker die het geen moer kan schelen als er weer een personage het loodje legt.

Niet dat diepgang in de karakters aanwezig hoeft te zijn in een film als deze, maar laat dan de actie goed zijn. Helaas is dat bij deze film tevens niet het geval. Het gaat de personages vaak veel te gemakkelijk af en de Predators komen eerder lachwekkend over dan meedogenloze jagers waarbij ik zeven kleuren stront zou schijten. Daarbij zijn er tevens veel knullige CGI effecten te ontdekken.
Actie is wel voldoende aanwezig maar wel zo simplistisch en slecht neergezet dat je als liefhebber van dit genre er niet bepaald vrolijk van wordt. Het is gewoonweg saai te noemen. De inhoudsloze slepende conversaties tussen de personages als het gevaar even geweken is maken het ook allemaal niet beter.

Zeer matig.

1,5*

Mind over matter

Voor mij tot op heden de beste predator film van de drie delen waar ik tot nu toe over geschreven heb – volgens mij heb ik AVP ook gezien maar dit ligt in een te ver verleden.- Het origineel had ook zijn charme, maar ik vond het eindgevecht hier te langdradig, en daarnaast stoorde ik mij met regelmaat aan de verouderde effecten naarmate de predator steeds meer in beeld kwam. Ook verhaaltechnisch had ik meer verwacht. Ik trok de vergelijking met de originele Terminator die ook met verouderde effecten te maken had, maar verhaaltechnisch meer te bieden had waardoor ik deze vandaag de dag een stuk sterker vond.

Prey heeft net zoals het origineel weinig tot geen verhaal. Het draait hier wederom met name om de bombastische actie. En laat ik hier in de 2022 versie een stuk meer van genoten hebben. Sommige effecten hadden sterker gekund. Met name de vele dieren die in het verhaal zitten zien er te overduidelijk geanimeerd uit, en de camouflage van de Predator zelf vond ik op de een of andere manier ook te video game achtig overkomen. Echter nam ik deze smetjes al gauw voor lief naarmate de speelduur vorderde. Ik vond het verhaal wat traag op gang komen en buiten Naru vond ik de overige personages te veel van bordkarton en totaal niet boeien, maar dit maakt al snel niet meer uit als de focus meer en meer richting de strijd met de Predator verschuift.

Want wanneer de hel eenmaal losbarst dendert Prey als een onvermoeibare sneltrein voort, en wanneer je eenmaal bij het eindstation aanbeland bent heb je amper het idee dat je onderweg bent geweest. Dit is nog een pluspunt: de speelduur is niet te lang en neemt niet langer de tijd dan nodig is. Zodat het tempo hoog blijft, en het niveau niet in hoeft te kakken omdat men perse twee uur vol wil maken. Meer van dit alsjeblieft!

4,0*

Better start praying..

Priest is namelijk een grote aanfluiting en een verspilling van je tijd. De opzet is simpel doch aardig en de cartoon achtige inleiding voorspelt een vermakelijke no brainer. Een no brainer krijg je ook, maar het woord vermakelijk kun je weglaten. Om te beginnen zijn de wezens die afstammelingen van de vampier voor moeten stellen saai en inspiratieloos weergegeven. En de actie is met vlagen lachwekkend zoals een bepaalde scene in een nest van de vampiers waarbij een specifiek onderdeel rechtstreeks uit een tekenfilmserie van cartoon network lijkt te komen. Laat ik hiermee duidelijk maken dat ik dit niet positief bedoel en dat het er absoluut niet uitziet.

Klein pluspunt is de prachtige Lilly Collins die helaas maar een klein rolletje in de film vervult, en voor de rest ben ik snel klaar. De hoofdrolspeler mist namelijk al zijn charme, zijn ''sidekick'' voelt zichzelf net íets te goed voor de rest van de wereld en zelfs Clown Bassie boezemt nog meer angst in dan de Bad guy hier in deze film doet. Nog zin om deze film te gaan bekijken na deze lovende recensie? May the lord be with you..

1,5*

Verontrustend goed

In eerste instantie stond de synopis van Prisoners mij niet bepaald aan. Ouders die het recht in eigen handen nemen en hierbij grensoverschrijdend te werk gaan is natuurlijk ook geen gegeven waarvan je nog nooit eerder gehoord hebt. Des te verrassender was het dus dat deze titel mij dus juist wel wist te verbazen, en hoe! Je wordt als kijker lang in het ongewisse gelaten over hoe de vork nu precies in de steel zit en net als de hoofdpersonages zelf wordt je dan ook constant in de rondte geslingerd. De onmacht van de personages wordt goed duidelijk gemaakt door met name het uitstekende acteerwerk van Jackman die hiermee duidelijk aantoont dat hij tot veel meer in staat is dan alleen de rol van de Wolverine op zich te nemen. Jackman zet dan ook een uitstekende rol neer als verontruste vader die er alles aan doet om de ontvoerde kinderen weer veilig thuis te brengen. Hierbij botst hij regelmatig met Rechercheur Loki (vertolkt door Jake Gyllenhaal) die het onderzoek rondom de kidnapping lijdt en die soms ook door wet-en regelgeving beperkt wordt. Er ontstaat hier vervolgens een interessante machtsstrijd tussen by the book en gut feeling wat het zo intrigerend maakt en waarbij de grens voor het personage van Gyllenhaal tussen deze twee op den duur ook begint te vervagen.

Daarnaast kruipt het verhaal al snel onder je huid en ben je al snel dood benieuwd naar hoe dit allemaal af gaat lopen. Combineer dit met een bloedstollende zoektocht naar de vermiste kinderen die erg spannend is en een verrassende uitwerking heeft, en je hebt een uitstekende titel met zowel thriller maar met name misdaad en drama elementen te pakken. Kanttekening is dat een speelduur van 146 min. natuurlijk wel een hele zit is, en het gevolg van deze hoeveelheid minuten is dan ook dat het verloop niet altijd even vlot is. Als je echter een voorstander bent van films die de tijd nemen voor hun verhaal en die ook daadwerkelijk met iets goeds kunnen komen zit je bij Prisoners echter meer dan goed. Ik was zelf dan ook compleet verbaasd over deze titel die veel meer diepgang, spanning en mysterie bracht dan ik aanvankelijk gedacht had. Meerdere malen maakte ik mij zorgen over de finale die gemakkelijk onbevredigend had kunnen zijn, maar de uitkomst was voor mij niet meer dan verassend te noemen.

Ik neem mijn petje dan ook af voor deze uitstekende titel die ondanks zijn lange speelduur mij absoluut niet tegen is vallen. En als je dan ook nog eens regelmatig aan toppers zoals Seven wordt herinnerd tijdens het bekijken hiervan weet je helemaal dat je met een moderne klassieker te maken hebt. Top titel, en bij deze een van de weinige titels dit jaar die ik er met de volle mep, én een notering in mijn persoonlijke top 10 vandoor laat gaan.

5,0*

Een pot nat

Of het nu om reïncarnatie of bezetenheid gaat.. met betrekking tot de uitwerking van The Prodigy maakt dit weinig verschil uit. Dit is een typische genre film die weinig verassingen herbergt, overigens wel een aantal aardige schrikmomenten bevat, maar ook zo voorspelbaar is, dat ik hier niet meer dan een vijf aan uit wil delen.

Hoewel er wel een aantal keer geprobeerd wordt om het publiek te verassen zijn deze verassingen niet geslaagd. De ideeën die de regisseur heeft zijn onvoldoende creatief, of er wordt niet genoeg mee gedaan. Het reïncarnatie aspect is, niet meer dan een gimmick en biedt geen enkele toegevoegde waarde voor het verhaal. Hetzelfde geldt voor de plottwist aan het slot die je al veel vaker gezien hebt en waarvan je hem al ziet aankomen voordat deze plaatsgevonden heeft.

2,5*

Jagen en opgejaagd worden

Prima bedacht uitgangspunt, maar de uitwerking werkte bij mij eerder op mijn zenuwen dan op mijn gemoedsrust. Veel acties waren te onwerkelijk wat totaal niet paste in de verder vrij serieuze setting die het verhaal had. De hele film door zie je een complete politiemacht maar wat aanklooien terwijl de hoofdpersoon zich ondertussen al smakkend, rollend en hollend overal doorheen slaat. En oh ja, ondertussen wordt hij ook nog een keer neergeschoten. dit soort momenten lieten mijn ogen meerdere keren draaien en meer dan een keer een luidkeels ''ja hoor'' uit slaken.

Er wordt hier gewoon te weinig gedaan om een verhaal echt spannend en leuk te houden en ook al had er met het uitgangspunt veel gedaan kunnen worden; dat gebeurd hier echter niet. Ik had ook het gevoel dat ik naar de zoveelste standaard Hollywood titel zat te kijken, terwijl we hier toch echt te maken hebben met een product van Franse Makelij. En laten mij die doorgaans toch echt een stuk beter weten te verassen. Het is echter geen verschrikkelijke prent, en het geheel kijkt niet heel verkeerd weg, maar het kan allemaal gewoon stukken beter en vermakelijker dan dit.

2,5*

Naked girls only

Het dak gaat er letterlijk af in Project X waar drie laatstejaarsstudenten besluiten om eens flink de bloemetjes buiten te zetten voor de verjaardag van een van hen waarvan de ouders een weekend weg zijn. Wat een bescheiden gelegenheid had horen te worden draait echter uit op een complete chaos waarbij er letterlijk niks meer van het huis overblijft.

Bovenstaande omschrijving maakt eigenlijk al duidelijk dat project X losgaat, en dat niet alleen, hij maakt ook nog eens een driedubbele looping om vervolgens van de rails af te vliegen en compleet te ontsporen. De film hanteert een found footage achtige aanpak wat direct de grootste troef van de film blijkt te zijn. Feesten in films worden veelal nogal steriel in beeld gebracht waarbij de handycam bij deze film een gouden vondst blijkt en de feestvreugde alleen maar versterkt. Zo'n feest is fun, zo'n feest gaat los, en bij zo'n feest hoort ook zo'n typisch schuddende camera. Simpel doch effectief; hoewel de schuddende handycam doorgaans meestal voor horrorfilms gebruikt worden blijkt hij ook hier verrassend goed te werken.

Dan nog over de plot gesproken: deze is flinterdun, but what else did you expect? Wat het script wel biedt zijn een aantal grappen die wel degelijk aanslaan, maar het wordt vrijwel nooit té waardoor het nergens flauw wordt. Nadelen kent de film echter ook. Zo is er een zeer voorspelbaar vriendinnetjes verhaal in de film gestopt wat we allemaal al talloze keren hebben gezien, uitgekotst, en nu weer voorgeschoteld krijgen. Jammer, in zo'n fris concept als dit. Het einde was heerlijk over de top maar ik had liever een andere insteek dan de junk/drugsdealer gezien. Deze vond ik sowieso een beetje overacted.

Voor de rest beslist het mooiste feestje van het jaar, die ik zeker niet bij mij thuis ga houden

3,5*

Be careful what you search for

Na vier delen binnen de Alien reeks werd het een keer tijd om het roer om te gooien, en dat is dan ook precies wat deze prequel doet. Hoewel het wel even wennen is om weinig van de Aliens terug te zien mistte ik ze geen moment, en vond ik deze nieuwe invalshoek een welkome verademing. Binnen de reeks begon nu toch wel de klad erin te komen (hoewel deel vier wel weer beter was dan deel drie) en wat je dan vervolgens kunt doen zijn twee dingen: vernieuwen of stoppen. Als je dit niet doet begint je reeks namelijk alleen nog maar te draaien op zijn naam zonder dat er nog kwaliteit geboden wordt. Gaandeweg verlies je dan ook steeds meer kijkers waarnaar de reeks op een allesbehalve waardige manier aan zijn einde komt. Gelukkig kwam vervolgens Prometheus, die de reeks een welkome injectie gegeven heeft en een vervolg op Prometheus in de vorm van Alien: Covenant, rechtvaardigt.

Het feit dat ik zeg dat Prometheus de reeks een welkome injectie geeft wil niet zeggen dat ik deze prequel een torenhoge score ga geven. Binnen de reeks vind ik dit deel qua score vergelijkbaar met het vierde deel. Qua verhaal was dit deel veel sterker, maar qua vermaak heeft Resurrection toch echt een streepje bij mij voor.

Het grootste probleem van Prometheus was voor mij dat het allemaal veel te gladjes aanvoelde. Als ik een film aan het kijken ben wil ik het idee krijgen dat het geen film is, omdat ik helemaal opgezogen wil worden in het verhaal. Hier lukte mij dat niet, omdat ik hier veel te sterk het gevoel kreeg maar naar wat filmsets te kijken. Het geheel was allemaal net te gladjes afgewerkt en mistte dat rauwe gevoel die andere delen wel hadden, om mij meer mee te trekken in het verhaal. Dit vond ik overigens jammer, want het verhaal achter Prometheus vind ik echt heel sterk. Echter begon het verhaal voor mij veel meer te leven toen ik na afloop op internet ging lezen hoe Prometheus gekoppeld was aan het Alien universum. In mijn ogen is dit niet minder dan geniaal te noemen. Hoe zonde is het dan vervolgens als het verhaal op het scherm veel minder duidelijk wordt overgebracht? Ik doel dan met name op bepaalde belangrijke details die je hier heel gemakkelijk kunnen ontschieten doordat het verhaal een stuk beter verteld had kunnen worden.

Heel zonde binnen mijn optiek want ik heb echt bewondering voor het verhaal wat hier verteld word. Als een film dan ook nog sfeer mist blijft uiteindelijk maar een fractie over van wat het had kunnen zijn. Hopelijk bevalt Alien: Covenant mij beter.

3,0*

Unbreakable Young Woman

Promising Young Woman is een donkere satire over gender politiek waarvan ik denk dat iedereen de situaties die het personage van Carey Mulligan in haar contact met mannen creëert, in meer of mindere mate zullen herkennen. Bewust of onbewust, door verhalen uit je (directe) omgeving of door berichten uit de media, maar vrijwel altijd in een bepaalde mate omdat seksualisering een onderwerp is wat de laatste jaren steeds meer opengebroken wordt. Ik vind het goed dat de regisseuse het onderwerp door middel van deze productie onder de aandacht brengt. Hoewel de film wel erg generaliserend is en bijna het volledige mannelijke ras over een kamp lijkt te scheren, wordt niet onder stoelen of banken geschoven dat het meestal vrouwen zijn die het slachtoffer worden van ongewenste seksuele activiteiten.

De uitwerking van het plot vind ik niet altijd even sterk. Ik stoorde mij met name richting het slot aan bepaalde details, zoals de goedkoop ogende handboeien waarmee de hoofddader aan het bed vastgeketend werd, die onnoemelijk sterk bleken. Maar daarnaast ook het gemak waarmee hij Cassie vervolgens ombracht vond ik ongeloofwaardig overkomen. De gebeurtenissen die hieraan vooraf gingen vond ik wel erg tof gedaan. Het was lastig om na te gaan waar het verhaal precies heen zou gaan, en het was soms gissen geblazen met welk groter plan Cassie nu daadwerkelijk bezig was. Ook het slot, hoewel over de top, was desondanks een heerlijke uitsmijter. Een van de meest originele titels van het jaar, al balanceert de regisseuse soms wel op het randje met haar generalisatie van het mannelijk geslacht.

3,5*

Koning van de jungle?

Het moet Maas nagegeven worden; aan ambitie ontbreekt het hem niet. Prooi is dan ook een duidelijk antwoord op Hollywood en wil laten zien dat wij kaaskoppen ook kunnen wat Hollywood doet. Namelijk het bieden van professioneel en liefdevol gemaakt popcorn vermaak. Prooi had dan ook dé film moeten worden die Nederland als filmland op de kaart had moeten zetten met betrekking tot dit popcorn vermaak. Het is dan ook bijna pijnlijk om te zien hoe hard Maas hier op zijn bek gaat en met Prooi nu zelf voor de leeuwen geworpen wordt.

Een van de grootste problemen waar Prooi mee kampt is dat deze bol staat van de onwaarschijnlijkheden. De toon wordt al meteen gezet in de eerste scène waarbij een personage buiten een kijkje gaat nemen en, jawel, een geweer uit haar nachtkastje pakt. Het was mij nog niet bekend dat wij hier in Nederland inmiddels ook allemaal met wapens mogen lopen? Deze eerste scène geeft het startsein van nog veel meer ongeloofwaardigheden en heel veel domme en onlogische acties van de personages. Het zijn er bijna te veel om op te noemen, maar een van de meest storende vond ik toch wel het wapentuig wat mee werd gebracht om de leeuw te doden. Keer op keer werd het beest beschoten en ook geraakt, maar het kon hem niet deren. Als kijker vraag je je dan ook constant af waarom er geen zwaarder wapentuig werd ingezet. Wat nu gebruikt werd was namelijk totaal niet in verhouding met het sterke beest. En ooit wel eens van slaappijltjes gehoord?

De vele onwaarschijnlijkheden zijn nog maar het topje van de ijsberg want daarnaast zit Prooi ook vol met hele goedkope en slechte schrikeffecten, ziet de leeuw zelf er veel te nep uit, en zijn de karakters zo leeg en oppervlakkig dat zelfs een rapper Sjors nog meer inhoud dan deze personages lijkt te hebben. De film probeert er op een bepaald moment nog wat drama in te stoppen op het moment dat
Jack verteld dat hij kanker heeft en niet lang meer te leven heeft maar uiteindelijk voegt dit niks toe, omdat het alleen maar benoemd wordt en er verder niks mee gedaan wordt. Ze hadden dit er dan ook net zo goed uit kunnen laten. Voeg er dan ook nog eens matig acteerwerk van (met name) de twee hoofdrolspelers aan toe (Sophie van Winden en Julian Looman kunnen beiden nog wel wat acteerlessen gebruiken) en alle ingrediënten voor een slechte b-film zijn compleet. De enige reden dat dit dan nog in de bioscoop terecht gekomen is, is omdat dit voor Nederlandse begrippen een grote productie is, maar in Amerika was deze meteen op DVD beland. Nog even blijven proberen Maas. Of eigenlijk, doe maar niet want je hoogtijdagen lijken nu toch wel duidelijk achter je te liggen..

Om nog af te sluiten met een positieve noot; de meeste praktische effecten zagen er dan wel heel goed uit. Jammer dat hier dan ook verder alles mee gezegd is.


1,5*

It's a hard knock life

En dan vooral voor de kijker die Un Prophète bekijkt.
Wat ik verwacht had was een grauwe, realistische film die het leven in de bajes subliem weer zou moeten geven. Bij aanvang van de film lijkt dit ook te gebeuren en hier heb ik dan ook weinig op aan te merken. Als het moment echter aanbreekt dat Malik tijdens zijn verlof uren buiten de gevangenis bij mag gaan klussen verzandde de film voor mij al gauw in een grote onduidelijke tering bende. De film kwam vanaf dit moment nodeloos complex op mij over omdat de mensen die in verband met de leider van de Corsicaanse maffiabende stonden nauwelijks een introductie kregen. Het werd allemaal zeer vluchtig aan de kijker voorgelegd waarna je vervolgens maar meteen moest weten wie iedereen was en welke rol ze in het hele plaatje hadden. Dit was erg langdradig en vermoeiend om te volgen waardoor ik al vrij snel de draad kwijt was. De karakters waren veelal te eendimensionaal waardoor het enkel om de klussen ging en niet om de personen die er bij betrokken waren.

Ook snap ik de ophef omtrent de acteer prestaties van de hoofdrolspeler niet zo; de jongeman doet zijn werk verdienstelijk maar wist er voor mij op geen enkel punt echt uit te springen.

Veelal saai, onsamenhangend en te langdradige prent te noemen. De fransen kunnen beter. Voor wel een sterke ''in your face prison film'' raadt ik een ieder Felon aan. Miscchien simplistischer maar zeker toegankelijker en boeiender gemaakt om te volgen voor de kijker. Deze film is voornamelijk interessant voor de mensen die zich sterk willen verdiepen in de invloeden die een crimineel kan hebben BUITEN de gevangenis muren. Dit levert dan misschien wel interessante maar eveneens gortdroge en moeilijk te volgen cinema op. Het moet allemaal tenslotte wel leuk blijven aangezien het voornaamste doel van de cinema nog steeds vermaken hoort te zijn. Niet mijn soort film.

2,0*

Vermakelijk tussendoortje

Prowl is een filmpje wat best lekker wegkijkt. Het verhaal kent een leuke opbouw naar zijn main event en de spanning zit er met vlagen ook vrij goed in. Het camera werk is op een goede manier chaotisch waardoor die ook zeker bijdraagt aan de spanning.

Wel is het geheel vrij voorspelbaar vanaf het moment dat de jongeren in het ''slachthuis'' aankomen. Ook de plotwending waar duidelijk wordt dat Amber zelf ook een vampier achtig wezen blijkt te zijn wordt er maar even aan de haren bijgetrokken en voelde mij allemaal net een beetje te toevallig aan allemaal.

Hoewel de film zoals eerder genoemd wel de nodige spanning bevat wordt het nergens beklemmend of eng omdat de belagers dit ook nergens uitstralen. Ze worden ook vaak veel te vlot in beeld gebracht waardoor het meer een vluchtig geschoten video clip lijkt dan dat er uit onverwachte hoek ineens van alles opduikt..bekijk de film zelf en je ziet wat ik bedoel.

Verder is de film zeker vermakelijk en verveelt hij verder nergens maar dit neemt niet weg dat we dit niet allemaal allang eerder en beter hebben gezien. Echter is dit een aardige middenmotor en kijkt het geheel goed weg op een druilerige avond waarop je toch niks beters te doen hebt.

3,0*

Wat de boer niet kent, dat eet hij niet

Als een fan van de serie Bates Motel kon het natuurlijk niet zo zijn dat ik nog nooit de originele Pyscho had gezien. Echter bleef ik dit maar uitstellen omdat ik gewoonweg geen fan ben van films uit de jaren 50' en 60' omdat ze gewoon te gedateerd overkomen. De charme van deze prent valt echter niet te ontkennen, en ook ik moet toegeven dat ik deze veel eerder een kans had moeten geven.

Natuurlijk is hier de tand des tijds niet volledig doorstaan en sommige acteerprestaties zijn daarnaast tenenkrommend slecht, maar het aparte is dat de ijzersterke sfeer ervoor zorgt dat de film er gemakkelijk mee weg kan komen en aan zijn geheel niet aan de totaal ervaring afdoet. Stevige minpunten waren dat ik de aanloop te langdradig vond, (kan echter ook zijn doordat ik aan het feit moest wennen dat ik mij normaal niet aan zulke oude klassiekers waag) en eveneens vond ik de douche scene nu vandaag de dag ook echt een lachertje. Kan me echter heel goed voorstellen dat dit voor die tijd wel een revolutionaire scène was..we praten nu toch immers al over een titel van 55 jaar oud! Wat echter vandaag de dag nog steeds staat als een huis is de ijzersterke vertelling van het verhaal, die vandaag de dag nog steeds 80% van de thrillers van de troon kan stoten, de unieke cameravoering en de perfecte vertolking van Perkins als Norman Bates. En die slotscené..legendarisch gewoon!

Films uit deze tijdsgeest zullen nooit mijn favorieten worden, maar fans van de serie Bates Motel zouden deze eigenlijk verplicht moeten kijken. De serie is ook prima te volgen zonder deze gezien te hebben, maar met deze titel op je netvlies gebrand kan er wel een extra dimensie aan de serie toegevoegd worden en vallen de talloze referenties (en het mooi nagemaakte decor uit het origineel!) ook veel meer op. Ga de serie er nu dan ook nog meer door waarderen dan ik al deed. Als excuus kun je wellicht inzetten dat je het verhaal toch al kent zonder de film gezien te hebben, en dat daardoor een kijkbeurt niet nodig is, maar de complete ervaring is een daadwerkelijke verrijking voor alle fans van deze serie en je kunt jezelf dan ook alleen een echte liefhebber noemen als je deze een kans gegeven hebt.

4,0*

Please just let us Purge

Redelijk ondergewaardeerde titel want The Purge is zo slecht nog niet. Het acteerspel van Ethan Hawke en Lena Headey kijkt sowieso al lekker weg, en Rhys Wakefield zet een sterke creepy freak neer die het sfeertje ook net wat meer luguber weet te maken. Je zit deze film zo uit (na nog niet eens anderhalf uur is deze afgelopen) dus je loopt de zaal alweer uit voor je het door hebt. De prent heeft daarbij genoeg spannende scene's en momenten om het sterk te houden.

Ik kon mij verder erg goed vinden in de recensie van Spartaan1986 die het volgende schreef over de afloop van de film

Wat ik hier zelf nog aan toe wil voegen is dat de redding door de dakloze man nodeloos voorspelbaar was. Je ziet deze al van kilometers ver aankomen, maar hebt alleen maar het gevoel aan het wachten te zijn tot wanneer het precies gebeurd. Ook had het best anders met de buurtbewoners van de familie af mogen lopen en had ik ze persoonlijk allemaal het loodje willen zien leggen. Ik snap de keuze van de moeder om als goede voorbeeld voor haar kinderen te dienen maar al te goed, maar persoonlijk had ik de voorkeur aan het koekje van eigen deeg gegeven. De laatste scene's deden wat mij betreft wel iets af aan mijn kijkervaring wat ik erg jammer vond, want de rest vond ik allemaal behoorlijk sterk. Net zoals meerdere leden haal ik wel nog even het vriendje van Zoey aan, wat een subplot is die totaal niet uitgewerkt is en ook niks aan het verhaal toevoegt. Ook ik zit te twijfelen tussen een 3,0 en 3,5 maar ga toch voor laatst genoemde, al is het maar omdat de film wel recht heeft op een hoger gemiddelde dan dat hij nu krijgt.

3,5*

Cleanse your soul

Het is verbazingwekkend hoe vaak ik het origineel de grond in geboord heb zien worden, en hoe enthousiast dit vervolg in de media nu benaderd wordt. In mijn optiek is dit vervolg namelijk een heel stuk minder dan zijn voorganger en zijn de rollen dan ook precies omgedraaid. Gelukkig lees ik hier op moviemeter bij de laatste berichten al wat meer terug dat meerdere mensen deze mening hebben, want waar het enthousiasme voor dit vervolg vandaan is gekomen, is mij in ieder geval een raadsel.

Smaak wellicht, want hoewel zijn voorganger niet zo groots was opgezet en zich meer op een locatie afspeelde had deze film wel betere personages, een hogere spanningsboog en een sfeer die veel onheilspellender is dan hier. Ik snap dat mensen als kritiek aanhaalden dat ze meer van de zuiveringen op straat wilden zien, maar omdat het eerst klein werd gehouden wil dat zeker niet zeggen dat het dan maar gelijk een waardeloze film is geweest. Het is een keuze geweest, en in dat geval geen slechte. Dat het publiek dan andere verwachtingen heeft, wil niet zeggen dat een film gelijk slecht is. In dit vervolg lijkt het net of het gordijn te hoog is opgetrokken en je als kijker net iets teveel te zien krijgt, waardoor het in dit geval alleen maar tegenvalt. Ook de personages zijn hier vervelend en halen vaak de vaart uit het verhaal, en ook de hoofdrolspeler kan beter een sollicitatie doen bij de nieuwe expendables als actieheld, want hier is zijn personage in ieder geval totaal niet op zijn plaats. Ook zijn beweegreden om te willen gaan zuiveren is zo extreem cliché dat ik mij dan ook afvraag waar de makers het lef vandaan hebben gehaald om dat er überhaupt in te stoppen.

Nee, dit vervolg is hoofdzakelijk alleen maar luidruchtig, zit bomvol cliché's en doet in alle opzichten dan ook onder aan het origineel. De menselijkheid die in de voorganger zat is hier nu compleet verdwenen en vervangen door een nietszeggende cast, met verhaallijnen waar overduidelijk maar minimaal schrijfwerk in is gaan zitten. Een enorm overgewaardeerde titel. Wat ik overigens nog wel een pluspunt vond waren de creatieve maskers van de verschillende gangs die de straten terroriseerden en die een onheilspellend sfeertje uitstraalden..jammer dat ook dit onderuit geschopt wordt als de maskers afgaan en de regisseur -ook hier- even niet iets te veel wil laten zien.

2,0*

Een kijkje in het leven van de huis-tuin-en-keuken-dealer

Pusher biedt eigenlijk niet veel anders dan wat we allemaal al eens gezien hebben. Het verhaal gaat over succesvolle drugsdealer Frank, die ineens niet zo succesvol meer blijkt te zijn als een grote deal volledig misloopt en hij hierdoor nog dieper in de schulden bij zijn dealer komt te staan dan hij al stond. Natuurlijk wil de leverancier zo snel mogelijk geld zien, en als vanzelfsprekend komt Frank hierdoor onder een steeds grotere druk te staan.

De film bewandeld dus het welbekende platgereden paadje binnen het drugs circuit. Dit hoeft niet als een nadeel gezien te worden maar verwacht verder ook geen grote verassingen. Waar de film wel goed in scoort is zijn vertolking van de personages. Met name klasse voor het hoofdpersonage die zeer realistisch door Kim Bodnia wordt neergezet. Natuurlijk is het een echt typetje, maar de acteur zet dit zo krachtig neer dat hij het bijzonder dicht bij de realiteit weet te brengen. En zie dat maar eens voor elkaar te krijgen Ook de bijrollen van Mikkelsen en Buric waren bijzonder sterk. Tevens is het hele sfeertje binnen de film overigens goed neergezet: nergens komt deze gekunsteld over omdat het nergens over de top gaat en lekker grauw en realistisch neer wordt gezet.

Pusher is voor mij een beetje tegengevallen omdat ik wat meer verassingen had verwacht. Ik beoordeel de film echter voldoende door de sterke acteer prestaties van de acteurs en het realistisch neergezette sfeertje. De toon is met dit eerste deel in ieder geval gezet en maakt mij in ieder geval alvast nieuwsgierig naar zijn vervolgdelen. Hopelijk bieden die net dat beetje meer dan dat dit eerste deel doet.

3,0*

Aardige hekkensluiter

De Pusher trilogie sluit af met Servische gangster Milo. Dit personage kwam in de voorgaande delen ook al meerdere malen naar voren maar staat in dit 3e deel centraal. Nu verwacht je natuurlijk al snel veel van zo'n malafide gangster, maar ook Milo doet dit alleen maar om te overleven en moet langs zijn illegale praktijken ook nog even de 25e verjaardag van zijn dochter in goede banen zien te leiden.

Zo staat hij op het ene moment de hapjes voor de feestelijke aangelegenheid te bereiden, en het daarop volgende moment zit hij tot over zijn oren in een drugsdeal die niet helemaal goed loopt..want fout gaat het lopen voor Milo, hij loopt gedurende de film tegen problemen aan die steeds groter worden terwijl hij tussen alle hectiek door ook nog gewoon de rol van gastheer op zijn dochter's verjaardag tracht te vervullen. Het idee is leuk gevonden en het levert ook aardige scene's op maar de beelden op de verjaardag voelen een beetje saai en slepend aan. Ze halen de vaart uit het verhaal en je wilt eigenlijk eerder weten wat er om de verjaardag heen met Milo gebeurd dan wat er op het feest zelf gebeurd: deze is namelijk weinig verheffend. Het is eerder interessant en tevens indrukwekkend hou de imposante gangster continue het hoofd cool probeert te houden en ook het ''normale leven'' door laat lopen zonder zelf in te storten.

Richting het einde gaat de film volledig los op het gebied van graphic violence en wordt deze ineens grover dan de voorgaande 2 delen bij elkaar. De film sluit vervolgens af -geheel in de stijl van het 2e deel- met een ingetogen einde die de trilogie mooi laat eindigen.

Alles bij elkaar genomen ligt dit 3e deel op gelijk niveau met zijn voorganger en is het 1e deel net wat minder dan zijn vervolgdelen. Alles bij elkaar genomen geldt onderstaande score zowel voor de beoordeling van dit deel als wel de beoordeling van de hele reeks in zijn totaal bekeken. Aldoch bijzonder vermakelijk en sterk in elkaar gezet is de reeks voor mij geen klassieker. Houd je echter van films die de tijd nemen voor hun verhaal, diep uitgewerkte personages bevatten en ben je een liefhebber van misdaad drama's dan zijn de films echter een absolute must see. Dit zijn ze met name door de authentieke sfeer binnen het wereldje die de film oproept en de over het algemeen bijzonder realistische scene's.

3,5*

Stijgende lijn

Dit 2e deel van de trilogie is net even dat stukje sterker dan zijn voorganger door de verhaallijn die net wat verrassender uit weet te pakken. De hoofdrol in dit vervolg wordt vertolkt door de acteur die in het voorgaande deel slecht een summiere bijrol had. Dat hij in dit deel eens op de voorgrond treedt is verfrissend.

Tonny is ouder, maar nog steeds niet bepaald wijzer geworden wat komische situaties oplevert die tegelijkertijd wel realistisch blijven en uitstekend bij het personage passen. Overmatig drugs gebruik kan je roekeloos, ondoordacht, en niet bepaald scherpzinnig maken en Tonny handelt hier dan ook naar met alle gevolgen van dien. Wat ik jammer vond was dat Frank in dit deel niet meer naar voren kwam. Het was leuk geweest als zijn hoofdrol uit het vorige deel was omgezet in een bijrol. Wel is het leuk dat we Milo hier nog even terug te zien krijgen.

De film eindigt abrupt wat anderen misschien al snel als een anti-climax kunnen zien, maar ik vond het echter een mooie afronding van het geheel. Tonny komt door zijn overmatige drugsgebruik in een neerwaartse spiraal terecht en het is wel overduidelijk geworden dat zijn hele leven volledig naar de klote is. Anderzijds is er niks sterker dan de liefde van een ouder voor zijn kind.Een cliche misschien, maar wel een die op waarheid berust en die hier mooi wordt ingepast.

Rest alleen deel 3 nog in de Deense Trilogie, benieuwd wat die nog voor een verassingen gaat brengen!

3,5*