Fractured (2019)

Prima Anderson Vanaf minuut 1 is wel duidelijk dat er wat geks aan de hand is, maar Anderson weet het slim te spelen. Hij maakt iedereen verdacht door de ogen van onze hoofdrolspeler. Hij draait de rollen meerdere malen om om uiteindelijk bij de vrij logische conclusie te komen, maar doordat Anderson speelt met de genre cliches blijft de film boeien. Anderson is niet de regisseur die een genre op zijn kop weet te zetten. Dat is denk ik ook waarom hij misschien wel de minst bekende regisseur is met deze achternaam. Maar wat hij doet is zo makkelijk nog niet. Gun Anderson wel eens een grote hit. Even wat grotere namen in de cast en hij kan echt wel een crowdpleaser maken. Hij verstaat het vak te goed. 3.5 sterren.

Een beetje wisselende gevoelens bij de film. De film speelt met de realiteit, de beelden zien er ietwat grimmig maar strak uit, de sfeer is passend, dus wat dat betreft is het allemaal in orde. Ik hou overigens van films die met de realiteit spelen, maar hier is de set up dat me toch een beetje dwars zit. Er volgen een aantal twists, maar de film weigert te verrassen. Op een gegeven moment is het duidelijk dat de film twee uitkomsten kan hebben: of wat de hoofdpersoon heeft waanvoorstellingen, of wat hem overkomt is echt en aan het einde van de film zullen we zien wat de makers uiteindelijk besloten hebben. In dit soort films wil ik verrast worden met mogelijkheden die ik niet voorzien had, of ik wil in slaap gesust worden in een andere realiteit waarna de film me confronteert met de werkelijkheid, maar deze film doet geen van beiden. 2,5*.

Heb deze film samen met wat vrienden gekeken, iedereen ervaarde hem compleet anders. Ik begon vrij vroeg te vermoeden dat het aan de man lag, terwijl zij overtuigd waren, tot de laatste paar minuten, dat het ziekenhuis een spelletje speelde. Toen de man de hond zag begon ik weer te denken dat hij toch gelijk had over het ziekenhuis. Dat dat uiteindelijk weer werd teruggedraaid vond ik absoluut geen teleurstelling, de film wordt er veel logischer en sterker van, terwijl je toch een beetje een verhaal over een corrupt ziekenhuis gezien hebt. Dit was de best of both possible outcomes. Heb de film inmiddels nog een keer gekeken, en hij zit vrij sterk in elkaar, je ziet allemaal dingen die je de eerste keer miste. Vrij goed gemaakte film dus, het einde ontroerde ook ondanks dat het dus in zijn hoofd zat. Het punt van deze film was volgens mij om je zo lang mogelijk over de twee mogelijkheden te doen twijfelen. Dat is ze zeker gelukt. Mensen die zeggen dat de film voorspelbaar is omdat ze het na een half uurtje 'al doorhadden' zitten op te scheppen. Tuurlijk denk je het op een gegeven moment, ikzelf begon het al te vermoeden toen ze nog aan het rijden waren, maar tegen het einde is driekwart van deze mensen daar echt niet zo zeker meer van hoor. En uiteindelijk zeggen dat ze het aan hadden zien komen. Ja, doei, zo werkt dat volgens mij niet.