Opinions

De wereld aan je voeten

The Florida Project opent de deuren naar een magisch koninkrijk. Namelijk naar de leefwereld van een meisje van zes en haar eigen realiteit waarin zij leeft. Tegen de achtergrond van een goedkoop motel met haar jonge moeder die elke maand weer worstelt om voldoende geld voor de huur bij elkaar te krijgen. Het drama begint luchtig met de nodige komische momenten, maar krijgt naar verloop van tijd een steeds rauwer randje.

Het slotakkoord voelde voor mij in eerste instantie abrupt, vaag, en desoriënterend aan, maar is het niet wanneer je deze in het juiste perspectief weet te zien. Namelijk door de ogen van een kind en de avonturen die zij voor zichzelf creëert om met de harde realiteit om te gaan. Dit eindigt in een fantasie waarin zij ontvlucht en waar zij gewoon een normaal kind kan zijn. Wanneer je je op voorhand bewust bent van deze laag kun je het slot op de juiste manier interpreteren, en kan deze zelfs herkenbaar zijn voor moeilijke momenten uit je eigen jeugd.

Het acteerwerk van de cast draagt bij aan de kwaliteit van de film, want die is zonder uitzondering uitstekend te noemen. Van de altijd uitstekende Willem Dafoe, Bria Vinaite als de jonge moeder, en Brooklynn Prince als de zesjarige Moonee als onbetwist hoogtepunt. Haar acteerwerk belooft nu al veel voor de toekomst.

4,0*

Geen vanzelfsprekendheid

Ieder jaar op 5 mei staan wij met het hele land stil bij het feit dat vrijheid geen vanzelfsprekendheid is. Inmiddels is het alweer 75 jaar geleden dat Nederland van de Duitse bezetting bevrijd werd. Een inmiddels lange periode waardoor de meeste van ons zich (gelukkig!) ook geen situatie van oorlog meer voor kunnen stellen. Dat vrijheid geen vanzelfsprekendheid is en dat er op meerdere plekken op onze planeet nog steeds oorlog woedt weten we rationeel gezien wel, maar eveneens kan het ook verder van ons af staan omdat we er niet te veel van meekrijgen.

For Sama zorgt ervoor dat de oorlog emotioneel een stuk dichter bij jezelf komt te staan. Dit wordt gedaan door de kijker de oorlog te laten ervaren door de ogen van een jonge vrouw. Dit maakt de situatie een stuk persoonlijker, dan bijvoorbeeld een nieuwsbericht in de krant. Ik lees soms berichten dat mensen haar verwijten dat zij het land niet eerder verliet, maar in mijn ogen is het juist een enorm dappere keuze om je eigen leven te willen riskeren om de rest van de wereld te kunnen tonen wat er zich de afgelopen jaren allemaal in het land heeft afgespeeld. Daarnaast kan ik mij ook goed voorstellen dat zij haar partner niet achter wil laten die als arts wil blijven om de vele gewonden te helpen. En ja, het jonge gezin brengt weliswaar ook het leven van hun eigen kind in gevaar, maar mij lijkt de situatie gevoelsmatig ook zoveel malen meer gecompliceerd dan wij vanuit ons veilige Nederland überhaupt kunnen bevatten. En dat is een ding wat de docu glashelder maakt. Wij kunnen ons amper voorstellen hoe het is om in een situatie zoals deze mensen te leven, met zoveel betrokken partijen en belangen die er op het spel staan, en welke keuzes wij in hun positie zouden maken. Dat de situatie in Syrië op zijn zachtst gezegd belabberd is kan dan wel bij iedereen bekend zijn, maar deze krijgt door deze documentaire wel een geheel nieuwe dimensie mee. Dichter bij de burgeroorlog in Syrië kun je namelijk bijna niet komen en daar mogen wij ons met zijn allen verdomd gelukkig om prijzen.

For Sama is wat mij betreft verplichte kost voor iedereen. De beelden mogen dan wel enorm schokkend zijn, zij herinneren je er wel aan dat vrijheid absoluut geen vanzelfsprekendheid is. Rationeel gezien weet je dat waarschijnlijk wel, maar deze beelden laten je dat ook voelen. Daarnaast is dit ook een belangrijke documentaire voor iedereen die zoveel kritiek had op de hoge vluchtelingenstroom in Nederland een aantal jaar geleden. Kijk deze docu, en realiseer je hoe pietluttig deze discussie is in het licht van deze gebeurtenissen.

5,0*

Door de bomen het bos niet meer zien

Het lage gemiddelde van deze horror loog er niet bepaald om, maar bij gebrek aan betere titels (die ik nog niet gezien had) voor mijn Netflix horrornight, won mijn nieuwsgierigheid het uiteindelijk toch van de 4,8 op IMDB.

Misschien kwam het wel doordat ik mijn verwachtingen heel laag hield, want ik heb me hier toch nog wel redelijk mee weten te vermaken. Ik vond met name het verhaal nog niet eens heel slecht gevonden en het slot van de film zelfs sterk. Alleen jammer van de belabberde uitwerking..ik hoop dan ook dat er filmmakers zijn die de potentie van de setting van het Aokigahara bos zullen zien en in de komende jaren een betere poging wagen.

De film slaat met name de plank flink mis met zijn goedkope schrikeffecten, de goedkope computeranimaties van geesten, en momenten die zo obvious zijn dat je je echt afvraagt wat het niveau van de regisseur is. Een goed voorbeeld is het moment waarop het hoofdpersonage haar eigen pols doorsnijd terwijl ze in een hallucinatie zit. Alsof men dit nog niet meteen ziet moest dit ook nog even getoond worden door middel van een flashback.

Hoewel het allemaal niet al te best was had ik verwacht dat de kijkervaring nog lager dan een 5 uit zou vallen maar dat viel gelukkig mee, al kan ik iedere niet die-hard horrorfan wel alsnog adviseren om een betere filmkeuze te maken

2,5*

Eeuwig leven

Als een film van dezelfde regisseur afkomt als van Requim for a dream en Black Swan dan weet je wat je naar alle waarschijnlijkheid in ieder geval kunt verwachten; een hoop controversie, een verhaal wat op meerdere manieren interpreteerbaar is, veel zweverige scene's en vooral een diepere gedachtegang achter het verhaal. The Fountain biedt dit allemaal en hoewel een onderdeel van het verhaal vrij rechttoe-rechtaan is, zijn de overige onderdelen dit absoluut niet.

Ik doel hiermee op de twee parallelle verhaallijnen die door het hoofdverhaal heen lopen. Mijn interpretatie althans: want iedereen beleeft deze film weer op een andere manier. Met name de verhaallijn van Jackman als een soort monnik vond ik heel wazig en maar moeilijk binnen de andere verhaallijnen te plaatsen. Deze verhaallijn sprak voor mij ook het minste tot mijn verbeelding en vond ik dan soms ook net wat te symbolisch en te zweverig. Echter is de totale kijkervaring die The Fountain biedt een indrukwekkende, en is het een titel die je waarschijnlijk nog jaren bij zal gaan blijven. Dit zal niet voor iedereen op een positieve manier zijn, want dit is geen film waar je gemakkelijk instapt al lijkt dit aanvankelijk misschien wel zo als je de opzet van het verhaal ziet. Met name het slotakkoord vraagt namelijk een bredere blik van de kijker en nodigt de kijker uit om zelf de puzzelstukjes te plaatsen.

Je kunt van The Fountain zeggen wat je wilt, maar een unieke ervaring is dit zeker. Het verhaal biedt namelijk enorm veel ruimte voor de eigen interpretatie van de kijker. Dit maakt film kijken anders dan een manier die gebruikelijk is; verwacht dan ook geen hapklare brok maar een spirituele kijkervaring die de kijker dwingt over de zin van het leven na te denken en ''het zijn''. Maar dit is dan weer mijn interpretatie natuurlijk . Je moet hier in ieder geval wel echt voor open durven te staan.

De volle mep voor een film die zijn beoordeling niet zozeer direct te danken heeft omdat hij toegankelijk zou moeten zijn en een breed publiek zou moeten trekken, maar meer vanwege het feit dat je hier naar een uniek stukje cinema zit te kijken die uitnodigt om over het bestaan van het leven na te denken, je als kijker ontroert en je misschien, net als bij mij, waarschijnlijk wel de rest van je leven bij gaat blijven. Dit was voor mij dan eigenlijk ook geen filmervaring meer te noemen, maar meer een spirituele trip, waarvan ik overigens niet verwacht dat iedereen hiervoor open zal staan. Aan te raden aan iedereen is deze film dan ook absoluut niet, omdat je kijkervaring bij deze film zal staan of vallen bij hoe jij deze film ervaart.

Good job Aronofsky, je derde 5,0* van mij.


5,0*

ik denk dat er een kern van waarheid over buitenaards leven bestaat..en ik denk ook dat enkele feiten die in de film voorkomen gewoon kloppen (afgaande van materiaal wat op internet staat)maar vermenigvuldig dat met maal 100 en je hebt de film the fourth kind..en actual footage my ass! ik geef toe geneigd te zijn die shootout nog wel te geloven,maar die bezetenheid die 2x in de film voorkwam zorgde er meteen voor dat ik dat voorgaande ook niet meer geloofde..hoe de camera beelden gingen storen, maar je toevallig nog net steeds iets in beeld kreeg gingen te ver voor mij.. als dit echt gebeurd zou zijn dan zou het punt 1 door de overheid nooit naar buiten mogen worden gebracht en punt 2 als het op internet echt bevestigd zou zijn dat het ''waargebeurde beelden waren'' was de wereld al lang in rep en roer geweest..direct na het zien van de film zou ik hem 2,5 gegeven hebben, maar als die docter abigail turner ook nog eens gewoon als doodgewone actrice op internet opduikt ben ik extra teleurgesteld en krijgt de film een half puntje extra aftrek van mij..hadden ze de film niet zo overdreven neergezet als waargebeurd, en er gewoon een stuk meer suspense ingestopt dan was het misschien meteen ongeloofwaardiger geweest maar wel leuker en spannender. (zoals bij paranormal activity bv.) 2,0

Op zoek naar de waarheid

Het gegeven dat er met je als kijker gespeeld wordt met meerdere realiteiten die door elkaar lopen wordt al snel duidelijk. Fractured heeft daarbij wel een aantal verassingen in petto die je mogelijk niet ziet aankomen, maar uiteindelijk is het verhaal te langgerekt en voelt de openbaring van de laatste plottwist teveel als een kunstgreep aan om nog echt indruk te kunnen maken.

Ook ergerde ik mij aan een aantal overige zaken zoals een aantal belabberde effecten. Bijv. de opengesneden lichamen op de transplantatie afdeling die te overduidelijk uit de computer kwamen en met momenten vond ik het camerawerk ook wat amateuristisch ogen. Fractured kijkt in zijn geheel wel redelijk prima weg en wordt nooit heel saai, maar steekt in zijn geheel nooit ergens bovenuit. Het verhaal lijkt ook binnen een redelijk korte tijd in elkaar gedraaid en geschoten. Althans, dat gevoel kreeg ik erbij. Net zoals bij veel door Netflix geproduceerde titels overigens. Ze dienen zicht echt meer te gaan focussen op de kwaliteit, in plaats van de kwantiteit, want op filmgebied is een echt sterke Netflix original behoorlijk zeldzaam.

2,5*

It's alive!

Niet wat ik ervan verwacht had. Deze animatie mistte voor mij toch een bepaalde energie en levendigheid (dan niet met betrekking tot het hondje;)) wat het voor mij wat minder maakte. Het was allemaal mooi gemaakt en eveneens origineel verzonnen maar van Burton verwachtte ik toch een bepaalde vindingrijkheid. Wellicht ben ik sowieso niet echt bepaald gecharmeerd van deze regisseur, aangezien ik publieksfavoriet Big Fish ook niet echt bepaald te behappen vond.

Een ander groot probleem voor mij was ook dat ik de film over de gehele linie gewoon een beetje saai vond. De personages spraken me niet aan, er zat weinig humor in de film en het kwam allemaal veel te serieus over. De finale lijkt de kijker wakker te willen schudden maar voor mij was het toen echter al te laat. Al het leven was voor mij toen al uit de film verdwenen.

Meer van verwacht.

2,0*

The Perks of Being a Serial Killer

Freaky komt sterk uit de startblokken, als een rechttoe rechtaan slasher met een aantal creatieve kills. Dit is totdat het plot steeds meer op gang komt en de humor een steeds grotere rol gaat spelen. Het horror element verdwijnt dan meer naar de achtergrond, en komt alleen met momenten nog heel sterk naar voren. De focus ligt op deze momenten overigens wel op de gore, dus als dat je ding is dan zit je hier redelijk goed.

Neem er dan alleen wel op de koop bij toe dat Freaky verder op geen enkele manier eng of spannend is en, veruit het grootste mankement, meestal totaal niet grappig is. En dit is nog zacht uitgedrukt. De zoen scène, waarbij een jonge gast met de verwisselde seriemoordenaar zoent omdat zijn crush in dit lichaam verscholen gaat, voelt enorm misplaatst en ongeloofwaardig en is daarnaast totaal niet grappig. Met gemak een van de dieptepunten van de film. En waarbij Vince Vaugh mij aanvankelijk nog nieuwsgierig maakte, bleek hij juist een van de grootste teleurstellingen te zijn.

De casting was sowieso niet echt denderend aangezien de hele cast inwisselbaar aanvoelde. Kathryn Newton doet het nog het beste, maar dit is met name als de verwisseling eenmaal plaatsgevonden heeft. Haar vertoning als muurbloempje is veel te aangedikt en slaat de plank totaal mis. Tot slot kent het verhaal een enorm voorspelbaar verloop en bulkt deze van de clichés die ook nog eens slecht uitgevoerd zijn. Wat overblijft zijn een aantal aardige kills, maar hier kun je dan net zo goed naar fast forwarden, om de rest vervolgens weer zo snel mogelijk te kunnen doorspoelen. Een beetje jammer dat dit in de bioscoop niet kan..

2,0*

Het leven van een NPC gaat niet over rozen

Wat als de NPC's in een Grand Theft Auto achtige online versie van de game, een eigen leven zouden leiden? Free Guy biedt het verlossende en vermakelijke antwoord in deze verassend leuke mix van komedie, actie en avontuur. Aanvankelijk bleek ik daarnaast per ongeluk de Engelse Audio descriptie geselecteerd te hebben waarvan ik dacht dat deze bij de film hoorde. In eerste instantie leek deze zelfs een laag van droge humor aan het verhaal toe te voegen. Dit was totdat ik dit na een klein half uur een steeds vreemdere en irritante keuze van de regisseur begon te vinden. Al werden sommige momenten er voor mij juist komischer door.

Na mijn ontdekking en het uitzetten van de descriptie viel mij in eerste instantie wel weer een stuk duidelijker op dat de humor van Ryan Reynolds, niet altijd gelijk ligt aan de vorm van humor die ik zelf heb. Ik vind hem soms te droog en te flauw al vond ik hem hier wel weer een stuk grappiger dan in het overgewaardeerde Dead Pool 2. Niet in de laatste plaats door een aantal sterk geschreven grappen waarvan ik bij één specifieke grap, waarbij een referentie gemaakt werd naar Captain America, zelfs een paar minuten na heb moeten grinniken. En dat komt bij mij niet vaak voor.

Wat bijdraagt aan de kwaliteit van deze film is het geloofwaardig gebrachte verhaal en een prima aanvullende cast, waarbij Jodie Comer ook een hoofdrol vervulde en Reynolds uitstekend aanvulde. Ook was het wel eens prettig dat het een keer niet spijtig is dat de vaak overduidelijk digitale effecten rechtstreeks uit een video game lijken te komen. Dat is hier namelijk precies de bedoeling. En hoewel de geldwolf waartegen gestreden wordt behoorlijk eendimensionaal en rechtlijnig is, vond ik het verhaal wat achter zijn motieven zat, wél sterk gevonden. Zelfs het Walt Disney sausje waarmee met name het slot overgoten werd was voor mij nooit te vervelend, omdat ik de personages aan het einde in mijn hart gesloten had. Ik gunde hen dat happy end.

In eerste instantie had ik verwacht dat Free Guy overgewaardeerd zou zijn. De trailer blijkt de charme en kracht, totaal niet te vangen waardoor ik niet stond te springen om hier naar te gaan kijken. Gelukkig bleek de uitwerking veel sterker te zijn dan ik gedacht had. Misschien niet in de laatste plaats vanwege de droge maar onbedoeld komische toevoeging van de audio descriptie in het eerste stukje

4,0*

Save the breast for last

Voor de zekerheid mijn bovenstaande koptekst in spoilertags geplaatst, want hoewel het verloop in grote lijnen te raden valt wanneer je aan Fresh begint, is de manier waarop zonder meer een verassing te noemen. Aanleiding voor mij om te kijken is de prachtige Daisy Edgar-Jones die in Normal People ook al zo betoverend overkwam. Ondanks de schokkende wending lijkt Fresh alleen wel een bepaalde spanning te ontberen om echt pakkend te worden. Het verloop na de twist is vrij voorspelbaar, en ik mistte een bepaalde diepgang rondom het genootschap van mensenvleeseters heen en ontbraken er spitsvondige dialogen die de kijkervaring wel rijker hadden kunnen maken. Nu bleef het allemaal toch een soort van vlak en werd het ondanks de bizarriteit van het verhaal, nooit heel bijzonder.

Dit gezegd hebbende is dit een aardige thriller met horror elementen die niks nieuws onder de zon brengt, maar die zeker ook geen vervelende zit oplevert.

3,0*

Alles uit de kast

Friends with benefits probeert tegen te spreken wat het eigenlijk gewoon zelf is. Een wandelend cliché in de wereld van de romantische komedies omdat dit genre simpelweg ook gewoon voorspelbaar is. man ontmoet vrouw, ze draaien om elkaar heen en komen uiteindelijk toch bij elkaar. Ook in deze film zal dat weinig anders lopen. De troef van deze film is echter zijn opzet. Twee vrienden beginnen namelijk een sex relatie en hebben van meet af aan geen enkele intentie om een relatie te starten.

De film probeert dit zelf ook nog even te benadrukken door vrij in het begin zelf dit soort films volledig in de zeik te nemen en af te branden. Al gauw begint je op te vallen dat de originele opzet naarmate de film vordert steeds meer los begint te laten en uiteindelijk verloopt zoals ''al die andere romantische komedies''. Hierdoor wordt je aan de ene kant teleurgesteld omdat de makers met deze scene eventuele verwachtingen kweken, aan de andere kant kun je het zien als een flinke dosis zelfspot waarmee de makers behoorlijk wat lef tonen om vervolgens toch exact hetzelfde te doen.

Wat het niet erg maakt dat ze dit doen ligt beslist aan de hoofdrolspelers. Timberlake zet een sympathieke gast neer, en tja, wat valt er nog te zeggen over Kunis? Nog steeds een bijzonder aangename verschijning om naar te kijken. De sterke en geloofwaardige chemie tussen de twee maakt het verder volledig af.

Wat het vervolgens helaas wél erg maakt om naar deze film te kijken is toch dat het weinig vernieuwing brengt. Natuurlijk weet je dit bij aanvang als je aan de film begint maar toch hoop je dat het ergens anders zal zijn. Uiteindelijk kan ik je melden dat als je een hekel aan dit soort films hebt deze gerust links kan laten liggen. De combinatie Timberlake-Kunis maakt het nog wel enigszins genietbaar maar helaas is er meer wat aan de film schort dan dat wat hem goed maakt.

Zo is de ontmoeting tussen de twee personages ongeloofwaardig, zorgt de film zo nu en dan voor een subtiele glimlach maar wordt het nergens echt grappig en was een kleine anderhalf uur meer dan genoeg geweest dan de ruime anderhalf uur die er nu voor uitgetrokken wordt. Ook de nodige drama wordt er naarmate de film vordert aan de haren bijgesleept wat ook puur aanvoelt als goedkoop sentiment om de film zogenaamd ''een hart'' te geven. Een nipte voldoende voor als je niks beters te kijken hebt én een aardig alternatief voor als je je toch een keer wilt opofferen voor je vriendin/date om een romantische film te kijken. Je hebt ze wel eens erger gezien.

2,5*

Hap, slik, weg

Kijken en weer vergeten, meer was deze film niet voor mij. Niet dat hij op alle fronten slecht was, maar er waren teveel minpunten waardoor de film voor mij nooit echt goed werd.

Zo is de film vaak veel te donker waardoor je maar slecht ziet wat er gebeurd. Als je wel ziet wat er gebeurd waren de effecten met momenten zo slecht dat je liever had gewild dat ze alles donker hadden gelaten. Ook de verhaallijn met superbad acteur Christopher Mintz-Plasse (Trust me, you'll know it when you'll see it) werd niet optimaal benut en eindigde in een behoorlijke sof. Hetzelfde geld voor het gevoel wat je bekruipt als de aftiteling over je scherm kruipt: een aardige poging, maar helaas een grotendeels gefaalde.

Farrel doet het verder leuk in zijn rol als vampier, maar ook hij kan deze film niet redden van een matige voldoende.

2,5*

From dawn to dust

Toen ik laatst hoorde over de nieuwe serie From dusk till dawn, sprak de trailer omtrent deze nieuwe productie mij gelijk aan. Echter was ik dan ook benieuwd naar het bron materiaal, dus besloot ik het origineel eerst maar eens een kans te geven. Ook ik heb dezelfde kritiek die ik hier vaak terug lees; tijdens het kijken traden ook bij mij gemengde gevoelens op. Het eerste deel is ronduit geweldig, met een grandioze shoot-out, een goede spanningsboog en aardige dialogen.

Maar dan komt het tweede deel, en dit is zo'n keldering van de eerder opgebouwde kwaliteit dat ik enorm teleurgesteld raakte. Herhalende scene's, slechte effecten en de spanning is hier heel ver te zoeken. Hoewel ik zelf zeker geen tegenstander ben van het toevoegen van horrorelementen, en zelfs het meest naar dit deel van de film uitkeek, is het wel van belang dat de uitvoering goed is. En hier wordt de plank flink mis geslagen. Heel de film voelt vanaf dit punt leeg en inspiratieloos aan en ik begon me dan ook constant af te vragen hoe ze tot deze belabberde uitwerking hadden kunnen komen.

Normaliter neig ik meer naar het werk van Rodriguez en ben ik minder gecharmeerd van Tarantino, maar hier waren de rollen precies omgedraaid. (gezien het eerste deel sterk een Tarantino sfeertje uitstraalt en de tweede helft overduidelijk het straatje van Rodriguez is) Tarantino raakt hier namelijk precies de goede noten, maar Rodriguez maakt er met zijn tweede helft een compleet vals pianospel van.

Ik weet nu na afloop dan ook niet zeker meer of ik de serie nog een kans ga geven getuige de matige beoordeling op Imdb, en de sterk wisselende producten die Rodriguez aflevert (machete kills was bijvoorbeeld ook niet bepaald zijn beste werk). Iemand wellicht al ervaringen met deze serie? Voor mij overheerst nu in ieder geval de nare nasmaak die de tweede helft van het origineel gebracht heeft, waardoor ik denk dat ik de serie ook maar oversla. Gemiste kansen, want met een sterkere uitwerking van de tweede helft had dit een onvervalste topper kunnen zijn! Voor de goede orde tel ik er nog wel een halve ster voor de performance van Hayek bij (Enough said)

2,5*

een 2,5 voor mij. Aardige plotwending met de vriendin een paar leuke one-liners, en wat ''aardige action shots'' ik zeg bewust aardig, omdat ze zeker niet meer dan dat waren. Dit was ook precies de reden waarom de film voor mij zo tegenviel. Ik had het gevoel dat deze film maar een klein budget had, en dat met wat meer geld er veel meer ingezeten had. als voorbeeld noem ik nu films als shoot em' up,mr. & mrs. smith en The island. Ook over the top action movies, maar wel films die veel strakkere shots hebben waarbij en de actie een stuk ''grootser'' is. het was bij deze film allemaal zo minimaal..Bijvoorbeeld de scene op de snelweg wanneer travolta die terrorist van de weg afblaast: auto wordt geraakt knalt uit elkaar en klaar. Vetter was geweest als deze terrorist gemerkt had dat er op hem gericht werd, de raket had ontweken, vervolgens zelf een rocketlauncher had gepakt en op de brug schoot waar travolta opstond. Deze kon dan nog net wegduiken, brug stort in chaos op de snelgweg ik noem maar een dwarsstraat. de shootouts waren wel aardig, maar dit soort ''grote scenes'' ontbraken en lieten de actie minimaal overkomen. De enige reden dat deze film de nederlandse bioscopen heeft gehaald is omdat John travolta erin zit (die dan wel een geweldige leading rol heeft) maar voor de totaal niet bijzondere actie hoef je het niet te doen. fikse tegenvaller. Zeker als je denkt aan Taken. die overigens ook veel beter in elkaar was gezet dan deze film.

Een vrij standaard slasher, met als enige verschil dat deze film van franse makelij afkomt.

Frontiere(s) was de laatste franse productie op mijn got 2 see list en helaas ook meteen de minste van allemaal.

Het verhaal hebben we al vele malen eerder (en beter) gezien, en over het verloop hiervan valt verder weinig te speculeren.

En dit was jammer; nergens wist de film je te verassen.

Ook qua gore viel het allemaal reuze mee ( zeker in vergelijking met À l'Intérieur) en wist het me niet te verassen of te shockeren.

Dit kan natuurlijk komen door dat men inmiddels wel wat gewend is geworden maar in mijn ogen deed de film er niet al te veel schepjes bovenop qua gore kijkende naar zijn Amerikaanse broertje TCM bijvoorbeeld.

Krachtig van de film was de opbouw naar de eerste kennismaking met de neo-nazi kannibalen toe.

Dit keer eens geen auto op een lange verlaten weg die het begeeft en strand bij een verlaten hotel maar een groepering criminelen die gezocht wordt door de politie en hun onderdak denken te vinden bij een hotel aan de kant van de weg op hun reis op weg naar Amsterdam. Helaas geeft de goede opbouw van de film geen garantie voor de kwaliteit van de rest van de film; cliche, na cliche volgt voor de doorgewinterde horror kijker.

Heb je geen ervaring met soortgelijke films zoals the Texas chainsaw massacre films, Wolfcreek of stormwarning?

Dan valt er nog best te genieten van frontiere(s). Meer ervaren kijkers kunnen ook genieten van deze franse productie maar zien niet iets wat ze niet al 100 keer eerder en beter gezien hebben. Weinig verheffend filmpje waardoor het net een schamele voldoende oplevert.

2,5 sterren.

Biertje?

Als rasechte Brabander is het omstreeks de maanden februari/maart een aantal dagen flink genieten. Heel Brabant en Limburg loopt dan namelijk uit om carnaval te gaan vieren. Men ziet het namelijk als het ideale excuus om zich finaal klem te zuipen uiteraard vergezeld van de totaal niet leuke carnavals liederen, die de mensen als ze al dan niet zat zijn vol enthousiasme uit volle borst meezingen.
Een dag later hebben ze echter een niet aflatende date met meneer de kater en beloven ze zichzelf plechtig het volgend jaar niet zo bont te maken.

Sommige mensen uit Brabant en omstreken (al kan ik het me eigenlijk niet voorstellen als fervent carnaval liefhebber ) die niet zo veel hebben met dit fenomeen en geen zin hebben om de volgende ochtend wakker te worden in hun eigen braaksel doen het anders: deze mensen gaan vaak op wintersport op de dagen dat het feest gaande is om zodoende deze gek doenerij angstvallig te ontvluchten.
Ik dacht bij mezelf het de aankomende carnaval ook eens rustig aan te gaan doen en mijn glas bier te verruilen voor een paar ski's maar na het zien van Frozen ben ik echter teruggekomen van dat idee.

In Frozen gaat namelijk alles fout wat er maar fout kan gaan. Een groep jongeren komt tijdens hun wintersport vakantie vast te zitten in een ski lift die tot overmaat van ramp ook nog eens een paar dagen gesloten blijft. Als er dan ook nog eens een storm losbreekt is de ellende compleet.

De nare situatie waarin de personages zich bevinden is erg origineel en komt erg realistisch over.
Dit is dan ook gelijk het speerpunt van de film; het is een situatie waar je zelf ook gemakkelijk in terecht zou kunnen komen waardoor het de kijker des te meer beklemt.
Een op het eerste gezicht niet al te voor de hand liggend pluspunt zijn de acties die de personages uitvoeren om uit de lift te geraken. Deze zijn terdege realistisch uitgevoerd op een manier die vele mensen zouden proberen.
Oke, je weet dat dit gemakkelijk fout kan gaan maar wat doe je als je niet anders kan en wanneer je weet dat als je dit niet probeert je waarschijnlijk zult sterven?

Minpunt is (ondanks de normale speelduur van de film) de langdradigheid. Het concept van de film is natuurlijk simpel en kan ook niet al te lang duren maar toch had ik het graag iets vlotter gezien.
De regisseur wil de film ook duidelijk niet al te kort laten duren en stopt hierdoor te veel landradige en nietszeggende conversaties in zijn film.

Ook over de scene's met de wolven heb ik zo mijn bedenkingen. Er wordt nog door een van de personages als opmerking geplaatst dat deze banger zijn van de mens dan jij van hen. Waarom vallen de beesten dan uiteindelijk toch aan? de jongen met de gebroken benen valt te begriipen maar ook iemand die later in de film nog gewoon vlot ter been is? Beetje onveilig als er normaal ook mensen bezig zijn met hun wintersport zou je denken

Het einde van de film weet ook niet helemaal tevreden te stellen; 13 in een dozijn einde wat totaal niet weet te verassen helaas. Binnen het concept van vastzitten in een skilift zitten dan misschien ook niet veel verassingen, het concept is gelukkig wel verrassend genoeg. Jammer dat de film op sommige punten niet vlotter is gemaakt.

Al met al heeft deze film er toch voor gezorgd dat ik het aankomend jaar toch maar voor mijn geliefde glaasje pilsener ga en die ski stokken wederom maar weer mooi laat staan...al dan niet met kater

3,5*

Disney on ice

Frozen is niet mijn type film. Sowieso kijk ik maar weinig animatiefilms en Disney producties zijn mij doorgaans veel te zoetsappig. Uitzondering op de regel was het geweldige Wreck-it Ralph waar ik wel enorm veel plezier aan heb beleefd, maar doorgaans vind ik dit soort titels veel te overhyped. Zo ook Frozen die best aardig wegkijkt, maar alle commotie er omheen en waarom dit de best verdienende animatie ooit is, ontgaat mij volledig. Eveneens was dit voor mij ook de reden om dit sprookje een kans te geven, en hoewel Frozen beslist aardige momenten heeft, en ook zeker een bepaalde charme heeft die met name voor de kleintjes geweldig moet zijn ontbreekt er voor de volwassen kijker toch een bepaalde diepgang. Een bepaalde diepgang in de vorm van nostalgie en humor die Wreck-it Ralph bijvoorbeeld wel had is hier veel minder aanwezig.

Nu moet ik er wel bij zeggen dat het feit dat ik allesbehalve een fan van musicals ben ongetwijfeld meegespeeld zal hebben, en dat de vele nummers mij ook voortdurend uit het verhaal trokken. Soms was dit niet erg omdat sommige songs vrij sterk waren, maar er waren er ook net zoveel die op de zenuwen begonnen te werken. Muzikaal hoogtepunt is echter toch wel ''Let it go'' waarvoor het spreekwoordelijke petje toch wel even af mag. Daadwerkelijk een sterke song met een boodschap, die dan ook nog eens blijft hangen ook. Het verhaal zelf is typisch Disney, maar een aantal luchtige momenten bevielen mij wel. Zoals de ontmoeting met de Sneeuwpop Olaf. Dit personage is zelf overigens wel behoorlijk overrated, want hoewel deze wel een aantal malen de show steelt had ik wel meer van het personage verwacht.

Al met al een leuke Disney, maar wel een beetje opgeblazen. Ga deze niet zien als je niet om de 5 minuten een liedje om de oren gesmeten wil krijgen, maar ga deze wel zien als je van musicals houdt en twee kleine nichtjes hebt die dol zijn op prinsessen. Ondertussen blijf ik met verbazing de vele inside jokes via media als o.a. 9gag voorbij zien komen en blijf ik me afvragen waarom juist deze film zoveel aandacht verdiend en voortdurend gepersifleerd blijft worden. Wellicht ligt dit aan het feit dat ik niet de grootste muscial fan ben en hoewel ik ook heel veel positieve verhalen hoor over de Disney productie Tangled (zonder de (soms irritante) vele songs die voorbij komen) is een prinsesenfilm in het jaar wel genoeg voor mij

3,0*

You talk the talk. Do you walk the walk?

Na net te zijn teruggekomen uit Vietnam en daar o.a een bezoek te hebben gebracht aan het oorlogsmuseum en de Chu Chi tunnels wilde ik graag een film uit deze periode zien. Full Jacket is dan een uitstekende keuze, ook omdat ik nog steeds niet al het werk van Stanly Kubrick gezien heb.

Wat mij direct positief opvalt is de tijdloosheid van deze productie en het gebrek aan digitale effecten. Een enkele keer valt het op dat je naar een productie uit de jaren 80 zit te kijken, maar dit gaat om spaarzame momenten. Daarnaast is het acteerwerk verbluffend, en is de eerste helft in het kamp weliswaar rechttoe-rechtaan maar tegelijkertijd fascinerend, komisch en heel duister tegelijkertijd. En dan heb ik het met name over het moment voordat er over geschakeld wordt naar de oorlog in Vietnam zelf.

De scope van het perspectief wordt in de tweede helft een stuk breder getrokken en naar de daadwerkelijke oorlog zelf verplaatst. Hierdoor krijg je als het ware twee films in een omdat je te maken krijgt met een grote diversiteit. Met verbluffend camerawerk en momenten die je midden in de oorlog zelf plaatsen heb ik gefascineerd zitten kijken.

Als ik dan toch een persoonlijk nadeel benoem, vond ik het patriottistische element wel behoorlijk storend. Ik had het sterker gevonden wanneer de zich onoverwinnelijk wanende Amerikanen zich plotseling niet meer zo onverwinnelijk hadden gevoeld wanneer ze in een hinderlaag waren gelokt waar ze niet langer uit kwamen. Ook een gevecht in de Chu Chi tunnels met de nodige verassingsaanvallen vanuit de Vietcong, waarbij de Amerikanen op hun plek werden gezet had ik graag terug gezien. Ik begrijp dat de focus op de Amerikanen en hun beleving van de oorlog lag, maar dit hoeft niet te betekenen dat je ze dan geen complete veldslag had kunnen laten verliezen. Dit was in mijn ogen een betere en meer gewaagde keuze dan de Amerikanen die het tij toch weer weten te keren.

Bovenstaande maakt een potentiële 5 sterren, helaas niet langer mogelijk voor mij, maar desalniettemin is dit overduidelijk een sterk staaltje cinema die in de jaren 80 ongetwijfeld hoge ogen heeft weten te gooien, en die nu nog steeds tijdloos is.

4,0*

A bite of the james?

Never change a winning concept lijkt de regisseur hier gedacht te hebben. Zo ligt bij iedereen The Intouchables nog vers in het geheugen en is ongeveer gelijktijdig Me before you uitgekomen. Al deze films hanteren hetzelfde uitgangspunt: namelijk de uitdieping van de relatie tussen een verzorger en de (jonge)man die vanwege een ongeluk of ziekte in een rolstoel terecht is gekomen. Nu heb ik Me before you nog niet gezien, maar The Fundamentals of Caring heeft net zoals Intouchables een vrolijke en luchtige benadering om het onderwerp niet te zwaar te maken. Het verschil met Intouchables is dat The Fundamentals of Caring eigenlijk de gehele speelduur luchtig blijft waarbij er bij Intouchables toch wat meer diepgang en complexiteit bij de personages kwam kijken. Sure, Trevor en Ben hebben hier uiteraard ook het nodige op hun bordje gekregen, maar bij the Intouchables ging het allemaal toch net nog wat dieper en wist het daardoor de kijker ook wat meer te ontroeren.

Wat er uiteindelijk voor zorgt dat The Fundamentals of Caring, naast een gebrek aan diepgang, een mindere film is dan the Intouchables zijn een paar storende cliche's zoals het staand plassen en de bevalling aan het einde die weer eens veel te geforceerd op zijn Amerikaans aanvoelen. Verder was voor de diepgang wat meer achtergrondverhaal over de vader-zoon relatie van Trevor, het verlies van het zoontje van Ben, en de relatie die Dot met haar vader heeft welkom geweest.

3,0*

Start your engines

Als ik terugkijk naar de review die ik geschreven heb over voorganger Fury Road begrijp ik mijn eigen kritiek niet echt. Ik vond Fury road genoeg potentie hebben, maar ik vond dat dit niet tot uiting kwam in de beelden. Daarnaast vond ik dat er sprake was van een minimale aanwezigheid van echt grof geweld wat ik wel bij de film vond horen. Furiosa deed mij aan alles terugdenken aan Fury road, alleen waren deze kritiekpunten bij Furiosa niet aan de orde voor mij.

Wellicht heb ik destijds in 2015 een gecensureerde versie gezien in de bioscoop (ik zag Fury road destijds in Brazilië) maar dit kan ik mij amper voorstellen. De enige manier om hier achter te komen is een herziening I guess Furiosa heeft mij toch weten te verleiden met de trailer en ik ervoer nu het tegenovergestelde. Namelijk enorm veel sfeer en eindeloos veel brute actie. Door mijn heel andere beleving valt mijn eindbeoordeling vele malen hoger uit dan bij Fury Road het geval was, al zie ik nog steeds wel ruimte voor verbetering.

De verbeteringsslag zit hem met name in de lange speelduur in combinatie met het dunne verhaal. Deze is met gemak te volgen en hoewel het om de actie gaat, werd deze op den duur toch wat eentonig voor mij. Langer is niet per definitie beter, en het had van mij allemaal wel wat compacter en ruim 30 minuten korter gemogen. Verder waren er soms net even iets teveel green screen momenten die de film een wat goedkope look gaven. Iets wat voorkomen had kunnen worden omdat dit slechts met momenten het geval was.

Ondanks mijn kritiek en een net wat te lange zit is mijn interesse in de franchise wel weer gewekt. Daarnaast deed Anya Taylor-Joy het fantastisch als Furiosa en Chris Hemsworth zelfs nog beter als Dementus. Ik herkende hem soms bijna niet.

Mijn slotconclusie is dat ik Furiosa ook weer niet zo goed vind dat ik deze snel nog een keer zou willen herzien, maar ik zou een nieuw deel zeker weer willen gaan bekijken.

3,5*

Herhaling van zetten

Aardige titel die echter wel overduidelijk een herhalen van zetten geworden is. Na het derde deel werd het beproefde concept van de reeks omgegooid en werden de films wat actiegericht, waarbij de straatraces wat meer naar de achtergrond verdwenen. Ook dit kunstje begint nu echter uit te werken want dit deel begint een beetje herhalend aan te voelen. De te vlakke personages hebben ook weinig meer te bieden, en hoewel je dat ook niet hoeft te verwachten binnen dit genre ken ik ze nu allemaal wel zo onderhand wel.

Niet dat dit zesde deel slecht is trouwens, want er zitten een paar zeer sterke momenten in. Dan doel ik met name op de Carchase vrij in het begin en ook het stuk met de tank was gaaf gedaan als de hele film dan ook vol had gezeten met dit soort scene's was dit een absolute topper geweest. Dit is echter niet het geval, en er zijn ook genoeg scene's die tegenvallen. Zo doet de finale veel te CGI achtig aan en zat hier ook te weinig spanning in. Ook het drama wat hier opgeroepen werd werkte niet bij mij, omdat de personages zoals ik hierboven al aangaf, veel te vlak zijn.

Deel 7 uit de reeks zal ongetwijfeld weer volle zalen weten te trekken, waar het feit dat dit de laatste film van Walker is, natuurlijk wel aan zal gaan bijdragen. Ook ik was hier nieuwsgierig naar geworden, maar realiseerde me dat ik het voorgaande deel nog niet eens gezien had. Hier heb ik uiteindelijk geen spijt van, maar veel heb ik er ook niet aan gemist. Deel 7 kan zomaar dezelfde beoordeling als zijn voorganger beschoren zijn, maar als deze alleen maar vol zit met de soort scene's die ik in mijn spoilers aanhaal, kan deze wellicht wel boven de middenmoot gaan uitsteken.

3,0*

One last ride for Paul..

Furious 7 zou wat mij betreft een goede afsluiter van de reeks kunnen zijn. Het is echter toch alweer praktisch zeker dat er een achtste deel op de planning zal gaan staan, en met de hoge opbrengsten die de films binnen blijven brengen zullen de vervolgen voorlopig ook nog wel blijven komen. Het is en blijft Hollywood!

Echter blijft het kijken naar de films voor mij bepaald geen straf. Hoogtepunt uit de reeks blijft voor mij toch nog wel het vijfde deel, maar deel 7 mag met een soortgelijke beoordeling de hort op. Dit omdat deze twee titels qua kwaliteit toch wel redelijk dicht bij elkaar liggen en dit deel in ieder geval wel weer een flinke slag beter is dan het zesde deel.

Hoogtepunt van deze nieuwste telg is ongetwijfeld het afscheid van Paul Walker, en hoe ze deze hebben vormgegeven. Dit is namelijk op een indrukwekkende wijze gedaan. Ga je opletten dan valt het zeker op dat sommige shots vluchtig genomen zijn en dat het personage van Walker hier een stuk passiever is dan in de voorgaande delen. Hiermee wordt het duidelijk dat hij bij een groot deel van de opnames zelf niet meer in persoon aanwezig was, maar toch is het knap om te zien wat ze met het eindresultaat hebben weten te bereiken. Met name de eindscène was erg mooi gedaan, en menig bioscoopbezoeker zal hier dan ook wel een traantje bij weggepinkt hebben.

De tragische dood van Walker ten spijt, blijft dit verder wel gewoon een titel die volgens een bepaalde formule verloopt. Je weet wat je als kijker kunt verwachten maar sommige scene's en momenten had ik toch wel graag beter ingevuld willen zien worden. Ik doel hier dan voornamelijk op de scené waarbij het team een computersysteem, (chip harddrive of whatever) uit een wel heel exclusief model sportwagen wil gaan stelen. Zonder eerst te bekijken of ze het spul niet gewoon op een schappelijke manier kunnen verkrijgen wordt er meteen voor een geheime operatie gekozen om het computerspul te stelen, en hoewel dit natuurlijk helemaal in lijn is met de stijl van de films, komt het nu wel behoorlijk dom over omdat er geen directe aanleiding voor de aanpak is. Een simpele verklaring was al meer dan genoeg geweest. Ook de vlakke personages die de beveiliging sierden, (zoals de blonde vrouw die in gevecht gaat met Rodriguez) voelde leeg en inspiratieloos aan, net alsof ze rechtstreeks uit een B-film gestapt waren. Echter moet ik bij deze scené wel als opmerking plaatsen dat op het moment dat Walker en Diesel uit het gebouw wegscheuren, de zwakke aanloop van de scené in een waar spektakel verandert en dit zelfs zowaar het hoogtepunt van de film vormt.

De finale was net zoals in het zesde deel, weer net wat te overdreven en bombastisch, en de her-introductie van Dwayne Johnson, had hier ook wel wat subtieler gesproken. Als laatste kritiekpuntjes vond ik Statham als villain niet dreigend genoeg omdat hij veel te veel op de automatische piloot aan het acteren was, en ook Kurt Russell vond ik een overbodig en weinig interessant personage. Daar staat tegenover dat ik Nathalie Emmanuel wel een leuke aanvulling vond en zij mag dan in het zeer waarschijnlijk geplande gevolg, zeker haar mooie gezicht (en lichaam ) weer gaan laten zien.

Dit vervolg heeft de nodige voordelen, maar begint na de hernieuwing die het vijfde deel bracht, nu toch wel de nodige slijtage te tonen. Dit deel was nog steeds goed, maar als dat (inmiddels toch alweer achtste!) vervolg er gaat komen, pleit ik toch voor de nodige vernieuwingen. Het personage van Walker slaat aan het einde van de film een andere weg in, en het wordt tijd dat de reeks zelf of gaat stoppen, of dit zelf ook gaat doen.

3,5*

Best jobs they ever had

Fury vind ik een bovengemiddeld goede oorlogsfilm die wellicht niet altijd even realistisch is, maar die wel de sfeer van de tweede wereld oorlog goed over wist te brengen vanuit een hoek die ik in ieder geval nog niet eerder op deze manier gezien had. De fijne cast droeg hier absoluut aan bij met uitzondering van LaBeouf die ik hier wel een beetje een knuppel vond. Ook vond ik het verfrissend dat het hele verhaal hier een keer niet om het personage van Pitt draaide, al vond ik zijn 'Wardaddy' wel geweldig door hem ingevuld. De nadruk ligt hier meer op het personage van Lerman en hoe de oorlog hem gaandeweg de film vormt. Het verhaal hier omheen is echt flinterdun, maar ik vond dit persoonlijk geen gemis en eerder een verademing dat de focus puur lag op hoe deze tank-crew de oorlog beleefde.

Ook voor de fans van explosies en kogelgekletter stelt deze productie niet teleur en de acteurs gingen hierbij volledig op in hun rollen. Met name Pitt en Bernthal waren daarbij geweldig om te zien spelen al moest ik bij Bernthal wel regelmatig aan zijn personage uit Daredevil denken. Dit was echter niet erg want de acteur is zowel in die serie als in deze film gewoon een bad-ass personage. Een spierballen filmpje is dit eigenlijk zeker wel maar er zat daarnaast toch nog voldoende dramatiek in. De verandering die het personage van Lerman daarbij doormaakt vond ik in tegenstelling tot wat sommige mensen hier schrijven eigenlijk niet eens zo heel ongeloofwaardig omdat dit opeens wel erg snel leek te gaan. Eigenlijk wel logisch omdat de oorlog pas de eerste keer (althans zo leek het) iets van hem persoonlijk afnam, waardoor zijn haat tegen de Duitsers een motivatie meekreeg. de soms onrealistische veldslagen neem ik hierbij graag voor lief.

4,0*