Opinions

Gesneden koek

Wil je een simpele slasher die verder weinig om het lijf heeft? Go for this one!

De film probeert de nodige sympathie op te wekken voor bepaalde personages, maar uiteindelijk voegt dit weinig toe. Een groep jongeren komt de school terroriseren en besluit het hele boeltje uit te moorden. Dit is waar de film daadwerkelijk om draait. Waarom ze dit doen? Dit blijft de gehele film onduidelijk..niet alles hoeft een verklaring te krijgen, maar het mysterie wat hier gecreëerd wordt maakt dat de film juist nóg onbevredigender aanvoelt omdat het geheel al niet veel soeps is.

Het open einde slaat tevens kant noch wal en past misschien goed bij een psychologische thriller of een film die in zijn geheel een compleet andere stijl uitstraalt maar niet bij deze film..

Wat er uiteindelijk voor de kijker overblijft zijn enkele goed opgebouwde spanningsmomenten en tevens enkele kleine schrikmomentjes. Werd er nog iets met deze opgebouwde spanning gedaan; zoals opgebouwd naar een goede climax dan was het geheel ongetwijfeld een stuk sterker geweest.

En nee, voor de liefhebbers van gore is er bij deze film verder ook weinig te halen..het geheel voelt gewoon niet af, en was met een goed afgerond einde beter te pruimen geweest.

De uiteindelijke score wordt hierdoor voor de film niet dramatisch laag, maar is nog steeds niet al te best..

2,0*

Punch fear in the dick

In 2021 had ik het briljante idee om mijn vriendin (die een parachute sprong uit een vliegtuig op haar bucketlist heeft staan) voor haar verjaardag een afdaling van de Euromast in Rotterdam cadeau te geven. Hoewel ik last van hoogtevrees heb besloot ik, na ook een keer te zijn gaan bungeejumpen zo'n pakweg 15 jaar eerder, dat ik mijn angst voor de tweede keer wilde gaan overwinnen. Een parachutespring uit een vliegtuig was een brug te ver, dus koos ik als "middenweg" voor deze activiteit. Waar ik geen rekening mee gehouden had was dat bungeejumpen zelf, binnen de kortste keren voorbij is, maar dat je tijdens een afdaling wel 15 minuten aan een koord bungelt. En dat is een hele lange tijd met de angst voor een los knappend touw in je hoofd.

Wat Fall goed deed was dit gevoel een enkele keer bij mij oproepen toen de twee dames uit deze film besloten een 600 meter hoge radio toren te beklimmen, en dan met name op de weg naar boven. Eenmaal vast op die toren is Fall vooral heel voorspelbaar qua ontsnappingspogingen om van de toren af te komen. Daarnaast zit er ook nog een plottwist in die die voor mij heel geforceerd ingebracht aanvoelt en hierdoor ook geen indruk op mij achter wist te laten. Wat wellicht meegespeeld heeft was dat mijn aandacht al aardig weggevloeid was na de drone oplaad scène, aangezien het mij niet aannemelijk leek dat die drone binnen vijf minuten opgeladen was. Maar het leek mij nog minder aannemelijk dat je uren in een positie, terwijl je lichaam al helemaal uitgeput is, aan de top van een paal vast kan blijven houden. Voordat diezelfde drone, eenmaal opgeladen aan gort gereden wordt door een vrachtwagen, nét voor deze het motel bereikt. Op dezelfde plek waar de twee dames ook zelf bijna een ongeluk hadden. De film zat vol met dit soort voorspelbare momenten die je al van veraf aan zag komen.

En juist vanwege deze voorspelbaarheden, maar ook ongeloofwaardigheden, vond ik Fall enorm tegenvallen en waren dit pijnpunten waar ik niet goed overheen kon stappen. In tegenstelling tot de goedkoop ogende filter die er gebruikt werd, en de eerste scène die een flashback betreft waar Becky's man een pijnlijk slecht geanimeerde afgrond in stort. Tot op zekere hoogte was ik vrij vergevensgezind, maar als de hierboven genoemde voorspelbaarheden als een rode draad door het verhaal heen verweven zijn maakt dit het geheel voor mij helaas niet meer dan een middelmatige kijkervaring.

2,5*

We're Not in Brooklyn Anymore

Aardig filmpje over een maffia familie die naar Frankrijk worden overgeplaatst als onderdeel van een getuigenbeschermingprogramma waarbij de familie echter maar moeite heeft om zich aan het ''normale'' leventje aldaar aan te passen. Een prima uitgangspunt waar je veel kanten mee uit kunt en Malavita besluit dan ook om zowel een drama, als een actie als een comedy te zijn. Het actie element wordt naar het einde toe het beste uitgewerkt maar de meest komische scene's zitten (zoals helaas wel vaker het geval is) al in de trailer en de overige komische momenten zijn een stuk minder leuk. Ook het drama element voelt een beetje onderbelicht aan.

Zo is er namelijk een sub-plotje met de dochter van de Manzoni-familie die een crush krijgt voor haar wiskunde leraar, maar deze voegt eigenlijk weinig aan het verhaal toe en voelt dan ook aan als goedkoop aangehaald sentiment omdat er uiteindelijk niks mee gedaan wordt. Op actie gebied kun je ook lang wachten voor de spreekwoordelijke hel losbarst, en als dit eenmaal gebeurt ontbreekt toch een beetje het gebrek aan spanning. Dit komt o.a. door het gebrek aan binding met de personages. Hoewel de personages zich wel degelijk ontwikkelen greep het mij allemaal niet zo aan en was het wat mij betreft ook niet intrigerend genoeg doordat het verleden van de personages te onderbelicht blijft. Bij de aanloop naar de finale vond ik ook dat er te weinig gebeurde om constant te blijven boeien, waardoor ik dan ook geregeld mijn best moest doen om mijn aandacht nog bij het verhaal te houden.

Toch scoort malavita wel een voldoende wat o.a. te danken is aan het fijne sfeertje wat de titel uitstraalt. Het voelt allemaal luchtig aan, en wordt nergens te zwaar wat ook de charme is van de film. Ook de cast waaruit de film bestaat verdiend een pluspunt. Het is altijd leuk om De Niro aan het werk te zien en ook Michelle Pfeiffer doet het erg goed. En eerlijk is eerlijk; de verpletterende schoonheid van Dianna Agron hier heeft wellicht ook wel voor een kleine verhoging gezorgd Al met al mis je niet veel aan Malavita, maar zul je je er ook geen buil aan vallen als je hem gaat bekijken.


3,0*

Fantastic bore

Vanaf het moment dat de eerste beelden van The Fantastic Four: First Steps werden gedeeld, kreeg ik al een slecht voorgevoel. Ik vond de geselecteerde acteurs heel onnatuurlijk overkomen en totaal niet bij de personages passen. Waar ik wel enthousiast van werd, waren de aangekondigde villain en setting (een soort futuristische jaren 60) en de overwegend positieve reviews die ik na verloop van tijd voorbij zag komen.

Het slechte gevoel dat ik bij het begin kreeg, werd helaas niet weggenomen – sterker nog, het werd versterkt. De acteurs pasten nog minder goed bij de personages dan ik van tevoren had gedacht, en de dynamiek tussen de cast voelde onnatuurlijk en geforceerd aan. Ik moest met weemoed terugdenken aan de films uit 2005 en 2007. Hoewel deze veel slechter gewaardeerd worden, heb ik altijd het gevoel gehad dat deze producties ondergewaardeerd werden, en vond ik de casting hier vele malen beter.

De setting en villain blijven gelukkig enigszins overeind, maar ik heb het dan met name over Galactus. Ook de Silver Surfer maakt hier een veel minder sterke indruk dan in 2007 het geval was. Wellicht spreek ik te veel vanuit nostalgie en wordt het hoog tijd dat ik de films uit 2005 en 2007 eens ga herzien, maar naar mijn idee waren deze films – hoewel verre van meesterwerken – op meerdere vlakken vele malen vermakelijker dan deze 2025-editie (de versie uit 2015 heb ik nooit gezien).

Ook enorm storend vond ik de humor, die vaak totaal niet aansloeg (The Thing met een baard… really?). Daarnaast waren er belachelijke momenten, met als dieptepunt een bevalling in de ruimte, en het gegeven dat sommige animaties er belabberd uitzagen. Zo ziet The Thing er bijvoorbeeld pijnlijk slecht geanimeerd uit. Daarnaast past zijn stemgeluid ook totaal niet bij het personage, maar goed, dat is dan weer te herleiden naar de middelmatige casting.

First Steps wordt gelukkig een stukje leuker tijdens het aardige eindgevecht, en toegegeven: tegenover een aantal visuele missers staan ook een aantal mooie plaatjes. Deze voelen echter onevenwichtig, omdat er ook genoeg effecten zijn die juist heel slecht zijn uitgevoerd. Zelfs wanneer ik probeerde deze missers over het hoofd te zien, zorgden de miscastte cast en het vrij saaie verhaal ervoor dat mijn gaapspieren – tot aan het eindgevecht tenminste – behoorlijk veelvuldige gebruikt werden.

2,0 ★

Van die boer geen eieren

Fantastic Mr. Fox is een beeldschone productie waar onvoorstelbaar veel detail in zit, en waarschijnlijk ook een onvoorstelbare hoeveelheid aan manuren. Alleen vanwege deze reden het kijken al waard. Het verhaal voelt fris en origineel, en is overgoten met de typische Wes Anderson stijl. Kortom, veel artistieke shots en een eigenzinnige vorm van humor.

Hoewel het er allemaal beeldschoon uitziet, ervoer ik het wel als een nadeel dat ik nooit echt meegevoerd werd met het verhaal. Het was ook moeilijk om een band met de personages te krijgen, omdat ik vaak meer het idee had naar een bewegend kunstwerk te kijken dan naar een film. Dit is prima als je hier vooraf op bent ingesteld, maar niet wanneer je hoopt te gaan kijken naar een verhaal waarin je meegevoerd hoopt te worden. Hiervoor is de stijl van de regisseur te afstandelijk. Ik realiseer mij dat ik dit bij The Grand Budapest Hotel ook zo ervoer, en hier opnieuw zo ervaren heb.

Wes Anderson zal altijd een grote fanschare blijven houden vanwege de prachtige, unieke, en beeldschone stijlen die hij op het scherm weet te toveren. Toch zal zijn werk bij veel mensen ook niet in de smaak vallen. Hier is zijn regisseerstijl te afstandelijk voor. En vooral met dit verhaal, had ik graag meer meegevoerd willen worden in de wondere wereld van de geweldige meneer vos.

3,5*

Afscheid nemen bestaat niet

Wat een fijne en intieme film is dit. Met daarnaast een praktisch voordeel: met een speelduur van om en nabij de anderhalf uur duurt het verhaal namelijk geen minuut langer dan nodig is. Dit vind ik verfrissend omdat er zoveel titels van twee uur of meer uitgebracht worden die met gemak een half uur korter hadden gekund.

Ondanks het heftige onderwerp blijft het geheel toch luchtig en kijkt het makkelijk weg. Ik heb dan ook met een lach en een traan zitten kijken. Ook is het interessant om met een cultuur verschil tussen het oosten en het westen geconfronteerd te worden die betrekking heeft op het verborgen houden van een kankerdiagnose voor de persoon op die dit betrekking heeft. Dit word verteld door de ogen van het hoofdpersonage die vanwege haar emigratie verwesterd is, en zich hierdoor van haar cultuur geïsoleerd voelt.

Westerlingen zullen zich ongetwijfeld in deze verwarring herkennen, maar het wordt nog interessanter wanneer je je begint af te vragen of er geen kern van waarheid in deze aanpak heerst wanneer blijkt dat de ernstig zieke vrouw op die dit verhaal gebaseerd is, zes jaar na haar diagnose nog steeds in leven is. Zelf geloof ik dat dit situatie afhankelijk is omdat er in de film ook meerdere voorbeelden aangehaald worden van mensen die niet op de hoogte werden gebracht van hun diagnose maar wel kwamen te overlijden. Toch zou het mij niet verbazen dat wanneer de geest denkt dat het lichaam gezond is, dit in sommige gevallen wel degelijk een positief effect kan hebben. Iets om over na te denken en die de uitspraak in de film “It's not the cancer that kills them, it's the fear’’ nog meer kracht bijzet.

The Farewell is voor mij tot nu toe de beste film die ik in 2023 gezien heb.

4,5*

Wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten

Fargo is een van die geroemde klassiekers die ik nog steeds niet gezien had. Na 3 seizoenen Fargo mocht het dus wel een keer tijd worden, en dat werd het op een luie zondagavond. Leuk om te zien waar de serie zijn inspiratie vandaan haalt. Ik had ook niet verwacht dat het eerste seizoen zoveel elementen uit het origineel overgenomen had, maar ook de verdere seizoenen hanteren hetzelfde eigenzinnige sfeertje wat door de film heen hangt. Hier had gemakkelijk een hele reeks films met mislukte misdaden uit voort kunnen vloeien, wat ook precies is wat de serie nu gedaan heeft, alleen dan natuurlijk met seizoenen. Apart als je je bedenkt hoe lang dit geduurd heeft terwijl het concept zich er goed voor leent. Misschien dat niemand zich eerder aan het eigenzinnige stijltje van de Coen Brothers durfde te wagen?

Hoewel Fargo al meer dan 20 jaar oud is en dit goed zichtbaar is, werd het voor mij nergens storend. Ik kon er in ieder geval goed doorheen kijken. En hoewel Jerry Lundegaard niet zo leuk is als Lester Nygaard uit het eerste seizoen van de serie wordt dit met name door de personages van Peter Stormrare en Frances McDormand ruimschoots gecompenseerd. Zoveel jaren na dato is dit nog steeds een toppertje, al had de arrestatie van Jerry wel wat minder gemakkelijk mogen gaan en had ik hier liever nog wat meer van een klopjacht willen zien.

4,0*

Same name, different game.

En laat dat nu precies zijn wat de reeks nodig had. Nu we inmiddels bij het vijfde deel aanbeland zijn leken de films een beetje doodgebloed. Het vierde deel mocht dan wel weer de oorspronkelijk cast bevatten wat voor de nodige herkenning wist te zorgen, echt te boeien wist het allemaal niet meer. Daar brengt Fast five gelukkig de nodige verandering in door een hele andere kant op te gaan. Het straatracen verdwijnt volledig naar de achtergrond en de focus wordt gelegd op het heist gebeuren wat de film een verfrissende draai geeft. Een loopje met de werkelijkheid nemen doet dit zeker, maar als je je hersens in de verstand op nul modus hebt staan kijkt het allemaal lekker weg.

Ook de setting is leuk gevonden, zo speelt dit deel zich af in Brazilië. Dit zorgt meteen voor een andere sfeer en het is verfrissend dat het verhaal zich buiten de grenzen van de verenigde staten afspeelt. Ook de cast van de film is prima in orde ook al weet uit de kluiten gewassen beer Diesel meer ergernis op te wekken dan dat hij een goede rol neerzet. Echter zorgt Johnson voor het juiste tegengewicht en is het kat- en muisspel tussen de twee zwaargewichten leuk in kaart gebracht. Ook zet Walker wederom een goede rol neer. Met de nodige humor en een flinke dosis sterk neergezette actiescènes kun je je avond slechter vullen.Tijdens de aftiteling wordt er aanleiding gegeven voor een zesde deel, wat als dat ons hetzelfde spektakel als vijf gaat brengen absoluut geen straf zal zijn. De tijd zal het uitwijzen maar voor alsnog heeft Fast five voldoende middelen in huis om een goede beoordeling te scoren.

3,5*

Hapklare Rock

Al mist deze film wel de nodige originaliteit in de opzet van zijn verhaal de twist aan het einde is leuk gevonden. Jammer dat de film verder de nodige actie ontbeert: bij een film met Dwayne Johnson in de hoofdrol verwacht je gewoon meer. Het gaat hem allemaal wel erg gemakkelijk af, en van echte actie scene's is nauwelijks sprake en als ze er eenmaal komen vraag je je af waar het échte vuurwerk nu blijft.

Opzet is leuk en prima voor een actiefilm, jammer dat deze actie grotendeels achterwege blijft. Volkomen begrijpelijk dat deze van de release lijst van Pathé afgehaald is. Dit noemt men nu namelijk van een koude kermis thuiskomen.

2,0*

I don’t know what’s happening anymore

De ziekte van Alzheimer is de meest voorkomende vorm van dementie, maar toch bleef de ziekte voor mij altijd tot op zekere hoogte ongrijpbaar. Ik hoorde bijvoorbeeld wel verhalen van de oma van een goede vriend die eraan leed, of de ouder van een collega, maar ik heb de ziekte vooralsnog niet van dichtbij meegemaakt.

The Father lijkt een realistische inkijk te geven van de vordering van de ziekte en het lijkt mij enorm moeilijk om hier naar te kijken wanneer je iemand persoonlijk kent die met deze ziekte te kampen heeft. Want ondanks het feit dat ik gelukkig niemand binnen mijn directe omgeving ken die hiermee te maken heeft, of mee te maken heeft gehad, kwam deze film behoorlijk bij mij binnen. Niet in de eerste plaats vanwege het fenomenale acteerwerk van Anthony Hopkins. Wiens personage steeds meer de grip op de realiteit lijkt te verliezen en de kijker hierin meesleurt, omdat je de situatie vanuit zijn perspectief beleefd.

De wanhoop, angst, desoriëntatie en het besef dat hij steeds verder aan het afglijden is maakt de acteur pijnlijk voelbaar, en brachten mij op een bepaald ogenblik ook in ontroering. Dit lijkt mij vreselijk om mee te maken voor de omstanders, maar nog het meest voor de persoon die zichzelf in deze positie bevind. Het slot maakt daarbij nog maar eens duidelijk hoe waardevol het is wanneer het zorgpersoneel voldoende tijd en aandacht kan besteden aan de mensen die aan deze ziekte lijden. Het maakt de bezuinigingen binnen de zorg in ons land des te schrijnender.

4,0*

Hulde!

Eerlijk is eerlijk, maar The Fault in Our Stars is gewoon een hele goede film en is mij alleszins meegevallen. Zelf was ik net een paar dagen in Amsterdam geweest, en heb ik ook een bezoekje aan het Anne Frankhuis gebracht, waardoor ik benieuwd was geworden hoe dit allemaal in het verhaal zou worden geïmplementeerd. Met het voornemen de zaal maar direct te gaan verlaten als dit teveel een chickflick zou gaan worden, zat ik in de zaal, en hoewel er een aantal momenten voorbij komen die dit niveau zelfs ruimschoots overstijgen, is de titel in zijn geheel prima toeven. Dus ook voor mannen, al moet er wel bijgezegd worden dat je wel open moet kunnen staan voor drama titels.

Wat wel jammer was, is dat het Anne Frankhuis geen toegevoegde waarde heeft, hoewel het wel leuk is om er zoveel van in de film terug te zien, als je er (zoals ik) een paar dagen geleden zelf nog geweest bent. Heb je echter nog nooit een kijkje in dit museum genomen, dan zul je dit waarschijnlijk een van de mindere gedeeltes van de film vinden en zal dit dan ook overbodig aanvoelen. Wellicht is de link in het oorspronkelijke boek duidelijker, maar hier kan ik geen oordeel over vellen, omdat ik deze nog nooit gelezen heb.

Verder mag deze titel dan wel bestaan uit goedkoop Amerikaans sentiment, maar dit is wel goed goedkoop Amerikaans sentiment. Met name het personage van Dafoe is onverwacht sterk en zijn rol is ook totaal anders dan je op voorhand zou verwachten. Het verhaal verloopt sowieso heel anders dan ik op voorhand verwacht werd, en ik werd dan ook aangenaam verrast. Het hoge punt op IMDB (op het moment van schrijven een 8,3) is dan ook volledig terecht.

4,0*

Must be the season of the witch

De setting van de 1666 editie sprak mij veruit het minste aan qua opzet waardoor ik het slotstuk een paar weken uitgesteld heb. Dat ik de verhaallijn in 1978 een heel stuk minder vond dan Fear Street 1994, hielp hier ook aan mee.

In eerste instantie werd ik bevestigd in mijn vermoeden dat ik dit inderdaad niks zou gaan vinden. Op de een of andere manier oogde de setting van 1666 erg goedkoop en ongeloofwaardig. Alsof ik naar een veel te opzichtige verkleedpartij aan het kijken was. Hierdoor had ik ook de grootste moeite om in het verhaal geïnvesteerd te raken. Pakweg halverwege volgt er een aangename verassing, wanneer de setting zich weer verplaatst naar 1994. Ook logisch, omdat het verhaal in deze tijdlijn nog niet was afgerond. Maar dat de ontknoping de helft van de speelduur zou bevatten had ik niet verwacht, en was een aangename verassing.

Vanaf dit moment kwam ik weer wat meer in de flow van het origineel terecht, al werd het nergens even goed als mijn eerste kennismaking. Nick Goode blijft bijvoorbeeld een veel te oppervlakkig personage, en ik had veel meer van zijn markante levensstijl willen zien als alleen een glimp van zijn villa, toen hij al dood was. Ook vind ik de editing er met momenten erg matig en goedkoop uitzien alsof ik naar een low budget horror productie aan het kijken was.

Hoewel de uitwerking dus wel degelijk te wensen over laat heeft de volledige trilogie mij meermaals verast met een origineel verhaal, en daarnaast zag ik het ook als een pluspunt hoe de regisseuse steeds speelde met de verwachtingen van de kijker. Het eerste deel is voor mij nog steeds overduidelijk het sterkst. Het vervolg is over de gehele linie het meest voorspelbaar en eentonig, en hierdoor veruit het minste. Het slot begint vrij rampzalig, maar weet zich uiteindelijk stevig te herpakken. De meest gerechtvaardigde beoordeling zou ik 3,25* vinden, maar aangezien ik deze niet kan geven kom ik uit op een kleine 3,5*. De gehele trilogie, schaal ik in op een 7. Er is nog meer dan voldoende ruimte voor verbetering, maar er bleef gelukkig nog voldoende te genieten over.

3,5*

Welcome to Camp Nightwing

Na mijn positieve ervaring met het eerste deel uit de Fear Street trilogie, zat ik mij al te verkneukelen op dit tweede deel. Volgens de meeste geluiden zou deze namelijk het beste uit de reeks zijn. Helaas kan ik mij niet in deze mening vinden, omdat ik dit vervolg toch echt een heel stuk zwakker vond.

Het duurt erg lang voordat het verhaal op gang komt en ik vond het een gemis dat de focus hier grotendeels op één dreiging lag, t.o.v. de 1994 editie. Hierdoor voelde het allemaal een stuk minder origineel en verfrissend aan. Ook de nieuwe cast weet minder goed te overtuigen dan die uit het eerste deel, waarbij ik met name hoopte dat het personage van Ryan Simpkins er in de eerste 5 minuten van haar schermtijd aan zou gaan. Helaas.. Sadie Sink (Stranger Things!) is gelukkig een van de nieuwe actrices die wel een sterk en sympathiek personage neer weet te zetten.

En, om ook nog een verdere positieve noot te laten horen, moet ook gezegd worden dat ik als horror liefhebber veel erger heb meegemaakt. Er is duidelijk met liefde aan deze film gewerkt en écht slecht weet het meestal niet te worden. De reanimatie van ZIggy nadat ze een miljoen keer is neergestoken (hoe dan?!?) even daargelaten. En hoewel het kiddy gehalte (ondanks de gore) hier wel meer begint te storen dan voorheen, zal ook dit deel ongetwijfeld veel (jonge) liefhebbers weten te pleasen. Als je geen fan van titels in de stijl van Friday the 13th bent, kun je deze wel beter laten schieten. Of, in mijn geval, uitkijken omdat ik nu toch wil weten hoe het afloopt. De setting van 1666 spreekt mij weliswaar veruit het minste aan, maar wie weet wordt ik toch nog positief verast.

3,0*

Vers van de bakker!

Na enige twijfel heb ik besloten om qua beoordeling een tikkeltje hoger te gaan zitten voor deze vermakelijke horror. Al is het alleen al vanwege het vlotte tempo en de mooie balans tussen humor, gore en spanning (eng vond ik dit niet echt).

Netflix levert over het algemeen vrij veel matige filmproducties af en ik heb het idee dat zij soms een te grote focus hebben op kwantiteit in plaats van kwaliteit. Gelukkig is Fear Street wel een geslaagde productie en een groot feest voor horror liefhebbers. Qua sfeer deed mij dit ook denken aan Stranger Things, en ik verwacht dat liefhebbers van die serie hun hart op kunnen halen bij het eerste deel uit deze trilogie.

Mijn twijfel tussen 3,5* en 4,0* zit hem met name in het gebrek aan echte horror (waar dit concept zich uitstekend voor leent) en een element binnen de opzet waar ik mij aan ergerde. Noem mij een kniesoor maar ik vond het belachelijk hoe Samantha met het skelet van de eeuwenoude overleden heks in aanraking kwam. Prima dat dit toevallig gebeurt, maar dat haar overblijfselen eeuwenlang onder een laagje mos gelegen hebben zonder te vergaan? Yeah right.. persoonlijk stoor ik mij er altijd aan wanneer er niet beter over dit soort details wordt nagedacht. Ook zochten de visuele effecten een enkele keer de grens weer op, maar dit is bij een gigantische hoeveelheid films vandaag de dag het geval. Het inzetten van (te) veel praktische effecten kost vermoedelijk te veel tijd.

Buiten deze nadelen zorgt het hoge tempo, de jonge frisse cast en de creatieve opzet voor een welkome toevoeging in het genre, en ik kijk dan ook hals reikend uit om het tweede deel binnenkort op te zetten.

4,0*

Leuk feestje!

En dat komt met name omdat deze film zich op een leuke manier totaal niet serieus neemt. Lekker over de top waarbij je als kijker vaak geen idee hebt waar het nu precies heen gaat met het verhaal en vooral met de personages. Na verloop van tijd weet je echter wel dat het onverwachte juist is wat je kunt verwachten en vaak komen de voorspellingen op dat gebied dan ook gewoon uit, maar dit mag de pret echter niet drukken.

De humor gecombineerd met de gore is een gouden greep geweest en geeft de film iets unieks mee. Hij is hierdoor spannend, grappig en shockerend gelijk. Een combinatie die je moet liggen maar voor een groep is hier echter geen discussie over mogelijk: de echte horror fan gaat hier van smullen. Het hele genre wordt eens lekker door elkaar geschud en cliche's worden uit de kast getrokken. En het mooie is dat hier vervolgens in een rap tempo weer mee wordt afgerekend.. Heerlijk!

Enkele nadeeltjes zijn de introductie van de personages die naar verloop van tijd flauw wordt. De beperkte verschijning van de monsters vond ik tevens jammer.

Feast zelf al een aantal jaren geleden voor het eerst bekeken, maar na een herziening nu helemaal klaargestoomd voor de overige twee delen!

3,5*

Bepaald geen feestje..

Een grote stap terug in verhouding met het 1ste deel. In dit vervolg is beduidend minder werk gestoken en er is ook veel minder gedaan om het beperkte budget (die in deze film zelfs nog een stuk kleiner is) te verhullen. Personages zijn leuk gevonden maar komen niet goed uit de verf. Continue als ik de monsters zag had ik het idee dat ik naar mannen in een pak zat te kijken die ook al figureerden als vijanden in de Power Rangers. Bij het vorige deel pakte ik het op als een nadeel dat de monsters zo weinig verschenen; nu snap ik het idee erachter. Ook visueel blijft dit vervolg opvallend ver achter op het eerste deel.

Feast blijft echter in al zijn facetten gruwelijk over de kop en heeft wel een aantal scene's die zo dramatisch slecht zijn dat ze ergens nog leuk worden. Echter zijn dit soort scene's zo beperkt aanwezig dat dit de film niet naar een voldoende kan tillen en hij in zijn geheel ver onder de norm scoort. Het einde van de film maakt echter wel nieuwsgierig naar hoe dit allemaal afloopt en wie A en B zegt moet ook C zeggen natuurlijk.

2,0*

Van slecht naar slechter..

Met zijn beperkte speelduur van een uur en een kwartiertje had deze film best een aardige wegkijker kunnen worden. Al wat deze film echter brengt is een slaapverwekkende afsluiting van een trilogie die op een behoorlijk eerste deel verder bar weinig voorstelt.

Om te beginnen heeft de film geen einde wat ergens naartoe gaat. Al moet ik zeggen dat de uiteindelijke eindscene wel geheel in Feast stijl afliep. Dit wist me nog te verassen en zowat de enige keer tijdens de hele film te laten glimlachen. Dit heeft verder weinig te maken met alles wat dáárvoor gebeurt: je krijgt als kijker te maken met een snelle afrafeling van een project wat ooit zo ambitieus begon. Nergens wordt er creatief met het beperkte budget omgegaan en nergens doen de makers hun best om het geheel spectaculair te laten eindigen. De conclusie van de film is dan ook gewoon dat het onmogelijk is de monsters te stoppen. Nu is er niks mis met een zwartgallig einde, en dit past ook goed in de stijl van de feast reeks maar laat het dan eindigen met een laatste verwoede poging om de monsters uit te roeien in plaats van uit het niks met deze lamme conclusie te komen. Net alsof de makers geen zin meer hadden om een waardig einde aan de films te rijgen en er daarom maar een robot bij de eindscene in te stoppen.

Soms leek er nog een klein sprankje van creativiteit in de film te zitten zoals de scene waarbij de auto verkoper door een anale verkrachtpartij ook in een van de wezens veranderd. maar hier wordt dan weer te weinig mee gedaan. Ook een handvol personages die de film kwamen ''versterken'' verdwenen net zo snel als ze weer gingen en wekten meer frustratie dan plezier op. Met name de profeet en een slechte persiflage op karate kid wekten weemoed en frustratie op.

Het bekijken van deze films is zonde van mijn tijd geweest met dit laatste deel als absolute dieptepunt.

1,0*

Herziening.

Ook tijdens het bekijken van de 2e keer vond ik Felon nog steeds een sterke film.
De film weet een onherroepelijke sterke sfeer op te roepen die net zo fenomenaal wordt weergeven als het gevangenis leven van Prison break in zijn eerste seizoen.

Je gaat met de hoofdrolspeler meeleven en kan zijn pijn en frustratie bijna voelen. De mens is met handen en voeten aan de wet gebonden wat deze film pijnlijk laat zien..Ergens wordt een wettelijke lijn getrokken die het personage van Stephen Dorf overschrijdt om zijn familie te beschermen..Hoewel het om bescherming ging en niet om een zelfverdediging binnen het huis, vindt ik de gevangenneming van Wade Porter nog steeds een punt wat ter discussie te stellen valt.
maar dat heeft verder weinig met de film te maken Dit soort zaken komen vaker voor en maken de situatie des te pijnlijker om te aanschouwen.
Dit is de kracht van de film. De situatie waardoor de hoofdpersoon in de gevangenis terechtkomt is realistisch en zal door velen bestempeld worden als onterecht.
Dit zorgt echter voor een goede opzet en medeleven.

Het verder verloop van de film is tevens erg sterk. De film bevat een aantal sterk neergezette personages en pakt de thema's van verschillende bendes en corrupte politie goed aan. Ook al wordt deze laatste wel wat te overdreven aangezet. (waarom worden dit soort praktijken zo lang door de andere bewakers getolereerd?) Echter is dit een kleine smet, en is het allemaal nog redelijk aannemelijk.

Petje af voor Felon, en voor mij één van de sterkere gevangenis films

4,0*

Houdoe hè

Het verhaal van Ferry leek aan het eind van het eerste seizoen van Undercover grotendeels afgerond, waardoor het Houdoe Ferry leek te zijn. Echter bleek het personage van Frank Lammers zo mateloos populair dat ze hem een geforceerde rol in het tweede seizoen wilde geven. Althans zo kwam het op mij over, omdat zowel het personage van Ferry, als dat van Danielle, maar een beetje achter het hoofdverhaal aan leken te bungelen.

Een verhaal wat zich afspeelde vóór het eerste seizoen bood mogelijkheden, en die hebben de makers dan ook met beide handen aangegrepen. Gelukkig is er daarbij niet voor een serie format gekozen want dan was het publiek waarschijnlijk behoorlijk Ferry moe geworden. Ruim anderhalf uur blijken gelukkig prima te doen, wanneer je op voorhand geen grote verassingen verwacht. Dit is namelijk een vrij standaard misdaad thriller. Voor Nederlandse begrippen kijkt het echter prima weg, en voor de brabo's onder ons (waaronder ik zelf) is het ook weleens leuk om een film in Brabants dialect voorbij te zien komen. Al zijn woorden als blafkut, nou niet bepaald onderdeel van mijn eigen vocabulaire. Ook de XTC scène was goed gedaan, en zelfs een van de meest realistische die ik ooit op film gezien heb.

Ik ben benieuwd hoe ze na deze prequel meer Ferry in het derde seizoen willen gaan verwerken, want de koek lijkt inmiddels aardig op. De tijd zal echter uitwijzen hoe het allemaal uit gaat pakken wanneer het derde seizoen in het najaar van 2021 zal verschijnen.

3,0*

Overbodig

In mijn review van de eerste Ferry film geef ik nog aan dat het publiek waarschijnlijk behoorlijk Ferry moe geworden was wanneer men gekozen had voor een serie format. Het eerste seizoen van de Ferry serie vond ik echter verrassend leuk, en ook sterker dan de eerste film. Dit maakte mij zelfs weer een beetje enthousiast voor de tweede Ferry film.

Het verhaal van meneer Bouman voelde na seizoen 1 al behoorlijk afgerond aan. In het derde seizoen kreeg het personage een kleine opleving. Ook al voelde de opzet geforceerd, het derde seizoen kende de nodige vermakelijke momenten. De meeste mogelijkheden om nog nieuwe verhalen over het personage te vertellen liggen echter in het tweede, nog niet verschenen seizoen van de Ferry serie.

Deze vervolgfilm, die zich na de gebeurtenissen van seizoen 3 afspeelt, is naast geforceerd in de opzet, ook gewoon enorm saai. Frank Lammers blijft het leuk doen, maar met name de personages Jezzebel en Lex zijn niet om aan te zien. Beide personages komen zeer ongeloofwaardig over. Jonas Smulders acteert simpelweg vreselijk, en hoewel Aiko Beemsterboer het iets beter doet, is de actrice een grote miscast voor het personage. Deze past haar namelijk totaal niet. Dit staat nog los van het feit dat het personage zelf ook totaal niet interessant is.

De regisseur probeert het tempo hoog te houden door de personages in verschillende benaderde situaties te laten belanden, maar nergens wordt het ook maar een enkel moment spannend. Het einde wekt de indruk dat het nu gedaan is met Ferry, en naar mijn mening is dit waarschijnlijk de beste keuze. Een tweede seizoen van Ferry kan mogelijk nog potentie hebben, maar deze tweede film voelt met name gewoon heel overbodig aan.

1,5*

Regelrechte knock-out

Alweer een boksfilm. Ik heb nooit veel met het wereldje gehad en gevallen zoals de Rocky films en Cinderella man heb ik dan ook altijd aan mijn neus voorbij laten gaan. In mijn ogen leek het me allemaal een pot nat en kan er weinig variatie in het genre gebracht worden. Toen The Fighter mij ter oren kwam en hier de kritieken wederom lovend over waren besloot ik het maar eens een kans te geven.

En natuurlijk is het verhaal wat je ervan kunt verwachten: een gevallen bokser die door omstandigheden wordt aangespoord om weer in de ring te stappen. Zal hij weer op zijn oude niveau terug kunnen komen en het wederom kunnen gaan maken in zijn wereld naar een aantal mislukte gevechten? Het einde laat zich raden..maar hier ligt dan ook niet de kracht van de film. De kracht zit hem in de vertolking van de personages, de manier hoe het verhaal hier neer wordt gezet en de prachtige setting. Dit ademt namelijk klasse uit!

Geen een personage weet te storen, of ongeloofwaardig over te komen. Enkel het vriendinnetje van Mickey werd mij iets te eendimensionaal neergezet maar met haar acteerprestaties was verder weinig mis. Een van de glansrollen wordt vertolkt door Christian -Batman- Bale, indrukwekkend hoeveel de man voor deze rol af heeft weten te vallen en hoe hij helemaal in zijn personage weet te kruipen! Ook wist de film een sterk familie gevoel op te roepen, you'll lose something or you gain something..

Minpunt vond ik de speelduur die in mijn ogen net wat korter had gekund. Ook al hanteert de film een normale speelduur van om en nabij de 2 uur duurde het geheel mij op een gegeven moment net iets te lang. Dit kan echter ook met het onderwerp te maken hebben. Ook al is de film me alleszins meegevallen heb ik nu niet direct de drang om snel nog een boksfilm op te zetten.

In het bokswereldje blijft alles tot op het laatste moment onvoorspelbaar, evenals mijn mening die hoger uit is gevallen dan ik had verwacht. Ik heb niks met het wereldje maar ook voor mij wist de film flink te imponeren. Een onverwachte K.O.!

4,0*

Death is coming

Het verbaasde mij dat ik de originele Final Destination nog niet herzien had sinds ik begonnen ben met het schrijven van reviews, want waarschijnlijk is dit toch alweer minstens 13 jaar geleden.. Ik vond het verassend om te zien hoeveel er van de film vandaag de dag nog steeds goed werkt, niet in de laatste plaats omdat er met veel praktische effecten wordt gewerkt. Het jaren 90 sfeertje (ook al was de release in 2000) had ik wel minder sterk aanwezig verwacht. Dit komt meer gedateerd over dan ik in eerste instantie verwacht had. Eenmaal in het verhaal valt dit al snel minder op maar het is maar weer een duidelijk bewijsstuk dat de tijd niet stil blijft staan omdat het in mijn geheugen een stuk moderner was.

Zoals ik eigenlijk al verwacht had, blijft het sterkste punt de creatieve manieren waarop de personages hun noodlottig einde vinden. De regisseur leek zich er sterk van bewust zoveel mogelijk met praktische effecten te werken. Dit zorgt ervoor dat dit onderdeel de tand des tijds over het algemeen goed doorstaan heeft. Overigens waren de manieren waarop de personages aan hun eind kwamen in mijn hoofd ook een stuk bloederiger, maar ik denk dat ik door de jaren heen meer verhard ben geraakt met titels als Hostel, Saw en Martyrs. Ik vond dit echter geen nadeel, omdat ik niet zoveel heb met excessief geweld binnen horror.

Waar ik wel over verrast werd, was dat er toch al een aantal ideeën in dit eerste deel al gerecycled werden, al zij het wel in verschillende vormen. Denk hierbij aan het ontstaan van branden en buschauffeurs die niet goed uitkijken. Dit was mij in eerste instantie niet bijgebleven, al had het gelukkig weinig invloed op mijn totaalbeleving.

Final Destination is op zijn sterkst tot aan het trein ongeluk, omdat het slotakkoord met de elektriciteit bij Clear thuis, te lang door blijft slepen. De “toevalligheden” stapelen zich dan net iets te lang achter elkaar op waardoor de finale wat eentonig werd. Ook begon het slot net iets te veel op een rampenfilm, dan op een horrorfilm te lijken. Het stond mij nog wel bij dat ik de scené bij Clear thuis, vroeger ook al minder sterk vond. Al met al ben ik echter te spreken over deze herintroductie tot de reeks, en ben ik benieuwd naar het tweede deel. Al is het maar om erachter te komen wat er met Alex gebeurt is, omdat ik mij dacht te herinneren dat hij omkwam in het eerste deel en alleen Clear zou overleven. Een herziening zal het uitwijzen

3,5*

Eindbestemming

Dit vervolg is losser dan het origineel, wat vooral de finale ten goede komt. Het origineel werd richting het slot wat te slepend en toevalligheden stapelden zich hier net even iets te opzichtig en met een gebrek aan creativiteit op. Ook gewaagd vond ik dat het personage van Ali Larter niet gespaard werd, hiermee laat de regisseur zien dat echt niemand veilig is om uit de klauwen van de dood te blijven.

In zijn totaal vind ik dit tweede deel net iets beter dan het eerste deel, maar ook weer niet zoveel beter dat ik er een halve ster extra bovenop ga doen. Wat mij vooral iets beter beviel was het feit dat het verhaaltje net wat luchtiger was en de finale net wat vlotter. Op alle overige gebieden staat dit vervolg wel aardig gelijk aan het origineel, die qua concept wel net wat verfrissender was.

3,5*

Aangename (achtbaan)rit

Nét iets minder dan de eerste twee delen, maar ze liggen nog steeds dicht bij elkaar. Wat ik het grootste minpunt vond was het achtbaan ongeluk die gewoon een stuk minder spectaculair aandoet dan het vliegtuigongeluk en het verkeersongeval uit de eerste twee delen. Daarnaast zag het achtbaanongeluk er ook verouderd en slecht uit waardoor ik in eerste instantie niet veel enthousiasme voelde bij een herziening van dit derde deel.

Gelukkig wordt het allemaal een stuk beter wanneer de dood de overlevenden alsnog over de kling wilt gaan jagen. Dit gebeurt op dezelfde creatieve manier als in de eerste twee delen. Met name de momenten met de zonnebank, het auto ongeluk en het spijkerpistool vond ik goed gevonden en waren vreselijk om te zien. Want tja dat huiveren bij een Final Destination film.. Het hoort er natuurlijk toch wel een beetje bij

Als je je bedenkt dat dit alweer het derde deel uit de reeks is dan is het helemaal niet slecht. Hoewel ik Winstead een minder sterke lead vind dan de hoofdrolspelers uit de eerste twee delen, de rest van de cast nog net iets meer vergeetbaar lijkt, en er op een aantal momenten net iets te opzichtig gebruik wordt gemaakt van een green screen was dit verder een aangename (achtbaan)rit.

3,0*

Eindbestemming nog niet bereikt.

Als het aan de makers ligt tenminste, want een deel 6 en 7 staan ook nog op de planning en als die delen zullen gaan scoren is het nog maar de vraag of het ook bij die delen zal blijven.

Klinkt negatief als we ook kijken naar inmiddels doodgebloede reeksen zoals die van Saw e.d. maar bij Final destination mogen ze van mij gerust op dit niveau doorgaan. Op deel 3 na vond ik alle delen namelijk zeer genietbaar, en ook het bekritiseerde 4e deel had voor mij geen windeieren gelegd. De komische insteek beviel me daar wel, en hoewel dit 5e deel zijn humor over het algemeen wat subtieler brengt (met uitzondering van de scene in de massage salon, die ik overigens maar matig vond) wordt het nog steeds neergezet met een dikke knipoog.

Het nieuwe element wat in deze reeks wordt ingevoegd -namelijk je eigen dood op die van een ander schuiven om zo diens leven over te kunnen nemen- is best leuk gevonden maar ook weer niet zo leuk dat het meer blijft hangen dan de andere delen. Wat wel blijft hangen in dit deel van de reeks is het verpletterende eind slot wat bijzonder sterk uitgedacht is en heel creatief weet om te gaan met waar het allemaal mee begon.

Een belangrijk element in de reeks zijn de kills. Hier schoot de film wat mij betreft merendeels tekort. Ik vond de rampspoeden waarbij de personages aanvankelijk om het leven dienden te komen in de vorige delen -m.u.v. deel 3-, en de manieren waarop de personages alsnog door de dood gegrepen werden hier doorgaans beter uitgewerkt. Het begint allemaal sterk met de dood van het eerste personage maar de dood zwakt al snel af bij het afwerken van de rest van zijn lijst. In sommige scene's had meer gezeten zoals de ooglaser scene die goed begint maar gewoonweg te gemakkelijk wordt afgerond.

Na hier enigszins teleurgesteld over te zijn, wist het definitieve einde me zoals al eerder vermeld wel compleet weg te blazen. En ook al waren de kills in dit 5e deel beduidend minder creatief uitgewerkt naar mijn mening, vermakelijk waren ze zeker wel.

Over het algemeen een vermakelijke zit dus, waarbij het 3D met name in de openingsscène leuk in beeld wordt gebracht. Blijf verder vooral zitten tot het einde waarbij je getrakteerd wordt op een mooie compilatie van verscheidene scene's van de reeks. Als de dood in deel 6 en 7 weer wat creatiever wordt en wederom zo'n sterk einde als dit 5e deel bevat ziet de toekomst er voor deze reeks nog steeds rooskleurig uit, en blijft er voorlopig nog wel licht aan het einde van die tunnel.

3,5*

Dieptepunt van de reeks

Best bijzonder om je te realiseren dat The Final Destination en Final Destination 2 dezelfde regisseur hebben. Het kwaliteitsverschil tussen deze twee delen is namelijk enorm groot. Het gaat al meteen fout bij het ongeluk op de racebaan. Het achtbaanongeluk in deel 3 was al een dieptepunt uit de reeks, maar deel vier doet hier nog een schepje bovenop. Ik had mij hier al op voorbereid omdat ik mij dit nog goed kon herinneren toen ik de film de allereerste keer zag (volgens mij in de bioscoop destijds) waar het toen al pijnlijk slecht oogde. Anno 2025 is het er uiteraard niet beter op geworden en behoort dit wel tot een van de slechtste openingsmomenten die ik ooit gezien heb.

Deel 3 ging ook niet al te best van start maar herpakte zichzelf vrij goed met alle andere sterfgevallen. Deel 4 schiet ook op dit gebied stevig tekort. Het moment in de haarsalon en in het zwembad lijken op te bouwen naar een zelfde niveau, maar missen uiteindelijk allemaal impact. En de filmpersonages zijn weliswaar nooit een karakterstudie waard geweest, maar hier lijken ze nog dommer dan de achterkant van een bierviltje.

Ik heb het vermoeden dat dit deel hoofdzakelijk geproduceerd is om mee te liften op de 3D hype die er destijds was. Ook de regisseur lijkt hier weinig zin in te hebben gehad omdat dit deel echt op de automatische piloot gemaakt lijkt te zijn zonder dat hij verder ook maar enige moeite gedaan heeft om hier een succes van te willen maken. De 3D geanimeerde scènes gaven mij vaak het gevoel alsof ik in een goedkope kermisattractie zat die in 2009 al achterhaald was. Veruit het slechtste deel uit deze reeks.

1,5*

Om door een ringetje te halen

Hoewel ik nog steeds bezig ben met mijn herzieningen van de eerste vijf delen, wilde ik niet te lang wachten met het zien van het nieuwste deel. In mijn gedachten is Final Destination een van de betere horrorreeksen en tot nu toe vallen ook de herzieningen mij dan ook totaal niet tegen. Dat de nieuwste hetzelfde niveau behaalt als het origineel kan ik beamen. Al vind ik deel twee ook gewoon gelijk met Bloodlines staan. Waar Bloodlines in uitblinkt is de gruwelijkste sterfscène die ik mij tot nu toe kan herinneren. Hoewel ik deel vier en vijf nog moet gaan herzien staat de MRI scène voor mij nu met stipt op een.

Ook de creativiteit van het script en hoe de dood ook nakomelingen opzoekt omdat ze nooit hadden mogen bestaan, vond ik erg sterk. Daarnaast is de emotionele lading die het afscheid van Tony Todd met zich meebrengt niet te missen. Ik vond het ook erg sterk gevonden hoe ook hij als klein jongetje, ooit aan de klauwen van de dood ontsnapt was al zag ik deze twist wel al ver van tevoren aankomen.

Veruit het grootste minput van dit zesde deel vond ik “het grote ongeluk” waar het allemaal mee begint. We leven anno 2025 maar deze scené is veel te grandioos opgezet en ziet er met momenten zelfs in de bioscoop al behoorlijk slecht uit. Ik denk dat dit er door de jaren heen alleen maar slechter uit zal gaan zien. De film gaat (net zoals dat bij deel 3 het geval was) gelukkig in een stijgende lijn omhoog wanneer de dood zich gaat richten op het opjagen van alle overlevenden, en de creatieve, gruwelijke manieren waarop dit gebeurt. Ik kan je vertellen dat naast de MRI scène de scènes met de grasmaaier en de vuilniswagen nu ook in mijn geheugen gegrift staan.

Het slotakkoord vond ik dan ook weer net iets te groots, massaal en abrupt aanvoelen. Dit hadden ze wat mij betreft op een meer kleinschalige manier, met minder overdaad aan special effects af mogen ronden. Hoe grandiozer de schaal van het ongeluk is, hoe zwakker ik deze momenten vaak vind. In mijn gedachten blijven de opzetten van de eerste twee films dan ook het allerbeste. Hoewel ik mij deel vier en vijf niet heel goed meer kan herinneren staat het mij bij dat ik de aanleidende ongelukken hier vaak ook een stuk zwakker vond dan de overige sterfgevallen doordat er te veel met digitale effecten gewerkt wordt. In de eerste twee delen is dit een stuk minder zichtbaar gemaakt en daar had in de overige vervolgen, ook meer aandacht aan kunnen worden besteed.

3,5*

80's Galore

Alleen al vanwege de ambitieuze plot wilde ik The Final Girls als horrorliefhebber gezien hebben maar helaas is de uitwerking een stuk minder ambitieus te noemen. Dit komt doordat echt vakmanschap lijkt te ontbreken en de regisseur onvoldoende raad lijkt te weten met dit originele uitgangspunt.

Dat de film daarnaast opgebouwd wordt met twee scene's waarin de special effects het niveau van een cutscene uit een playstation 2 game niet overstijgen, maakte mij nou niet bepaald enthousiast voor de rest van de film. Gelukkig wordt het geheel wel iets beter na de inspiratieloze transportatie naar het witte doek, maar echt goed word deze film nergens.

De film zit namelijk vol met zaken waar ik mij steeds meer aan begon te ergeren. Voorbeelden zijn de regels binnen het horrorgenre waar de jongeren mee te maken krijgen, die steeds meer leken te vervagen maar ook de flauwe humor die eigenlijk het grootste gedeelte van de tijd gewoon niet leuk was. Deze komedie met horrorelementen blijft dan ook op een bedenkelijk niveau steken met een aantal goede ideeën die met een creatiever team veel beter uitgewerkt hadden kunnen worden. Nu is het niet meer dan een aardige wegkijker met een degelijke cast en een goede uitwerking van stereo typering personages uit slashers van weleer. Helaas blijft het hier een beetje bij en blijft de film steken op een niveau die vele malen hoger had kunnen zijn. Omdat ik mij toch niet verveeld heb en de film toch wel tot op een minimaal niveau weet te vermaken, geef ik alsnog een kleine voldoende weg.

3,0*

@ filmfan had ik inderdaad beter kunnen doen ja. Wat een crap zeg. De grootste marteling ervaar je als kijker zelf, door deze film te kijken. Het idee achter de film vond ik wel goed. En de poster trok me ook aan, waardoor ik zelfs durf te zeggen naar deze film uitgekeken te hebben..maar het verhaal is gewoon zo leeg, zitten ook erg veel zaken in waar ik me aan irriteerde. Zoals de matige acteerprestaties, de overdreven neergezette ''klierjochies'' in de film, en veelal de meeste scene's..zoals bijv. die jongen die een van de gijzelaars express liet ontsnappen, en die uiteindelijk aanklopt bij die oude man. die vertrouwt het allemaal maar niet en dus wordt hij maar meteen neergeslagen en vastgebonden? vervolgens met een of ander zwetsverhaaltje over dat zijn vader ook in het leger gediend heeft lult hij zich er weer uit..of iets dergelijks, want ik kon mijn aandacht moeilijk bij deze film houden! Met moeite af kunnen kijken. Hij krijgt van mij 1 ster voor enkele redelijke scene's die de film nog wel had..en de kostuums die de ''slachtoffers'' droegen..


You've got to ask yourself one simple question.
Do you want to watch this movie?
No you don't!

Oprechte liefde

Kan technologie bepalen of gevoelens tussen twee mensen oprecht zijn? Een vraag waar bijna 2 uur bij stilgestaan wordt, en waarvan je het antwoord waarschijnlijk zelf ook wel kan raden.

Je kan liefde wel proberen vast te stellen aan de hand van het testen van een paar vingernagels, maar dat deze techniek te betwisten valt is vanaf het begin af aan al een open deur. Ik had op meer diepgang gehoopt, maar het verhaal blijkt helaas net zo dun als een vingernagel zelf te zijn.

Ook het Black Mirror element blijkt weinig toe te voegen omdat dit niet veel meer blijkt te zijn dan een kapstok om het veel te uitgerekte verhaal aan op te kunnen hangen. Deze voorspelbare kwestie had ook binnen 30 minuten aan de kaak gesteld kunnen worden. Dat had mij in ieder geval weer een klein uurtje van mijn leven bespaard.

2,0*