Opinions

The core of man's spirit comes from new experiences.

Zelf ben ik iemand die geen zier geeft om materialisme. Want wat voegen die televisie van 5 centimter groter, een design shirt van die bekende ontwerper of die robot stofzuiger nu eigenlijk aan iemand zijn leven toe? Mijn standpunt in dezen valt echter volledig weg t.o.v. de manier waarop Christopher McCandless in het leven staat, die al zijn spaargeld aan een goed doel schenkt en besluit om de wildernis in te trekken.

Als kijker wordt je vervolgens meegenomen op zijn reis wat zowel te omschrijven valt als food for the soul, inspirerend, intrigerend als wel gelijktijdig saai, langdradig en eentonig. Het is net als het zien van iemand zijn vakantie foto's: in het begin is er nog veel interesse maar op een gegeven moment zakt de aandacht weg omdat je er zelf niet bij geweest bent. Je staat er als het ware te ver van af. Laat film nu net het medium zijn wat je mee kan voeren in een andere wereld, maar niet bij iedere film werkt dit altijd even goed. Ik vind Into the Wild dan ook enigszins te overrated. Ja, de film biedt inspiratie voor de vrije zielen onder ons die niet bang zijn om het onbekende tegemoet te gaan. Mensen die alles achter zich laten zonder een duidelijk plan en wel zien waar ze terecht komen, dit alles begeleid onder prachtige filmmuziek. Maar hier kun je natuurlijk ook gewoon de soundtrack voor aanzetten.

Ondanks dat Into the wild een aantal prachtige beelden en dialogen voortbrengt die je nog lang bij zullen blijven is het tegelijkertijd ook een zit die erg lang duurt, weinig afwisseling biedt en mij in ieder geval aan het einde toch een beetje verveeld achterliet. Ik vond de film zeker aardig, maar ook niet meer dan dat.

3,0*

De onaantastbare

Na een behoorlijke tijd was het weer eens zo ver dat de Franse cinema mij wederom wist te verbazen. Na meesterwerken zoals Irréversible en Martyrs was het deze keer dit prachtig ingetogen drama (met komedie elementen) waarbij de kracht hem overduidelijk in het spel tussen de twee hoofdrolspelers zit. Het gaat hierbij om de rijke aristocraat Philippe en ''man van de straat'' Driss die net uit de gevangenis ontslagen is. Philippe is grotendeels verlamd en neemt Driss aan om voor hem te zorgen. Dit levert mooie beelden op waarbij de laconieke en zorgeloze houding van Driss het leven van Philippe compleet weet te veranderen.

Goedkoop meelijwekkend sentiment ligt hierbij op de loer, maar Intouchables zet deze ''troef'' gelukkig niet in. De film is positief en bekent kleur, zonder voortdurend er de nadruk te leggen op hoe zwaar de lichamelijk gehandicapte Philippe het wel niet moet hebben. De film neemt de ernst van de handicap serieus, maar blijft er ook luchtig onder en legt de nadruk niet op de ernst van de situatie. In plaats daarvan legt het de nadruk op de positieve ontwikkeling die Philippe doormaakt die veroorzaakt is door de komst van Driss en die Philippe een andere kant van het leven laat zien. Anderzijds zie je als kijker ook de ontwikkeling die Driss doormaakt en laat het een man zien met een hart die heel veel om de gehandicapte Philippe is gaan geven. Zijn complete houding tegenover het leven veranderd naarmate de film vordert en dit laat ook bij dit personage een mooie ontwikkeling zien.

Kortom, een film die kan zorgen voor een lach en een traan en het hart op de juiste plaats heeft zitten zonder goedkoop sentiment te willen verkopen. Intouchables behoort tot een van de betere drama's van de afgelopen tijd.

4,0*

Ik zie ik zie wat jij niet ziet

Een waarschuwing voor de echte horror liefhebbers vooraf; Intruders wordt dan wel aangeduid als een horror, in feite hebben we hier te maken met een drama film vermomd als Thriller. Het wordt nergens echt eng, en tegen de tijd dat de finale zich aandient kijk je ook met een heel ander perspectief tegen het verhaal aan waardoor ik zelf het geheel dan ook meer als een slim verpakte drama productie zag. Dit is best goed gedaan want de conclusie zag ik als kijker niet snel aankomen. Aan de grondslag van al het ''gegriezel'' ligt dan ook een oorzaak die niet voor de hand liggend is en hoge ogen had kunnen gooien.

Ik zeg bewust had kunnen gooien omdat de ontknoping, hoe origineel deze ook moge zijn, mij behoorlijk tegenviel. Dit kwam met name omdat deze erg ongeloofwaardig was waardoor het me al snel niet veel meer kon schelen hoe goed gevonden deze uitkomst in eerste instantie was. De angst van het jonge meisje was hierbij nog wel geloofwaardig, maar dat de vader nu ook weer constant Hollowface begon te zien vond ik ver gezocht en niet gemakkelijk aan te nemen.De makers lijken hier iets te enthousiast over hun idee van het verhaal te zijn geweest, zonder er over na te denken of het wel geloofwaardig en sterk genoeg op de kijker over zou komen. En dit is precies waar het hem hier inzit. Het verhaal wekte namelijk wel mijn interesse op, en hoewel het verloop traag was en wat meer pit had kunnen gebruiken was het wel interessant genoeg om te blijven volgen.

Ook het camerawerk en de cast zijn prima, waarbij ik in eerste instantie niet het idee had naar een straight-to dvd release te kijken. Met uitzondering van onze eigen Carice van Houten die, op haar optreden in game of thrones na, hiermee duidelijk laat zien dat ze het maar beter bij Nederlandse producties kan houden. De conclusie maakt de totale ervaring zoals zojuist vermeld, echter compleet vergeetbaar. Het maakt duidelijk dat een goed verzonnen idee geen potten zal gaan breken, als elke vorm van logica en geloofwaardigheid grotendeels ontbreekt.

2,0*

Adapt and survive

Invasion of the body snatchers is een horrortitel waar je veel minder vaak van hoort dan klassiekers zoals Psycho en The Exorcist. In mijn geval moest ik hier echt tegenaan lopen voordat ik besloot hier op een druilerige zondagavond naar te gaan kijken. Je moet er ook maar net in de stemming voor zijn vind ik. Dit is een film van bijna 50 jaar oud waardoor je deze wel in de juiste tijdsgeest dient te bekijken. Tegelijkertijd zie ik dit ook als een tijdscapsule die je voor even terug naar de jaren 70 teleporteert, en alleen dat al is een ervaring op zich.

Neemt niet weg dat ik hier niet altijd even gemakkelijk doorheen kon komen. Het verhaal loopt met name in het begin erg traag terwijl deze toch vrij dunnetjes is, en effecten zien er even vaak indrukwekkend, als ook knullig uit. Een moment wat huiveringwekkend moest zijn en een hond met een mensengezicht betrof, werkte bijvoorbeeld eerder op mijn lachspieren dan dat ik aan de bank genageld zat.

Het was bijzonder om bekende acteurs zoals Donald Sutherland en Jeff Goldblum zoveel jaren jonger te zien, en daarnaast vond ik Brooke Adams werkelijk een betoverende verschijning om te zien. En los van het feit dat effecten vaak hulpeloos gedateerd zijn geraakt zitten er ook nog steeds veel indrukwekkende momenten in. Als je stilstaat hoeveel tijd en energie er gestoken moet zijn in bijvoorbeeld de geboorte van de klonen kan ik niet anders dan hier diepe bewondering voor hebben. Al helemaal als je kijkt naar de vaak goedkope gedigitaliseerde monsters die je in veel producties ziet vandaag de dag. Dit maakt dat de film bij mij mij, zelfs bijna 50 jaar sinds de film uitgekomen is, nog steeds een bepaalde mate van respect afdwingt.

3,5*

The Invisible Mad Man

Deze thriller (vond dit zeker geen horror) die mij bij het lezen van de plot deed denken aan een remake van Hollow Man, ben ik eigenlijk op de bonnefooi gaan kijken tijdens een reis in Brazilië. Zonder het bekijken van de trailer ben ik hier verder volledig blanco ingestapt en liet ik mij verassen. De grootste verassing bleek echter de stroom aan positieve berichten te zijn die ik na afloop maar binnen zag blijven komen. Dit bewijst maar weer eens hoe moeilijk het te voorspellen is wanneer een hit geboren wordt. Persoonlijk vind ik de Invisible man een wat simpele, ietwat dommige, maar vermakelijke titel, dus onder de categorie van hoogwaardige horror zou ik deze allesbehalve willen scharen.

Natuurlijk is het van belang dit soort verhalen altijd met een korreltje zout te nemen, maar er kwamen teveel zaken naar voren die mij onevenredig stoorden. Was Adrian naast onzichtbaar namelijk ook doorzichtig? Ik vond het namelijk een hele prestatie dat hij Cecilia bijna 24/7 leek te kunnen volgen zonder dat er ooit iemand tegen hem opbotste. Ook liet hij zichzelf opsluiten bij haar in de isolatie cel, en dit alles zonder ooit ook maar een keer naar de WC te hoeven bijvoorbeeld. Ook was hij naast een begaafd wetenschapper kennelijk ook zeer bedreven in de vechtsport, kijkende hoe hij eigenhandig een klein politieleger omlegt. Het plannetje van Adrian verloopt eigenlijk te gladjes, zonder dat er ooit maar iets fout gaat en Sydney bijvoorbeeld ook niet doorhad dat zij door iets onzichtbaars geslagen werd. . Ook de zogeheten plotwendingen aan het einde waren weinig creatief en achteraf ook best voorspelbaar, gezien hoe manipulatief Adrian was. Het slot waarbij Cecilia het laat lijken of Adrian zelfmoord pleegt, omdat de camera's alles vastleggen, vond ik nog zo'n storend element. Je hoeft namelijk geen detective te zijn om de beelden te analyseren en te zien dat er een mes in de lucht zweeft, waarmee de keel van Adrian opengehaald wordt. Het feit dat algemeen bekend lijkt dat meneer veel kennis heeft van nanotechnologie en heel zijn laboratorium vol ligt met bewijsmateriaal over het pak wat hij uitgevonden heeft lijkt mij voldoende bewijsmateriaal voor de politie om (juist met de camerabeelden) te kunnen concluderen dat er geen sprake van zelfmoord was.

Bovenstaande ongeloofwaardigheden heb ik nog niet aangehaald zien worden, maar zijn voor mij wel fikse minpunten. Het feit dat de film verder wel lekker wegkijkt en -met name in de eerste helft- een aantal goede scene's heeft die de spanning aardig opbouwen, laten mij niet zomaar door deze ongeloofwaardigheden heen kijken. Ik lijk nu wellicht negatief, wat ik zeker niet ben, gezien mijn voldoende die ik geef omdat ik mij wel vermaakt heb. Echter vind ik alle lof die nu gegeven wordt simpelweg misplaatst en overtrokken. Alsof ook de minpunten voor het grote publiek onzichtbaar zijn.

3,0*

Uitnodiging ingetrokken

The invitation is al net zo saai als bepaalde ''verplichte'' familiediners waarvan je je afvraagt wat je er nu precies aan het doen bent. Met die oom of tante die net iets te veel aan het woord is, gesprekken van anderhalf uur over de afgelopen Libelle jaarbeurs en onderhuidse spanningen omdat oom Johan tante nel 5 jaar geleden een keer verkeerd aangekeken heeft. Je zit bij dit diner aan tafel, en vraagt jezelf af wanneer de avond in godsnaam een keer gaat eindigen. Vervolgens kijk je op de klok en zie je dat er pas 5 minuten om zijn in plaats van de vermeende anderhalf uur. De avond is vervolgens helemaal compleet als er dan ook nog vis geserveerd wordt, en dat is nu net het enige eten wat je niet lust.

Hetzelfde gevoel wat de meeste mensen wel zullen herkennen, kreeg ik ook bij deze film. Een langdradig, zoutloos geheel, met veel te veel dialoog en weinig spanning. Als de spreekwoordelijke bom uiteindelijk barst is het dan ook al te laat. Het kan je geen zier meer schelen wat er met de personages gebeurt en je had je avond dan ook liever anders ingedeeld. Met wél een goede film bijvoorbeeld.

1,5*

Goede film! wel wat kritiekpuntjes:

Badguy Mickey werd aan het einde wel erg makkelijk verslagen.
Scarlett johanson was een prachtige dame om naar te kijken maar op een vette actiescene na kregen we niet veel van haar vechtkunsten te zien..
Verder vond ik de bloedvergiftiging een beetje een saaie toevoeging. af en toe zag je even kort terugkomen; oh ja hij had een bloedvergiftiging maar dit voegde niks toe aan het verhaal en was ook gemakkelijk opgelost. dit vond ik jammer. Met een sterker eindgevecht meer actie scene's met mooie scarlet, en die onzinnige vergiftiging die verder geen spanning of problemen voor iron man veroorzaakte weggelaten had de film toch net wat hoger van mij gekregen.

de positieve punten natuurlijk ook niet te vergeten: Prachtige Cgi, strakke actie en (op de doodlopende saaie verhaallijn van de vergiftiging na) een vet verhaal.
Tony stark had niet beter vertolkt kunnen worden dan door Robert downey. En er viel genoeg te lachen in de film. met name de scene dat Tony zich flink bezopen heeft en door James ''vriendelijk'' gevraagd wordt om naar huis te gaan. waarop Tony aan de dj vraagt voor een vette beat om zijn maat in elkaar te rossen..geweldig! echter wel wat storende puntjes dus wat deze film nog steeds een film laat zijn die zorgt voor een avond voor top entertainment maar niet boven de 3,5 laat uitstijgen voor mij.

You'll never see this one coming..

Voor de vierde keer gaat Robert Downey Jr. hier inmiddels alweer op herhaling als Tony Stark/Iron Man en de klad zit er gelukkig nog steeds niet in! Het pak zit de acteur nog steeds als gegoten, wat je ook goed terug ziet in het duidelijke plezier wat hij heeft om deze rol te blijven spelen. Robert Downey jr. is met gemak te noemen als een van de beste (zo niet beste) vertolking van een superheld van de laatste jaren en de leuke balans tussen een serieus verhaal en de nodige luchtige humor blijven het speerpunt van de reeks. Het verhaal bevat ook een flinke twist die veel voor en tegenstanders zal gaan krijgen, maar ik persoonlijk vond het een gewaagde, frisse en originele toevoeging aan het verhaal.

Wat in dit derde deel van de Iron Man reeks ook gelijk opvalt is dat er veel tijd wordt genomen voor de persoonlijke ontwikkeling van het hoofdpersonage waardoor het eerste gedeelte van de film dan ook minder actie bevat. Dit is niet erg, omdat het voor de nodige diepgang zorgt en het verhaal wat meer inhoud geeft. Wel blijft deze reeks op zijn best als de actie gewoon lekker losbarst en Tony Stark zelf met de nodige one-liners loopt te strooien. Dit is dan ook beslist géén verhaal die bij een titel zoals The dark knight rises in de buurt komt. Deze illusie wordt wel gewekt bij het aanschouwen van de trailer, maar de hele toon blijft door het verhaal heen toch voornamelijk luchtig. Ik zie dit echter niet als een nadeel, omdat je dit ook helemaal niet hoeft te verwachten bij deze reeks.

Wat ik wel als een serieus nadeel zie is de Walt Disney-achtige ontmoeting tussen Tony en Harley die nét op de grens zat om niet te zoetsappig te worden. Maar dit scheelde niet veel. Ik merk aan dit soort dingen toch duidelijk dat Marvel door Disney is opgekocht. Nog een nadeel vond ik de rol van Guy Pearce die tevens als vijandelijke dreiging voor onze tinnen man dient. Hij en zijn kornuiten vond ik een ongeïnspireerd zooitje bij elkaar, iets waar ik me ook al zo aan irriteerde bij The Avengers. Ik hoop dan ook dat er voor een eventueel vervolg een villian uit de kast getrokken word die wat dreigender is zoals bijvoorbeeld Tom Hardy als Bane in de laatste Batmanfilm.

Op deze nadelen na kun je je geld echter gerust besteden aan deze film, en zul je er een vermakelijke avond aan overhouden. Er valt namelijk meer te genieten dan dat er te klagen valt. Vier sterren ga ik niet als beoordeling weggegeven, maar zie de weggegeven sterren maar als een beoordeling van een dikke 3,75 sterren.

3,5*

Tijd maakt alles kapot.

Irréversible, is toch wel een van de bekendste films (zoniet bekendste) film die Frankrijk ooit geproduceerd heeft. En een ieder die de prent bekeken heeft en hem nu goed of slecht vindt moet toegeven; indrukwekkend is de film zeker. De film zet in het eerste gedeelte de grauwe realiteit van onze samenleving vandaag de dag perfect neer. Dingen die hier dagelijks op willekeurige plekken in de wereld gebeuren maar die niemand wil zien. Reken maar dat deze film je ze laat zien.

En dit gebeurd dan ook zonder blikken of blozen. De beruchte scene van de verkrachting mag met recht o.a. de benamingen onzedelijk, misselijkmakend, zorgwekkend en ontoepasselijk toebedeeld krijgen. Deze scene is ziek en laat je walgen, maar werkt wél mee aan de impact die de film in zijn geheel op de kijker heeft. Overal op de wereld gebeuren dit soort gruwelijkheden, je hoeft het nieuws er maar op na te slaan en je leest/ziet dit soort berichten terug. Irréversible plaatst je hier middenin en toont je de werkelijkheid zoals die is. En die werkelijkheid komt aan als een mokerslag die nog lang na zal dreunen. De krant openslaan zal voor mij nooit meer hetzelfde zijn.

De film kan voor sommigen op bepaalde punten langdradig en nietszeggend zijn wat ik hier terug las in sommige reacties; echter moet dit je liggen. De film neemt de tijd om jou zowel de pijn als het geluk van de personages te aanschouwen en dit is erg sterk en mooi in beeld gebracht. In mijn optiek is dit juist de kracht van de film. De maximale beoordeling en een plek in mijn top 10. Schokkend, beeldschoon, zorgwekkend en angstaanjagend tegelijk. Een film met lef zonder beperkingen die alles laat zien.


5,0*

Winnen doe je bij..

The Island was in mijn gedachten toch wel een van de betere actiefilms die ik door de jaren heen bekeken heb. Ik kan mij nog goed herinneren toen ik deze prent voor de eerste keer in de bios zag, en hoe diep ik hier destijds van onder de indruk was. Enkele jaren later toen ik deze opnieuw op DVD zag, was mijn enthousiasme nog steeds onverminderd. Een herziening van een kleine 10 jaar later blijft echter toch altijd spannend; filmsmaak ontwikkeld zich, en je gaat anders kijken waardoor dingen nu veel gemakkelijker tegen kunnen vallen.

Het deed mij deugd dat The Island voor een groot deel zijn charme weet te behouden. Het verhaal is leuk verzonnen en bovendien erg geloofwaardig bedacht: dit zou vandaag de dag ook gemakkelijk op deze manier kunnen. Het verhaal verdiend dan wellicht geen oscar, maar voor een actietitel is deze toch wel bovengemiddeld goed. Ook is het fijn dat hier voldoende tijd in de karakterontwikkeling wordt gestoken en het verhaal ook niet ondergeschikt aan de actie is.

Wat ik nu jaren later wel lichtelijk storend vond waren bepaalde ongeloofwaardigheden zoals de achtervolging op de vrachtwagen waarbij de chauffeur gewoon door bleef rijden terwijl hij zijn lading verloor en een val met een neon letter van honderden meters waar beide hoofdrolspelers ongeschonden mee weg komen. dat je naar een actietitel aan het kijken bent, betekent niet dat er helemaal geen grenzen zijn en dat dit de film het recht geeft om meerdere van dit soort ongeloofwaardigheden de reveu te laten passeren. Nog een ''nadeel'' vond ik de effecten die hier en daar wat verouderd ogen, al is dat eigenlijk onvermijdelijk bij dit soort titels en kun je hier een film eigenlijk niet op afrekenen. Op veel gebieden bleef ik ook positief verrast worden; het viel me enorm mee hoe goed de film er in zijn geheel nog uitzag. Hoofdzakelijk scenés met een achtervolging in de lucht, en de ontdekking van een hologram, waren echt hulpeloos verouderd. Voor de rest viel het mij in het algemeen, vrij aardig mee.

Bij een herziening zoveel jaren later moet ik concluderen dat deze titel wel iets van zijn magie en glans verloren heeft, maar ook vandaag in 2016, kan de film op veel punten nog steeds voldoende meekomen.

3,5*

27 jaar in de maak

Kan iemand Andy Muschietti alsjeblieft laten stoppen met horrorfilms maken?

Naast Mama is dit pas de tweede avondvullende speelfilm van de heer Muschietti. Mama werd behoorlijk positief ontvangen wat ook wel de reden zal zijn geweest dat hij de kans heeft gekregen om dit project te gaan regisseren. Waarom zijn vorige titel zo positief ontvangen werd begrijp ik alleen nog steeds niet, want deze was enorm teleurstellend. Toen Muschietti op deze klus gezet werd raakte ik dan ook gelijk minder enthousiast over deze nieuwe filmversie van een van de meest iconische horrorpersonages ooit. Deze man is namelijk echt geen goede horrorregisseur. De vele fantastische trailers en foto's van Bill Skarsgård als Pennywise maakte me alweer gelijk enthousiaster en enthousiast werd ik al helemaal toen er louter positieve recensies binnen kwamen stromen. Zou mama gewoon een enkele misser van Muschietti geweest zijn?

Nee dus. Hoewel ik plezier beleefd heb aan It en deze beter was dan Mama, wordt deze titel wel echt overdreven gehypet en had er veel meer in gezeten. Ik krijg het idee dat iedereen deze maar goed moet vinden omdat het It is en dat deze na de vele trailers en positieve berichten gewoon niet meer tegen mag vallen. Dit deed hij voor mij in ieder geval duidelijk wel. In mijn ogen omschrijft Gijs2 deze nieuwe It een aantal berichten voor mij eigenlijk perfect. Muschietti gaat voor een hoog en explosief tempo waarbij overdaad overduidelijk schaadt, want op een eerste ongemakkelijke scène is It voor geen enkel moment eng meer. Een van de meest huiveringwekkende iconen uit de horrorgeschiedenis werd hier neergezet als een middelmatige bedreiging, die door de groep ook veel te gemakkelijk omzeild kon blijven worden. Niks ten nadele van Bill Skarsgård, want deze ziet er fantastisch uit als Pennywise, maar hij krijgt simpelweg niet voldoende de kans om te laten zien wat hij allemaal kan doen met het personage. Dit blijkt ook wel uit het feit dat er amper gesprekken tussen hem en de kinderen plaats vinden en hij alleen maar wordt ingezet voor goedkoop schrikbejag. Ook word er te pas en te onpas steeds maar weer gekozen voor lelijke CGI. Hier had de regisseur bij Mama ook al een handje van, alsof hij niet de moeite wil nemen om geld in fatsoenlijke effecten te steken die ook na 10 jaar nog overeind staan. Een enkele keer leek hij wel met stop motion te werken, in de bibliotheek waar Ben zijn eerste ontmoeting met It heeft om er vervolgens weer helemaal mee te stoppen. Daarnaast laat de regisseur ook veel te weinig aan de verbeelding over waardoor hij ook de eerste sterke scène teniet doet door precies te laten zien hoe It de arm van Georgie afbijt. Sommige zaken vallen niet te vertalen naar het grote doek en dat kun je dan ook beter niet proberen. Maar goed, in Mama leek deze regisseur helaas ook al niet echt bepaald bekend te zijn met het woord subtiliteit.

Waar It wel dikke punten voor mij bij scoorde waren o.a. de casting die zeer dik in orde was, de prachtige sets en de authentieke 80's vibe. Dit weet de regisseur wél heel goed neer te zetten en is dan ook de voornaamste reden dat deze film nog wel met een voldoende eindigt. Ook met de diepgang van de personages zit het redelijk goed, al moet ik er wel bij zeggen dat hier nog steeds te weinig ruimte voor was omdat er veel te veel tijd wordt gestoken in goedkope bangmakerij. Het is dan ook op zijn minst opmerkelijk te noemen dat ik als horrorliefhebber steeds blij was als er de tijd werd genomen om wat dieper op de personages in te gaan. Van vakkundig en ijzingwekkende scène's opbouwen heeft Muschietti namelijk echt geen kaas gegeten.

Samengevat stelt It niet teleur op het gebied van de cast, decors en karakterontwikkeling, maar wel enorm op het gebied van de horror. Hoewel ik met een beoordeling van drie sterren nog wel aan wil geven dat It wel gewoon een voldoende scoort is dit toch een teleurstelling want dit had gewoon een uitstekend moeten zijn. Maar goed, het publiek slikt dit eerste deel als zoete koek dus vrees ik dat dezelfde regisseur wel weer aan het roer zal gaan staan voor het vervolg. Ondertussen wacht ik wel even af op de volgende filmbewerking van het verhaal over 27 jaar want het kan namelijk veel beter dan dit.

3,0*

Hij was maar een clown

Als fan van het boek en teleurgestelde kijker van het eerste deel, kon ik alsnog niet om dit vervolg heen. Waarom? Twee redenen. De eerste reden was om te zien of de overgewaardeerde regisseur Andy Muschietti dit vervolg nog meer kon laten teleurstellen. Helaas bleek dit het geval, en hoewel het met een vijf slechter had gekund, is dit deel alsnog een stukje minder dan het in 2017 verschenen deel. Ten tweede blijf ik een zwak voor horror houden, ook al weet ik van tevoren dat 90% binnen dit genre tegenvalt.

Wat mij al snel opviel was dat dit slot vaak gehaast aanvoelde. Heel knap, wanneer je je realiseert dat de speelduur bijna drie uur beslaat. Dit vervolg voelt als een samenvatting van het volwassenen deel in het boek en voelt veel te vol gepropt aan. De verhaallijn van Henry Bowers was een enorme teleurstelling t.o.v. de verhaallijn in het boek, en de situaties waarin de losers zich bevonden vlak voordat ze bij elkaar kwamen bleef veel te onderbelicht. Volgens mij heet zoiets character-building, en is de regisseur aan dit feit voorbij gegaan. Ook het verhaal voelde als een herhalen van zetten, wanneer alle losers stuk voor stuk op zoek gaan naar hun eigen token ter voorbereiding in een ritueel, met de hoop om zo Pennywise te kunnen verslaan. Deze individuele "quests" voelde geforceerd en bijna videogame-achtig aan, alsof er steeds een level met obstakels werd opgeworpen die elke loser individueel moest weten te voltooien. Een van de sterkste punten van zijn voorganger was de sterke sfeer, maar ook deze viel in dit vervolg grotendeels weg. Daarnaast voelde de balans tussen horror en humor (waarom zat hier überhaupt humor in) vaak zoek, en misplaatst aan. Hierdoor voelde de film vaak clownesk (no pun intended) aan, wat naar mijn idee nooit de bedoeling kan zijn geweest.

Het scheelt wellicht dat ik hier met lage verwachtingen ingestapt ben, want ik wil wel met een positieve noot eindigen. Ik had dit vervolg namelijk nog wel een stuk dramatischer verwacht. Ik was namelijk wel steeds benieuwd op welke manieren Pennywise de groep zou gaan terroriseren en hier kwamen best een aantal leuke vermakelijke momenten uit voort met tof creature design. Daarbij stoorde dit vervolg mij op visueel vlak ook minder erg dan zijn voorganger en was ik op dit gebied positief verrast. Ik had namelijk het idee dat de CGI in het vorige deel minder goed was, maar opnieuw, dit komt wellicht ook omdat ik mijn verwachtingen al laag ingesteld had.

Hoewel mijn tijd dus niet als volledig weggegooid voelde, verdient het bronmateriaal alsnog een stuk beter dan dit. Als ik de twee delen een totaal cijfer zou geven zou ik namelijk op een 5,5 (2,75*) uitkomen waarmee ik kan concluderen dat deze moderne remake van dit inmiddels klassiek geworden verhaal, niet in de buurt kan komen van het oorspronkelijke boek.

2,5*

Family first!

Her en der had ik al wat positieve geluiden over deze thriller gehoord (vind dit namelijk niet te kwalificeren als een horror) waarbij met name de eerste helft mij goed bevallen is. Er heerst een beklemmende sfeer en daarnaast zet de gehele cast ook sterke acteerprestaties neer. Er wordt ook gekozen om niet te focussen op het virus wat bijna heel de wereld uitgeroeid lijkt te hebben, maar eerder op de opbouwende paranoia en het groeiende wantrouwen tussen twee families. Je voelt je als het ware een vlieg aan het plafond, die alles gadeslaat en ziet escaleren. Ik merkte al snel dat hier echt de kracht zit.

Wat voor mij helaas toch voor een smet op de kijkervaring zorgde was het abrupte einde die tot gevolg had dat ik met een onbevredigd gevoel achterbleef. Door de beklemmende sfeer werden er bepaalde verwachtingen gewekt, die niet waargemaakt werden. Ik zat op het puntje van mijn stoel doordat ik juíst wilde weten hoe het af zou lopen, en het abrupte einde zorgde bij mij toch een beetje voor een anticlimax. Het slot gaf me het idee alsof ik eerst lekker gemaakt was voor een finale, die vervolgens niet kwam. De makers hadden er ook voor kunnen kiezen om na het ziek worden van de zoon, zich te kunnen gaan richten op de paranoia die begint te heersen tussen de twee overgebleven ouders. Om maar een zijstraat te noemen.

It comes at night heeft een sterke opbouw, maar pakt uiteindelijk niet voldoende uit. jammer, want hier had toch echt veel meer mee gedaan kunnen worden. De vele fouten die user Drulko Vlaschjan benoemd waren me nog niet eens allemaal opgevallen, maar ook hier hadden de makers wel wat zorgvuldiger in kunnen zijn..

3,0*

Het doorbreken van de cirkel

De thema's die in It Ends with Us getackeld worden zijn niet de minste, maar de regisseur pakt beide thema’s met verve aan. Wat sommige kijkers als saai kunnen ervaren vond ik juist positief: namelijk de natuurlijke opbouw in het verhaal. Natuurlijk was er sprake van een aantal toevalligheden om het verhaal verder op gang te brengen maar gelukkig werd dit niet te vaak storend.

Wel vond ik het gegeven dat de vader van Lily, Atlas het ziekenhuis in geslagen had er wel net iets te dik bovenop liggen. Evenals het slot en de vredelievende manier waarop het koppel uit elkaar ging toen de baby eenmaal geboren werd. Dit ging net over het randje en vond ik net wat te ongeloofwaardig en gemakkelijk gaan.

Verder heb ik weinig kritiekpunten te benoemen. Blake Lively zet een goede rol neer en haar jonge versie lijkt als twee druppels water op haar. Erg sterk gecast. Brandon Sklenar als Atlas kwam een stuk minder goed uit de verf omdat ik de dynamiek tussen hem en Lively ook een stuk minder sterk vond dan die tussen Lively en Baldoni. Maar dit zijn slechts kleine puntjes.

3,5*

Seksuele voorlichting

It Follows bracht bij mij gemengde gevoelens teweeg. Het idee is, hoewel simpel, een origineel gegeven en dit verdiend dan ook kudo's. Het doet dan wel een beetje denken aan The Ring, maar beter goed gejat dan slecht verzonnen zullen we maar zeggen. Het idee van een sexueel overdraagbare aandoening die zich uit in een demoon die je overal achtervolgt klinkt daarbij een stuk slechter, dan dat het in de praktijk wordt uitgevoerd. Aanvankelijk dan. De eerste helft van de film is ijzersterk en de veelbesproken achtervolging van het wezen in het huis van de hoofdrolspeelster is beklemmend en eng. Het is alleen zo jammer dat de spanning al gauw weg ebt naarmate je ''It'' vaker in beeld ziet komen, en er ook een aantal voorspelbare schrikmomenten voorbij komen. Zo was er een bepaald moment in een schuur, die gewoon echt niet meer kon in deze tijd en de sfeer nogal onderuit schopte. Sowieso vond ik deze horror in kwaliteit dalen vanaf het moment dat de vriendengroep zich op een strand bevond, en het verhaal opeens een loopje lijkt te nemen met de spanningsboog die voorheen nog zo sterk aangespannen stond.

De tweede helft van het verhaal is namelijk een stuk zwakker omdat er veel onlogische en ondoordachte keuzes door de personages gemaakt worden, en eveneens is ''It'' naar verloop van tijd ook helemaal niet meer eng. De finale is een behoorlijke sof, en daarnaast eveneens overbodig omdat ik in ieder geval het idee had dat ''It'' toch niet om te brengen zou zijn. Ook vond ik de dood van een van de vrienden van Jay ongeloofwaardig. Hoe kun je namelijk nog steeds niets doorhebben als er een ruit bij je thuis wordt ingegooid en je vriendin vervolgens schreeuwend bij je in de gang staat om je te waarschuwen? en dan alsnog zonder dat je enig besef lijkt te hebben zo gemakkelijk je slaapkamerdeur open doet? Sowieso was het eveneens ongeloofwaardig dat de ouders van deze jongeren eigenlijk bijna nergens te bekennen waren, en zo ook het idee gaven hun kroost maar aan hun lot over te laten, maar dat terzijde.

Wat betreft de slotscène moet ik hier over zeggen dat ik deze nog niet eens zo heel slecht vond, maar ik hoop niet dat ze hier een vervolg op gaan maken. Het type film die dit echter is (toch ergens ook wel een beetje art-house achtig vanwege zijn aparte stijl) zie ik dit echter ook niet voortbrengen. Denk ook niet dat dit open einde daarmee perse die intentie hoeft te weken vanuit het oogpunt van de regisseur.

Ik twijfel een beetje tussen 3* en een 3,5* als eindbeoordeling omdat ik vind dat de beoordeling ergens in het midden ligt rond de 3,25*. De hoogste tijd dat het stemsysteem hier op Moviemeter dan ook preciezer gaat worden. Voor nu ga ik dan toch voor de 3* omdat een 7 in mijn optiek toch echt te hoog is. Een nette 6,5 verdiend deze echter wel, en het is dan ook zeker een kijkbeurt waard. Al is het maar vanwege de sterke openingsscène, de spannende eerste helft, en het originele gegeven. Be careful who you fuck with

3,0*