Opinions

Kankerlijers: de pilot

Kankerlijers is meer een komedie dan een drama film, wat voor een beladen onderwerp als kanker een welkome afwisseling is. De luchtigheid van deze film deed mij dan ook veelal denken aan 50/50. Wat ik echter als grootste nadeel ervoer toen ik deze film bekeken had, was dat ik het eerder het idee had dat ik naar een serie zat te kijken dan naar een speelfilm van anderhalf uur. Het voelde dan ook meer aan als een soort van uitgerekte pilot waar Vera van der Horst een gastrol in kwam doen. Het verhaal van de jongens die achterbleven, voelde echter alles behalve afgerond. Hier had gemakkelijk langer op door kunnen zijn gegaan, maar dan wel door het verder uit te werken in een televisieserie variant. Meer achtergrond over hoe het leven van de jongens er uit zag voor ze ziek waren en op welke manier de ziekte hun leven heeft beïnvloed zou een absolute meerwaarde hebben gehad. Nu voelen de personages namelijk veel te oppervlakkig aan en ontbreekt de nodige diepgang. Hoewel je in een film personages natuurlijk ook enigszins uit kunt diepen, voelde een tv serie hiervoor meer op zijn plek.

Dit heeft tot gevolg dat ik Kankerlijers maar moeilijk te beoordelen vind. Ik voelde mij eigenlijk maar midden in een verhaal gegooid terwijl ik amper achtergrondinformatie van de personages had en ook geen idee had hoe het met ze af zou lopen. Ik snap het idee van het open einde van de film, maar dit voelde in dit geval een beetje te gemakkelijk en ongepast aan. Alsof de makers niet goed wisten waar ze wilden eindigen en ergens maar een streep trokken.

3,0*

Jeugdhelden

Hallo vriendjes, en vriendinnetjes... Wie is er niet groot mee geworden? Ik durf te wedden dat slechts een beperkte groep Nederlanders de avonturen van Bassie en Adriaan, waarvan de eerste officiële televisieserie alweer dateert uit 1978, niet zullen kennen. Ook tientallen jaren na dato blijkt het duo nog bekend te zijn, waardoor zij vandaag de dag met gemak culthelden genoemd mogen worden. In 2014 gingen ze zelfs nog viral met hun titelsong.

Mijn nieuwsgierigheid was dan ook gewekt toen er in 2015 nieuw materiaal rondom het duo verscheen. Namelijk in de vorm van de bioscoopfilm Keet & Koen en de Speurtocht naar Bassie & Adriaan. Maar om hier nu een kaartje voor te kopen en in alle waarschijnlijkheid alleen heen te moeten gaan ging mij toch net een brug te ver Vandaag de dag is de film wel te streamen op Videoland. De film gold als afscheid voor het grote publiek, terwijl het stokje overgedragen wordt aan de opvolgers Keet & Koen. De magie blijkt geen tweede keer te werken; naar mijn weten is er nooit meer een nieuw avontuur rondom Keet en Koen verschenen. Op de mooie blauwe kijkers van Janouk Kelderman (Keet) na, weten de twee ook geen enkele indruk te maken.

Gelukkig blijft het leuk om de inmiddels twee ouwe knarren terug te zien in hun iconische rollen van de bekendste clown en acrobaat van Nederland. Ook al hebben ze met deze productie niet het afscheid gekregen die ze verdiend hebben. Hier is de uitvoering van het script, in alle opzichten veel te middelmatig voor. Gelukkig maakt de nostalgische bril het een en ander goed, waardoor de nog geen 80 minuten aan speeltijd tamelijk goed uit te zitten zijn.

2,5*

Natuurlijk is deze film gigantisch gehypet en heb ik er geen een negatieve reactie over gelezen waardoor de verwachtingen automatisch hoog waren.
Hoge verwachtingen betekenen bij mij doorgaans niet veel goeds omdat ze 9 van de 10 keer niet waargemaakt kunnen worden..
Maar laat dit bij kick-ass toevallig toch die ene keer zijn..

De film bevat leuke grove niet geforceerde humor die perfect uitgebalanceerd is. Het verhaal is vrij origineel gevonden en de actie is perfect in beeld gebracht.
Mijn respect gaat verder uit naar actrice Chloe Moretz, want wát een acteerprestatie zet dit meisje neer..bijzonder indrukwekkend voor haar leeftijd.
De film heeft echter wel wat kleine min puntjes zoals het middenstuk waarbij de film net wat minder interessant is dan bij aanvang van de film en het laatste half uur.
Ook binnen het verder goed verzonnen verhaal zitten er de nodige voorspelbaarheden in de zin van in de penarie terecht komen en vaak op het laatste moment gered worden.
Toen Hitgirl bijvoorbeeld neergeschoten werd kon je zelfs als leek al van mijlenver aan zien komen dat ze Big Daddy en Kick-Ass zou trachten te gaan redden. Maar dit zijn slechts kleine smetjes op een verder nagenoeg perfecte film. Met een 4,5 behaalt Kick-Ass net niet de maximale score maar is dit toch een van de beste films die ik dit jaar gezien heb. Absolute klasse.

Flauw zonder zout

Kick-ass 2 is als het gerecht wat je liever wat zoutiger had gehad. Je maaltijd is prima te pruimen, maar toch behoorlijk smakeloos ten opzichte van de voorgaande keer toen het zout niet ontbrak. Terwijl ik het voorgaande deel nog met een dikke 4,5 sterren beoordeelde loopt dit vervolg met een schamele 3 sterren de deur uit wat hem hoofdzakelijk zit in het missen van de scherpzinnigheid en de finesse die het eerste deel zo sterk wisten te maken.

De grappen zijn minder, de actie scene's zijn bij lange na niet zo spetterend als voorheen en er mist gewoon veel inspiratie en originaliteit. Het voelt allemaal niet fris, maar juist uitgekauwd en ondermaats aan ten opzichte van wat je gewend bent. Hit girl die haar super helden bestaan opgeeft en de harde realiteit van de American Highschool leert kennen voelt bovendien enorm misplaatst aan. En dan is er ook nog de rol van Jim Carrey die in de media enorm opgeblazen wordt maar in de uiteindelijke film niet genoeg blijft hangen omdat het slechts een redelijk kleine rol betreft. Op alle vlakken verwachtte ik hier gewoon meer van.

Probeer je het geheel los te zien van zijn succesvolle voorganger dan is het allemaal zo slecht nog niet. Voor actie liefhebbers valt er hier namelijk genoeg te halen. Let ook vooral op de rol van Mother Russia wat ik echt een prachtig personage vond. En hoewel de speelduur niet aan de korte kant is loopt het geheel vlot genoeg door om je voldoende te blijven vermaken. Echter blijft het hier wel bij, want ook al is deze titel op zich vermakelijk genoeg om tot de middenmoot te behoren, van een vervolg op een van de betere titels van de afgelopen jaren verwacht je gewoon meer. Véél meer.

3,0*

Kill Bill (again)

Wanneer ik erover nadenk kan ik mij niet heugen wanneer ik Kill Bill voor de laatste keer gezien heb -waarschijnlijk ten tijde van zijn release- waardoor het hoog tijd werd voor een herziening. In mijn hoofd was dit een epische actie titel die zijn weerga niet kent. Daarnaast was het destijds ongeveer de enige titel van Tarantino die ik te pruimen vond. Door de jaren heen ben ik zijn werk steeds meer gaan waarderen, en ik was benieuwd hoe ik deze herziening zou gaan beleven.

De hernieuwde kennismaking beviel mij over het algemeen goed, al moet ik wel bekennen dat ik deze tweede maal niet zo weggeblazen werd, als dat ik gehoopt had. De stijl van de regisseur is nog steeds onmiskenbaar aanwezig, maar dit eerste deel kent veel minder diepgang dan zijn andere werk. Daarnaast ontbreken de spitsvondige dialogen bijna volledig. Ik raakte op een gegeven moment zelfs een beetje teleurgesteld door de stroom aan geweld waar maar geen eind aan leek te komen. Het rustigste moment wat aanwezig was, was het moment dat de bruid haar zwaard kreeg, maar ook de aanloop hier naartoe kon mij niet bekoren. Weer ontbrak de spitsvondigheid in de dialogen, en ik vond de Japanse accenten veel te zwaar aangezet.

Een van de hoogtepunten hier is echter de soundtrack. Nog veel meer dan voorheen viel mij op hoe sterk deze vandaag de dag nog steeds was. Het was mij daarnaast niet bijgebleven dat voor een deel van het verhaal van animatie gebruik gemaakt was. Hoewel dit deels als een goedkope oplossing voelt om de geschiedenis van

O-Ren Ishi uit de doeken te doen, zorgde het wel voor de nodige verfrissing om een verhaal te vertellen. De verschillende stijlen tijdens de gevechten waren ook tof gedaan en de wereld die Tarantino hier weet te creëren maakt meteen nieuwsgierig naar het vervolg. Het enige wat ik mij hiervan herinner is dat ik deze een stuk minder vond, omdat er te weinig gebeurde. Volgens de meeste kijkers is het slotstuk juist de sterkste van de twee omdat er meer diepgang aanwezig is, en de typische Tarantino dialogen ook veel sterker aanwezig zijn. Nu mijn smaak veranderd is ben ik benieuwd of ik het vervolg beter kan waarderen.

3,5*

Touch of Death

In het slotstuk van dit tweeluik is er een betere balans tussen de actie en dialogen waardoor dit veel meer als een Tarantino film voelt. Wanneer de confrontatie met Bill daadwerkelijk plaatsvind komt de regisseur helemaal los en is hij op zijn best. Wel stoorde ik mij aan kleine oneffenheden zoals zwarte mamba's die tijdens een gevecht in een zeer kleine ruimte ineens nergens meer te bekennen zijn of een geweerschot wat gelost wordt, waar een klein kind moeiteloos doorheen lijkt te slapen.

Het zijn kleine aandachtspuntjes die mij opvielen en waar meer aandacht aan had kunnen worden besteed. De toevoeging van de gevechtsmeester (Pai Mei) vond ik daarnaast te uitgebreid en het personage leek eerder een persiflage/slap aftreksel van een geloofwaardige kung fu meester, dan dat hij er daadwerkelijk een was. Eerder cartoonesk. Ook hier hadden ze meer mee kunnen, en moeten doen. Zeker omdat het personage cruciaal in het verhaal is en uitlegt hoe Beatrix letterlijk uit haar graf weet te herrijzen. Daarnaast speelt het personage indirect een belangrijke rol in de dood van Bill, en wordt duidelijk dat Elle Driver door hem een oog kwijtgeraakt is. Goed bedacht is het allemaal wel, maar ik vond het jammer dat het personage zelf rechtstreeks uit Kung Fu Hustle leek te zijn weggelopen.

Ook na jaren van herziening staat dit tweeluik nog steeds sterk, maar Tarantino heeft in mijn ogen wel steken laten vallen in het neerzetten van een aantal personages. Hoewel met name personages zoals Beatrix zelf, Bill, Elle, Bud, Vernita Green en O-Ren Ishii ( beide prominent aanwezig in Vol. 1) sterke neergezette personages zijn, hadden met name de leermeesters in zowel Vol. 1 als 2, veel beter kunnen worden neergezet dan dat nu gedaan was. In titels zoals The Hateful Eight, Reservoir Dogs en Once Upon a Time In Hollywood vond ik de volledige casting dan ook een stuk sterker in zijn geheel.

Bovenstaande kritiek punten maken dat ik Kill Bill in zijn totaal een van de minder goede Tarantino's vind. Wat overigens klasse is omdat een mooie zeven laat zien dat al het werk van Tarantino nog steeds meer dan de moeite van het bekijken waard is.

3,5*

Survival of the fittest

Aardige film die helaas niet altijd zijn weg even goed weet te vinden. De film probeert aan de ene kant een serieus verhaal te vertellen wat gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal, maar probeert aan de andere kant een vermakelijke actiefilm te zijn. Dit is uiteindelijk deels gelukt.

De film heeft namelijk zeker zijn scene's en Jason Statham is weer helemaal op niveau naar de matige thriller Blitz. Statham moet gewoon actie maken, wat hij met deze film dan ook wederom duidelijk maakt. Ook is het leuk om de Niro weer eens in een productie zoals deze te zien, al is zijn rol minder groot dan je op voorhand zou denken. Owen en Statham doen het verder voortreffelijk in hun kat en muisspel, en we zien zelfs een van de oude prison break favorieten weer eens een keer terug: leuk om Dominic Purcell alias Lincoln Burrows weer eens een keer terug te zien!

Dat dit uiteindelijk niet de ultieme actiefilm is geworden ligt dus niet aan de acteurs. Dit valt eerder te wijten aan het verhaal wat nogal traag op gang komt en wat pas echt begint te lopen als er een kat en muis spel op gang komt. Sommige zaken worden teveel afgeraffeld. zoals de eerste twee moorden die veel te snel en gemakkelijk gaan en waar zeker meer aandacht aan had mogen worden besteed. Om vervolgens weer uitgebreid de tijd te nemen voor een confrontatie tussen de personages van Statham en Owen. Hierdoor kreeg ik het idee dat de meeste aandacht voor het verhaal maar naar een gedeelte ervan is gegaan en het andere gedeelte (de eerste helft) een beetje is ondergesneeuwd.

Hierdoor kreeg ik constant het gevoel dat ik iets mistte: ik had zeker genoeg momenten dat ik het gevoel had met een goede actie film van doen te hebben, maar dit vond met name na het eerste uur pas plaats. Ook mondde de film uit in een grote sof, die zeker wel wat meer pit had mogen gebruiken. Met Killer elite zul je je zeker niet vervelen, maar je zult er ook niet veel aan missen. Er zijn slechtere, maar zeker ook betere films binnen dit genre op de markt.

3,0*

Filmversie van het kleine broertje van de HBO serie Dexter waar zojuist genoemde compleet overheen walst

Om voorop te stellen; Casey affleck zet een briljante rol neer. Een koelbloedige killer waar menigeen acteur een puntje aan kan zuigen. De setting waarin dit echter plaatsvindt, en de stijl van de regisseur zijn echter wat minder briljant te noemen. Killer inside me is namelijk een grotendeels saai, langdradig en op sommige punten onduidelijke en onverklaarbare kijk ervaring. Dat de film alle wetten van de logica lijkt te trachten is ook een heikel punt om bij stil te staan. De film mag dan wel in poëtische sferen gebracht worden en op een boek zijn gebaseerd, dat is in dit geval geen excuus om een loopje te nemen met de werkelijkheid.

De film voelt verder leeg aan; er is geen betrokkenheid met de killer ook al geeft hij ons geregeld een kijkje in zijn gedachten. Er blijft een afstand tussen de kijker en de killer hangen en er wordt slechts zeer beperkt een motief kenbaar gemaakt waarom Lou nu zo nodig moet moorden. Zoals mijn tag line aan de bovenzijde al aangeeft laat de serie Dexter wel degelijk zien dat het mogelijk is om de kijker mee te laten leven met een moordenaar en voor fictie begrippen redelijk geloofwaardig te laten blijven. En dat terwijl deze serie tevens is gebaseerd op schrijfwerk nota bene.

Op de in het merendeel aanwezig zijnde slepende stukken van de film na, heeft de film nog wel een aantal schokkende scene's voor de kijker in petto die de ronsel partij op hoertje Alba en moord op geliefde Hudson zonder poespas in beeld brengt Hierbij laat de film weinig aan de verbeelding over en deze scene's zijn dan ook gruwelijk om te aanschouwen. Het is een beetje onevenwichtig allemaal; op deze 2 zware scene's na is de film vrij mak te noemen en gebeurt er niet veel. Bijna 2 uur zit je naar een killer te kijken van wie zijn daden van het begin tot het eind grotendeels onbegrijpelijk blijven. En dat is jammer. Meer vaart in het verhaal had de film zeker goed gedaan en hem een stuk sterker gemaakt. Aan de acteerprestatie van Casey Affleck lag het niet in ieder geval.

2,0*

One of the many

Ironisch genoeg is een van de uitspraken van het hoofdpersonage ook van toepassing op The Killer zelf. Het is een van de velen wraakfilms die ooit is uitgebracht. Zonder ergens met kop en schouders uit te steken welteverstaan.

Wat mij het meest stoorde was de trage opbouw, en het tegenstrijdige einde. Niet zozeer omdat de opdrachtgever in leven gelaten werd en ik op een meer explosieve finale gehoopt had, maar meer vanwege de tegenstrijdigheid ten opzichte van wat er veel eerder gebeurde. Namelijk de taxichauffeur die meedogenloos werd afgemaakt omdat hij indirect betrokken was geraakt. Dit is tegenstrijdig omdat de aanval nooit plaatsgevonden had, als de opdrachtgever niet had besloten om een huurmoordenaar in te schakelen. Beide mannen hadden hem immers gezien, en zouden hem in potentie kunnen verlinken. Hij is dus niet bepaald consequent.

Los van deze kritiek begon ik mij wel steeds meer te vermaken met de ontmoetingen die de huurmoordenaar met alle betrokkenen had. Met als hoogtepunt een gevecht met de bruut, die naast over de top, ook erg vermakelijk was. Helaas overwoog ik eerder om de film stop te zetten omdat het verhaal te traag op gang kwam, en ook wel erg standaard aan begon te voelen. Dit ondanks de prima vertolking van Michael Fasbender. Het middenstuk trekt het geheel voor mij flink naar boven, maar meer dan drie sterren, vind ik dit niet waard. Wel drie ruime sterren overigens.

3,0*

Complete miskleun.

De prent deed me denken aan een episode uit het 4e seizoen van de tv serie Alias. Maar waar dit echter best goed was uitgewerkt en leuk om te bekijken voor een aflevering had ik er bij Killers na 5 minuten al genoeg van.. De film zit namelijk bomvol cliche's, wat niet altijd een mankement hoeft te zijn als de film je verder weet te vermaken.
Echter slaagt Killers hier evenmin in.

Vooral het eerste gedeelte van de film is tenenkrommend; geforceerde, over geacteerde, suikerzoete boy meets girl scene's passeren de revue die zo overdreven en slecht uitgewerkt zijn dat je al een doorzetter moet zijn om hier doorheen te willen komen.

Als dan uiteindelijk de eerste actie scene zich aandiend, wordt de film een klein tandje beter en krijgen we zowaar nog enkele leuke scene's voorgeschoteld ook.
Met name de eerste vecht scene met de buurman en later in de film het gevecht met de vrouwelijke collega van Kutcher zijn best aardig. Maar hier houdt het dan ook bij op. De actie wil namelijk gewoon niet echt knallen en komt saai ongeïnspireerd en reparatief over.

De film is een slap aftreksel van het Brangelina vehikel Mr. & Mrs. Smith waarvan ik suggereer dat je hem gaat bekijken als je hem nog niet gezien hebt omdat die film in alle opzichten met hetzelfde thema het velen malen beter doet.

Ook de chemie tussen de hoofdrolspelers is belangrijk en die is er tussen Kutcher en Heigl 0,0.
Net of Kutcher last had van een starende Demi Moore achter de coulissen. Heigl kan overigens ook nog eens voor geen meter acteren in deze film..

Neen veel kon het voor mij niet meer worden met deze film maar toch ben ik nog enigszins mild met de 1,5 sterren die ik nog uitdeel voor de op 2 vingers te tellen leuke scene's.

Devil in disguise

Killers of the Flower Moon is een bizar voorbeeld van gretigheid, en hoe ver de mens hierin kan gaan. Als een wolf in schaapskleren was William Hale bezig om zijn vermogen bij elkaar te harken en het is bizar om je te realiseren dat het verhaal waargebeurd is. Zo blijft het monster in de mens mij keer op keer verbazen.

Ondanks het tragische maar boeiende onderwerp had de speelduur wel invloed op mijn kijkervaring. Ik heb in een zit doorgekeken maar bij voorkeur had ik het liever in tweeën geknipt en op zijn minst een paar uur tussen beide delen gelaten. Als was het de lange zit zeker waard: het was enorm bevredigend dat de monsterlijke praktijken uiteindelijk niet geheel onbestraft bleven.

Wat ik wel jammer vond was dat het personage van Lily Gladstone wat naïef neergezet werd. Uiteindelijk neemt zij zelf de beslissing om haar man te verlaten, maar naar mijn idee heeft zij veel te lang haar ogen van de waarheid afgewend. Ze grapte toen de twee elkaar pas net kenden niet voor niks dat hij een coyote was. Dit had voorkomen kunnen worden door een betere balans te hebben tussen de moorden en wat meer verdieping in haar personage, en hoe zij gemanipuleerd werd. Ook het personage van Leonardo Dicaprio vond ik wat simplistisch overkomen. Dan kan hij weliswaar de sterren van de hemel acteren, ik had graag meer inkijk in zijn psyche gehad. Hetzelfde geldt overigens ook voor de vertolking van Hale door de Niro.

Er lag nu soms een te grote focus op de moorden alleen, waardoor het verhaal ondanks de extremiteiten, soms toch wat afstandelijk aanvoelde. Een miniserie format die tegelijkertijd meer inkijk in de personages had gegeven had in mijn ogen een betere balans gegeven. Desalniettemin vind ik het goed dat dit verhaal, wat veel mensen nog niet zullen kennen, met de wereld gedeeld word. Ondanks de lange zit heb ik dan ook geen spijt van deze kijkervaring.

3,5*

Het offer van Iphigeneia

The Killing of a Sacred Deer is gebaseerd op de klassieke mythologie over het offer van Iphigenia. Deze wordt door regisseur Yorgos Lanthimos vertaald naar ons hedendaagse bestaan. Net als voorgangers Dogtooth en The Lobster heeft Lanthimos weer een thema te pakken die mij aansprak, en de trailer maakte mij definitief enthousiast. Mijn verwachtingen hield ik echter laag, na het voor mij sterk tegenvallende The Lobster. Deze film voelde voor mij als een kunstvorm om een verhaal te kunnen vertellen. Het resultaat was veel te gestileerd en hierdoor te afstandelijk om een impact op mij te kunnen maken. Het emotieloze acteren stond daar nog in dienst van het verhaal, maar ook hier keert het weer terug. Het onderliggend doel was deze keer om geen binding met de personages te krijgen en een objectief oordeel te kunnen vormen als kijker.

En laat nu net dit element mij het meest tegenstaan. Het emotieloze acteren schijnt een handelsmerk van Lanthimos te zijn en waar het mij in Dogtooth nog niet direct opviel, begint het mij nu inmiddels te irriteren. Sterker nog: hierdoor wordt lang niet alles uit dit sterke verhaal gehaald, wat erin zou zitten. Mijn mening komt overeen met wat ik van The Lobster vind, al vond ik The Killing of a Sacred Deer wel een tandje spannender vanwege de sterker aanwezige onderhuidse spanning en een aantal horror elementen die goed werkte. Ondanks het afstandelijke acteerwerk kon ik hierdoor bij de les blijven al moest ik hier met regelmaat moeite voor doen. Ik mistte namelijk echt meer menselijke emotie in dit verhaal.

Ik blijf de regisseur volgen omdat buiten kijf staat dat hij steeds iets bijzonders neerzet. Bijzonder staat alleen lang niet altijd gelijk aan goed, waardoor ik hoop dat zijn volgende project pakkender wordt. Ik moet hierbij wel zeggen dat ik The Favourite nog niet gezien heb, maar kijkende naar de setting die mij totaal niet aanspreekt en een trailer die al mijn energie wegneemt om hier überhaupt aan te beginnen, staat deze erg laag op mijn prioriteitenlijstje.

3,0*

Goede, maar niet altijd even aangename zit

Om maar positief te beginnen: The Boy and the Heron is de beste Ghibli die ik tot nu toe gezien heb. Al moet ik hier wel aan toevoegen dat ik hiervoor alleen nog maar Howl’s Moving Castle, Ponyo en Ocean waves gezien heb. Al deze namen hebben mij ondanks de o.a. prachtige animaties, nooit omver kunnen blazen. De nieuwste Ghibli is dit ook niet gelukt, al wil dit niet zeggen dat ik helemaal niet genoten heb.

Genoten heb ik wederom op het gebied van de animaties. Deze doen mij sterk terugdenken aan handgetekende cartoons van hoogwaardige kwaliteit, zoals ze tientallen jaren geleden nog met grotere regelmaat gemaakt werden. De film bracht ook een bepaalde sereniteit met zich mee, ten opzichte van bijv. Howl’s Moving Castle, die ik destijds veel chaotischer ervaren heb. Maar goed, dit is ook alweer 10 jaar geleden dus mogelijk kan ik ook deze titel inmiddels beter waarderen.

Maar terug naar deze film: ook de vele authentieke en unieke personages waren een genot om te aanschouwen. Een groot pluspunt vond ik daarnaast het volwassen verhaal die complexer in elkaar zat dan ik aanvankelijk had gedacht. Er zijn meerdere lagen te ontrafelen, en verscheidene referenties die ik niet allemaal direct kon begrijpen.

Dit maakte ook dat ik, naarmate de tijd verstreek, steeds vermoeiender begon te worden doordat ik het verhaal goed probeerde te blijven volgen. Na afloop was ik dan ook blij dat de film geëindigd was en vond ik het wel welletjes geweest. Een tweede kijkbeurt zit hier wellicht wel in, maar hier moet ik echt in een bepaalde bui voor zijn. Kijkende naar de lange lijst aan Ghibli titels die ik nog een kans kan geven zie ik dit niet snel gebeuren. Want dit is wel bewerkstelligd: na 3 tegenvallende kijkervaringen sta ik nu wel open om meer werk van de studio een kans te geven. Ik denk dat de volgende Spirited Away gaat worden.

Telkens als ik The Boy and the Heron uitspreek heb ik overigens de neiging om The Boy and the Heroin te zeggen. Dit was toch net een andere type film geworden vermoed ik. Nog meer mensen die dit hebben?

3,5*

Vergeten reeks

Het laatste deel uit deze reeks stamt alweer uit 2017. Hoewel ik de eerste drie delen standaard 4* of hoger gaf, moet ik toch bekennen dat dit nieuwste deel een beetje aan mij voorbij gegaan is toen deze in de bioscoop draaide. Toen ik via Disney plus opnieuw hierover hoorde ging ik terugkijken of ik alle voorgaande delen überhaupt gezien had, en raakte toen pas weer wat meer enthousiast.

Eigenlijk vind ik het best bijzonder dat een titel als Avatar zoveel meer aandacht lijkt te krijgen dan deze reeks. De werelden kennen namelijk zeker de nodige raakvlakken. Om nog maar te zwijgen over de prachtige effecten. Deze zijn naar mijn idee van een vergelijkbaar niveau. Althans met het blote oog kon ik geen grote verschillen opmerken toen ik terugdacht aan The Way of Water.

De visuele pracht en praal zijn de belangrijkste reden om dit nieuwste deel te gaan zien, net zoals dat bij het laatste deel uit de Avatar reeks het geval was. Er wordt een geloofwaardige wereld neergezet waar ik volledig in opgezogen werd. Ondanks het feit dat deze voor het grootste gedeelte uit animatie bestaat. Al werd ik er zo nu en dan nog wel aan herinnerd dat de techniek nog niet helemaal perfect is. Dit is met name tijdens de actievolle momenten. Vooral wanneer deze in combinatie met veel water zijn en de natte vacht van de apen er toch net wat minder realistisch uit begint te zien. Tijdens de meer rustige momenten vergat ik echter met regelmaat dat pratende apen helemaal niet bestaan.

Kingdom of the Planet of the Apes geef ik een lagere beoordeling dan de voorgaande delen. Dit komt met name omdat het verhaal minder indruk op mij wist te maken. Deze voelde met regelmaat behoorlijke cliché matig en voorspelbaar aan. De prachtige aankleding maakt echter veel goed, en ook dit nieuwste deel absoluut de moeite waard om een kans te geven!

3,5*

Het begin van het einde

Het lijkt erop dat de Kingsman films een drieluik zullen gaan vormen. Hier wordt in ieder geval tijdens het slot sterk naar gehint. Indien dit het geval is, is het te hopen dat de regisseur Matthew Vaughn in ieder geval zijn zaakjes beter op orde heeft dan in dit tweede deel. Het is dan ook niet te hopen dat de trend van één hele ster verlaging per deel wordt doorgezet.

Hoewel ook dit vervolg nog steeds voldoende creativiteit en leuke momenten heeft, staan hier ook een groot aantal missers tegenover. In zijn totaliteit is dit deel daarom ook een heel stuk minder leuk. Hoewel het eerste deel natuurlijk ook al compleet over de top is, wordt er in dit vervolg nog een flinke schep bovenop gedaan wat al gelijk naar voren komt in de eerste momenten van de film. De kijker wordt meteen ''getrakteerd'' op een intens actie moment op de achterbank van een auto waar meteen de hele trukendoos bij opengetrokken wordt en er een enorme overdaad van special effects op de kijker wordt afgevuurd. Pijnlijk om te zeggen, maar dit zag er nu al niet uit, laat staan over een paar jaar. En zo zijn er nog heel veel meer momenten in deze film die qua effecten werkelijk niet om aan te zien zijn.

Wat ook niet zo goed geslaagd is zijn de overdaad aan personages en verschillende plotlijnen die te eendimensionaal voor woorden zijn. De motivaties van zowel de president als Whiskey dat iedereen die drugs gebruikt, (en of dit nu dagelijks of voor recreatief gebruik is) dood mogen slaan echt helemaal nergens op. Ook over de casting heb ik ook nog wel het een en ander te melden. Zo past Halle Berry totaal niet in deze rol en komt haar personage heel onnatuurlijk over. Ook is het vreemd dat Channing Tatum voor een rol aangetrokken is terwijl hij voor het grootste gedeelte van de tijd letterlijk op ijs wordt gezet en niks te doen krijgt. En Princess Tilde als de vriendin van Eggsy..seriously? Het is toch wel overduidelijk dat Roxy vele malen aantrekkelijker en leuker is. Maar goed, dit laatste punt is wellicht ook een kwestie van persoonlijke smaak.

Daarnaast deden de personages me in zijn geheel ook helemaal niet zoveel meer. Heel gaaf dat Harry weer terug is in dit vervolg want hij was een van de leukste personages uit het origineel, maar hem op deze goedkope manier tot leven wekken? Had hem in het origineel dan ook niet om zeep geholpen.. Nee, het mag wel duidelijk zijn dat Matthew Vaughn een behoorlijk aantal onvergefelijke uitglijders heeft gemaakt. Hij lijkt in dit deel dan ook zijn focus kwijt te zijn ten opzichte van het origineel.

Nu ik echter ruimschoots de nadruk op de negatieve elementen heb gelegd zijn er gelukkig ook nog een aantal positieve elementen te vinden die niet onderdeden voor het eerste deel. Zo was Julianne Moore een geweldige villian die ik zelfs leuker vond dan Jackson uit het eerste deel. Ook de manier waarop zij haar eigen wereld heeft gecreëerd in the middle of nowhere vond ik erg sterk. Ook weer als vanouds gaaf, waren de (meeste) gevechtsscènes en vond ik de kleine rol van Elton John zelfs verrassend genoeg nog meevallen ook. Sterker nog, hij heeft de grappigste scené uit de hele film op het moment dat Poppy de effecten laat zien van het verwoestende ingrediënt wat ze in haar drugs heeft gestopt om de president te chanteren. Ook de momenten waarin blijkt dat Harry nog niet helemaal de oude blijkt te zijn, zijn vaak grappig.

Bovenstaande positieve punten zorgen ervoor dat Kingsman prima uit te zitten is ook al is dit met een speelduur van 142 minuten soms nog een hele uitdaging. Er zit nog voldoende potentie in het Kingsman universum voor een derde deel, maar het is dan alleen wel te hopen dat het niveau niet nog verder daalt en de Kingsman trilogie als een nachtkaars uitgaat. Als deze trend wordt doorgezet zit dat er in ieder geval wel dik in..

3,0*

De geheim agent opnieuw uitgevonden

Wauw, wat een topper is dit. Het is zo jammer dat met name het eerste deel van de film uitvoerig in de trailer terug te vinden is ( ik haat dit soort voorvertoningen) maar alsnog zaten hier genoeg verassingen in. De finale is daarnaast werkelijk zinderend, en voor de verandering ook weer eens het hoogtepunt van deze film. Kingsman komt daarnaast uit dezelfde koker als Kick-ass, en dit is te merken. Een soortgelijk stijltje druipt hier namelijk vanaf (gelijkwaardig aan die uit het sterke eerste deel welteverstaan) en het is allemaal op een goede manier over de top.

De veelgehoorde opmerking die ik gehoord heb dat er hier sprake is van een Kick-Ass meets James Bond, gaat dan ook zonder meer op. De bond films van de laatste jaren zijn veel te stijfjes geworden, en de frisse wind die Kingsman je hier brengt, is net wat je als kijker nodig hebt en waardoor dit de ideale combinatie geworden is. De regisseur is niet bang om de spot te drijven met dit inmiddels vaak uitgekauwde genre, maar houdt de lijntjes gelukkig strak genoeg als het op kwaliteit aan moet komen.

Naarmate de speelduur vordert en het verhaal ook steeds beter wordt, begint Kingsman ook steeds meer te stijgen in kwaliteit. Waarbij het begin nog aanvoelt als een langgerekte versie van de trailer en ik precies wist wat, wanneer ging komen ging de trukendoos verderop in het verhaal, pas echt open. Wat je dan allemaal te zien krijgt is ongeëvenaard en wat mij betreft al een van de verassingen van 2015. De actie spat van je scherm af, en het verhaal is dan wellicht wel heel dunnetjes, de invulling ervan blijkt wel effectief genoeg te zijn. Daarnaast onderstrepen de dialogen, setting en met name de actie die er hier omheen gebouwd zijn ook nog eens zonder meer dat entertainment wat zich wat minder op diepgang richt ook nog steeds gewoon heel lekker kan zijn. Aanrader!

4,5*

Start van het begin

Heb je je altijd al afgevraagd hoe kerst met de kerstman ooit begonnen is? Klaus geeft hier op een creatieve manier antwoord op, evenals raadsels hoe de kerstslee nu eigenlijk kan vliegen, hoe het brieven schrijven aan de kerstman ooit begonnen is en en waar dat "ho, ho, ho" nu eigenlijk voor staat.

Sterk vond ik dat Klaus aanvankelijk nog niet zoveel met kerst te maken leek te hebben, maar hier wel steeds meer naar toe begon te groeien. Nadeel hierbij vond ik wel dat het verhaal op een bepaald punt wel heel sterk de kerstgedachte uitademde en hierdoor wat zoet werd. Hierbij merk je wel dat Klaus met name echt voor de kids gemaakt is. Daarnaast vond ik het slot sterk maar wat abrupt en ook wat te vluchtig en minimaal uitgewerkt. De animatie is mooi, maar nergens heel bijzonder en ook niet op een niveau dat ik de personages als mensen van vlees en bloed begon te zien.

Voor een kerstsprookje was dit echter alleraardigst, en ik denk dat Klaus ook wel een titel is die met name door kinderen verslonden zal worden. Voor hen kan er dan ook een halve ster bij de eindbeoordeling opgeteld worden. Voor mij viel met name de creativiteit op wanneer het ging om het inzichtelijk krijgen waar al die kersttradities nu vandaan komen, maar mistte ik voor mijzelf wel nog een bepaalde diepgang a la Pixar, om dit verhaal voor volwassenen nog een stukje interessanter te maken.

3,0*

Popcorn anyone?

Zeer standaard actie knaller met de nodige (veelal niet geslaagde) humor erin verwerkt.
Cruise is doorgaans totaal niet grappig, Diaz is ook een stuk minder prettig om te aanschouwen dan een aantal jaren geleden, en de story line komt ook rechtstreeks uit de jaren negentig waar het nog origineel was om je film te wijden aan een mysterieuze batterij waar de halve wereld achteraan zit.

De actie scene's die in de film zitten kijken wel lekker weg, en dit zijn er dan ook gelukkig meer dan voldoende. Het weet op bepaalde momenten behoorlijk van je scherm te knallen en de film is op die momenten dan ook behoorlijk genietbaar. Vooral de motor scene tegen het einde van de film was erg leuk gedaan Ook al is er bij behoorlijk wat scene's lelijk opgemaakt CGI aanwezig. Op de schrammen van Cruise na is er tevens geen druppeltje bloed te ontdekken, dus is de film ook nog eens geschikt als entertainment voer voor het hele gezin. Wat wil een mens nog meer?
De film gaat er met een nette voldoende vandoor, maar doet verder eigenlijk op alle fronten niks bijzonders. Zolang je dit ook niet verwacht is er ook niks aan de hand en kijkt de film aardig weg.

3,0*

Place your bets ladies and gentlemen

Het gegeven dat ik als kijker niet doorhad hoe de vork bij dit moordmysterie in de steel zat, betekent niet automatisch dat ik Knives out een geweldige titel zou moeten vinden. Jammer, want laat ik nu net meer verwacht hebben na alle positieve verhalen die op het internet rond circuleren. Wat wel naar verwachting was? Het uitstekende acteerwerk van een sterrencast, het haast Cluedo achtige decor, en enkele leuke vondsten zoals het personage van Marta Cabrera die moet braken wanneer ze een leugen vertelt. Ook de dader zelf zag ik op voorhand niet aankomen, omdat iedereen wel een motief bleek te hebben om Harlan om te brengen.

Wat mij persoonlijk erg tegenviel waren veel van de zaken om het moordmysterie heen. Ik vond de verdere uitvoering niet zo bijzonder aldaar de torenhoge beoordelingen van zowel de recensenten als publiek, mij lieten vermoeden dat het verhaal veel meer verassingen in petto zou hebben. De regisseur speelt als het ware te lang met het gegeven dat Marta de dader zou zijn, omdat een beetje filmkenner allang doorheeft dat dit onvoldoende interessant is om een film van meer dan 2 uur te vullen Helaas is dit deels wel wat er gebeurt, want buiten de ontknoping dat Ransom Drysdale de uiteindelijke dader was waren er te weinig verdere verassingen waardoor het geheel wat slepend en langdradig begon aan te voelen.

Knives out is nog steeds een degelijke Who Dunnit maar niet meer dan dat, omdat er in de verdere uitvoering simpelweg onvoldoende creativiteit en verassingen zitten om boven een middelmaat uit te steken. Als tegenvoorbeeld benoem ik het uitstekende 11:14 die veel verrassender en creatiever was met het aan het licht brengen van de waarheid. Wat die film in overvloed had, mistte ik hier juist een beetje. Het zou dan wel zo kunnen zijn dat dit soort moordmysteries vandaag de dag minder gemaakt worden en dat de titel juist daardoor zo positief opvalt, maar dit zou geen reden mogen zijn dat de pers dit als een van de beste films van 2019 bombardeert.

3,0*

Ik moest kloppen want de bel doet het niet!

Knock, knock is een simpele, doch degelijk in elkaar gezette film die eigenlijk precies aan mijn verwachtingen heeft weten te voldoen. Het einde van de film verbaasde me zelfs nog en verloopt dan ook anders dan dat je binnen dit genre zou verwachten. Sowieso klopt de genre aanduiding hier ook niet helemaal, omdat er hier duidelijk sprake is van een thriller in plaats van een horror. Er is ook weinig gore, en het excessieve geweld blijft redelijk binnen de perken. De film gaat dan ook meer de psychologische richting in, al blijft hij altijd wel een dikke knipoog houden. Er zit dan ook flink wat humor in deze film, al is deze wel gitzwart en zal niet iedereen er het grappige van in kunnen zien.

Nadelen die opspelen zijn dat het verhaal soms wel een beetje langdradig aan begint te voelen (zelfs met een speelduur van rond de 90 minuten) en dat er toch weer een personage verplicht dood moet gaan. ze mogen van mij onderhand echt eens op gaan houden met het gegeven van de kijker het idee proberen te geven dat er iemand in beeld verschijnt die het slachtoffer wel even uit zijn benaderde positie zal gaan bevrijden, maar vervolgens zelf het loodje legt.

Sterke pluspunten vond ik het slotstuk van de film (deze zullen veel mannen een heel naar gevoel gaan bezorgen) en de verrukkelijke eyecandy in de vorm van Lorenza Izzo en Ana De Armas. Hoewel ik veel voorkeuren uit hoor gaan naar De Armas lag mijn voorkeur toch duidelijk bij Izzo. Daarnaast speelt Reeves zijn rol ook prima, alleen vond ik hem in zijn rol als vader het er wel iets te dik bovenop leggen waardoor het ongeloofwaardig werd. Gelukkig zijn de scene's die hij met zijn kinderen heeft minimaal. De nadruk ligt dan ook op de scene's met Izzo en De Armas. Gelukkig maar!

3,5*

Een kat in de zak

Ghost in the Shell: you love it or you hate it, en ik val duidelijk onder de tweede categorie. Een alinea uit de recensie van The One Ring omschrijft heel goed mijn eigen gevoel bij deze film.

Precies vanwege deze redenen vond ik het pittig om deze titel uit te zitten en leek deze ook een stuk langer te duren dan zijn speelduur van slechts 82 minuten. Van de hoeveelheid actie had ik ook een stuk meer verwacht maar je moet je echt meerdere malen door de levenloze conversaties worstelen voor je hierbij uitkomt. Steeds als het dan zover is, valt het ook nog eens flink tegen. Ook de animaties vond ik heel matig en ik had van een manga die zo hoog aangeschreven wordt, dan ook meer verwacht. Ik heb begrepen dat je dit echt moet zien als een sfeerfilm maar voor mij overheersten de negatieve punten te veel om voldoende van deze sfeer mee te krijgen.

Ik heb deze film opgepakt naar aanleiding van de spoedig naderende live action release met Johansson. En hoewel ik lang niet altijd een voorstander ben van de Hollywood benaderingen kan dit mij misschien wel een bepaalde toegankelijkheid tot het verhaal geven die ik nu mis. Voor mij persoonlijk schreeuwt deze versie namelijk om een meer toegankelijke, en vooral levendigere versie. Hopelijk komt het sterke verhaal waarvan ik wel degelijk merk dat het aanwezig is, in de live action versie, beter tot zijn recht.

2,0*

Oproep uit het verleden

Het Zuid-Koreaanse Call barst van de creativiteit, heeft een pakkend plot, en is nooit saai. Je moet er wel tegen kunnen dat het tijdreiselement dat geïntroduceerd wordt totaal niet verklaard wordt. Ik doel dan met name op het gegeven van de telefoonverbinding die tussen het heden en verleden bestaat. Daarnaast probeert de regisseur een aantal keer Hollywood na te doen, door een aantal momenten die een dramatische impact zouden moeten hebben, bombastisch aan te kleden met veel overschreeuwende effecten en tragische slow motion shots. Het tegendeel werd bij mij juist bereikt doordat ik op deze momenten helemaal uit het verhaal getrokken werd en er opnieuw in moest komen. Erg storend voor de totaalbeleving, en daarnaast totaal onnodig.

Call heeft namelijk al genoeg munitie. Jong-seo Jun is hier wat mij betreft zonder meer het hoogtepunt van de film. Zonder verder iets te verklappen tilt zij het verhaal met haar acteerwerk zonder meer naar een hoger niveau. Ook gebeurtenissen in het verleden die doorwerken in de toekomst vond ik vaak goed gevonden en je merkt dat de regisseur het maximale uit het tijdreisconcept probeert te halen. Soms kon het echter wel een plottwisttje minder en hing het verhaal wel van erg veel toevalligheden aan elkaar om nog geloofwaardig te blijven. Daarnaast kon het acteerwerk van Park Shin-Hye mij ook nooit helemaal grijpen. Toch jammer, aangezien je als kijker een behoorlijke tijd met haar doorbrengt.

3,0*

een ontroerende film die me diep geraakt heeft.

daarom ook een film die ik niet beoordelen ga/kan omdat ik bij het bekijken zowiezo last had van een emotionele lading die ik meedraag door het overlijden van een dierbare naaste aan deze verschrikkelijke ziekte..

Hierdoor kwamen veel frustraties die carmen tot uiting bracht/ strubbelingen die ze doormaakte met de ziekte mij erg bekend voor en dit heeft mij logischerwijs ook stevig weten te raken. denk dat dit wel voor meer mensen geldt die de ziekte kanker van dichtbij hebben meegemaakt. daarom is deze film voor mij ook net iets meer, dan gewoon zomaar een film. het was een film die herinneringen naar boven bracht.

wist zelf al hoe het verhaal zich ging ontvouwen omdat ik het boek al gelezen had en hoe de personages naar de film vertaald waren was ook prima gedaan. Precies zoals ze in je hoofd hadden kunnen zijn, vooral het personage van stijn. Erg goed gedaan dit. de uitwerking van het boek naar de film kon wel net wat beter. Het boek wist de emoties van de hoofdpersonages namelijk net wat dieper/beter uit te werken. Verder een film die ik alsnog niet ga beoordelen, omdat dit voor mij meer een emotionele kijkervaring was vanwege persoonlijke redenen dan elke andere dramafilm die me als film had kunnen raken.

Monkey business

Kong: Skull Island is een van die films waar ik op voorhand vrij weinig van verwachtte, al helemaal toen ik hoorde dat hij verbonden zou gaan worden met de in mijn ogen zeer matige Godzilla remake uit 2014. Des te groter was mijn verbazing hoe leuk ik deze uiteindelijk vond en hoe ik steeds meer het scherm ingezogen werd.

Waar de remake van Jackson zich hoofdzakelijk focuste op karakterontwikkeling en het ontwikkelen van een band tussen Kong en het publiek richt deze film zich veel meer op actie. En deze kan een enkele keer redelijk heftig zijn. Hoewel de titel namelijk gekeurd is voor 12 jaar en ouder zijn er enkele momenten te vinden die de film richting een 16 plus rating laten neigen. Dit is bij scènes zoals een scène met reusachtige spinnen waarbij een lid doorklieft wordt door een van de poten van de spin (vol in beeld gebracht) en een scène waarbij een man door pterosaurus achtige wezens van een bootje geplukt word en in de lucht uit elkaar gehaald wordt. Ik was hier positief verrast over en was toch blij dat de grens zo opgezocht werd, omdat dit soort brute beelden toch heel goed bij het hele sfeertje van de film passen.

Waar ik ook heel aangenaam verrast door was waren de vele creaties van de wezens die het eiland bevolkten. Binnen dit genre komt het geregeld voor dat het creature design leeg en inspiratieloos overkomt maar hier kon ik duidelijk merken dat er veel tijd en energie in de wezens, naast Kong, was gaan zitten. Aanvankelijk was ik nog bezorgd toen ik de torenhoge spinnen zag omdat deze in mijn ogen iets te overduidelijk geanimeerd en te nep overkwamen maar alles wat daarna kwam was prachtig om te zien en je word als kijker dan ook keer op keer verrast op de meest verrassende creaties.

Ik lees veel kritiek over deze film en deze is in mijn ogen onterecht. Kong: Skull Island mag dan minder diepgang hebben dan de remake van Jackson, deze versie van de torenhoge aap wil ook helemaal niet eenzelfde soort type film zijn, wat je gedurende de hele speeltijd duidelijk opmerkt. Dit is een Kong verfilming die vol met testosteron en lompe actie zit, wat je eigenlijk ook al kunt verwachten als je Samuel L. Jackson op de filmposter ziet prijken. Ik zie dit echter niet als iets negatiefs en juist Jackson is één van die acteurs die de hele film naar een hoger niveau tilt. Kanttekening is wel dat ik mij enorm aan hem begon te irriteren toen hij zo kortzichtig werd met betrekking tot het ombrengen van Kong, maar dit is iets waar ik overheen kon stappen.

Overigens wil ik niet stellen dat de film verder helemaal geen enkele emotie en diepgang met betrekking tot Kong en de overige personages heeft, want ook hier raakt Kong uiteindelijk een gevoelige snaar. Ook het personage van Reilly heeft een aantal warme momenten. Het is alleen in een veel mindere mate aanwezig dan bij de Jackson remake en hier dan ook meer een bijzaak dan een hoofdzaak. Je kunt ook wel stellen dat onder meer het personage van Samuel L. Jackson wel wat meer diepgang had kunnen gebruiken betreffende het feit waarom hij zo lang mogelijk van huis wilde blijven. Ook de personages van Hiddleston en Larson kregen weinig achtergrond mee.

Missen deed ik dit allemaal niet, omdat de film voortdurend compenseert met suspensie volle actie en verpletterend creature design. Een ding is in ieder geval zeker: in de battle tussen Godzilla en Kong kies ik voor Kong!

4,0*

... is coming to town

Toen ik de eerste keer over deze titel hoorde was mijn interesse meteen gewekt. Deze werd al drastisch minder toen bleek dat de rating voor 12 jaar en ouder was (je hebt dan sowieso niet meer te maken met een volbloed horror film) en daalde nog meer tijdens het kijken. Uiteindelijk beoordeel ik Krampus nog steeds met een nette voldoende, maar de verwachtingen lagen hier in eerste instantie vele malen hoger.

Het grootste probleem met deze titel is dat er een stukje magie en spanning ontbreekt. Een bepaald charisma die je meevoert die magische wereld in, een bepaalde chemie tussen de personages, en een typische sfeer die het geheel compleet weet te maken. Dat de film geen volbloed horror meer zou worden was iets waar ik mij op voorhand al op had ingesteld maar deze elementen hadden wat mij betreft nog wel een stuk beter gekund. Dit komt hoofdzakelijk doordat ik de meeste personages een beetje vlak en saai vond, inclusief de 12 jarige hoofdrolspeler. Alleen de tante die vertolkt werd door Conchata Ferrell vond ik heerlijk om naar te kijken. Daarnaast vond ik de film soms net een halve tekenfilm, als bepaalde helpers van de kwaadaardige schaduw van Krampus in beeld verschijnen. Sommigen van zijn helpers waren echter wel aardig gruwelijk waarbij ik dan doel op de teddybeer maar met name de ''muziekdoos'' clown waarvan ik mij kan voorstellen dat het kleine grut in de zaal wel 7 kleuren stront zal schijten. Echter moet men zich aan de rating houden, en ik vraag mij af hoe het geweest zou zijn geweest als men dit niet gedaan had en bijvoorbeeld de amateuristische deeg mannetjes (die de film eigenlijk weer super kinderachtig maakte) vervangen zouden zijn geweest door iets gruwelijkers.

Dat gezegd hebbende is Krampus nog steeds beter dan 99% procent van al die kerstmis zooi die er altijd uit komt, maar ik ben dan ook (jullie raden het al) niet bepaalde de grootste kerst fan. Dit soort zuurpruimen als ik kunnen hier dan ook prima terecht, en hoewel Krampus niet aan mijn verwachtingen voldeed, blijft het een originele prestatie die hier door de makers is neergezet. Het einde is overigens ook lekker twisted, niet meer verwacht.

3,0*

Huisarrest

Tijdens het eerste half uur was ik nog sterk geneigd deze psychologische drama/thriller af te zetten omdat hij mij veel te vaag en traag aandeed. Achteraf bleek het een geval te zijn van in moeten komen, want naarmate de speelduur vordert werd ik steeds meer in de bizarre leefwereld van dit Griekse gezin gezogen. Al snel deed het verhaal mij sterk denken aan het spookgezin dat ontdekt werd op een boerderij in Ruinerworld hier in Nederland, om en nabij een jaar geleden. Hoewel hier inmiddels veel over bekend geworden is, is het nog steeds een raadsel wat zich hier allemaal precies heeft afgespeeld.

Dogtooth geeft een inkijkje binnen een vergelijkbare situatie, en laat zien wat voor een impact een op zijn zachtst gezegd controversiële opvoeding op inmiddels grootgebrachte kinderen kan hebben. Een opvoeding waarin de ouders - die beiden wel meer dan een steekje los hebben zitten- een geheel eigen leefwereld voor hun kinderen hebben gecreëerd, zonder dat deze ooit een stap buiten hun eigen achtertuin hebben gezet. Zonder invloed van buitenaf is zo'n eigen realiteit die gecreëerd kan worden eigenlijk heel beangstigend, en het laat ook goed zien hoe groot de impact van ouders op opgroeiende kinderen kan zijn. Het resultaat is even bizar als fascinerend, zeker wanneer de 'kinderen' steeds meer op zoek gaan naar invloeden van buitenaf.

3,5*