Opinions

I am human

Volgens mij heeft Netflix nog maar weinig echt fatsoenlijke toppers op speelfilm gebied geproduceerd, althans van wat ik gezien heb. Okja vond ik over de gehele linie super, en Bird box en Triple frontier schijnen veel mensen fantastisch te vinden (zelf nog niet gezien), maar dan houdt het volgens mij wel een beetje op. Ook over het bejubelde Roma hoorde ik ongeveer net zoveel positieve als negatieve geluiden.

I am mother kwam voor mij enigszins uit de lucht vallen, maar de trailer sprak mij wel gelijk aan (ook al verklapte deze veel te veel van het verhaal). Ik kon mijn interesse aanvankelijk nog wel vast houden: de film ziet er goed uit, er wordt aardig geacteerd en het plot maakt nieuwsgierig. Vanaf het moment dat het personage van Hilary Swank in beeld komt verwachtte ik dat het verhaal echt goed op gang ging komen, maar juist het tegengestelde gebeurde: iedere vorm van spanning was afwezig en de hele sfeer ontbrak als het ware. Ook leek al het budget op te zijn gegaan aan het zo goed mogelijk uit laten zien van moeder, want eenmaal buiten vond ik het maar een ongeïnspireerde en lelijke apocalyptische wereld.

Het uiteindelijk slot was helemaal niet slecht gevonden, maar het is alleen zo jammer dat de voorafgaande scènes gewoon geen edge of your seat gevalletje waren. Ook was meer achtergrond over het verleden van moeder op een bepaald punt in het verhaal wel wenselijk geweest. Op welk punt trok zij de conclusie dat de door haar groot gebrachte kinderen niet ''perfect" waren, en hoe lang was de AI hier al mee bezig, nog niet wetende dat de -in haar ogen- perfecte mens waarschijnlijk helemaal niet bestaat? Moeder haar motieven waarom ze wél dit vertrouwen had in dochter bleven simpelweg te vaag waardoor de redenen voor het eerder vermoorden van de andere kinderen ook te vaag bleven.

Er zat genoeg potentie in het hele uitgangspunt voor deze sci-fi thriller, maar de regisseur weet deze potentie niet voldoende waar te maken.

2,5*

Te triest voor woorden

Allereerst wil ik aangeven dat het überhaupt al te triest voor woorden is dat ik een documentaire zoals deze kan reviewen. Dat de mens überhaupt al zo bekrompen geweest -en nu nog steeds in bepaalde mate is-, dat men gediscrimineerd wordt vanwege het hebben van een andere huidskleur.

Enfin, terug naar de documentaire zelf. Ik vind het geven van een beoordeling lastig omdat de docu op zichzelf zeker een toegevoegde waarde op het onderwerp van discriminatie heeft, maar qua presentatie sterk tekort schiet om mijn aandacht er de volledige speelduur bij te blijven houden. Ik had het gevoel dat ik speech, na speech, na speech aan het bekijken was en dit zorgde voor een geheel aan droge en taaie stof, los van hoe relevant en belangrijk, het onderwerp waarover het gaat ook is.

Persoonlijk vond ik de focus teveel op James Baldwin zelf liggen. De docu was pakkender geweest als de ruwe, onaffe versie van zijn laatste boek niet het enige onderwerp van deze documentaire was geweest, en het onderwerp breder getrokken was. Ik had veel liever gezien dat er meer aandacht werd besteed aan het leven van het individu, naast dat van het leven van Baldwin zelf. Verhalen die uit het leven van de zwarte gemeenschap gegrepen waren. Klein en persoonlijk, en niet alleen verteld vanuit het standpunt van een activist en losse flarden van beelden die voorbij kwamen. Natuurlijk spelen Medgar Evers, Malcolm X en Martin Luther King ook een belangrijke rol in de de docu, maar alleen via de teksten van Baldwin zelf. Los van hoe interessant het onderwerp verder ook is: als ik anderhalf uur lang moet luisteren naar ex politicus Jan Peter Balkenende die over klimaatverandering spreekt, vind ik het onderwerp an sich heel interessant, maar zakt mijn aandacht weg als ik anderhalf uur enkel en alleen maar naar zijn betoog aan het luisteren ben. I am not your negro bereike bij mij na pakweg 45 minuten, eenzelfde effect vanwege het feit dat ik simpelweg meer afwisseling had verwacht dan enkel Baldwin die aan het woord was. Samuel L. Jackson sprak weliswaar ook veel van zijn teksten in, maar was hier veel te monotoon in stemgeluid om mij echt te blijven pakken.

Mijn eindbeoordeling komt wellicht tegenstrijdig over, want ik zou deze docu alsnog aan iedereen aanraden. Ik zou alleen aanraden om hem in drie delen van een half uur te bekijken, en juist hier wringt de schoen bij mij. Dit omdat ik denk dat de docu nog veel pakkender kon worden neergezet als er niet alleen maar op het boek van Baldwin was ingezoomd. Of dat er in ieder geval meer werk was gestoken in het simpelweg pakkender maken van deze docu, waarbij ik dan met name doel op de presentatie van de docu zelf.

2,5*

I am number huh wattee?

I am number four verdiend nou niet bepaald de Pulitzer prijs voor meest aanstekelijke filmtitel maar goed daar valt overheen te kijken

Wat we krijgen is een film die de tijd neemt voor het opbouwen van zijn verhaal, die meerdere malen aan de Twilight reeks doet denken. Outcast wordt verliefd op meisje, liefde wordt afgekeurd en uiteindelijk ontstaat er alsnog een band tussen de twee. Gaahaap..;)

Leuk voor de dames; wat minder leuk voor het mannelijk publiek. Het eerste gedeelte van de film zit namelijk bomvol cliche's en bevat nauwelijks actie. De film dan volledig afschrijven hoeft dan gelukkig ook weer niet want in het 2e gedeelte wordt ook het mannelijk publiek op hun wenken bediend. Michael Bay heeft namelijk een bijdrage aan de film geleverd en in de finale komt dit overduidelijk naar voren. Alle remmen los dus! En zeer vermakelijk om naar te kijken

Verder ben ik te spreken over de cast waarbij een ieder zijn rol verdienstelijk weet neer te zetten. 2 pluspunten zijn Terresa palmer en met name Dianna Agron die zorgen voor een goede verdeling van het vrouwelijk schoon in deze film . Een kanttekening wil ik echter plaatsen bij Callan McAuliffe die het personage van Sam diende te vertolken..hij maakte de hele film op sommige momenten nogal kinderachtig omdat het mannetje zelf volgens mij nog amper de leeftijd van 15 had bereikt Beetje jammer en een flinke miscast! Ook wisten de mogadorians (de bad guys) me nou niet bepaald de gewenste schrik aan te jagen..storend werd hun rol echter nergens

Wat overblijft is een prima formule filmpje die in zijn eerste helft een beetje saai is maar godzijdank zijn kleffe imago in zijn 2e helft grondig van zich af weet te schudden Deze is namelijk uiterst vermakkelijk en onverwachts leuk in elkaar gezet!

Doordat de film mij met name echter slechts in de 2e helft wist te bekoren valt de score echter niet al te hoog uit. Voor zoetsappig gezwijmel hebben we Twilight al!

3,0*

Niets is wat het lijkt

Je kan het beste zo onbevangen mogelijk in deze filmbeleving stappen wil je maximaal verrast worden. Hoe minder je namelijk van het verhaal weet, des te beter. Ook de plotomschrijving is hier op ingesteld. Wanneer je deze leest weet je minder dan je denkt.

Op de inhoud ingaan is lastig zonder spoilertags dus dat is dan ook precies waar ik nu gebruik van ga maken. Qua plot moest ik sterk denken aan Parasite en ik vond het dan ook best bijzonder om mij te realiseren dat beide titels in hetzelfde jaar uitgekomen zijn. Het is dan ook haast alsof de een bij de ander leentjebuur gespeeld heeft.

De kritiek die ik op deze film had is vergelijkbaar met de kritiek die ik nu weer heb. De mensen achter het plot hebben duidelijk een creatieve geest, maar hoe ingenieus en sterk uitgedacht deze ook is: de gebeurtenissen voelen allemaal net iets te toevallig en in staat van het verhaal gesteld aan. De meest ergerlijke vond ik nog wel dat een ontkomen slachtoffer van een moordenaar jaren later 'toevallig' als Frogger bij hem in huis terecht komt. En dan is dat nog niet eens op zijn eigen initiatief maar naar aanleiding van het initiatief van iemand anders. Erg toevallig en vergezocht allemaal. Voordat dit bekend gemaakt wordt probeert de regisseur de kijker zo vaak mogelijk te misleiden maar dit verrassingseffect valt gedurende de speelduur vordert, steeds verder weg waardoor het voor mij op een gegeven moment zelfs een beetje saai werd.

Verassend en ingenieus is I See You in eerste instantie zeker. Maar echt sterk in elkaar gezet is het allemaal zeker niet.

3,0*

Payback time

Bij deze film is het gemakkelijk te concluderen; het draait puur om de wraakacties van de hoofdrolspeelster die in het 2e gedeelte van de film naar voren komen. Deze wraakacties vloeien voort uit pure woede, frustratie, wanhoop en vernedering nadat de schrijfster Jennifer Hill gruwelijk verkracht wordt door een groep mannen.

We spreken hier van een remake hoewel de film tevens aan genoeg andere films doet denken zoals Irreversible en met name aan last house on the left waarvan ik tevens de remake heb gezien. Zowel bij laatsgenoemde als bij I spit on your grave doet de verhaallijn er niet toe. De opbouw verloopt in deze film geforceerd, het personage is niet geloofwaardig als schrijfster en blijkt tevens niet de slimste te zijn met bepaalde acties en uitlokkingen.

Vanaf het moment dat de mannen bij Jennifer in huis binnen weten te dringen en nadat de gruwelheden zich voltrokken hebben begint de film pas écht beter te worden. Jennifer neemt op een genadeloze en weergaloze manier wraak op haar verkrachters waarbij het echt genieten is geblazen. Je gunt haar verkrachters het meest verschrikkelijke toe en dit is ook zeker wat ze overkomen zal Toppie! en met een aantal sterke, grove scene's!

Echter is de opbouw naar de gebeurtenissen zoals eerder al vermeld niet echt boeiend te noemen en op sommige momenten zelfs saai te noemen..doorspoelen naar eerder genoemd moment zou geen overbodige luxe zijn om dat de film op dat punt pas echt beter begint te worden.

Jammer van de opbouw, maar in zijn totaal bekeken houd de film er alsnog een redelijke beoordeling aan over.

3,0*

Tussen wal en schip

Doordat ik zelf ook als dienstverlener werkzaam ben komt het personage van Daniel Blake erg dichtbij mijn persoonlijke leven. Ik vond zijn personage erg realistisch neergezet en hierdoor goed overeenkomen met de dagelijkse realiteit. We leven in een maatschappij waar digitale dienstverlening heel normaal is. Dit kan een groot probleem vormen voor mensen met minder digitale vaardigheden. Wanneer je hier in je leven nog nooit eerder mee te maken hebt gehad, omdat je simpelweg nooit eerder een beroep hebt hoeven doen op de staat voel je je bijna als een outsider, een outcast, die zijn weg probeert te vinden in een voor hem bijna ondoordringbare jungle. Voorbeeldsituaties zoals het handgeschreven CV, en het vastlopen bij het invullen van een digitaal aanvraagformulier zijn dan ook herkenbare voorbeelden.

Ik weet wellicht te weinig van het sociale zorgstelsel in Engeland af, maar wat ik hier mistte was meer discretionaire ruimte bij de dienstverleners en dat men ook weinig ruimte leek te hebben om deze in te zetten. Een medewerker ondersteunt Daniel op de computer, maar wordt vervolgens naar achteren geroepen omdat dit zomaar niet kan en de adviseur werk (de blonde vrouw) waar Daniel meermaals een afspraak mee heeft, lijkt wel erg weinig oog te hebben voor zijn situatie. Er is een groot verschil tussen mensen die gewoon niet willen solliciteren, of mensen die het gewoon niet kunnen - althans niet bekend zijn met de manier waarop het hier van hen verwacht wordt. Iets meer onderscheid maken tussen onwil en onmacht had deze dame wel mogen maken.

Wel was het vastlopen in de juridische procedures waar deze man in verzeild raakte, hoe dan ook een bekende situatie of iemand nu in Engeland of Nederland woont. Hier geeft deze film een uitstekend voorbeeld van. Het overlijden van de heer Blake aan het eind -zogezegd mede als gevolg door alle veroorzaakte stress- had van mij niet gehoeven. De boodschap die de regisseur over wou brengen, was zonder deze gebeurtenis ook wel duidelijk. Ook nog een puntje met betrekking tot de alleenstaande moeder Katie: er zijn talloze voorbeelden van alleenstaande moeders die het hoofd amper boven water kunnen houden, maar niet iedere alleenstaande vrouw die het moeilijk heeft kiest ervoor om de prostitutie in te gaan. Hoewel het iets is wat in het dagelijks leven veel voorkomt vond ik het ook een inspiratieloos voorbeeld, omdat het meteen het eerste is waar je als kijker aan denkt. Terwijl er ook nog zoveel andere schrijnende verhalen zijn.


3,5*

Het leven is een (tragi)komedie

Althans, als ik de regisseur achter I, Tonya mag geloven. Hij doet er in ieder geval alles aan om het publiek mee te trekken in deze Biografie. Het bronmateriaal helpt hem daar zeker in mee. Zelf vond ik deze mix niet altijd even geslaagd, evenals de snelle editing en momenten waarop er in de camera gepraat werd. Het paste mijns inziens niet helemaal. Ook werd er wat mij betreft te veel ingezoomd op 'het incident' en had ik bijvoorbeeld graag meer inzage gehad in de vriendschap die Tonya en Nancy hadden.

Nu klink ik negatief, maar dit is geenszins het geval. Het verhaal is zo bizar dat het gemakkelijk is om bij de les te blijven, het acteerwerk is erg goed (met name Allison Janney als de moeder van Tonya!) en soms werkt de bizarre mix van drama en humor wonderwel goed. Deze deed mij qua stijl soms een beetje denken aan Fargo. Hoewel het naar het einde toe een tikkeltje slepend begon te worden is I, Tonya in zijn totaal zeker geslaagd en kan ik wel stellen dat ik niet ontevreden was over de invulling van mijn zondagavond.

3,5*

I'm thinking of pausing things

Ik had mijn research beter moeten doen; bij het bekijken van de trailer heb ik er helemaal niet bij stil gestaan dat deze titel uit de koker van Charlie Kaufman kwam. Een regisseur die niet bepaald bekend staat om zijn toegankelijke films. Bij het zien van de trailer had ik wel verwacht verrast te gaan worden, maar niet in combinatie met de lange pittige zit die dit uiteindelijk voor mij geworden is. Dit drama gaat oneindig veel dieper dan je je voor kan stellen (al helemaal wanneer je je niet inleest zoals ik) en bevat enorm veel dialoog die haast tot een vorm van poëzie verheven wordt. Dit in combinatie met een tijdlijn die willekeurig alle kanten uit sprong, en een verhaal wat heel bewust vaag probeert te blijven vanuit een artistieke invalshoek, maakt dit allesbehalve een gemakkelijke weg kijker. Vervelend voor mij, omdat ik hier wel op gehoopt had. Ik voelde mij na een half uur al lamgeslagen en kreeg de behoefte om de film te pauzeren en in een aantal marathon sessies van steeds een half uur over een week te verspreiden. Zo intensief vond ik het volgen van het verhaal. Het meest pittig vond ik een aantal dialogen vanuit de auto, waardoor ik steeds een kreet van wanhoop uitsloeg wanneer er weer ingestapt werd en er een gesprek gestart werd wat steeds wel uren leek te duren. Simpelweg omdat de gesprekken zo stroperig verliepen en alle kanten uitvliegen totdat ze nergens meer over leken te gaan. Ik verloor hierdoor al gauw iedere vorm van aandacht, hoe hard ik deze er ook bij probeerde te houden. Ik probeerde het namelijk te bevatten; de diepere betekenis achter de gebeurtenissen die zo willekeurig op mijn scherm voorbij leken te komen.

Uiteindelijk heb ik het opgegeven omdat er voor mij geen touw meer aan vast te knopen was. Ik had de film enkel uitgezeten om mijn review van een 0,5*, waarvan ik overtuigd was deze te gaan geven, te kunnen rechtvaardigen, omdat niemand een film zou moeten beoordelen zonder hem in zijn volledigheid te hebben gezien. Én toch knaagde er naar afloop iets omdat ik wel de nodige verbanden had kunnen leggen, maar het volledige verhaal nog steeds niet kon bevatten. De film lijkt vrij te interpreteren maar voor mij hielp het artikel uit de volgende link, die mij hielp handen en voeten te kunnen geven aan het verhaal. Eerlijk is eerlijk; het artikel hielp mij wel om deze meer te waarderen. Het liet mij tot de realisatie komen dat I'm thinking of ending things bijna geen film meer te noemen is, maar eerder een vorm van kunst.

Al het bovenstaande neemt niet weg dat ik dit, weliswaar eigenzinnige werkje, binnen een redelijke termijn geen herziening ga geven. Het lezen van het artikel liet mij dit wel kort overwegen, maar ik trok de conclusie dat ik simpelweg niet opnieuw een investering van ruim twee uur wilde maken om de diepere betekenis van dit verhaal te kunnen bevatten. Daar is dit gewoonweg mijn type film niet voor. Het artikel heeft de 0,5* weliswaar naar een 2* kunnen brengen omdat ik de diepere betekenis wel enorm sterk gevonden vond, maar qua uitvoering vond ik dit drama zo stroperig, vaag en gewoonweg saai, dat ik mijn tijd liever besteed aan een van de andere tientallen films die nog op mijn kijklijstje staan.

2,0*

Mama is boos!

Is ze echt niet meer dezelfde persoon naar haar operatie, of is er toch iets anders aan de hand? Om hier achter te komen moet de kijker zich door een tergend traag verhaal heen worstelen die ook nog eens pakweg een half uur te lang duurt. Het verhaal heeft namelijk niet voldoende om het lijf om er meer dan anderhalf uur mee te vullen.

Wat volgt zijn ellenlange veel te trage shots en een grote hoeveelheid momenten waarop er eigenlijk veel te weinig gebeurd. Het geheel is vakkundig gefilmd en met veel oog voor detail geschoten maar er lijkt niet bepaald veel moeite te zijn gedaan om het publiek echt mee te voeren in dit verhaal.

Toen de conclusie zich aandiende was ik wel verbaasd en het mag dan ook gezegd worden dat de makers deze aardig hadden weten te verbloemen. Dit terwijl de hints tegelijkertijd toch wel duidelijk aanwezig waren. Of dit aan mij lag en vanwege het feit dat ik deze redelijk vermoeid op een laptopscherm in het vliegtuig zat te kijken? Wie zal het zeggen..als een film pakkend genoeg is hoef ik er in ieder geval nooit te veel moeite voor te doen om mijn aandacht erbij te houden en dat moest ik bij deze titel toch wel voortdurend.

Mama mag van mij best boos zijn, ik was na het zien van deze film voornamelijk slaperig.

2,0*

Hart onder de riem

In mijn review van Hotel Mumbai had ik het er nog over dat ieder slachtoffer van terrorisme er een te veel is. Of het hier om een aanslag gaat wordt in het midden gelaten, maar dat maakt voor de boodschap niks uit. Mooie animatie die de lijdensweg en rouwverwerking van ouders treffend in beeld brengt. Met een mooie boodschap waar hopelijk ook veel mensen kracht uit kunnen putten, hoe verdrietig het verhaal ook is.

4,0*

Optical illusion

Het niet weten hoe de vork in de steel zit, tot het einde in het ongewisse blijven, en net als je jezelf de hele film gebogen hebt over het hoe en wat en inmiddels opgegeven hebben hoe het nu precies zit, eindelijk die langverwachte opheldering krijgen. The illusionist bewandeld bovenstaande omschrijving door een truc met de kijker zelf uit te halen die pas in de laatste minuut uit de doeken wordt gedaan.

Deze uitkomst vond ik persoonlijk enigszins een beetje vergezocht en ongeloofwaardig en niet zo briljant als dat voorgedaan werd. Er zelf achtergekomen zijn, zou niet aan de orde wezen, maar toch voelde het voor mij soms ietwat gemakkelijk. Waar de film wél punten op scoort is zijn setting en zijn prachtige authentieke sfeer. Je waant je echt in het verleden wat versterkt wordt door de camera filters die gebruikt worden. De film riep een hele warme sfeer bij me op waardoor ik direct moest denken aan sneeuw buiten en een zalige winter avond die je thuis binnen voor de kachel doorbrengt. Dit allemaal met deze film in je dvd-speler uiteraard.

Hoewel het thema van deze film ook romantiek beslaat is hier geen sprake van een tranentrekker maar ligt de nadruk op Eisenheim (het hoofdpersonage) en zijn shows die (naar omstandigheden) veranderen naarmate de film vordert. Er wordt tijd genomen voor het verhaal waardoor de film voornamelijk dialogen uit dialogen bestaat. Hier moet je echt van houden: verwacht geen spektakel en overdadige special effects. Deze zijn namelijk slechts op de achtergrond aanwezig omdat de film het echt van zijn verhaal moet hebben.

Hoewel de uitkomst lichtelijk vergezocht en in mijn ogen ietwat teleurstellend was, is de opbouw ernaar toe sterk. Ook de unieke sfeer die de film heeft, weet veel goed te maken.

3,5*

Tegenvallend deze film. Jammer.constant voel ik de vergelijking met strangers opkomen waar deze film toch wel als 2 druppels water op lijkt maar alles in die film is vele malen beter uitgewerkt dan dat hier gebeurd. niet eng, weinig suspense, voorspelbaar verhaaltje. En bovengenoemde film vind ik ook al niet je van het..2,0 krijgt ie van mij vind hem overgewaardeerd.

Who wants to live forever?

Toen ik voor het eerst over het bestaan van l'immortale hoorde, was ik niet daverend enthousiast. Na het derde seizoen van Gomorrah had ik een break van de serie genomen omdat ik de seizoenen steeds eentoniger begon te vinden. Toen ik een alert op de movie meter site las dat l'immortale eind augustus uit het aanbod verwijderd zou worden heb ik er met tegenzin alsnog een kijkbeurt aan gewijd. Ik wist namelijk van mijzelf dat ik seizoen vier op termijn wel weer op wilde pakken. En wat blijkt? Dit achtergrond verhaal van Ciro di Marzio, ofwel 'de Onsterfelijke' liet mij realiseren dat ik de serie toch wel gemist heb. Het rauwe, realistische geweld, de Italiaanse cultuur en de eeuwig durende strijd tussen verschillende bendes laten je een kijkje nemen in een wereld, waar de meeste mensen geen deelgenoot van zouden willen zijn.

Meer informatie over de jeugd van de Onsterfelijke voelde voor mij in eerste instantie overbodig aan, maar geeft toch een extra laag aan het personage mee. Al verwacht ik dat je het verhaal uit de serie (ook na seizoen 3) nog prima kunt volgen als je deze achtergrond informatie niet hebt. Hierbij vond ik het wel jammer dat het motief van Bruno om Ciro te verraden, erg oppervlakkig was. Zijn personage was (samen met Stella) een sterke toevoeging aan het verhaal maar er ontbrak simpelweg meer motivatie achter het waarom van zijn acties. Het leverde desondanks een spectaculaire confrontatie op, dat dan weer wel. Onder de regen van geweld schuilt daarnaast de nodige emotie waarbij de dood van Stella mij niet onberoerd achterliet en mij meer inzicht gegeven heeft in de totstandkoming van de man die Ciro vandaag de dag geworden is.

Weer helemaal enthousiast geworden voor seizoen vier!

3,5*

When in Bruges

Na het bekijken van The Banshees of Inisherin werd ik meteen nieuwsgierig naar ander werk van deze regisseur. Ik dacht in eerste instantie al snel aan Three Billboards Outside Ebbing, Missouri, maar omdat ik zag dat In Bruges nu nog op Netflix stond besloot ik daar eerst aan te beginnen.

Met name tijdens de eerste helft heb ik het meest van In Bruges genoten. Er hangt dan nog het nodige mysterie om de twee hoofdpersonages heen, en het is heerlijk hoe Brugge (en sightseeing in het algemeen) op de hak genomen worden.

Ik had aanvankelijk ook geen idee welke richting het verhaal op zou gaan. Naarmate Harry Waters langzaam maar zeker in beeld verschijnt en de ondertoon serieuzer en grimmiger werd begon mijn aandacht wat af te zwakken, wat met name kwam omdat ik meer van de finale verwacht had. De finale bestaat namelijk uit net iets teveel toevalligheden om een indruk op mij achter te kunnen laten. Ik doel dan op Ken die precies aankomt op het moment dat Ray zichzelf om het leven wil brengen midden in het zicht van alles en iedereen zodat het haast ook niet te missen valt, en dat er “toevallig”, ook een klein persoon voor Ray stond toen hij neergeschoten werd, zoals ook het geval was toen hij de priester neerschoot. Ik snap het hele punt erachter wel, maar deze elementen voelde voor mij te geforceerd ingebracht aan. Ook het verhaal bleek uiteindelijk dunner te zijn dan ik had verwacht. Dit hoeft geen probleem voor mij te zijn, maar de dialogen spraken mij een stuk minder aan dan dat in The Banshees of Inisherin het geval was. En dan had ik daar aanvankelijk juist veel meer moeite met de setting.

Met name de originele setting, die mij juist wel aansprak, en de eerste, meer humorvolle helft maken dat ik In Bruges een ruime zes waard vind , maar een tweede keer hoef ik deze niet snel te zien.

3,0*

Het gras is altijd groener bij de buren

Waargebeurd verhaal over een onzeker meisje die bij de 15 -jarige Rachel Barber alles ziet wat zij niet heeft. Een vriendje, een goede band met haar ouders, een betoverend uiterlijk en een goede jeugd. Haar eigen onzekerheid drijft haar tot waanzin waardoor de aan een chronische depressie leidende Caroline tot drastische acties overgaat.

Dit is het verhaal in een notendop wat nog eens extra kracht bijgezet wordt omdat het allemaal nog waar gebeurd is ook. Laat je echter niet misleiden door het genre drama/thriller want we hebben hier voornamelijk met een rasecht drama te maken. Er zit weliswaar een gruwelijke scene in de film verwerkt maar voor de rest draait het echt om de verschillende emotionele fases die de personages doorlopen. We krijgen het verhaal hierbij zowel te zien door de ogen van de ouders van Rachel, Rachel zelf en door die van de dader. Een interessant uitgangspunt wat een boeiende film op zou moeten leveren maar helaas lost In her skin deze verwachtingen maar deels in.

Mensen zijn al snel geneigd een film hoger te beoordelen omdat het verhaal op waarheid gebaseerd is, maar dit doet echter niet af aan de uitwerking van het verhaal waar deze beoordeling ook uit voortgekomen is. Zoals oemoemenoe hier enkele reacties boven mij vermeld is er sprake van veel hysterie en krokodillentranen die lang niet altijd weten te overtuigen. Ook maakte de film ondanks het zware verhaal weinig indruk op me doordat het allemaal maar niet spannend genoeg wilde worden en op een gegeven moment ook iets te langdradig en traag werd. De film hanteert een bepaalde stijl die mij persoonlijk nogal behoorlijk tegen begon te staan naar verloop van tijd.

Pluspunten zijn er ook zeker te vinden, met name in de vorm van de depressieve Caroline Reid. Deze wordt erg overtuigend neergezet, en ook door de rol van haar vader kun je als kijker begrijpen waarom het meisje zich eenzaam voelt.

De film deed me overigens op meerdere punten aan het drama We need to talk about kevin denken wat ook gaat over een tiener die ontspoort en uiteindelijk tot een gruwelijke daad overgaat. Erg interessant bij die film was dat hier de nature nurture (aangeboren of aangeleerd) thematiek behandeld werd wat ook op Caroline Reid kan worden toegepast. Persoonlijk vond ik deze film een betere uitwerking van deze thematiek bevatten dan dat deze film is, ook doordat ik me bij deze film beter in de personages in kon leven. Daarom ook een aanrader voor iedereen die het thema van deze film interessant vond maar (in mijn ogen) een veel betere uitwerking hiervan zou willen zien.

Want waar gebeurd verhaal of niet: In her skin is door zijn uitwerking maar half zo goed als dat hij had kunnen zijn.

2,0*

Je tijd of ik schiet!

Eigentijdse vermakelijke Sciencefiction met Timberlake en Seyfried in de hoofdrollen die een uniek concept heeft. Je ziet dat de makers met name in hun eerste deel van de film volledig in hun concept opgaan en weten het ook geloofwaardig en op een sterke manier te brengen. De twee hoofdrolspelers zijn geknipt voor hun rollen en nemen je mee op hun vlucht voor de ''tijdwachters'' die wat meer standaard is maar nog steeds sterk en bijzonder vermakelijk.

Genoeg onduidelijkheden en vragen zijn er te vinden zoals cantforgetyou een aantal posts boven mij aangeeft. Maar met het verstand op nul is dit echter een vermakelijke prent die zijn tijd goed benut en zijn 109 minuten voorbij laat vliegen. Minpunt is in mijn optiek echter wel dat het tweede deel van de film meer op de gebruikelijke conventies uit de actie film terug lijkt te vallen waardoor het originele uitgangspunt wat meer naar de achtergrond schuift. Dit komt nog steeds naar voren maar is minder aanwezig dan in zijn eerste helft wat ik eigenlijk wel jammer vond.

Echter is ook dit deel van de film -hoewel minder origineel- nog steeds sterk en is In time dan wel een film die niet alles eruit haalt wat er in zit maar je ook zeker niet teleur stelt.

3,5*

The misadventures of the suburban teenager

De drie (korte) seizoenen die voorafgaand gingen aan deze filmeditie vond ik geweldig, ook al heb ik hier pas anno 2023 mee kennisgemaakt. Met momenten pijnlijk herkenbaar, over de top en met regelmaat extreem grappig, waardoor ik de serie in zijn totaal toch echt wel onder de betere komedies schaar.

Ik ben duidelijk niet de enige geweest die genoten heeft van de puberale uitspattingen van Will, Simon, Jay en Neil toen er in 2011 een in feite anderhalf uur durende aflevering werd uitgebracht. Je hebt het mogelijk al vaker gelezen en ook ik kan dit beamen: de serie hoef je niet te hebben gezien omdat het verhaal geheel op zichzelf staat. Wel wil ik hieraan toevoegen dat het bekijken van de serie zonder meer een toegevoegde waarde heeft omdat je dan nog enigszins een binding met de personages hebt, waardoor sommige grappen gemakkelijker kunnen landen en de band tussen Simon en Carli meer lading krijgt. De personages kregen nu geen behoorlijke introductie. Niet dat dit nodig is bij een komedie van dit niveau, maar voor mij steeg de entertainmentwaarde wel door deze voorgeschiedenis.

Helaas moet ik stellen dat het niveau van de serie maar sporadisch gehaald word, omdat de situaties waar de vier Inbetweeners in terecht komen veelal minder komisch zijn dan dat in de serie het geval was. Alsof de inspiratie een beetje op was. En hoewel veel situaties overeenkomsten hadden met situaties die ook in de serie voorkwamen (maar wat wil je met vier oversexte puberjongens), waren deze situaties vaak gewoon minder goed geschreven en spot on dan dat in de serie het geval was.

Bovenstaande wil overigens niet zeggen dat ik helemaal geen plezier heb beleefd aan deze film. Er komen een aantal momenten voorbij die het niveau van de serie benaderen, en zo nu en dan evenaren. Daarnaast kijkt het allemaal erg makkelijk weg. En hoewel de tweede helft steeds formulematiger werd en een enkele keer ook dreigde iets te zoetsappig te worden, blijft dit in de basis een enorm platvloerse komedie waarbij iedere vorm van diepzinnigheid de deur uit gegooid word. En dat is heerlijk op zijn tijd.

Wel jammer dat ik deel 2 nergens lijk te kunnen streamen

3,0*

Dicaprio strikes again

Op aanraden van een maat van me heen geweest wat me niet tegengestaan heeft. Dicaprio levert na Shutter island opnieuw een sterke film af met een boeiend verhaal (vooral op dit punt verdiend de film al enkel lof), strakke actie en bloedmooie CGI effecten.

De droomwerelden werden niet te overdreven weergegeven wat natuurlijk gemakkelijk gekund had bij een film als deze. Tevens werd de theorie over hoe er in iemand zijn brein ingebroken werd geloofwaardig gebracht. Ook werd er nog een mysterie ingevoegd in de vorm van de overleden vrouw van Cobb wat tevens bijdraagt aan de spanningsboog van de film.

De film duurt 148 minuten lang wat op voorhand misschien te lang lijkt maar blijft al die tijd boeien en wordt nergens saai of langdradig. Tevens mag dat ook wel als je de film in Imax bekijkt en je toch een behoorlijke smak geld neer mag tellen voor een kaartje. Wat ik in de film als nadelig beschouwde, was dat het personage van Dicaprio vrij goed uitgewerkt was, maar de overige personages slechts als bordkartonnen personages fungeerden. Dit was een smet op de film omdat het verhaal an sich wel erg diepgaand was en ook meer biedt dan de meeste films die vandaag de dag in de bios draaien. Ook werd de scene waarin Dicaprio terugkwam voor Tadashi een beetje snel afgeraffeld. Alsof de makers geen tijd meer hadden om dit onderdeel goed uit te werken. Voor de rest hebben we hier echter te maken met een van de grootste en mooiste films van dit jaar. Een dikke 4 verdiende sterren.

Incredibles, assemble!

Pixar levert toch altijd wel titels af die bij mij nooit onder de zes scoren, en ook in het geval van dit vervolg op de originele film uit 2004, is dit niet anders. Hoewel ik mij heel weinig van het origineel kon herinneren, stapte ik hier gemakkelijk in, en waren de personages allemaal weer gelijk herkenbaar.

Het aanbod aan superheldenfilms is sinds 2004 enorm gegroeid waardoor het gemakkelijk is om in de massa op te gaan, maar Incredibles 2 blijft lekker fris omdat er wordt ingezoomd op de familiedynamiek van een superhelden gezin. Eigenlijk worstelen zij met dezelfde dingen als een regulier gezin. Het enige verschil is dat zij toevallig superkrachten hebben. Parallel hieraan loopt de klopjacht op screenslaver die meer diepgang bleek te hebben dan ik aanvankelijk dacht, wanneer Elastigirl de detective uit gaat hangen. Ook het feit dat duidelijk werd dat Jack Jack eveneens krachten bleek te bezitten, en daarnaast genoeg foefjes in huis lijkt te hebben om zelfs Thanos te kunnen verslaan bracht een zeer welkom element in de mix. Zeker tijdens de eerste openbaring met de wasbeer, wat een van de hoogtepunten was die voorbij kwamen.

Pixar nodigt over het algemeen altijd wel een zekere kwaliteit af, en hoewel animatie toch wel onderaan mijn prioriteitenlijstje prijkt, laat een titel zoals deze zien, dat dat eigenlijk heel zonde is. De hoogste tijd dus om titels zoals Wall E en de twee finding Nemo films (overbekende titels waarvan ik nog steeds niet de moeite heb genomen om ze te bekijken), eigenlijk echt wat meer prioriteit te gaan geven de komende tijd.

4,0*

The world is a book, and those who do not travel read only one page

Bovenstaande (inmiddels cliché) uitspraak, die ook in de film gebruikt wordt, vat de leegte van social media goed samen. Voeg hier een vleugje AI, en een killer aan toe die het hoofdzakelijk gemunt lijkt te hebben op influencers, en je hebt een aardig uitgangspunt te pakken. Met name de uitdagingen waar de moordenares zelf voor komt te staan en hoe zij zich hier weer uit probeert te redden genereren de meest spannende momenten. Al blijft het jammer dat haar motieven onderbelicht blijven.

Ook eindigt het verhaal een beetje abrupt en had ik deze spectaculairder verwacht. Alsof de regisseur niet meer inspiratie had om het verhaal sterker af te ronden. Ook werd er te weinig context geboden. Wat heeft ervoor gezorgd dat Madison het tegen alle verwachtingen in, toch vol heeft weten te houden op het verlaten eiland? Hier had meer in gezeten.

Ondanks de gebreken heb ik mij aardig weten te vermaken doordat de speelduur niet al te lang is, er een aantal aardige wendingen voorbij komen én het gevaar van AI in combinatie met social media goed uitgewerkt worden. Daarnaast is Cassandra Naud niet alleen een prachtige actrice om naar te kijken, maar zet zij ook een erg sterk personage neer. Een 7 vind ik dit ook weer net niet waard, maar een ruime 6 verdiend de film wel wat bij betreft.

3,0*

wir müssen die nazis aus rauten!

Quentin Tarantino; ik heb altijd een haat-liefde verhouding met deze regisseur gehad. Een aantal van zijn projecten vind ik echt heel gaaf, terwijl ik er ook een aantal niet te pruimen vind. Inglourious Basterds valt onder de eerste categorie.

Ik moet er wel bij zeggen dat de film zijn setting wel gelijk mee heeft. Ik vind oorlogsfilms doorgaans sowieso al interessant. Wat me in films zoals Kill Bill: Vol. 2 en Pulp Fiction zo tegen stond waren toch wel de typische Quentin Tarantino dialogen en het eigenzinnige stijltje, waar ik gewoon nooit veel mee gehad heb. Wat me hier echt opviel was dat ik me ditmaal helemaal niet stoorde aan de dialogen en de manier hoe de personages geschreven waren. Geen dialoog voelde overbodig en ook altijd in dienst van het verhaal.

Hoogtepunten vond ik toch wel de climax in het theater (ge-wel-dig!) en het moment dat het personage van Michael Fassbender om zeep geholpen wordt. Hoewel ik Fassbender geen verkeerde vent vind begon ik me de laatste tijd wel steeds meer te ergeren aan het feit dat hij echt in iedere film op moet duiken. Dat hij dan vervolgens overhoop geschoten word is zo compleet onverwacht omdat je er vanuit gaat dat zijn personage het sowieso gaat overleven, dat alles ook veel meer onder spanning komt te staan voor de andere personages. Heel de scène in het café en de manier waarop de groep door de mand viel was ook gewoon ijzersterk geschreven.

De twee en half uur zijn voor mij echt omgevlogen. Wel een nadeel vond ik het uiteindelijke slot van de film en hoe Hans Landa uiteindelijk in de val gelokt werd. Het leek me ook geen personage die Hitler om het leven wilde laten komen en over te lopen en ik had dan ook liever gehad dat hij omgebracht zou worden door Shosanna. An eye for an eye. Buiten wat zwakke laatste scene's vond ik Inglourious Bastards geniaal en hoewel de laatste momenten er wel voor zorgen dat ik de film een 4,5 in plaats van een 5 ga geven, had ik niet verwacht dat ik deze titel zo goed zou gaan vinden. Wellicht titels zoals Pulp Fiction en Kill Bill: Vol. 2 toch nog maar een keer een kans gaan geven..

4,5*

Goedkope kermisattractie

The Innkeepers is als een goedkoop spookhuis op de kermis waarvoor je het minimale bedrag betaald maar waarvoor je je zelfs voor dat bedrag achteraf alsnog afvraagt hoe ze zichzelf in godsnaam als spookhuis durfden te presenteren. Het zit hem bij deze film dan ook voornamelijk in de presentatie. Het gegeven mag dan wel uitgemolken zijn; er zijn nog genoeg films die hier dan alsnog iets leuks mee weten te doen. In het Yankee Pedlar hotel gebeurt eigenlijk gewoon te weinig waarbij zelfs de finale je amper iets laat zien. Mensen subtiel laten bibberen door weinig te tonen kan hierbij het uitgangspunt zijn, maar ook van Blair witch achtige praktijken is in deze context totaal geen sprake.

Dan zijn er nog de twee werknemers van het hotel zelf die de film hadden kunnen dragen maar dit absoluut niet doen. De twee worden gepresenteerd als twee vervelende nerds die me met hun lege dialogen eerder lieten gapen dan dat ze me wakker hielden. Paxton wist me met Shark night 3D al niet weg te blazen met haar acteer prestaties en flikt bij deze film wederom hetzelfde. Het is duidelijk dat zij slechte films er niet bepaald beter op maakt. Haunted horrors weten verder altijd mijn interesse te wekken, maar in die zin laat de film je absoluut van een koude kermis thuiskomen. Mijn interesse bleef nog enigszins gewekt omdat ik benieuwd was naar de ontknoping, maar deze eindigt in zo'n ongelofelijke sof (inclusief goedkoop schrikeffect helemaal aan het einde) dat ik geen goed woord meer voor deze film overheb.

0,5*

What's in your head?

Het valt Pixar te prijzen dat ze met zo'n gaaf en uniek concept als dit op de proppen komen, maar juist omdat het om Pixar gaat had ik net wat meer verwacht. De kracht van Pixar is dat ze zowel kinderen als volwassenen weten te vermaken, maar wat mij betreft slaan ze de plan betreffende de tweede categorie volledig mis.

Het grootste probleem vind ik dat Inside Out veel te langdradig aanvoelt en best wat vlotter had gemogen. Nu wordt alleen de kindertijd onder de loep genomen, maar het was een stuk gaver geweest als ook de adolescentie en overige levensfasen werden belicht. De nadruk ligt nu te veel op een bepaalde leeftijd en de hoofdproblematiek waarmee het hoofdpersonage te kampen krijgt is simpelweg niet groot genoeg om anderhalf uur mee te vullen. De toon van de film vond ik daarnaast ook veel te serieus en ik had dan ook meer gelachen tijdens de aftiteling en de animated short van ''Riley's eerste date'' dan tijdens de gehele film.

Al met al deed Inside Out me enorm aan ''Brain Divided'' denken, en het zou me dan ook niet verbazen als de makers hun inspiratie hier vandaan hebben gehaald. Ik denk alleen zelf dat de hele film een stuk vermakelijker was geweest als alles zich in het control center af was blijven spelen en meerdere levensfasen had laten zien, i.p.v dat nu een flink gedeelte zich in het lange termijn geheugen afspeelde. Hoewel dit voor afwisseling/diepgang had moeten zorgen, begon ik vanaf dit moment alleen maar uit te kijken op de personages. Ook had er sowieso voor meer personages gekozen kunnen worden. Wat denk je bijvoorbeeld van de 7 zonden van de mens? Het betrekken van deze elementen had alles een stuk interessanter gemaakt.

Hoewel ik nu wel heel negatief klink had Inside Out ook een aantal sterke punten. De emoties die aan bod komen zijn erg sterk en leuk geschreven en je gaat hierdoor je eigen emoties ook bijna als zelfstandige personages zien. Hoe Riley zich gedraagt valt direct terug te vertalen naar de commandoruimte in haar hoofd en de invulling en uitvoering van deze emoties als personages is gewoon heel sterk gedaan. Des te jammer is het alleen dat Pixar vanuit deze solide basis niet wat steviger heeft doorgepakt.

3,0*

Wake up, wake up Whatever you are..

Na een zeer positieve recensie van rep_robert heb ik me uiteindelijk aan deze film weten te wagen en ook al ben ik niet zo enthousiast als bovengenoemde toch wist de film me wel degelijk te vermaken. Spijt dat ik hierheen ben gegaan heb ik dan ook allerminst, dus klasse voor deze aanrader kerel!

Insidious is een film die inderdaad de nodige meerwaarde heeft op het witte doek. De krachtig getimede schrikmomenten met het ontbreken van de muziek (in het eerste gedeelte van de film) deden het erg goed. Meerdere malen ben ik omhoog geschoten en vroeg ik me af wat er in godsnaam aan de hand was hier. Erg goed gedaan!

De kwaliteit die de film in zijn opbouw weet te brengen aan de kijker weet Wan helaas niet zijn gehele film vast te houden. Met name vanaf het moment dat de paragnost (Ik noem haar maar even zo voor het gemak) met haar team in beeld komt begint de film sterk te dalen in kwaliteit. Het komische duo is op vele momenten vaak pijnlijk ónleuk en passen niet goed in de setting. Ik snap dan ook goed dat veel mensen hier op afknappen. Ook later in de film als de ''fantasiewereld'' betreden wordt voelden sommige scene's en shots me iets te theatraal aan. Te veel living on set achtig.. Ook bleven de schrikmomenten steeds meer achterwege of werden ze kleiner. De demonen die in het begin van de film op de meest onverwachte momenten in beeld kwamen wisten me de stuipen op het lijf te jagen, maar later in de film helemaal niet meer. Ook de vuurdemon notabene de gevaarlijkste van allemaal werd later in de film meer een persiflage van zichzelf dan dat hij nog enige schrik aanjoeg.Er zat ook een foeilelijke GCI scene in de film verwerkt, waarbij het beest over de muren achter het jongetje aankroop.verschrikkelijk nep, en dit deed gewoon pijn aan mijn ogen.

Nu lijkt het net of ik heel negatief over de film ben, maar dit is allesbehalve zo. Naast deze kritieken is er ook meer dan genoeg positiefs over de film te melden. Zo was de opbouw meesterlijk en het beste wat ik in vele jaren nog gezien heb. En dit zegt veel. Ook heb ik zelf tevens de nodige kreten gelaten die ik zelf maar liefkozend onderbreng in de categorie van de mannelijke oerbrul ten gehore laten brengen want dit deed ik niet vrijwillig natuurlijk Ook het einde is knap gevonden en lekker duister, al was het mij allemaal wel wat te voorspelbaar.

Insidious is hideous...In a good way that is! In de uitwerking van het 2e gedeelte van de film is ruimte voor verbetering te vinden maar in zijn geheel is de film zeker goed te behappen en je bios bezoekje meer dan waard. Maar bij een volgend project graag wat minder over de top in je 2e helft Wan.

3,5*

Meer van hetzelfde

Een vervolg op het eerste deel, die direct de draad op pakt na de gebeurtenissen uit het origineel. Het eerste half uur had ik mijn twijfels of dit vervolg het eerste deel wel zou kunnen evenaren maar later bleek dit gelukkig wel het geval te zijn. Het verhaal moest naar mijn idee weer een beetje op gang komen en voelde dan ook als een auto die al de nodige jaren niet meer gestart was. Maar als de motor dan eenmaal goed begint te loeien kijkt dit vervolg heerlijk weg en komen er ruim voldoende schrikmomenten voorbij. Waar ik bij het origineel vond dat de kwaliteit na de eerste helft begon te dalen was het hier juist omgekeerd. Ik vond hier namelijk juist dat deze begon te stijgen naarmate het verhaal vorderde waardoor ik steeds positiever gestemd raakte.

Met the conjuring -ook van James Wan- nog vers in mijn geheugen die ik toch een slag minder vond dan het eerste deel van Insidious ben ik blij dat dit vervolg exact hetzelfde niveau bereikt als zijn voorganger, ook al heeft dit vervolg nog steeds de nodige kritiek puntjes. Op een wat matige start na vond ik het geestenjagers koppel -net als in het origineel- nog steeds behoorlijk irritant. Het duo hoort voor een komische noot in het verhaal te zorgen, maar dit past totaal niet binnen de setting van het verhaal. Op enkele momenten brak het ook de spanning omdat de luchtige aanwezigheid van de twee personages de situatie ineens toch een heel stuk luchtiger maakt en daardoor ook minder gevaarlijk laat lijken. Het gevolg hiervan is dat het minder spannend is en dus ook minder eng. Gelukkig zijn dit soort momenten in de minderheid waardoor er nog genoeg te genieten valt.

Ik als horrorliefhebber ben met dit vervolg in het algemeen wel tevreden gesteld. Hoewel er nog voldoende schoonheidsfoutjes zijn die nog weggepoetst mogen worden is dit vervolg in zijn geheel nog steeds vrij sterk. Hierdoor staat een 3e deel -die er overduidelijk gaat komen naar aanleiding van de laatste scené- mij dan ook niet tegen, mits dezelfde kwaliteit van zijn voorgangers behouden blijft of zelfs beter wordt. Niks is namelijk minder jammer dan een sterke reeks die na verloop van tijd steeds minder wordt, waar de paranormal activity en Saw reeks ook over mee kunnen praten. Ik hoop in ieder geval op het beste voor het vervolg, want deze reeks verdiend het.

3,5*

The man who can't breathe. The man who lives In the Vents. I heard him saying your name last night. I heard him In your room while you were Gone. He's In there standing right now. standing In your Room.

Helaas toch een flink stuk minder geworden dan zijn voorgangers. Waarbij ik van mening was dat de eerste twee delen op een gelijkwaardig niveau zaten is dit vervolg toch een slag minder en is het niet meer geworden dan vermakelijk kijkvoer. Zoals Richard_Voorhees een aantal berichten boven mij ook al zegt is de griezelfactor hier wat meer aan het wegvallen. Dit is hoofdzakelijk te danken aan ''The man who can't breathe'' en waarnaar ik bovenaan in mijn recensie ook al naar refereer, want griezelig was deze bovennatuurlijke entiteit allesbehalve. De verschijning voelde weinig creatief aan en leek dan ook van de laatste pagina van het ideeën boekje af te komen.

Erg dreigend voelde het allemaal niet aan, en als het dan toch onbehaaglijk begon aan te voelen had dit dan ook weinig met deze factor te maken. Dit is echter een beetje jammerlijk, omdat het overgrote deel van de zogenaamde schrikmomenten om de meneer met het gasmasker draait. Het is ook allemaal minder interessant omdat we weinig van hem afweten, en dit is waarschijnlijk niet gedaan om het allemaal mysterieuzer te maken, maar simpelweg omdat de makers toch geen originele verklaring op hadden kunnen brengen.

Wat dit derde deel dan wel goed maakt is het hele verhaal om de dreigingen heen waarbij er veel sympathie was van mijn kant voor de jonge hoofdrolspeelster. Zelf ben ik mijn moeder op nog jongere leeftijd op dezelfde manier verloren en ik heb vervolgens ook een paragnost opgezocht om met haar in contact te komen, dus dit voelde voor mij herkenbaar aan. Gelukkig liep het voor mij echter wel allemaal wat beter af Ook Elise Rainier is weer aanwezig om het verhaal wat meer body te geven, en ook zitten er gelukkig nog wel enkele beklemmende scene's in die zich met name in ''the further'' afspelen. Echter is het grootste mankement met deze Insidious dat het geheel gewoon niet creepy genoeg is omdat het gevaar waar het hoofdzakelijk allemaal om draait gewoon inspiratieloos en uitgekauwd overkomt. De kracht ligt hem hier meer op de personages en het drama aspect, en het einde was in plaats van huiveringwekkend, zelfs gewoon mooi te noemen. Als je er althans voor openstaat.

Dit derde deel gaat er alsnog vandoor met een nette 3 sterren, maar als horrorfilm schiet het geheel toch echt te kort. Heb hier dan ook geen al te hoge verwachtingen van.

3,0*

Angst versus begeerte

Mijn instinct zat er goed naast er vanuit gaande dat ik met dit drama verwacht had een goede avond te beleven. De plot spreekt aan maar de uiteindelijke uitwerking is vaag en te subtiel. En dan is met name het spel van Marwan Kenzari ook nog eens behoorlijk teleurstellend. Hij acteert alsof hij op de planken staat, en dat gaat toch irriteren wanneer het om een van de hoofdrolspelers gaat.

Met vaag doel ik op de tegenstrijdige signalen die het personage van Carice van Houten afgeeft in combinatie met de te subtiele hint dat er in het verleden sprake kan zijn geweest van seksueel misbruik. Op den duur dacht ik nog dat er sprake was van dromen/waanideeën van Idris afgewisseld met de realiteit waarin Nicoliene hem juist afhield maar dit lijkt niet het geval te zijn.

Het kan de bedoeling van de regisseuse zijn geweest om bewust vaag te willen blijven maar er had meer moeite gestoken kunnen worden om het gedrag achter het gedrag van Nicoline inzichtelijk te maken. Doordat ik nu een te beperkt idee had wat er zich in haar hoofd afspeelt had ik het idee naar een wazige brij te hebben zitten kijken. En dan niet de wazige brij van het soort die uitnodigt om te ontwarren.

2,0*

Op naar de sterren en daar voorbij!

Ik wil best geloven dat een (groot) deel van de wetenschap uit deze film gebaseerd is op echte wetenschap. Ik geloof ook dat men zijn best gedaan heeft om het allemaal zo realistisch mogelijk te maken. Toch bleef Interstellar voor mij over het algemeen een te ver van mijn bed show.

De personages grepen mij niet, de film duurde te lang, en ik vond de spanningsboog daarnaast ook veel te laag liggen. Dit staat wat mij betreft los van de nauwe betrokkenheid van Kip Thorne. Want hoe wetenschappelijk correct het allemaal ook moge zijn, voor de theorie achter het verhaal lijkt het boek mij een stuk interessanter. En het feit dat de theorie grotendeels kloppend zou zijn, hoeft dit nog niet automatisch een goede film te maken.

Wat ik met momenten wel heel gaaf vond was de cinematografie en hoe het geluid bij sommige scene's weg viel. Op dit vlak viel het mij echt op dat deze film ver boven het gemiddelde uitsteekt en een eigen kenmerkende stijl heeft. Hierdoor zijn er wel een aantal momenten die je na het kijken bij zullen blijven. Ook het slot vond ik buitengewoon prachtig.

Tot slot moet ik toegeven dat toen ik ging kijken, ik al vrij moe was en dat ik constant mijn best moest doen om erbij te blijven. Een herziening is dus wellicht op zijn plaats, maar hier heb ik voorlopig nog geen zin in. Hiervoor had ik toch echt teveel van de film verwacht en had ik verwacht dat de eerste kijkervaring mij meer zou grijpen.

3,0*

Standaardklets.

Wat niet perse altijd een negatief punt hoeft te zijn. Die uitspraak houdt namelijk echt niet in dat dit 2e deel niet eens in de schaduw van het eerste deel zou mogen komen te staan. Zo bijzonder was die film op de verschijning van Alba na namelijk ook niet Deze film heeft in feite hetzelfde recept als zijn voorganger; het geheel roept een lekker zomers sfeertje op, de film zit vol vrouwelijk schoon en een beach hunk voor de dames en dit alles wordt gecombineerd met een vleugje avontuur. Met de nadruk op vleugje want het geheel moet natuurlijk wel luchtig genoeg blijven in de ogen van de makers.

Alleen in het laatste half uurtje van de film wordt er een tandje bijgeschakeld. In dit laatste halfuur is er een redelijke spanningsboog te bekennen ook al blijft het uiterst ongeloofwaardig allemaal. Voor je als kijker bij de ''climax'' aanbelandt bent moet je echter eerst door een bijzonder langdradige nietszeggende opbouw van een uur heen. De film biedt je dan mooie plaatjes; maar voor de rest gebeurd er weinig tot niets.
De kijker krijgt ook te maken met nietszeggende sub plotjes zoals de ruzie tussen een bevriend stelletje, en de competitiestrijd die Sebastion met een concurrerende duik instructeur heeft deze worden alleen maar ingezet om de film aan zijn speelduur van 1,5 uur te kunnen laten komen en voelen saai en overbodig aan.

Al met al is deze film op alle fronten net wat minder dan zijn eerste deel, maar meer dan een half sterretje zal het volgens mij niet schelen..Binnenkort deel 1 maar eens herbekijken en zien wat daar na een 2e kijkbeurt voor een beoordeling uitrolt.

Nu echter voor dit 2e deel:

2,5*

Into the wild

Het sterkste punt van dit drama was voor mij beslist het acteerspel van Ellen Page en Evan Rachel Wood, die Into the Forest samen naar een voldoende toetrekken. Dit bleef ik in gedachten houden en in mijn oordeel meewegen toen het personage van Wood aan het einde van de film een volstrekt belachelijke keuze maakte en het verhaal op een compleet random moment eindigde.

Ik heb geen bezwaar tegen een open einde maar dit voelde onvoldoende afgerond aan. Gedurende de film bouwde ik langzaam een band met de twee zussen op en dan is het teleurstellend als deze, als het ware, in het luchtledige achtergelaten wordt. Het geeft het idee alsof de rest van het verhaal niet echt nut meer heeft, maar boven alles ben ik van mening dat het sterke acteerspel van de twee hoofdrolspeelsters een script met meer focus had verdiend.

2,5*